Κάντε το Quiz του excel…

Χρήσιμες ηλεκτρονικές διευθύνσεις απο ενδιαφέροντες ιστοχώρους

Πράξη 3η

Σήμερα 13-11-2007 ημέρα Τρίτη και ώρα 13:30, συνεδρίασε στο αμφιθέατρο του 1ου Γυμνασίου Κιλκίς το 15μελές μαθητικό συμβούλιο του σχολείου με θέμα : "Εκπροσώπηση των μαθητών σε συλλογικά όργανα".

Ο πρόεδρος του 15μελούς ενημέρωσε το συμβούλιο ότι σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις πρέπει το 15μελές μαθητικό συμβούλιο να ορίσει εκπροσώπους του:

Α) στο σχολικό συμβούλιο τρεις εκπροσώπους του (άρθρο 51/Ν.1566/85)

Β) στη σχολική επιτροπή έναν εκπρόσωπο του και τον αναπληρωτή του (άρθρο 52/Ν.1566/85) και

Γ) στην επιτροπή ελέγχου κυλικείου έναν εκπρόσωπο του και τον αναπληρωτή του (Δ4/355/2-6-95/ΥΠΕΠΘ)

Μετά από συζήτηση, το 15μελές μαθητικό συμβούλιο

αποφασίζει

να ορίσει:

1) στο σχολικό συμβούλιο τους :

ι) Παναγιωτίδου Κυριακή (Γ5)

ιι) Ξυνίδης Πέτρος (Β3)

ιιι) Σμιάρης Μιχαήλ (Γ1)

2) στη σχολική επιτροπή τον πρόεδρο του 15μελούς:
Ευθυμιάδη Άγγελο (Γ5) με αναπληρωτή τον Καραδήμο Κωνσταντίνο (Β2)

3) στην επιτροπή ελέγχου κυλικείου την Λιαρετίδου Ευθυμία (Γ1), με αναπληρωτή τον Ξυνίδη Πέτρο (Β3)

Ο Πρόεδρος Ο Αντιπρόεδρος Ο Γραμματέας

Ευθυμιάδης Άγγελος Μπανάτης Νικόλαος Βασιλειάδης Κων/νος

Πράξη 1η

Σήμερα 08/11/2007, ημέρα Πέμπτη και ώρα 11:30 πμ συγκεντρώθηκαν οι μαθητές του 1^ου Γυμνασίου για την εκλογή του 15/μελούς μαθητικού Συμβουλίου του Σχολείου.

Αρχικά εκλέχθηκε από κάθε τμήμα ένας για εφορευτική επιτροπή:

Στη συνέχεια έγινε ψηφοφορία με τις διατάξεις του κανονισμού της λειτουργίας των μαθητικών κοινοτήτων ΥΑ.23.613/6/γ2/4094/23-9-86 ΦΕΚ 619/β/25-9-86.:

Μετά το τέλος της ψηφοφορίας καταμετρήθηκαν οι ψήφοι:

Σύνολο ψηφοδελτίων 404 Έγκυρα 390 Άκυρα 13 Λευκά 1

Σύμφωνα με τον αριθμό των ψηφοδελτίων εκλέγονται τακτικά μέλη:

