19ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

Ο Πάμπλο Πικάσο γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 Οκτωβρίου 1881. Πατέρας του ήταν ο Χοσέ Ρουίθ Μπλάσκο, καθηγητής του σχεδίου και μητέρα του η Μαρία Πικάσο, της οποίας το πατρικό όνομα χρησιμοποιεί για να υπογράφει αργότερα τα έργα του. Ζωγράφιζε από παιδί και σε ηλικία 14 ετών μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Έζησε και εργάστηκε τόσο στην Ισπανία, όσο και στη Γαλλία, όπου πέθανε το 1973 σε ηλικία 92 ετών. Ο Πικάσο ως ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης και δραματουργός ήταν ιδιαίτερα πολύπλευρος. Η εφευρετικότητα του και η διάθεση του για πειραματισμούς δυσχεραίνουν την κατάταξη του σε μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική κατηγορία. Ως παρακαταθήκη άφησε περίπου 20000 αυτοτελή έργα του κάθε μορφής!!! Ο Πικάσο όμως,3D δεν είναι μόνο ο άνθρωπος και το έργο του. Είναι θρύλος, σχεδόν μύθος. Για το ευρύ κοινό αποτελεί την προσωποποίηση της μεγαλοφυίας στη σύγχρονη τέχνη.

Με τα παιδιά ασχοληθήκαμε με έργα απο τη Γαλάζια Περίοδο του Πικάσο, που όπως παρατήρησαν εκφράζεται το συναίσθημα της λύπης μέσα από τις αποχρώσεις του μπλε! Συνεχίσαμε με τα έργα του από την περίοδο του κυβισμού όπου οι μορφές μοιάζουν σαν να κομματιάζονται και άλλες φορές σαν να ενώνονται η μια με την άλλη!

Ενώσαμε λοιπόν τα τραπέζια και ακολουθώντας απλές οδηγίες απο το βίντεο “How to draw like Picasso”,ζωγραφίσαμε δυο πρόσωπα σαν ένα! Χρησιμοποιήσαμε μολύβι- κηρομπογιά και στο τέλος η κυρία μαύρο μαρκαδόρο πάνω στο περίγραμμα των παιδιών! Το αποτέλεσμα; Αστείο, έντονο, δημιουργικό, πολύ Πικάσο!!!

Στο τέλος, συζητήσαμε το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο, την Γκερνίκα, την απεικόνιση του Γερμανικού Βομβαρδισμού της ομώνυμης πόλης της Ισπανίας. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Καθότι είχαμε ήδη ασχοληθεί με τα παιδιά με την 28η Οκτωβρίου 1940, αναγνώρισαν αμέσως το θέμα του πίνακα, τον οποίο είδαμε ¨ζωντανεύει” σε σχετικό βίντεο με 3D απεικόνιση. Σχεδιάσαμε κι εμείς τη δική μας Γκέρνικα, μόνο με μολύβι. Συμφωνήσαμε πως ο πόλεμος είναι ¨΄ασχημος”, ¨περίεργος¨, ¨τρομαχτικός¨, ¨επικίνδυνος¨, ¨φοβερός¨ και σίγουρα ΟΧΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!

Και όπως μας έμαθε ο Πικάσο ¨Δεν ζωγραφίζω αυτό που βλέπω, ζωγραφίζω αυτό που σκέφτομαι!¨

Αρχικά ζωγραφίσαμε την οικογένειά μας και μιλήσαμε για αυτήν. Έπειτα χωριστήκαμε σε ζευγάρια, κάθε ζευγάρι πήρε μια φωτογραφία και έπρεπε να απαντήσει στις ερωτήσεις: Τι βλέπω; Τι σκέφτομαι;

Στη συνέχεια, παρουσιάσαμε τις φωτογραφίες στην ολομέλεια και συζητήσαμε, μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας. Τις επόμενες μέρες, συγκρίναμε αυτές τις οικογένειες με τις δικές μας και διαπιστώσαμε ομοιότητες και διαφορές. Με μεγάλη μας χαρά ¨διαβάσαμε¨ και τα μικρά βιβλία των οικογενειών σας και σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό.

