Aγαπημένοι μας γονείς,
Άλλη μία σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της.
Για εμάς τις Νηπιαγωγούς κάθε σχολική χρονιά είναι τόσο διαφορετική αλλά και τόσο ίδια.
Διαφορετικά παιδιά, διαφορετικές προσωπικότητες αλλά και ανάγκες, διαφορετικές προσεγγίσεις και ιδιαιτερότητες.
Τα συναισθήματά μας όμως αλλά και η απόλυτη προσήλωση σε αυτή την «εύκολη» και «απλή» δουλειά που κάνουμε, παραμένουν ίδια.
Κάθε Σεπτέμβρη ανοίγουμε μια μεγάλη αγκαλιά και σας διαβεβαιώνουμε πως έχουμε την ίδια αγωνία με τους μικρούς μας μαθητές για τη χρονιά που έχουμε μπροστά μας.
Προσπαθούμε μαζί να χτίσουμε μια σχέση αποδοχής , ασφάλειας , εμπιστοσύνης αλλά και σεβασμού.
Περνώντας κάθε πρωί το κατώφλι του σχολείου, αφήνουμε έξω κάθε μικρό και μεγάλο «βαρίδι» ώστε να ανταποκριθούμε απερίσπαστα στις καθημερινές προκλήσεις της τάξης.
Τα δειλά ματάκια των παιδιών σιγά σιγά γίνονται χαμογελαστά, αναπτύσσονται οι παρέες, οι φιλίες, δημιουργούνται συγκρούσεις πολλές φορές και έτσι σιγά σιγά αυτός ο αξιοθαύμαστος «μικρόκοσμος» του νηπιαγωγείου αποτελεί πια για τα παιδιά μια ομάδα στην οποία ανήκουν, έχουν ρόλο, δράση και υπόσταση.
Να και η πρώτη μας μεγάλη ικανοποίηση. Εμείς το λέμε στη γλώσσα μας : «μπήκαμε σε σειρά». Η πρώτη ανάσα ανακούφισης και μικρής νίκης. Και μετά ακολουθούν κι άλλες…κι άλλες. Στην ιστορία μας όμως υπάρχουν και οι ήττες, μικρές θέλουμε να πιστεύουμε. Κάτι που δεν λειτούργησε καλά όπως θα περιμέναμε, μικρά ή μεγάλα γεγονότα της καθημερινότητας μας μέσα στην τάξη που μας στεναχωρούν και μας προβληματίζουν.
Εκεί λυγίζουμε…και πάντα τα ίδια ερωτήματα: « γιατί, τι δεν πήγε καλά, τι έγινε λάθος, τι δεν έγινε σωστά, πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να το χειριστούμε…»
Και αναλύουμε και συνθέτουμε σκέψεις και απόψεις και προτείνουμε και αντιπροτείνουμε κεφαλαιοποιώντας πάντα θετικά την κάθε εμπειρία μας.
Κάπως έτσι κύλησε και η φετινή χρονιά ως τις αρχές του Μάρτη που απροσδόκητα βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πρωτοφανή αυτή κατάσταση που ήθελε τα παιδιά και τους δασκάλους εκτός του φυσικού τους χώρου. Και όλα έγιναν αφύσικα και περίεργα.
Κληθήκαμε να δώσουμε μια μάχη με το άγνωστο νιώθοντας στην ουσία άοπλοι και αδύναμοι. Το «εξ΄αποστάσεως» στη διδασκαλία ήταν κάτι που ειδικά για εμάς τις Νηπιαγωγούς φαινόταν αδιανόητο και ίσως και ανόητο. Πώς να αντικαταστήσουμε τη φυσική παρουσία , την επαφή μας με τα παιδιά, την αμεσότητα , την αλληλεπίδραση;;;
Καταφύγαμε σε αυτό που κάνουμε πάντα. Αναλύσαμε, προτείναμε, αντιπροτείναμε και τελικά καταλάβαμε πως είχαμε και εφόδια και όπλα. Είχαμε θέληση , υπομονή αλλά και το βασικότερο ισχυρούς συμμάχους. Εσάς τους γονείς που σταθήκατε δίπλα μας και ανταποκριθήκατε σε αυτό που κάναμε. Έτσι ο «μικρόκοσμος» μας άρχισε πάλι να λειτουργεί, κάπως ιδιότυπα και περίεργα αλλά συγχρόνως θαυμαστά, μπαίνοντας πάλι σε μία καθημερινή «ρουτίνα».
Αλλά και η επιστροφή μας στο σχολείο, ήταν και αυτή περίεργη. Μετρώντας ευλαβικά αποστάσεις και διαμορφώνοντας τις αίθουσες για την επαναλειτουργία, τα συναισθήματα ήταν και πάλι ανάμεικτα. Χαρά για την επάνοδο, θλίψη και αγωνία για τις συνθήκες.
Τα παιδιά δειλά την πρώτη μέρα, τα αντισηπτικά παντού, οι μάσκες μπροστά μας σαν απειλές… «Αποστάσεις»…εμπεδώθηκε όσο καμία άλλη λέξη από τα παιδιά που με αξιοθαύμαστο τρόπο προσαρμόστηκαν. Εμείς πάλι όχι. «Να …τα μαλλάκια της….έχουν μπει στα μάτια της, πρέπει να της φτιάξω το λαστιχάκι. Κυρία μου βγήκε το παπούτσι, κυρία χτύπησα, κυρία με κουμπώνετε;…» Και το χειρότερο , ούτε μία αγκαλιά, ούτε μία μικρούλα αγκαλιά στα παιδιά μα που είχαμε τόσο καιρό να δούμε.
Περίεργη χρονιά αλλά και δύσκολη. Μας έμαθε όμως ότι έχοντας θέληση, βρίσκουμε τρόπους εναλλακτικούς, λύσεις και διεξόδους.
Τελειώνοντας θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για άλλη μία φορά για τη συνεργασία σας , να σας ευχηθούμε να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι και καλή αντάμωση το Σεπτέμβρη με καλύτερες συνθήκες.
Με εκτίμηση
ΟΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΙ
