Διαβάζουμε μαζί: σχολείο, οικογένεια, παιδιά VIII

Δευτέρα 16-2-2026

Πρωϊνό Τμήμα 2

Η κ. Δήμητρα μαζί με την Ελένη ας προσειδοποίησαν για το τι μπορεί να πάει στραβά…

Πρωϊνό Τμήμα 4

Η κ. Αμαλία και ο Μιχάλης μας έδειξαν πως ένα μικροσκοπικό ουράνιο τόξο στο τροπικό δάσος έγινε τόσο παχύ, αφήνοντας πίσω του ένα γκρίζο τοπίο…  Ευτυχώς τα παιδιά βοήθησαν να καταλάβει τι μπορεί να κάνει ο εγωισμός και τα χρώματα επέστρεψαν … ‘ισως όχι στην αρχική τους θέση…αλλά ε! αυτό δεν πειράζει και τόσο!!!

Από τάξη σε τάξη με ένα kamishibai…

Σήμερα επισκεφθήκαμε το διπλανό τμήμα του νηπιαγωγείου μας, όπου τα παιδιά παρουσίασαν στο butai το έργο καμισιμπάι που δημιούργησαν με πολλή φαντασία και αγάπη.

Οι μικροί θεατές παρακολούθησαν με ενδιαφέρον την ιστορία και εντυπωσίασαν με την κατανόησή τους, αναγνωρίζοντας όχι μόνο αγγλικές αλλά και ισπανικές και ιταλικές λέξεις που υπήρχαν στο έργο.

Η δράση αυτή αποτέλεσε μια αυθεντική ευκαιρία τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την πολυγλωσσία με φυσικό και παιγνιώδη τρόπο, ενισχύοντας τη γλωσσική επίγνωση και την αποδοχή της γλωσσικής και πολιτισμικής ποικιλομορφίας.

Παράλληλα, μέσα από την αφήγηση και την εναλλαγή ρόλων καλλιεργήθηκαν δεξιότητες προφορικού λόγου, ακρόασης, συγκέντρωσης και αυτοέκφρασης, ενώ η ομαδική δημιουργία του έργου ενίσχυσε τη συνεργασία, την υπευθυνότητα και το αίσθημα του «ανήκειν».

Τέτοιες βιωματικές δράσεις βοηθούν τα παιδιά να μαθαίνουν με χαρά, νόημα και ενεργή συμμετοχή, μετατρέποντας τη μάθηση σε εμπειρία.

Η ιστορία μας συνεχίζει το ταξίδι της και αύριο σε άλλο τμήμα του σχολείου, μεταφέροντας το μήνυμα ότι η μάθηση γίνεται πιο όμορφη όταν τη μοιραζόμαστε.

4-2: Global School Play Day

Την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026 γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Παιχνιδιού και είναι αφιερωμένη στο ελεύθερο, μη δομημένο παιχνίδι – υπό την εποπτεία του εκπαιδευτικού αλλά όχι υπό την καθοδήγησή του. Τα παιδιά αφήνονται ελεύθερα να παίξουν με τους κανόνες που θέτουν αυτά και τον μοναδικό όρο της τήρησης της ασφάλειάς τους . Το ζητούμενο είναι την ημέρα αυτή τα παιδιά να παίξουν ελεύθερα, να κατασκευάσουν, να δημιουργήσουν, να διασκεδάσουν, να συνεργαστούν, να μοιραστούν, να σεβαστούν.

Η Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Παιχνιδιού δημιουργήθηκε το 2015 από μια ομάδα έξι εκπαιδευτικών: Scott Bedley, Tim Bedley, Eric Saibel, Misty Higgins, Oliver Schinkten και Bethany Chaffin. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί ανησυχούσαν ότι τα παιδιά έπαιρναν όλο και λιγότερο χρόνο για να παίξουν λόγω της τεχνολογίας και της παρέμβασης των ενηλίκων. Σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου για την Παγκόσμια Ημέρα Σχολικού Παιχνιδιού, η οργάνωση δήλωσε: «Τα σχολεία εξαλείφουν το διάλειμμα. Οι δάσκαλοι αναθέτουν όλο και περισσότερες εργασίες για το σπίτι. Οι γονείς προγραμματίζουν κάθε λεπτό για τα παιδιά τους. Τα μικρά παιδιά έχουν εθιστεί στις συσκευές τους – εκτοξεύοντας το άγχος και το στρες».

