Μαθαίνοντας στα παιδιά να αντέχουν

Στην καθημερινότητα του σχολείου συμβαίνουν πολλά μικρά γεγονότα:
ένα παιδί στενοχωριέται γιατί κάποιος δεν το διάλεξε στο παιχνίδι,
ένα άλλο θυμώνει επειδή έχασε,
κάποιο φοβάται μήπως δεν τα καταφέρει,
κάποιο κάνει λάθος και νιώθει αμηχανία,
κάποιο αποφεύγει μια νέα εμπειρία επειδή αγχώνεται.

Όλα αυτά είναι αληθινά συναισθήματα και χρειάζονται χώρο, ακρόαση και φροντίδα.
Όμως δεν σημαίνουν πάντα ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να «διορθωθεί» άμεσα από τους μεγάλους.

Τα παιδιά μεγαλώνουν όχι μόνο μέσα από τις επιτυχίες τους, αλλά και μέσα από μικρές ματαιώσεις, δυσκολίες και κοινωνικές δοκιμές. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη στενοχώρια, να επανέρχονται μετά από μια απογοήτευση, να δοκιμάζουν ξανά, να αντέχουν ότι δεν μπορούν πάντα να είναι στο κέντρο της προσοχής ή να συμφωνούν όλοι μαζί τους.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, βλέπουμε όλο και συχνότερα οι αγωνίες των ενηλίκων να μεταφέρονται στα παιδιά. Από αγάπη και ενδιαφέρον, συχνά σπεύδουμε να τα προστατεύσουμε από κάθε φόβο, απογοήτευση ή δυσκολία. Χωρίς να το θέλουμε, κινδυνεύουμε να τους περάσουμε το μήνυμα ότι κάθε δυσάρεστο συναίσθημα είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τα συναισθήματά τους.
Αντίθετα, σημαίνει ότι τα ακούμε με σεβασμό χωρίς να μετατρέπουμε κάθε δυσκολία σε κρίση.

Στόχος μας δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα στενοχωρούνται ποτέ.
Αυτό είναι αδύνατο.
Στόχος είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που θα πιστεύουν πως μπορούν να τα καταφέρουν ακόμη και όταν δυσκολεύονται.

Η ψυχική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται όταν αποφεύγουμε ό,τι μας φοβίζει.
Χτίζεται όταν, με ασφάλεια και υποστήριξη, δοκιμάζουμε, κάνουμε λάθη, απογοητευόμαστε και συνεχίζουμε.

Η υπερβολική προστασία, όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι, συχνά στερεί από τα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύξουν ανθεκτικότητα και αυτοπεποίθηση. Όταν οι μεγάλοι παρεμβαίνουν συνεχώς για να προλάβουν κάθε απογοήτευση ή αμηχανία, το παιδί δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τις δικές του δυνάμεις.

Το σχολείο και η οικογένεια χρειάζεται να λειτουργούν ως σύμμαχοι σε αυτή τη διαδικασία.
Όταν υπάρχει πραγματική δυσκολία, σοβαρή σύγκρουση ή κάτι που μας ανησυχεί, το σχολείο είναι πάντα δίπλα στα παιδιά και στους γονείς και θα επικοινωνήσει άμεσα μαζί τους.

Ταυτόχρονα όμως, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι μικρές καθημερινές δυσκολίες αποτελούν πολύτιμες εμπειρίες μάθησης και εξέλιξης.

Στο σχολείο, τα παιδιά μαθαίνουν καθημερινά πολύ περισσότερα από γράμματα και αριθμούς. Μαθαίνουν να περιμένουν, να συνεργάζονται, να απογοητεύονται, να επιμένουν, να ξαναπροσπαθούν και να βρίσκουν τη θέση τους μέσα σε μια ομάδα.

Ιδιαίτερα τώρα, κοντά στη μετάβαση στο Δημοτικό, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να είναι τέλεια ούτε να μη φοβούνται ποτέ. Χρειάζονται κυρίως ενήλικες που να τα εμπιστεύονται, να τα ενθαρρύνουν και να τους μεταδίδουν την αίσθηση ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Η ανθεκτικότητα δεν διδάσκεται θεωρητικά.
Χτίζεται μέσα από σχέσεις, προσπάθεια, λάθη, συγκρούσεις, αποτυχίες και νέες αρχές.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας.

Εγκύκλιος προϋποθέσεων και διαδικασιών: α) για την έγκριση παράλληλης στήριξης συνεκπαίδευσης από εκπαιδευτικό, β) για την έγκριση στήριξης από Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό και γ) για την έγκριση στήριξης από Σχολικό Νοσηλευτή, μαθητών/τριών για το διδακτικό έτος 2026-2027.

https://blogs.sch.gr/18nipioa/files/2026/05/EGKYKLIOS-PAR-STHRIXHS-2026-27_99BI46NKPD-1PSO.pdf.