α) 1) Παναγιωτίδου Κυριακή………………………………………. ψήφοι ………………. 178

2) Ευθυμιάδης Άγγελος…………………………………………… ψήφοι ………………. 151

3) Παπακούλας Απόστολος……………………………………… ψήφοι ………………. 120

4) Βασιλειάδης Κωνσταντίνος…………………………………. ψήφοι ………………. 107

5) Μιχαλόπουλος Δημήτριος……………………………………. ψήφοι ………………… 80

6) Μπανάτης Νικόλαος…………………………………………… ψήφοι ………………… 78

7) Ευθυμιάδης Ηλίας………………………………………………. ψήφοι ………………… 73

8) Καραδήμος Κωνσταντίνος………………………………….. ψήφοι ………………… 73

9) Σμιάρης Μιχαήλ…………………………………………………. ψήφοι ………………… 68

10) Φωτιάδου Σοφία………………………………………………… ψήφοι ………………… 56

11) Σενασβίλι Γεώργιος…………………………………………… ψήφοι ………………… 54

12) Τουρσίδης Παύλος…………………………………………….. ψήφοι ………………… 53

13) Λιαρετίδου Ευθυμία…………………………………………… ψήφοι ………………… 52

14) Λαζαρίδης Θεόφιλος………………………………………….. ψήφοι ………………… 52

15) Ξυνίδης Πέτρος………………………………………………….. ψήφοι ………………… 51

β) Αναπληρωματικά μέλη εκλέγονται:

1) Κριεζής Τρύφων…………………………………………………. ψήφοι ………………… 44

2) Σαμολαδά Ευγενία………………………………………………. ψήφοι ………………… 43

3) Λαζαρίδης Ελευθέριος…………………………………………. ψήφοι ………………… 42

4) Σαφαρίδου Άννα………………………………………………….. ψήφοι ………………… 38

5) Τσαμαντουρίδης Κυριάκος………………………………….. ψήφοι ………………… 37

Η Εφορευτική Επιτροπή

Βόσκηση- Υπερβόσκηση

Η πίεση της βοσκής, είναι έντονη, παρά το γεγονός ότι η βοσκοϊκανότητα της δασικής βλάστησης είναι μικρή σε σύγκριση με άλλες φυτοκοινωνίες. Η βόσκηση επηρεάζει άμεσα τη σύνθεση αλλά και τη δομή της δασικής βλάστησης (αλλοίωση της σύνθεσης της υποβλάστησης αλλά και των ίδιων των δασοσυστάδων). Επιπλέον, τα ζώα που βόσκουν μέσα στο δάσος καταπατούν τα νεαρά φυτάρια, τρώνε ή σπάνε τους ακραίους και τους πλάγιους βλαστούς των φυταρίων και δενδρυλλίων, προκαλούν ζημιές στο φλοιό και τις ρίζες των δενδρυλλίων και δένδρων, προκαλούν συμπίεση των ανώτερων στρωμάτων του εδάφους με αποτέλεσμα την αύξηση της επιφανειακής απορροής, τη διατάραξη της υδατικής οικονομίας του εδάφους και τη διάβρωσή του. Η βαριά ή εντατική βόσκηση ή υπερβόσκηση στα δάση της περιοχής οδηγεί σε εξαφάνιση της αναγέννησης, σε υπεργήρανση των συστάδων, υποβάθμιση του εδάφους και τελικά σε βαθμιαία εξαφάνισή τους. Η οπισθοδρομική διαδοχή που σε περιπτώσεις υπερβόσκησης λαμβάνει χώρα οδηγεί βαθμιαία από το δάσος στα δασοσκεπή λιβάδια, στους βοσκότοπους και τελικά σε άγονες εκτάσεις οι οποίες μερικές φορές δεν είναι κατάλληλες ούτε για βοσκή.

Τις μεγαλύτερες ζημιές στα δάση τις προκαλούν τα γίδια. Ακόμη και όταν υπάρχουν αρκετές πόες και γράστεις για τη διατροφή τους, κατατρώνε εύκολα φύλλα και βλαστάρια από τα νεαρά νεόφυτα και δενδρύλλια, εξαφανίζοντας εντελώς τη φυσική αναγέννηση των συστάδων.

Αλλά και τα άλλα ζώα όπως είναι τα πρόβατα, δεν είναι λιγότερο επιζήμια για το δάσος. Τα πρόβατα, εκτός από την καταστροφή στην αναγέννηση που επιφέρουν, προκαλούν, επειδή βόσκουν σε κοπάδια (αγεληδόν) ισχυρή συμπίεση του εδάφους. Επιπλέον, η κτηνοτροφία προβάτων, απαιτεί την τακτική καύση των βοσκοτόπων για την αναγέννηση των αγρωστωδών, που είναι γνωστό στους κτηνοτρόφους ως "πούσι". Τα πρόβατα κατατρώγουν την ενδημική και σπάνια χλωρίδα της περιοχής μελέτης και προκαλούν τοπικά ισχυρή διάβρωση.

Εκτός από τις ζημιές που αναφέρθηκαν παραπάνω ότι προκαλούνται στα δάση, η εντατική βόσκηση συνεπάγεται και κινδύνους για την υγεία των δασικών δένδρων. Η πλήγωση των ριζών και του κορμού των δενδρυλλίων και των δένδρων δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την προσβολή από μύκητες.

Πέρα όμως από τα δάση, η βόσκηση επηρεάζει άμεσα και τη σύνθεση της λιβαδικής βλάστησης, εξαιτίας κυρίως της προτίμησης από τα ζώα ορισμένων φυτικών ειδών, που είναι επιθυμητά, μεταξύ εκείνων που συγκροτούν τη βλάστηση, με αποτέλεσμα τα είδη αυτά να μειωθούν ή και να εξαφανιστούν και τη θέση τους να καταλάβουν άλλα που δεν προτιμούνται. Αποτέλεσμα της επιλεκτικής βόσκησης είναι η αλλαγή σύνθεσης του λιβαδιού και η επικράτηση στη φυτοκάλυψη λιγότερο επιθυμητών ή ανεπιθύμητων λιβαδικών φυτών.

Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι, ο βαθμός αλλαγής της σύνθεσης ενός λιβαδιού εξαιτίας της βόσκησης εξαρτάται από την εποχή, από τη συχνότητα και ιδιαίτερα από την ένταση με την οποία ασκείται η δραστηριότητα αυτή.

Η ελαφρά βόσκηση έχει ανεπαίσθητες επιδράσεις στη σύνθεση, η μέτρια βόσκηση προκαλεί συνήθως ορισμένες μεταβολές, οι οποίες όμως δεν είναι θεαματικές ιδιαίτερα σε ποολίβαδα κυριαρχούμενα από πολυετή φυτά.

Η υπερβόσκηση αντίθετα με τις παραπάνω μορφές βόσκησης προκαλεί κατά κανόνα σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση που εκφράζονται με το φαινόμενο της οπισθοδρομικής διαδοχής, η οποία οδηγεί τελικά στην υποβάθμιση του λιβαδιού. Με την έντονη βόσκηση ευνοούνται συνήθως τα ετήσια ανεπιθύμητα είδη σε βάρος επιθυμητών πολυετών, όπως συμβαίνει στις υπερβοσκούμενες μετά την πυρκαγιά εκτάσεις των φρύγανων.

Εκτός από τις άμεσες επιδράσεις, η βόσκηση των ζώων έχει και έμμεσες επιδράσεις στη σύνθεση της λιβαδικής βλάστησης. Μεταξύ των μικρών θηλαστικών, των πτηνών και των μυρμηγκιών υπάρχουν πολλά είδη που συλλέγουν σπόρους λιβαδικών φυτών από διάφορα μέρη του λιβαδιού και τους αποθηκεύουν στις φωλιές τους για κατανάλωση. Σπάνια όμως όλοι αυτοί οι σπόροι τρώγονται με αποτέλεσμα όσοι μένουν αχρησιμοποίητοι να φυτρώνουν και να αναπτύσσονται (π.χ. οι αμιγείς ποοσυστάδες αγριοκρίθαρου: Hordeum bulbosum, ή του αγριοσίταρου Dasypyrum villosum που συχνά εμφανίζονται στις παλιές μυρμηγκοφωλιές στα λιβάδια). Μ' αυτόν τον τρόπο ενεργητικής μεταφοράς των σπόρων από θέση σε θέση, τα μικρά ζώα προκαλούν διαρκείς αλλαγές στη σύνθεση της λιβαδικής βλάστησης.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΔΑΤΙΝΟΙ ΠΟΡΟΙ