Τα βιβλιαράκια τα έχουμε σε ένα κουτί και τα ¨διαβάζουμε¨ξανά με τους φίλους μας!

Διαβάσαμε το παραμύθι ¨Κάποιος να με αγαπάει¨που αναφέρεται στην πράξη της υιοθεσίας και αποφασίσαμε να το δραματοποιήσουμε. Τα παιδιά διάλεξαν τους ρόλους τους!

Υπήρχαν οι ρόλοι του αφηγητή, τα ποντικάκια, η μαμά ποντικίνα, ο τυφλοπόντικας, ο σκαντζόχοιρος, τα βατραχάκια.

Βαφτήκαμε! Ο αφηγητής ¨διάβαζε¨το παραμύθι και οι μικροί ηθοποιοί έπαιζαν το ρόλο τους. Περάσαμε όμορφα!

Αφού αποχαιρετήσαμε τον κύριο Paddighton,λίγο καιρό μετά μας έστειλε αυτό το γράμμα! Οπότε χωριστήκαμε σε ζευγάρια για να κατασκευάσουμε οτι μας ζητήσει!

Αρχικά, τοποθετήσαμε την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου στην ιστοριογραμμή μας (όπου θα βάζουμε τα ιστορικά γεγονότα με τα οποία θα ασχολούμαστε). Έπειτα την παρουσιάσαμε με τη χρήση πλαστικοποιημένων εικόνων. Αυτές τις εικόνες και τους χάρτες ( Ελλάδας, παγκόσμιος ) που χρησιμοποιήσαμε τους έχουμε στις γωνιές της τάξης για να παίζουν και να αναδιηγούνται την ιστορία, τα παιδιά στις ελεύθερες δραστηριότητες. Στη συνέχεια, ασχοληθήκαμε με τις φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου.

Χωριστήκαμε σε ζευγάρια, συζητήσαμε ( Τι βλέπω – Τι σκέφτομαι) και παρουσιάσαμε τις φωτογραφίες μας στην ολομέλεια.

Τοποθετήσαμε τις φωτογραφίες στον πίνακα δίπλα στις φωτογραφίες με τις οικογένειες. Τις επόμενες μέρες, τις συγκρίναμε, συζητήσαμε τι βιώνουν και τι κάνουν οι οικογένειες σε περίοδο ειρήνης και σε περίοδο πολέμου. Μάθαμε τα ποιήματα μας (όπως και όσο μπορούσαμε), τραγουδήσαμε τα τραγούδια ¨Τα ραφτικά της γιαγιάς¨και ¨Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του¨, φτιάξαμε το σημαιάκι μας και τέλος κάναμε τη γιορτή μας μαζί με τα παιδιά της κυρίας Ελένης και της κυρίας Μαίρης.

Με χαρά σας προσκαλούμε στην τελετή του Αγιασμού που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου στις 09:00π.μ. στον προαύλιο χώρο του σχολείου μας.

Καλοκαιρινή γιορτή Μάιος 2025

Η καλοκαιρινή μας γιορτή, η οποία έγινε την Τετάρτη 28 Μαίου τελείωσε, όπως συμβαίνει με όλα τα υπέροχα στη ζωή!!!

Και τι μας έμεινε ως ανάμνηση και ως συναίσθημα;

Ας δούμε…τα λόγια μας…

Κυρίως όμως οι στιγμές που περάσαμε όλοι μαζί παρέα στο σχολείο!

Τα μπαλόνια, το μοίρασμα του φαγητού στην αυλή, οι κουβέντες, οι φίλοι μας!!

Όμορφα!!

ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ!!!

Άραγε αρκεί κάποιος να είναι μεγάλος ζωγράφος για να μετατραπεί σε μύθο; Είναι αρκετό, να έχει ζωγραφίσει κανείς ένα θρυλικό πίνακα για να μετατραπεί σε θρύλο; Μάλλον όχι! Για να γίνει κανείς θρύλος, δεν αρκεί να είναι εξαιρετικός ζωγράφος, να φιλοτεχνεί εξαιρετικά έργα.

