Τμήμα Ένταξης

Μερικές φορές ένα παραμύθι, ένα τραγούδι και μερικά παιδικά χεράκια αρκούν για να γεννηθεί ένα μεγάλο μήνυμα μέσα στην τάξη. Ένα μήνυμα για την δύναμη τα φωνής μας.

Παίρνοντας αφορμή από το παραμύθι της κ. Άννας Βαμβάκη με τίτλο «Ένας φίλος μοναχός», ταξιδέψαμε μαζί με τα παιδιά στον κόσμο ενός αρκούδου που ένιωθε μόνος.

Οι φίλοι του τον κορόιδευαν και τον κρατούσαν μακριά από την παρέα τους… μέχρι τη στιγμή που χρειάστηκαν τη βοήθειά του. Κι εκείνος, παρά τη μοναξιά και την πίκρα που είχε νιώσει, στάθηκε δίπλα τους χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μέσα από την ιστορία, μιλήσαμε για τα συναισθήματα του αρκούδου.

 Προσπαθήσαμε να μπούμε στη θέση του, να νιώσουμε τη μοναξιά, την απορία και την πίκρα που μπορεί να προκαλούν οι κοροϊδίες και η απόρριψη.

Στη συνέχεια, τα παιδιά αποτύπωσαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από τις ζωγραφιές τους.

 Κάθε εικόνα ήταν μοναδική και ξεχωριστή, γεμάτη χρώματα, φαντασία και μηνύματα που μας συγκίνησαν όλους.

Έπειτα ακούσαμε το τραγούδι «Κάντο να ακουστεί» της Κατερίνας Κοπιδάκη.

 Οι στίχοι του — και ιδιαίτερα η φράση
«Μίλα τώρα, μην φοβάσαι. Δεν είσαι μόνος, είμαστε πολλοί» — άγγιξαν τις καρδιές των παιδιών.

Η μουσική γέμισε την τάξη με ενέργεια και χαρά και τα παιδιά άρχισαν να τραγουδούν, να χορεύουν και να συμμετέχουν με ενθουσιασμό, ενώ το μήνυμα του τραγουδιού έβρισκε σιγά σιγά τον δρόμο του προς την καρδιά τους.

Στη συνέχεια ζωγραφίσαμε τις παλάμες μας κόκκινες και αφήσαμε τα αποτυπώματά μας γράφοντας πάνω τους το σύνθημα
«ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ».

Μια φράση δυνατή, που ευχόμαστε να φωλιάσει στη σκέψη και στην καρδιά των παιδιών, ώστε να μη φοβούνται να μιλήσουν όταν κάτι τα στενοχωρεί ή τα πληγώνει.

Τέλος, δέσαμε τα μικρά μας χεράκια σε φουσκωμένα μπαλόνια που έγραφαν:
«Ναι στον φίλο, όχι στο ξύλο».

Κάθε μπαλόνι έγινε ένα μικρό μήνυμα ζωής:
ότι όταν κάτι μας πληγώνει, δεν μένουμε μόνοι. Δεν αφήνουμε τον φόβο , την ντροπή, την στενοχώρια να γίνουν ένα  μπαλόνι που μεγαλώνει και κρύβει το πρόσωπό μας και κατ΄ επέκταση τα δικαιώματά μας.   Μιλάμε. Απλώνουμε το χέρι. Ζητάμε βοήθεια.

Γιατί μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

Ας μάθουμε στα παιδιά μας να μη σωπαίνουν.
Η φωνή τους έχει δύναμη.

Λήψη αρχείου

Συνεχίζοντας το ταξίδι του Φλεβάρη, γνωρίσαμε τον μύθο της αμυγδαλιάς με την  Φυλλίδα και τον Δημοφώντα.

Μιλήσαμε για την αναμονή, την πίστη,  την ελπίδα.
Για το πώς μια αγκαλιά μπορεί να φέρει την άνοιξη.