Η σημαντικότερη όμως προσφορά του δάσους είναι η επίδραση του στους ανανεούμενους πλουτοπαραγωγικούς φυσικούς πόρους, μέσα στους οποίους περιλαμβάνεται και το νερό. Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος εξαρτάται άμεσα και απόλυτα από το νερό. Το χρησιμοποιεί για τον εαυτό του και τα ζώα του, για άρδευση των καλλιεργειών, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και για πολλές άλλες χρήσεις. Από πού όμως αντλεί ο άνθρωπος το νερό; Το νερό αντλείται από τα υδάτινα αποθέματα του πλανήτη μας, τα οποία δημιουργούνται και συντηρούνται μέσα από διαδικασίες της φυσικής ανακύκλωσης τους, γνωστής ως "Υδρολογικός κύκλος".

Με την επίδραση της ηλιακής ενέργειας, ένα μέρος του νερού των θαλασσών και των λιμνών εξατμίζεται προς την ατμόσφαιρα, όπου ψύχεται, υγροποιείται και σχηματίζει τα νέφη. Αυτά δημιουργούν τα κατακρημνίσματα (βροχή, χιόνι, χαλάζι), που πέφτουν στην επιφάνεια της γης. Εκεί ένα μέρος των κατακρημνισμάτων εξατμίζεται και ξαναγυρίζει στην ατμόσφαιρα, ένα άλλο διεισδύει στο έδαφος, ενώ το μεγαλύτερο μέρος ρέει στην επιφάνεια του εδάφους, σχηματίζοντας τα υδάτινα ρεύματα.

Αν η διαδικασία του υδρολογικού κύκλου ήταν ομαλή, τα νερά της απορροής δεν θα προκαλούσαν ζημιογόνες επιδράσεις. Προβλήματα δημιουργούνται τόσο επειδή η εξέλιξη του κύκλου αυτού εμφανίζεται στο χρόνο ακανόνιστη, όσο και από την συνεχή υποβάθμιση και καταστροφή των δασών που αποτελούν την προστατευτική ασπίδα των εδαφών του ορεινού χώρου. Τα γεγονότα αυτά κάνουν τα υδάτινα ρεύματα να παρουσιάζουν:

1) Αιφνίδια περίσσια νερού που οδηγεί σε πλημμύρες και

2) Μακρό ξηρασία που προκαλεί λειψυδρία και στερεύει τα υδάτινα ρεύματα, τα κάνει δηλαδή "Ξηριάδες". Πλημμύρες και λειψυδρίες αποτελούν το δίπτυχο της ζημιογόνας δράσης του νερού που κυκλοφορεί και προκαλούν σοβαρά προβλήματα στη ζωή μας. Η χώρα μας ταλαιπωρείται δυστυχώς πολύ συχνά από τις δύο αυτές μάστιγες. Το κύκλωμα της κίνησης του νερού στον πλανήτη μας (εξάτμιση, συμπύκνωση υδρατμών, βρόχινα νερά, διήθηση και επιφανειακή ροή νερών) αποτελεί το βασικό παράγοντα για τη διαμόρφωση και την ύπαρξη της ζωής μας.

Η φύση προέβλεψε και στην περίπτωση αυτή την ισορροπία και έταξε το δάσος στο ρόλο της προστασίας των ορεινών και επικλινών εδαφών με την κομοοτέγη του και με το πλέγμα των ριζών του να ενεργούν ανασταλτικά στην καταλυτική δράση των νερών. Τα βρόχινα νερά με κανονικές υδρονομικές συνθήκες αποτελούν ευλογία Θεού, που όμως μετατρέπονται σε αχαλίνωτες δυνάμεις συμφοράς και καταστροφής, όταν η υδρονομική ισορροπία ανατρέπεται με την καταστροφή του δάσους. Όταν λοιπόν τα βρόχινα νερά προσκρούουν με ορμή στα γυμνά εδάφη, κατακερματίζουν επιφανειακό το έδαφος, το παρασύρουν και το διαποτίζουν σε βάθος, με συνέπεια να χαλαρώνεται η συνοχή των μορίων του και η συνάφεια των με το μητρικό πέτρωμα. Αποτέλεσμα της επιφανειακής αυτής χαλάρωσης είναι η πλύση και η διάβρωση των εδαφών, η οποία τελικά επιφέρει τις ολισθήσεις και τις κατακρημνίσεις τεράστιων όγκων εδάφους. Τα παρασυρόμενα υλικά μεταφέρονται στις πεδινές περιοχές, όπου αποτίθενται τα χονδρόκοκκα υλικά ή στη θάλασσα, όπου μεταφέρονται τα λεπτόκοκκα υλικά. Τα υλικά που εναποτίθενται στον πεδινό χώρο φράζουν πολλές φορές τις κοίτες των χειμάρρων και δημιουργούν τις καταστρεπτικές πλημμύρες. Επειδή τα νερά δεν βρίσκουν διέξοδο, κατακλύζουν τελικά πολύτιμα γεωργικά εδάφη, καταστρέφουν εγγειοβελτιωτικά έργα, γέφυρες, δρόμους, έργα πολιτισμού ή το χειρότερο επιχώνουν πολύτιμες τεχνητές λίμνες υδροηλεκτρικών έργων με συνέπεια να χάνονται για πάντα οι ελάχιστες κατάλληλες για το σκοπό αυτό θέσεις.

Η πλημμυρογέννεση λοιπόν στις πεδινές περιοχές, το καταστρεπτικό αυτό αποτέλεσμα της στερεομεταφοράς γίνεται τόσο εντονότερη, όσο αυξάνει η ένταση της καταστροφής και της υποβάθμισης του δάσους στον ορεινό χώρο.

Τυπική περίπτωση υποβάθμισης του δάσους και πλημμυρογέννεσης αποτελεί δυστυχώς η Ελλάδα. Η χώρα μας είναι ορεινή κατά 80% και με κατεστραμμένα τα δάση της στα 3/4 του ορεινού της όγκου αντιμετωπίζει δυστυχώς τραγικές επιπτώσεις, οι οποίες αναλυτικά συνοψίζονται στα κατωτέρω:

α) Αντιμετωπίζει 1.800 χείμαρρους οι λεκάνες των οποίων καλύπτουν έκταση σαράντα εκατομμύρια στρέμματα. Υπολογίζεται ότι από τον ορεινό μας χώρο αποσπώνται με τα ρέοντα νερά και μεταφέρονται προς τα πεδινά και τη θάλασσα ενενήντα εκατομμύρια κυβικά μέτρα φερτές ύλες το χρόνο. Έτσι η παραγωγική έκταση του ορεινού χώρου μειώνεται συνεχώς και επιφάνεια 25 εκατομμυρίων περίπου στρεμμάτων ετησίως εκπλύνεται και αγονοποιείται.

β) Αντιμετωπίζει τεράστια έξοδα για την αποκατάσταση των ζημιών από τις πλημμύρες στα πεδινά εδάφη και

γ) Προβαίνει στην εκτέλεση πολυδάπανων έργων, είτε δομικών για τη συγκράτηση υλικών και εδαφών, είτε φυτοκομικών για την κάλυψη των λεκανών και την αποκατάσταση της ισορροπίας σ' αυτές.

Το δάσος με την παρουσία του και μόνο αποτρέπει τη δημιουργία όλων των ανωτέρω φαινομένων, αλλά το σημαντικότερο, αποτελεί τον ρυθμιστή της υδρονομίας.