Ως αποτέλεσμα αυτού, η ομάδα αναγκάστηκε να αναλάβει δράση, ειδικά αφού άκουσε μια ομιλία στο TEDx του Δρ Peter Gray. Ο Δρ Γκρέυ υποστήριξε ότι τα παιδιά χάνουν πολύ περισσότερα από τον χρόνο παιχνιδιού. Αυτό ενέπνευσε τους εκπαιδευτικούς να ξεκινήσουν αυτήν την εκστρατεία για την ημέρα παιχνιδιού. Κατά την πρώτη του εορτή στις 4 Φεβρουαρίου 2015, συμμετείχαν πάνω από 65.000 παιδιά, και αυτό έγινε μετά από μόλις τέσσερις εβδομάδες προώθησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το 2020, κατά την έκτη επέτειο της εκδήλωσης, αυτός ο αριθμός αυξήθηκε εκθετικά, με περισσότερα από 600.000 παιδιά να συμμετέχουν σε 75 χώρες.

Ο οργανισμός πιστεύει ότι η εκστρατεία ήταν τόσο επιτυχημένη επειδή αρχικά, τα παιδιά είχαν αρχίσει να ξεχνούν πώς να παίζουν και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί αρχίζουν να βλέπουν τις θετικές επιπτώσεις.

Φέτος, μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι, φάνηκε και κάτι ακόμη σημαντικό: πόσο δύσκολο είναι για πολλά παιδιά να παίξουν χωρίς να χρησιμοποιούν τη λέξη «δικό μου». Η ανάγκη για κατοχή, για έλεγχο και για ατομικό χώρο εμφανίστηκε συχνά, δείχνοντας πόσο έντονα έχουν εσωτερικεύσει ατομικά μοτίβα λειτουργίας.
Παράλληλα, διαπιστώσαμε πως, παρότι ο ρόλος μας έπρεπε να είναι κυρίως του παρατηρητή και όχι του καθοδηγητή, πολλά παιδιά έδειχναν να περιμένουν από κάποιον να τους δείξει τι να κάνουν. Το μη οργανωμένο παιχνίδι, σε κάποιες στιγμές, τα αποπροσανατόλιζε. Χρειάστηκε χρόνος για να εμπιστευτούν τις ιδέες τους, τη φαντασία τους και τις δυνάμεις τους. Κι αυτό από μόνο του αποτελεί μια ουσιαστική παιδαγωγική διαπίστωση: ότι η ελευθερία μαθαίνεται.

Στόχος μας δεν είναι τα παιδιά να «μάθουν να παίζουν σωστά», αλλά να νιώσουν ικανά να παίξουν μόνα τους και μαζί με άλλους. Να αντέχουν την ελευθερία, να δοκιμάζουν ιδέες χωρίς φόβο λάθους, να μοιράζονται χώρο, χρόνο και υλικά, να διαπραγματεύονται και να συνδιαμορφώνουν κανόνες. Να χτίζουν σιγά σιγά την αυτονομία τους, μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Πρωϊνό Τμήμα 3

Διαβάζουμε μαζί: σχολείο, οικογένεια, παιδιά ΙV

Την Τετάρτη 4-2-2026 υλοποιήθηκαν δράσεις σε 3 τμήματα!!!

Πρωϊνό Τμήμα 1

Η κ. Μαριάννα παρέα με τον Φοίβο διάβασαν “Το φαγκρί και το σκουμπρί” – ένα αντιπολεμικό παραμύθι που διαδραματίζεται στον γαλάζιο βυθό της θάλασσας.