Δραματοποιήσαμε τον μύθο. Τα παιδιά μπήκαν σε ρόλους, ένιωσαν, περίμεναν, απογοητεύτηκαν, χάρηκαν.
Η δραματοποίηση στην προσχολική ηλικία, ενισχύει την ενσυναίσθηση, βοηθά στην κατανόηση συναισθημάτων, καλλιεργεί τη γλωσσική έκφραση και επιτρέπει τη βιωματική μάθηση.

Στη συνέχεια φτιάξαμε χαλβά με αμύγδαλα.
Γιατί η μάθηση περνά και από τις αισθήσεις.
Μυρίσαμε, αγγίξαμε, δοκιμάσαμε.

Και τέλος… δημιουργήσαμε το δικό μας δέντρο αμυγδαλιάς.

Ένα χάρτινο δέντρο που τα παιδιά το αγκαλιάζουν — όπως ο Δημοφώντας αγκάλιασε τη Φυλλίδα — και πάνω του ροζ γκοφρέ άνθη.

Μέσα στον κορμό ζωγράφισαν τη Φυλλίδα.

Συμβολισμός απλός αλλά ουσιαστικός:
Η αγάπη, η αναγνώριση, η σύνδεση… κάνουν τον άνθρωπο να ανθίζει, κάθε ύπαρξη έχει αξία, κάθε αναμονή κρύβει ελπίδα, κάθε παιδί μπορεί να ανθίσει όταν νιώθει αποδοχή.

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Αυτόν τον μήνα ταξιδέψαμε με τα παιδιά στον κόσμο του παραμυθιού «Ο Γλετζοφλέβαρος».

Ο Φλεβάρης ήταν στενοχωρημένος…
Τα αδέλφια του είχαν 30 και 31 μέρες. Εκείνος μόνο 28. Ένιωθε «κουτσός», λιγότερος, λιγότερο σημαντικός. Και αποφάσισε να φύγει…

Μέσα από τη συζήτηση τα παιδιά ανακάλυψαν κάποια πράγματα πολύ  σπουδαία όπως ότι
ο Φλεβάρης έχει τα χιόνια ,έχει τις αμυγδαλιές που ανθίζουν, έχει το καρναβάλι και το σημαντικότερο ότι φέρνει την αλλαγή.

Και χωρίς αυτόν… η χρονιά δεν προχωρά.

Κάπως έτσι περάσαμε στο πιο ουσιαστικό κομμάτι της δράσης μας.

Τα παιδιά χώρισαν το χαρτί τους στα δύο.
Στη μία πλευρά ζωγράφισαν τι αγαπούν στον Φλεβάρη και στην άλλη τι αγαπούν στον εαυτό τους.

Και εκεί ήρθε η ενδυναμωτική μας ερώτηση:
«Τι σου αρέσει σε εσένα;»

Μια ερώτηση απλή… αλλά τόσο βαθιά.

Άλλα παιδιά είπαν «μου αρέσει που βοηθάω»,
άλλα «μου αρέσει που τρέχω γρήγορα»,
άλλα «μου αρέσει που αγκαλιάζω».

Στην ηλικία των 4-5 ετών η διαμόρφωση της αυτοεικόνας είναι καθοριστική.
Όταν δίνουμε στα παιδιά χώρο να αναγνωρίσουν τα θετικά τους στοιχεία, ενισχύουμε την αυτοεκτίμηση τους, καλλιεργούμε την αυτογνωσία
και  χτίζουμε τον σεβασμό προς τη μοναδικότητα των άλλων

Ο Φλεβάρης μας δίδαξε πως η αξία δεν μετριέται σε «μέρες».
Μετριέται σε προσφορά.

Όπως και κάθε άνθρωπος μέσα σε μια ομάδα.
Κάθε παιδί στην τάξη.
Κάθε μέλος μιας κοινωνίας.

Δεν είμαστε ίδιοι.
Είμαστε όμως όλοι απαραίτητοι.

Λήψη αρχείου

Λιγουλάκι Χειμώνας… για να τον κρατήσουμε στην καρδιά μας. Μια παραμυθένια βιωματική δράση στο νηπιαγωγείο.