Η χώρα μας δέχεται σημαντικό ύψη κατακρημνισμάτων και μάλιστα βροχών με έντονη ραγδαιότητα. Παράλληλα το 99,5% της επιφάνειας της Ελλάδας βρίσκονται σε υψόμετρα κάτω των 1.800 μέτρων δηλαδή κάτω από τα φυσικά δασοόρια, και συνεπώς η χώρα μας θα μπορούσε να καλύπτεται πλήρως από δάση. Είναι δηλαδή το φυσικό μας περιβάλλον πολύ πιο ευνοϊκό σε σχέση με άλλες ορεινές χώρες της Ευρώπης, των οποίων σημαντικά τμήματα βρίσκονται πάνω από τα δασοόρια ή ακόμη και μέσα στην ζώνη του αιωνίου χιονιού, όπως για παράδειγμα η Αυστρία, η Ελβετία, η Βόρεια Ιταλία. Είναι όμως άραγε το Ελληνικό δάσος επαρκές και καλής ποιότητας για να ασκήσει την προστατευτική και υδρολογική προσφορά του; Δυστυχώς οι έντονες ανθρωπογεννείς επιδράσεις και κυρίως οι πυρκαγιές έχουν καταστήσει το Ελληνικό δάσος ανεπαρκές και κακής ποιότητας και ως εκ τούτου η υδρολογική και προστατευτική προσφορά του είναι περιορισμένη.

Συμπερασματικά, η καταστροφή των δασών στον ορεινό χώρο συνεπάγεται και την ανατροπή του υδρολογικού κύκλου, γιατί χρονικά την καταστροφή του δάσους ακολουθεί η παράσυρση και η έκπλυση των εδαφών, η σκελετοποίηση και αγονοποίηση των εκτάσεων, η προοδευτική εξαφάνιση της βλάστησης και κατ' επέκταση της πανίδος και τέλος η μείωση του διηθούμενου βρόχινου νερού, που έχει ως φυσικό επακόλουθο τη μείωση των υπογείων αποθεμάτων νερού.

Τελικό αποτέλεσμα των παραπάνω φυσικών φαινομένων είναι η ερήμωση ολόκληρων περιοχών.

Πρέπει, λοιπόν, επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε όλοι την αξία του δάσους ως του σημαντικότερου παράγοντα για την επιτέλεση του υδρολογικού κύκλου και για τη διατήρηση της υδρολογικής ισορροπίας. Η κατασκευή μεγάλων αντιπλημμυρικών έργων, καθώς και υδρονομικών έργων δεν αποδίδει κανένα αποτέλεσμα, αν δεν γίνουν ευρύτατες αναδασώσεις στα ορεινά, αν δηλαδή δεν καταπολεμηθεί η πλημμυρογέννεση στην απαρχή της εκδήλωσής της. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να υποστούμε τον αφορισμό του σοφού LIEBIG που έλεγε: "Λαός ο οποίος αφήνει τις ύλες που γονιμοποιούν τις γαίες του να μεταφέρονται στη θάλασσα είναι αναγκασμένος να τις ακολουθήσει και να μεταναστεύσει".

Η ΕΚΧΕΡΣΩΣΗ ΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑ:

Η εκχέρσωση είναι ένα σύνολο εργασιών κατά το οποίο άγονα εδάφη μετατρέπονται σε καλλιεργήσιμα. Η εκχέρσωση μικρών εκτάσεων γίνεται με μικρά εργαλεία όπως η αξίνα, το φτυάρι, η τσουγκράνα κ.ά. ενώ η εκχέρσωση μεγάλων εκτάσεων γίνεται, αφού πρώτα αναλυθεί το έδαφος και θεωρηθεί αν πρέπει να γίνει η εκχέρσωση ή όχι, τότε βγάζουν τις πέτρες από τα χωράφια, ξεριζώνονται τα δέντρα και οι θάμνοι και καταστρέφονται τα διάφορα ζιζάνια. Αμέσως μετά γίνεται μία άροση σε βάθος περίπου 30-50εκ., γίνεται λίπανση του εδάφους και άλλες καλλιεργητικές φροντίδες, μέχρι το έδαφος να γίνει έτοιμο για σπορά.