Ο Σωτήρης το σκουμπρί και ο Φάνης το φαγκρί διεκδικούν ένα πρωί το ίδιο λαχταριστό σκουλήκι. Αυτή η ασήμαντη αφορμή διχάζει τα ψάρια. Από τη μία φάλαινες και καρχαρίες, από την άλλη μπακαλιάροι και αστακοί με πανοπλίες. Έξαψη στη θάλασσα κι αναβρασμός! Πεδίο μάχης κινδυνεύει να γίνει ο ωκεανός! Θα αποφευχθεί τελικά ο εξοντωτικός πόλεμος; Για ποιο λόγο το σκουλήκι της έριδος δεν είναι τόσο ελκυστικό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως; Και τι αποκαλύψεις ετοιμάζεται να κάνει ο σοφός γερο-κοκωβιός;

Το βιβλίο μας υπενθύμισε πως όταν μοιραζόμαστε και βοηθάμε ο ένας τον άλλο , όλοι περνάμε καλύτερα.

Πρωϊνό Τμήμα 3

Πρωϊνό Τμήμα 4

Μέσα από την ιστορία της Αντιγόνης μιλήσαμε για τις διαφορετικές αγκαλιές, για το πώς νιώθει το σώμα μας και για τη σημασία του να ρωτάμε και να σεβόμαστε το «ναι» και το «όχι».

Τα παιδιά εξέφρασαν τα συναισθήματά τους , μοιράστηκαν σκέψεις και συμμετείχαν σε έναν ήσυχο κύκλο συζήτησης, όπου αναδείχθηκε ότι η αγκαλιά είναι δώρο και όχι υποχρέωση.

Η δράση ολοκληρώθηκε με  ένα μήνυμα που θα μας συνοδεύει στην καθημερινότητά μας:
«Ρώτα πρώτα»

Ευχαριστούμε θερμά την κ. Όλγα που βρέθηκε κοντά μας και συνέβαλε σε μια τόσο ουσιαστική εμπειρία για τα παιδιά.

Νικητές SID 2026 διαγωνισμού «Η Τεχνητή Νοημοσύνη στη ζωή μας» στην κατηγορία Νηπιαγωγείων

Το έργο των παιδιών:

Το Πρωϊνό Τμήμα 4 του Νηπιαγωγείου μας συμμετείχε στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό για την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου 2026 με θέμα «Τι είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη»

Η ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ : εκπαιδευτικο σεναριο δρασης

Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Το βιβλίο Έρικα της  Ruth Vander Zee από τις εκδ. ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ αφηγείται μια αληθινή ιστορία σωτηρίας μέσα στην απόλυτη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Η πρωταγωνίστρια, ένα βρέφος εβραϊκής καταγωγής, πετιέται από τη βιολογική της μητέρα έξω από ένα τρένο που κατευθύνεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι η μοναδική πράξη αγάπης που μπορούσε να της προσφέρει: τη ζωή.

Η Έρικα δεν θυμάται το παρελθόν της. Την ιστορία της την αφηγείται όπως τη φαντάζεται, μέχρι τη στιγμή της εγκατάλειψής της – όπως ακριβώς η ζωή ξεκινά με ένα κλάμα.

Μια κούκλα έκανε ένα δύσκολο ταξίδι και έσπασε σε κομμάτια. Συνάντησε την Έρικα και την τάξη μας. Όπως η Έρικα βρήκε αγκαλιά και σπίτι με φως, έτσι κι εμείς δίνουμε στην κούκλα φροντίδα. Ίσως να μην κολλήσει τέλεια, αλλά θα έχει όνομα, θέση και πολλούς βοηθούς. Ό,τι έσπασε, μπορεί πάλι να νιώσει ασφαλές…

Μερικές φορές δεν μπορούμε να φτιάξουμε κάτι όπως πριν. Μπορούμε όμως να κάνουμε τις ραφές του χρυσές με τη φροντίδα μας…

Το τέλος της ιστορίας είναι φωτεινό μέσα στη σκοτεινιά της μνήμης:

«Κάθε αστέρι και ένας δικός μου που χάθηκε… όμως εγώ σώθηκα. Σήμερα το δικό μου αστέρι λάμπει ξανά.» Και το δικό μας αστέρι συμπληρώνεται από εκείνα τα πρόσωπα που είναι για μας ασφάλεια–αγκαλιά–ελπίδα …

Η λήθη έχει καμιά φορά θέση στη ζωή.
Η μνήμη, όμως, όταν αφορά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, είναι χρέος.