Χρειάζεται να έχει μια μοναδική εντελώς ξεχωριστή ζωή ή τουλάχιστον μια ζωή που να θεωρείται και το κυριότερο να εξιστορείται ως μοναδική!

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι υπήρξε ζωγράφος, γλύπτης, εφευρέτης, μηχανικός, αρχιτέκτονας, ανατόμος και επιστήμονας!!!

Παιδί του συμβολαιογράφου Πιέρο ντα Βίντσι και της χωρικής Κατερίνας, πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο σπίτι της μητέρας του και αργότερα στο σπίτι του πατέρα του και του παππού του, καθώς οι γονείς του δεν είχαν παντρευτεί. Έμαθε γραφή και μαθηματικά αλλά από μικρός υπήρξε πολυτάλαντο παιδί. Από τα 15 του ως τα 20 του χρόνια θήτευσε στο εργαστήριο του γνωστού ζωγράφου και γλύπτη της εποχής Αντρέα ντελ Βερρόκιο, στη Φλωρεντία. Έζησε ακόμη στη Ρώμη, τη Μπολόνια, τη Βενετία και πέθανε στη Γαλλία το Μάιο του 1519, σε ηλικία 67 ετών, πιθανότατα από εγκεφαλικό. Χορτοφάγος, με τρομακτική αγάπη για τα ζώα, μοναχικός (κρατούσε την προσωπική του ζωή μυστική) και ακούραστος συλλέκτης γνώσεων θεωρείται ακόμη και σήμερα το τέλειο δείγμα μιας καθολικής ιδιοφυίας!

Η ίδια η Αυτοπροσωπογραφία του, στην οποία παρουσιάζεται σαν ένας άνδρας προχωρημένης ηλικίας, με γένια, μακριά μαλλιά και πρόσωπο αυλακωμένο από τις ρυτίδες, είναι μια εικόνα εξίσου σημαντική με την Τζοκόντα. Ο καθένας, χωρίς να χρειάζεται να είναι ειδικός, αναγνωρίζει αυτή την εικόνα ως κομμάτι της κοινής μας εικαστικής κληρονομιάς. Θα αναγνωρίζαμε τον Λεονάρντο ακόμα κι αν δεν γνωρίζαμε… τον Λεονάρντο!

Αφήνοντας τους πίνακες του Ντα Βίντσι να μιλήσουν από μόνοι τους, εστιάσαμε στο έργο του ως ανατόμου και χαρτογραφήσαμε κι εμείς το ανθρώπινο σώμα! Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και αποτυπώσαμε πάνω στο ανθρώπινο περίγραμμα τις προϋπάρχουσες γνώσεις μας για αυτό!

Στη συνέχεια, ασχοληθήκαμε με τα σημειωματάρια του Ντα Βίντσι και ειδικότερα με σχέδια από κατασκευές του (τροχαλία και καταπέλτη). Χωριστήκαμε σε δυάδες και τριάδες, επιλέξαμε τη κατασκευή και την αποτυπώσαμε με τον μοναδικό μας τρόπο!

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι θα ήταν περήφανος για την φαντασία και τη δημιουργικότητα μας!!

Ένας μουσικός επισκέπτεται το σχολείο μας!!

Στις 8 Απριλίου, στο πλαίσιο της έκπληξης της Δευτέρας, είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε στην τάξη μας τον Γιώργο Πογιατζή! Ο Γιώργος είναι μουσικός, παίζει βιολί, ενώ είναι και δάσκαλος μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκτός όμως από αυτά, κάνει παραστάσεις και είναι ιδρυτικό μέλος της μουσικοθεατρικής ομάδας passe-partout- δράσεις μετά μουσικής από το 2012! Κυρίως όμως, ο Γιώργος είναι ένας σεμνός καλλιτέχνης, με πολλή αγάπη για τη μουσική και τα παιδιά! Έπαιξε μουσική για εμάς, παιδικά τραγουδάκια,κλασσική μουσική, ακόμα και φωνές ζώων!!! Μας άφησε να περιεργαστούμε το βιολί του, μας εξήγησε πώς φτιάχνεται ένα καλό βιολί και πώς παράγεται ο ήχος του! Ενθουσιάστηκε και εκείνος από εμάς, την προσοχή που δείξαμε σε όσα έλεγε και φυσικά από τις γνώσεις μας για τους καλλιτέχνες!