Η ΕΚΧΕΡΣΩΣΗ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ:

Στα πρώιμα χρόνια όταν το είδος της τροφής καθόριζε την δομή της κοινωνίας και την καθημερινότητα των ανθρώπων, αρχίζει και η πρώτη μορφή χρήσης της γης. Όταν οι άνθρωποι άρχισαν να καλλιεργούν φυτά πέρα από αυτά που έβρισκαν στην φύση σε δέντρα, θάμνους, ρίζες, φύλα, χόρτα, βότανα, τότε χρειάστηκε να βρεθεί και κατάλληλο έδαφος για να γίνει αυτό. Στην αρχή αυτό το έδαφος ήταν σε φυσικές πεδιάδες , κοιλάδες, δίπλα σε ποταμούς που πολλές φορές με τις πλημμύρες τους προίκιζαν με φυσικό λίπασμα τα παραποτάμια εδάφη. Η Αρχαία Αίγυπτος – Νείλος ποταμός όπου η ιστορία αναφέρει ως τον αρχαίο σιτοβολώνα (εύφορο έδαφος όπου μπορούσαν να παράγουν προϊόντα σε δύο καλλιεργητικές περιόδους το χρόνο). Με αργούς ρυθμούς ανακαλύφθηκαν τρόποι για να γίνεται επεξεργασία στο έδαφος και να δημιουργούνται έτσι νέες εκτάσεις όπου μπορούσαν να επεκταθούν και να κατοικήσουν ομάδες καθώς αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων της γης. Έτσι πιο άγονες περιοχές, δασώδη εδάφη κατοικούνται και οι εκτάσεις αυτές γίνονται με κατάλληλη επεξεργασία γεωργικές. Στην εξέλιξη της ανθρώπινης πορείας στον πλανήτη, η γη αποκτά ιδιοκτήτες, τα προϊόντα που παράγει δεν χρησιμοποιούνται πλέον μόνο για ατομική χρήση ή στενή χρήση εντός των ορίων μιας κοινωνικής ομάδας αλλά διακινούνται και αποτελούν βασική οικονομική δραστηριότητα και μοχλό ανάπτυξης νέων πόρων και επαγγελμάτων. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς διαμορφώνει πλέον την κοινωνική δομή και χαρακτηρίζει την γεωπολιτική, την οικονομική, την πολιτισμική ακόμη και την θρησκευτική ταυτότητα των κατοίκων του πλανήτη μέχρι και σήμερα. Στο πλαίσιο αυτό τεράστιες εκτάσεις έχουν εκχερσωθεί καθώς και μεγάλες δασικές εκτάσεις έχουν παραδοθεί στην πυρά και κατόπιν στην εκχέρσωση με σκοπό όχι μόνο την γεωργική εκμετάλλευση, αλλά την ανάπτυξη και άλλων μορφών χρήσης και αναφέρονται μερικές από τις πιο καταστροφικές, όπως παράνομη άναρχη δόμηση, καταπάτηση δασικών εκτάσεων για εκμετάλλευση (παράνομη ξύλευση), δημιουργία σκουπιδότοπων χωρίς προδιαγραφές κ.α.

Η ΕΚΧΕΡΣΩΣΗ ΣΗΜΕΡΑ:

Σημαντικά οικοσυστήματα απειλούνται από την υπερκατανάλωση χαρτιού. Πολλοί χρησιμοποιούμε πολύ μεγάλες ποσότητες χαρτιού καθημερινά. Από την τουαλέτα μέχρι την κουζίνα και από το γραφείο μέχρι το εμπόριο η κατανάλωση του χαρτιού αυξάνεται επικίνδυνα . Είναι όμως απαραίτητη όλη αυτή η υπερκατανάλωση χαρτιού?