Σήμερα στο νηπιαγωγείο χωρέσαμε… λίγο χειμώνα στην αγκαλιά μας.
Διαβάσαμε το παραμύθι «Λιγουλάκι χειμώνας», του Πωλ Στιούαρτ. Την ιστορία ενός σκαντζόχοιρου που πριν πέσει σε χειμερία νάρκη θέλησε να μάθει πώς είναι ο χειμώνας. Ζήτησε λοιπόν από τον φίλο του τον λαγό να του κρατήσει λίγο χειμώνα για να τον νιώσει  όταν ξυπνήσει. Κι εκείνος, με φροντίδα και φαντασία, μάζεψε μια χιονόμπαλα, την τύλιξε με φύλλα και την έκρυψε στη φωλιά του.
Όταν ο σκαντζόχοιρος ξύπνησε, ο “χειμώνας “τον περίμενε.

Το “Λιγουλάκι χειμώνας” του Πωλ Στιούαρτ είναι ένας ύμνος στη φιλία. Κι αυτό είναι το προφανές. Ακόμα πιο ενδιαφέρον το κάνει το παρασκήνιο του. Ο χειμώνας και ο “αναγκαστικός” ύπνος του σκαντζόχοιρου. Θα αναρωτηθούμε για πολλά διαβάζοντάς το. Πώς μυρίζει ο χειμώνας; Με τι μοιάζει;  Γιατί κάποια ζώα κοιμούνται το χειμώνα; Τι είναι χειμερία νάρκη;

Με λόγια απλά και δυο τρεις εκφράσεις που μόνο σε ποιητή συναντάς, το “Λιγουλάκι χειμώνας” σε καθηλώνει. Ανοίγει δρόμους στην παιδική φαντασία και όμορφους προβληματισμούς για νέες ενασχολήσεις. Κι αυτή η απροσδόκητη, κρυμμένη ποίησή του!

Και μετά… ήρθε η ώρα να δημιουργήσουμε κι εμείς τον δικό μας χειμώνα.

Με ζαχαρούχο γάλα και ινδοκάρυδο φτιάξαμε το χιόνι μας, με τριμμένη σοκολάτα τα φύλλα του δάσους και με πολλή χαρά πλάσαμε το δικό μας «λιγουλάκι χειμώνα». Τυλίξαμε το γλυκάκι μας σε διαφάνεια και το στολίσαμε με μια καρτούλα: από τη μία το εξώφυλλο του παραμυθιού, από την άλλη φωτογραφία της δημιουργίας μας και τη φράση:

«Λιγουλάκι γλυκό χειμώνα για τους αγαπημένους μας».

Γιατί ο χειμώνας δεν είναι μόνο κρύο.
Είναι ιστορίες, φροντίδα, μοίρασμα και μικρές πράξεις αγάπης που κρατιούνται… όπως μια χιονόμπαλα τυλιγμένη με φύλλα .

Μέσα από το παραμύθι «Λιγουλάκι χειμώνας» και τη γλυκιά μας κατασκευή, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον χειμώνα με τρόπο βιωματικό και χαρούμενο.

Μιλήσαμε για:

• τις εποχές και τον χειμώνα,

• τα ζώα που κοιμούνται τον χειμώνα και τη χειμερία νάρκη,

• τη φιλία, την αναμονή και τη φροντίδα.

Τα παιδιά άκουσαν την ιστορία, παρατήρησαν εικόνες, άγγιξαν υλικά, δημιούργησαν με τα χέρια τους και συνεργάστηκαν. Κάθε παιδί συμμετείχε με τον δικό του τρόπο και στον δικό του ρυθμό.

Δραστηριότητες σαν κι αυτή βοηθούν τα παιδιά:

• να εκφράζονται και να επικοινωνούν,

• να καλλιεργούν τη φαντασία τους,

• να συνεργάζονται και να νιώθουν μέρος της ομάδας,

• να χαίρονται τη μάθηση χωρίς πίεση.