Κι εμείς όμως μαγευτήκαμε από το βιολί του, την ικανότητά του να μιμείται φωνές και την σεμνή του παρουσία!

Γιώργο σε ευχαριστούμε πολύ!!!

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες περάσαμε υπέροχα!!!

Ο Νίκος Ξυλούρης στο νηπιαγωγείο μας!!

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης, από οικογένεια με μουσική παράδοση, ο πατέρας του έχει ένα καφενείο στην πλατεία του χωριού και μία στάνη. Σε νεαρή ηλικία, με τη βοήθεια του δασκάλου του Μενέλαου Δραμουντάνη πείθει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα! Κι επειδή όπως έλεγε ο ιδιος: “ Η λύρα μαθαίνεται μόνη της!” σταματάει το σχολείο κι αρχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια σε όλη την Κρήτη!

Το 1958 κλέβει τη γυναίκα του Ουρανία (εκείνος φτωχός, εκείνη από πλούσια οικογένεια) και παντρεύονται στις 21 Μαίου στα Ανώγεια. Τα πρώτα χρόνια ζουν στο Ηράκλειο της Κρήτης και αποκτούν δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Ρηνιώ.

Μετά το 1969 μετακομίζουν στην Αθήνα.

Στα χρόνια της Χούντας συμμετέχει παρά τις αρχικές αναστολές του, στη θεατρική παράσταση της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου: ¨Το μεγάλο μας τσίρκο.¨ Με την κρητική του φορεσιά τραγουδάει και αποθεώνεται από τον κόσμο, ανάμεσα στο κοινό, κάθε βράδυ δεκάδες χωροφύλακες,που δεν έχαναν με τίποτα την παράσταση!!! Η Τζένη Καρέζη ονόμασε τον Ξυλούρη, Αρχάγγελο της Κρήτης!

Η παράσταση κρίθηκε εξόχως ενοχλητική, οι πρωταγωνιστές οδηγήθηκαν στην ασφάλεια και η Τζένη Καρέζη έμεινε 3 μήνες στη φυλακή! Σε λίγο ξέσπασε η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο Ξυλούρης, βαθύτατα δημοκρατικός άνθρωπος, δηλώνει Βενιζελικός, σπεύδει στο πλευρό των φοιτητών! Τραγουδάει “Πότε θα κάμει ξαστεριά’’ και ξεσηκώνει τον κόσμο! Όπως θα δηλώσει αργότερα ο ίδιος: “Τίποτα δεν πρόσφερα εγώ. Άλλοι έδωσαν τα ¨πολλά¨στην επταετία και λυπάμαι που δεν ακούστηκαν ποτέ. Δυστυχώς δεν τους συζητάνε αυτούς τους ήρωες. Γιατί; Αντιθέτως πόσοι άλλοι εκμεταλλεύτηκαν μια κατάσταση κι έκαναν αυτοί τους ήρωες”. Μετά την μεταπολίτευση η καριέρα του Νίκου Ξυλούρη απογειώνεται και η παραδοσιακή κρητική μουσική αναδεικνύεται μέσα από το έργο του. Στην ακμή της καριέρας του, τον Μάιο του 1979, ο καρκίνος “χτυπά” τον Ξυλούρη. Λίγους μήνες μετά, τον Φεφρουάριο του 1980, σε ηλικία μόλις 44 χρονών, ο Νίκος Ξυλούρης πεθαίνει…

Με τη φωνή και το ήθος του σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, ενώ παραμένει ακόμα “βασιλιάς” στις καρδιές των Κρητικών…

“Εγώ ξέρω ότι είμαι τραγουδιστής. Δεν ξέρω να μιλάω πρωτευουσιάνικα! Τα κρητικά τα έχω μέσα μου! Δεν μπορώ να αλλάξω.”