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι η εκχέρσωση των αυθεντικών δασών για να καλλιεργηθούν στη θέση τους τεχνητές καλλιέργειες.

Δύο από τα πιο παρθένα δάση της Ευρώπης βρίσκονται σήμερα σε εξαιρετικό κίνδυνο στην Φιλανδία επειδή εξαιρέθηκαν από τις περιοχές άγριας φύσης η νομοθεσία της χώρας αυτής. Οι περιοχές Kessi και Hammastunturi οι οποίες συνολικά είναι περίπου 400,000 στρέμματα κινδυνεύουν από εκχερσώσεις.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στην Φιλανδία. Ο Καναδάς, μία από τις πιο πλούσιες σε δάση χώρες, είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς χαρτιού στον κόσμο. Το δάσος του Καναδά καλύπτει μία έκταση περίπου 3,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή, όσο περίπου και το δάσος του Αμαζονίου στην Βραζιλία. Η εκμετάλλευση αυτού του δάσους γίνεται με τόσο γρήγορους ρυθμούς ώστε δεν γίνεται να παρακολουθήσει η κοινή γνώμη ή η νομοθεσία,όπως και το δάσος του Αμαζονίου.

Δάση τα οποία χρειάστηκαν πάνω από 1000 χρόνια για να αναπτυχθούν μπορούν να εξαφανισθούν μέσα σε 15 λεπτά.

Στη Σουηδία και την Φιλανδία τα γερασμένα δέντρα που πεθαίνουν, εξασφαλίζουν τροφή και καταφύγιο για χιλιάδες είδη ζώων και φυτών. Όταν εκχερσώνονται δασικές περιοχές ο νόμος ΄΄υποχρεώνει΄΄ τη βιομηχανία να αφήνει άθικτα δέντρα με πληθυσμούς μυκήτων που κινδυνεύουν να εξαφανισθούν. Υπάρχει όμως η περίπτωση όταν εξαφανισθεί το δάσος γύρω τους να εξαφανισθούν και αυτοί οι οργανισμοί.

Ένα είδος αετού που εξαρτιέται από τα νεκρά δέντρα των δασών κινδυνεύει να εξαφανισθεί, στη Φιλανδία, όπου επιβιώνουν μόνο 100 ζευγάρια. Η καφέ αρκούδα, ο λύνξ και άλλα είδη που βρίσκονται σε κίνδυνο είναι αναγκασμένα να επιβιώσουν σε περιοχές όπου οι εκχερσώσεις, ως βασικότερη αιτία τα ενοχλούν, αφού έτσι καταστρέφεται το φυσικό τους περιβάλλον για να δημιουργηθούν νέες καλλιεργήσιμες εκτάσεις προς όφελος των ανθρώπων. Επίσης, σε ποσοστό, τα πουλιά των δασών, είναι 9 φορές περισσότερα από τα πουλιά που βρίσκονται στις τεχνητές καλλιέργειες, δηλαδή, αυτές που δημιουργούνται από τις εκχερσώσεις, γιατί τα πτηνά δημιουργούν τις φωλιές τους στα δέντρα με αποτέλεσμα σε μία τεχνητή καλλιέργεια, όπου δεν υπάρχουν δέντρα, να μην μπορούν να βρουν ένα μέρος για να ζήσουν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στο τροπικό δάσος, το οποίο δεν ξανά φυτρώνει από τη στιγμή που κόβεται. Αλλά και τα δάση που αντικαθίστανται από τεχνητές καλλιέργειες, χάνουν τη βιοποικιλότητα τους, λόγω των εκχερσώσεων που γίνονται καθημερινά.