Ιδιαίτερα για τα παιδιά που δυσκολεύονται περισσότερο, το παραμύθι και η δημιουργία γίνονται ένας ασφαλής και ευχάριστος τρόπος να συμμετέχουν, να νιώθουν ικανά και να παίρνουν χαρά από αυτό που κάνουν.

Φτιάξαμε το δικό μας «λιγουλάκι γλυκό χειμώνα» και το προσφέραμε στους αγαπημένους μας.
Γιατί η μάθηση γίνεται πιο όμορφη όταν συνδυάζεται με συναίσθημα, μοίρασμα και μικρές πράξεις αγάπης.

Λήψη αρχείου

20 Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων των παιδιών

Μια ημέρα αφιερωμένη στα παιδιά, καθώς στις 20 Νοεμβρίου 1989 υπογράφηκε η σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ

.Ξεκινήσαμε παρατηρώντας και συζητώντας πάνω σε διάφορες εικόνες παιδιών από όλο τον κόσμο.
Τα παιδιά είδαν παιδιά που εργάζονται, παιδιά που ζητιανεύουν,  παιδιά πρόσφυγες, παιδιά που δέχονται βία λεκτική και σωματική  αλλά και παιδιά που χαμογελούν, παίζουν, μαθαίνουν και προστατεύονται

Μέσα από την κουβέντα καταλάβαμε ότι όλα τα παιδιά έχουν δικαιώματα:
το δικαίωμα στην αγάπη, στο παιχνίδι, στην προστασία, στην εκπαίδευση, στη φροντίδα.

Κάθε παιδί δημιούργησε το δικό του κλειδί δικαιωμάτων

Στη μία πλευρά αποτύπωσε το χεράκι του και έγραψε:
«Υπόσχομαι να υπερασπίζομαι τα δικαιώματα όλων των παιδιών.»

Στην άλλη πλευρά ζωγράφισε το δικαίωμα που θεωρεί πιο σημαντικό για εκείνο.

Τα παιδιά μοιράστηκαν τις ιδέες τους, μίλησαν για συναισθήματα και έδειξαν μεγάλη ωριμότητα και ευαισθησία.

Στη συνέχεια  παρακολουθήσαμε τον μύθο του Μίδα.
Ο Μίδας ήταν άπληστος, ήθελε όλο και περισσότερα χρήματα κι έτσι ζήτησε να μετατρέπεται σε χρυσό ό,τι αγγίζει… ώσπου κατάλαβε το λάθος του.

Τα παιδιά δραματοποίησαν τη μικρή ιστορία και διασκέδασαν πολύ, ενώ παράλληλα κατάλαβαν πόσο κακό μπορεί να κάνει η υπερβολική επιθυμία για “όλο και περισσότερα”. Μετά το τέλος του μύθου επεκτείναμε με την φαντασία μας την ιστορία και σκεφτήκαμε όχι μόνο να σταματήσει να είναι άπληστος ο Μίδας αλλά να βοηθήσει και όλα τα παιδιά του κόσμου μοιράζοντας τους χρήματα για να κτιστούν νοσοκομεία , σχολεία , πάρκα κλπ. Η δραματοποίηση  έκλεισε με ένα από τα πιο ελπιδοφόρα παιδικά τραγούδια με τίτλο : Αν όλα τα παιδιά της γης

Μετά από αυτό το ευχάριστο και βιωματικό παιχνίδι της δραματοποίησης μιλήσαμε για λαούς που προκαλούν πολέμους από απληστία, για ανθρώπους που υποφέρουν, για παιδιά που ζουν στη φτώχεια και για το πόσο τυχεροί είμαστε όταν έχουμε αγάπη, ασφάλεια και όσα χρειαζόμαστε Όμως τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Τα παιδιά πρότειναν και αποφασίσαμε όλοι μαζί:

Να χαρίζουμε παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούμε σε οργανισμούς για φτωχά παιδιά να συγκεντρώνουμε τρόφιμα για το κοινωνικό παντοπωλείο, να βοηθάμε όποιον έχει ανάγκη και να μοιραζόμαστε

Μικρές πράξεις από μεγάλες και αγνές καρδιές!