“Καθένας έχει την καρέκλα του, κι άμα φύγει είναι κενή… Δεν κάθεται κανένας άλλος…” Ουρανία Ξυλούρη.

Στην τάξη παρακολουθήσαμε το αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη, απο τη “Μηχανή του Χρόνου”, συζητήσαμε και αναλύσαμε πτυχές από τη ζωή του!

Με αφορμή την εργατική Πρωτομαγιά, φτιάξαμε όλοι μαζί ένα δέντρο και καταγράψαμε τι μας έκανε εντύπωση από τη ζωή του αγωνιστή Νίκου Ξυλούρη!

Τα νήπιά μας, μας είπαν:

• “Κάποιος τον βοήθησε να βγάλει δίσκο”, Αγγελική.
• “Πήγε στην παράσταση (Το μεγάλο μας τσίρκο)”, Αργυρή.
• “Παραλίγο να πάει φυλακή”, Δήμητρα.
• “Η παράσταση που συμμετείχε”, Αχιλλέας Αν.
• “Δεν ήξεραν στην αρχή ότι ήταν καλός τραγουδιστής”, Αριάδνη Σ.
• “Τίποτα”, Μανώλης Σ.
• “Τραγουδούσε”, Σοφοκλής.
• “Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν φτωχός”, Νίκος Π.
• “Παντρεύτηκε την Ουρανία”, Κάτια.
• “Έκλεψε την γυναίκα του”, Ίριδα.
• “Τραγουδούσε ωραία τραγούδια”, Αχιλλέας Αχ.
• “Συμμετείχε στο Πολυτεχνείο και ο Παπαδόπουλος θύμωσε”, Αριάδνη Κ.
• “Ο δάσκαλός του είπε στους γονείς του να του πάρουν λύρα”, Μανώλης Π.
• “Δεν επιτρεπόταν φτωχοί και πλούσιοι να παντρεύονται”, Μαρία.

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ επισκέπτεται το σχολείο μας!

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους διασημότερους παγκοσμίως καλλιτέχνες! Η ζωγραφική του, τόσο ξεχωριστή και συγκινησιακά φορτισμένη, τον καθιστά αναγνωρίσιμο ακόμη και σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερες γνώσεις περί τέχνης. Η ταραγμένη ζωή του και το τραγικό τέλος, τον ανέδειξαν, μεταξύ άλλων, και σε αυθεντικό εκπρόσωπο της σύγχρονης αντίληψης για τον κόσμο σε σύμβολο της υπαρξιακής αγωνίας που κατατρύχει τον άνθρωπο από την Βιομηχανική Επανάσταση και μετά, με τη ζωή να καθορίζεται από ολοένα και πιο φρενήρεις ρυθμούς και από ολοένα αυξανόμενη αλλοτρίωση.

Το κείμενο πάρθηκε από τον τόμο ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΕΧΝΗΣ.

“Πιστεύω πώς η νύχτα έχει πιο έντονα και πλούσια χρώματα από τη μέρα.”

Το μοναδικό έργο που πούλησε το κόκκινο αμπέλι.

“Πόσο δύσκολο είναι να είσαι απλός.”

“Όποιος αγαπάει πολύ, προσπαθεί πολύ και κατορθώνει πολλά. Και ότι γίνεται με αγάπη, γίνεται καλά.”

“Έβαλα την καρδιά και την ψυχή μου στη δουλειά μου και στην πορεία έχασα το μυαλό μου.”

Αφού γνωρίσαμε και εντυπωσιαστήκαμε από τη ζωή και τα έργα του Βαν Γκογκ, φτιάξαμε και εμείς τα δικά μας Ηλιοτρόπια!

Επιπλέον, δημιουργήσαμε τις δικές μας Έναστρες Νύχτες!!!

Παίρνοντας παράδειγμα από την Βούλα Παπαϊωάννου! Φανταστήκαμε ότι έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και τραβήξαμε

τις δικές μας φωτογραφίες!