Με έμπνευση, ομαδικό πνεύμα και ευαισθησία, το τμήμα Β2 δημιούργησε μια σειρά από αντιπολεμικές αφίσες στο μάθημα των Εικαστικών.
Μέσα από τη συνεργασία, οι μαθητές/τριες αποτύπωσαν στο χαρτί την αντίθεσή τους στη βία του πολέμου και έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα φιλίας, αλληλεγγύης και παγκόσμιας ειρήνης. Τα φωτεινά τους χρώματα σβήνουν το γκρίζο του πολέμου και μας γεμίζουν αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Συγχαρητήρια στους μικρούς μας καλλιτέχνες!
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, παρακολουθήσαμε, σήμερα, Τρίτη 2 Ιουνίου στις 13.20 την επιμορφωτική ομιλία που παρουσίασαν η κ. Μαρία Αρβανιτάκη, Ψυχολόγος και η κ. Νικητία Χατζημάρκου, Κοινωνική Λειτουργός, μέλη της Επιτροπής Διεπιστημονικής Υποστήριξης του σχολείου μας με θέμα την σχολική άρνηση. Ο τίτλος της ομιλίας ήταν :”Η σχολική άρνηση: αναγνώριση, κατανόηση και υποστηρικτικές παρεμβάσεις στο σχολικό
πλαίσιο“. Η σχολική άρνηση είναι ένα ζήτημα που αγγίζει και απασχολεί τις σχολικές κοινότητες και η συγκεκριμένη δράση βοήθησε τα μέλη της σχολικής μας μονάδας να κατανοήσουμε βαθιά τις όψεις και τις διαστάσεις της σχολικής άρνησης και να ευαισθητοποιηθούμε ως προς τους τρόπους παρέμβασης.
Με σκοπό την ομαλή μετάβαση των μαθητών/τριών της ΣΤ τάξης από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και τη μείωση του άγχους που συχνά συνοδεύει τη μετάβαση σε μια νέα εκπαιδευτική βαθμίδα, τα μέλη της Επιτροπής Διεπιστημονικής Υποστήριξης (ΕΔΥ) σε συνεργασία με τις εκπαιδευτικούς των τμημάτων πραγματοποίησαν την Τρίτη 19/05 μια κατάλληλα στοχευμένη, συμμετοχική δράση. Ο σκοπός της ήταν η αυθόρμητη έκφραση των σκέψεων, των προσδοκιών και προβληματισμών των παιδιών, καθώς και η κατανόηση του άγχους και των φόβων τους που σχετίζονται με τη φοίτηση στο Γυμνάσιο.
Την Τετάρτη 20/05, οι μαθητές και μαθήτριες επισκέφθηκαν το Γυμνάσιο της περιοχής μας. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με στόχο την ενημέρωσή τους για τη λειτουργία του Γυμνασίου και την εξοικείωσή τους με αυτό. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι μαθητές/τριες ξεναγήθηκαν στους χώρους του σχολείου, γνώρισαν τις αίθουσες διδασκαλίας, τα εργαστήρια και τις λοιπές εγκαταστάσεις κι επισκέφθηκαν την εικαστική έκθεση. Είχαν, επίσης, την ευκαιρία να συναντήσουν εκπαιδευτικούς και μαθητές/τριες του Γυμνασίου, οι οποίοι/ες μοιράστηκαν μαζί τους εντυπώσεις και χρήσιμες πληροφορίες.
Η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τους μαθητές και μαθήτριες του σχολείου μας κι έδωσε έναυσμα για νέες συζητήσεις κατά την επιστροφή τους στο σχολείο!
Στο Β1 τμήμα, υλοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της χρονιάς μια δράση για την ενίσχυση του γραπτού λόγου με τίτλο: “Το ημερολόγιο του Σαββατοκύριακου με τη Βάγια την κουκουβάγια“. Κάθε Παρασκευή, ένα παιδί παίρνει στο σπίτι του την κουκουβάγια (γαντόκουκλα) κα γράφει στο ημερολόγιό της πώς πέρασαν μαζί με το Σαββατοκύριακο!
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίασε η ομιλία με θέμα: «Η χρήση της οθόνης στην παιδική ηλικία και ο ρόλος των γονέων», που παρουσιάστηκε την Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 στην αίθουσα εκδηλώσεων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Πεύκης στις 6.30 το απόγευμα. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το 1ο και 2ο Δημοτικό Σχολείο Λυκόβρυσης, το 2ο, 3ο και 4ο Δημοτικό Σχολείο Πεύκης και σε συνεργασία με την Επιτροπή Διεπιστημονικής Υποστήριξης και τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων. Εισηγήτρια ήταν η κ. Δανάη Καβαλιώτη, Κοινωνιολόγος – Εγκληματολόγος, Επικεφαλής ερευνών και Εκπαιδευτικών προγραμμάτων CSI Institute. Την ομιλία συντόνισαν τα μέλη της ΕΔΥ των σχολείων, η κ. Μαρία Αρβανιτάκη, Ψυχολόγος και η κ. Νικητία Χατζημάρκου, Κοινωνική λειτουργός.
Η ομιλία επιχείρησε να αναδείξει και να αναλύσει ένα σοβαρό ζήτημα που αφορά όλους τους γονείς, ένα ζήτημα που απευθύνεται σε εσένα…
… που προσπαθείς κάθε μέρα να μεγαλώσεις ένα παιδί μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο οθόνες και αποστάσεις….
Που αναρωτιέσαι αν περνάει πολύ χρόνο στο κινητό και τι βλέπει….
Που ένιωσες ενοχές επειδή κάποια στιγμή κουράστηκες και έδωσες άλλη μια ώρα στην οθόνη…
Που φοβάσαι μήπως χάνεται η επικοινωνία μέσα σε μια οθόνη…
Που παλεύεις να βάλεις όρια, ενώ κανείς δεν σου έμαθε πώς…
Που παλεύεις σιωπηλά…που ανησυχείς για το μέλλον του…που θέλεις να το βλέπεις χαρούμενο και ασφαλές….
… για να σου θυμίσει πως, όσο δυνατή κι αν γίνει μια οθόνη… δε θα γίνει ποτέ πιο δυνατή από ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μια παρουσία.
Μαμά…
Μπαμπά…
Γιαγιά….
Παππού…
Όπως κι αν σε φωνάζει ένα παιδί, να θυμάσαι κάτι:
Σε χρειάζεται….