Αυτές τις μέρες που ασχοληθήκαμε με το συγκεκριμένο θέμα τα παιδιά έδειξαν κατανόηση, ωριμότητα και απίστευτη ενσυναίσθηση.
Μέσα από απλές αλλά ουσιαστικές δραστηριότητες, έμαθαν ότι όλα τα παιδιά του κόσμου αξίζουν αγάπη και προστασία ότι  η απληστία φέρνει δυστυχία και ότι  η προσφορά γεμίζει την καρδιά μας

Συνεχίζουμε κάθε μέρα να μαθαίνουμε, να συζητάμε και να χτίζουμε αξίες!

Δραστηριότητες τμήματος Ένταξης και 1ου Β.Υ.Π. τμήματος:

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Δραστηριότητες Τμήματος Ένταξης και 5ου Β.Υ.Π. τμήματος:

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Με αφορμή την γιορτή των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ οιοποίοι είναι προστάτες της Πολεμικής Αεροπορίας αναφερόμαστε στην ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου.

Ο βασιλιάς της Κρήτης, Μίνωας, ζήτησε από τον Δαίδαλο να φτιάξει ένα κτίριο για να φυλακίσει τον Μινώταυρο, ένα επικίνδυνο πλάσμα, που ήταν μισός άνθρωπος – μισός ταύρος.
Ο Δαίδαλος έφτιαξε έτσι τον «λαβύρινθο», ένα κτίριο με εκατοντάδες διαδρόμους και περάσματα, όπου αν έμπαινες, χανόσουν και πολύ δύσκολα έβρισκες ξανά την έξοδο.

Ο βασιλιάς Μίνωας, για να τον ευχαριστήσει, τον προσκάλεσε να μείνει στο παλάτι του, μαζί με τον γιο του, Ίκαρο. Όταν κάποτε ο Θησέας έφτασε στην Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο μέσα στον λαβύρινθο, η κόρη του βασιλιά Μίνωα, η Αριάδνη, τον αγάπησε. Πήγε έτσι στον Δαίδαλο και τον παρακάλεσε να της πει το μυστικό για να μπορέσει ο Θησέας να βγει εύκολα από τον λαβύρινθο

Ο Δαίδαλος είπε στην Αριάδνη να δώσει στον Θησέα ένα κουβάρι νήμα (κλωστή), ώστε να το ξετυλίγει σιγά σιγά, και αφού σκοτώσει τον Μινώταυρο, να ακολουθήσει το νήμα προς την έξοδο και να επιστρέψει κοντά της. Έτσι κι έγινε. Κι όταν ο Θησέας βγήκε έξω από τον λαβύρινθο, πήρε την Αριάδνη κι έφυγαν μαζί κρυφά για να πάνε στην Αθήνα.
Μόλις ο βασιλιάς Μίνωας κατάλαβε πως ο Δαίδαλος, βοήθησε τη βασιλοπούλα Αριάδνη να σώσει τον Θησέα και να φύγει μαζί του στην Αθήνα, θύμωσε. Αμέσως, φυλάκισε τον Δαίδαλο και τον γιο του Ίκαρο, μέσα στον λαβύρινθο. Παρόλο που ο Δαίδαλος κατασκεύασε ο ίδιος τον λαβύρινθο, δεν μπορούσε να βρει την έξοδο!

Παρατηρώντας όμως για μέρες τα πουλιά που πετούσαν στον ουρανό, είχε την ιδέα να φτιάξει φτερά, ώστε να πετάξουν κι αυτοί μακριά από τον λαβύρινθο. Μαζί με τον Ίκαρο, άρχισαν να μαζεύουν τα πούπουλα που έριχναν τα πουλιά. Χρησιμοποιώντας κερί, μετά από πολύ καιρό, κατάφερε να φτιάξει φτερά για τον ίδιο και για τον Ίκαρο!

Ο Δαίδαλος έδειξε στον Ίκαρο πώς να τα χρησιμοποιεί. Του είπε να μην πετάει πολύ ψηλά, γιατί ο ήλιος θα λιώσει το κερί, αλλά ούτε και πολύ χαμηλά, γιατί το νερό της θάλασσας θα χαλάσει τα φτερά. Να πετάει κάπου στη μέση. Φόρεσαν τα φτερά κι άρχισαν να πετάνε μακριά από τον λαβύρινθο.
Στην αρχή ο Ίκαρος φοβόταν, όμως μετά άρχισε να κινεί τα φτερά του δυνατά και να πετάει πιο ψηλά. Ο πατέρας του τον προειδοποιούσε να πετάει προσεκτικά, δίπλα του.
Η χαρά όμως του Ίκαρου που πετούσε ελεύθερος σαν πουλί,τον έκανε να ξεχάσει τις συμβουλές του πατέρα του.

Πετούσε όλο και πιο ψηλά σαν να ήταν ο βασιλιάς του ουρανού. Ήθελε να πετάξει πιο ψηλά κι από τα πουλιά!
Κάποια στιγμή, καθώς ανέβαινε όλο και πιο κοντά στον ήλιο,το κερί έλιωσε και τα φτερά του καταστράφηκαν. ΟΊκαρος έπεσε στην θάλασσα και χάθηκε.

Ο Δαίδαλος, κλαίγοντας για τον θάνατο του γιου του, μόλις έφτασε σ’ ένα νησί, έβγαλε τα φτερά και δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ ξανά. Το νησί πήρε από τότε το όνομα «Ικαρία» από τον Ίκαρο, και η θάλασσα ονομάστηκε «Ικάριο Πέλαγος».

Φτιάχνουμε λοιπόν κι εμείς τον δικό μας λαβύρινθο και αναπαριστούμε την πτήση πατέρα και γιου προς την ελευθερία και το τέλος του Ίκαρου.

Κολλάμε μεταξύ τους φτερά , παρατηρούμε πώς λιώνει το κερί και τα φτερά παύουν να είναι ενωμένα, έτσι όπως συνέβη στον Ίκαρο όταν παρακούοντας τον πατέρα του πλησίασε στον Ήλιο περισσότερο από όσο έπρεπε.

Στη συνέχεια κάνουμε ένα από τα πιο νόστιμα πειράματα τήξης και πήξης φτιάχνοντας Βραχάκια με κουβερτούρα και αμύγδαλα.

Κλείνοντας το ταξίδι μας στον μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου, θυμόμαστε πόσο σημαντικό είναι να ακούμε τις συμβουλές των ανθρώπων που μας αγαπούν και θέλουν το καλό μας. Ο Ίκαρος θέλησε να πετάξει πιο ψηλά από όλους, μα η υπερβολική του βιασύνη τον οδήγησε στην πτώση. Όπως τα φτερά που ενώνονται και χωρίζουν όταν λιώνει το κερί από τη ζέστη του ήλιου, έτσι κι εμείς μάθαμε σήμερα στην πράξη τι σημαίνει τήξη και πήξη: πώς κάτι στερεό μπορεί να γίνει υγρό, και πώς ξανά γίνεται στερεό όταν κρυώσει.

Μέσα από το μικρό μας πείραμα και τη γλυκιά μας δημιουργία με κουβερτούρα και αμύγδαλα, ανακαλύψαμε ότι η γνώση είναι σαν τα φτερά: μας βοηθά να πετάμε ψηλά όταν χρησιμοποιούμε σωστά τη σοφία και την εμπειρία. Η συνεργασία, η υπομονή και η προσοχή είναι αυτά που μας οδηγούν στην επιτυχία και όχι η βιασύνη.

Έτσι, όπως ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος ονειρεύτηκαν την ελευθερία, κι εμείς ανοίγουμε τα δικά μας φτερά για να φτάσουμε όσο μπορούμε πιο μακριά, με σύνεση, όνειρα και δημιουργία.

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου

Λήψη αρχείου