Καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς σχεδόν, ασχοληθήκαμε με το σχέδιο δράσης με τίτλο “στου σχολειού μου την αυλή… παίζω, μαθαίνω, δημιουργώ “. Αρχικά τέθηκε στην ολομέλεια των τμημάτων το ερώτημα “πώς θα θέλατε να είναι η αυλή του σχολείου μας;” και τα παιδιά ζωγράφισαν τις ιδέες τους για τη διαμόρφωση της αυλής.

Μία από τις προτάσεις των παιδιών ήταν να καθαρίσουμε την αυλή μας  από σκουπίδια και να βάλουμε κανόνες ώστε να διατηρείται καθαρή. Φορώντας γάντια και τηρώντας τους κανόνες υγιεινής ορίζονταν ομάδες καθαριότητας που επέβλεπαν το χώρο και φρόντιζαν για την απομάκρυνση των σκουπιδιών.

Στις επιθυμίες των παιδιών ήταν να φτιάξουμε τον δικό μας λαχανόκηπο. Σε πρώτο στάδιο διερευνήθηκαν οι προϋπάρχουσες γνώσεις των παιδιών γύρω από το θέμα και καταγράφηκαν σε πίνακα τα βήματα που έπρεπε να ακολουθήσουμε.

Επισκεφτήκαμε τον γειτονικό λαχανόκηπο της κυρίας Άννας για να συλλέξουμε πληροφορίες και παράλληλα τα παιδιά εμπλούτιζαν τις γνώσεις τους μέσα από σχετικό εποπτικό υλικό, έντυπο και διαδικτυακό.

Όταν πλέον είχαμε μάθει αρκετά γύρω από το θέμα, προχωρήσαμε στην υλοποίηση του στόχου μας.

Αρχικά εντοπίσαμε το καταλληλότερο σημείο της αυλής για να φτιάξουμε τον λαχανόκηπο, ξεχορταριάσαμε την περιοχή, προετοιμάσαμε το έδαφος με σκάλισμα και πότισμα. Κλαδέψαμε τα οπωροφόρα δέντρα  που φυτεύτηκαν πέρυσι, τα φροντίσαμε και τους ρίξαμε λίπασμα για να δυναμώσουν. Αξιόλογη ήταν η συμβολή των γονέων σ’ αυτή την προσπάθεια.

Έπειτα φυτέψαμε μαρούλια, ραπανάκια και κρεμμύδια και τους προσφέραμε την απαιτούμενη φροντίδα. Περιφράξαμε τον κήπο μας για να τον προφυλάξουμε. Τα παιδιά σχεδόν καθημερινά πήγαιναν και παρακολουθούσαν την ανάπτυξη των φυτών και τα φρόντιζαν.

Παράλληλα με τον λαχανόκηπο δημιουργήσαμε μικρά φυτώρια όπου φυτέψαμε διάφορους  σπόρους, βάλαμε ταμπελάκια με το όνομα των σπόρων και τα σκεπάσαμε, δημιουργώντας θερμοκήπιο για να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν. Όταν έφτασε η κατάλληλη ώρα , μεταφέραμε τα φυτά στον λαχανόκηπο.

Το ενδιαφέρον των παιδιών ήταν πολύ μεγάλο, όπως και η ανταπόκριση των γονέων, που συμμετείχαν με διάφορους τρόπους σ’ αυτή την προσπάθεια (συμμετέχοντας στις χειρωνακτικές εργασίες, προσφέροντας βολβούς και λουλούδια στο σχολείο, κ.ά,)

Μετά από την περιποίηση των φυτών μας, ήρθε η ώρα να απολαύσουμε τους καρπούς των προσπαθειών μας. Με υπερηφάνεια και χαρά μαζέψαμε αρωματικά βότανα και τα δώσαμε στους γονείς για να νοστιμίσουν το φαγητό μας, φτιάξαμε σαλάτα με τα μαρούλια και τα κρεμμυδάκια από τον κήπο μας και… ετοιμάζουμε δωράκι έκπληξη για τους γονείς…αρωματικό λαδάκι!

Με αφορμή τη διερεύνηση του συγκεκριμένου θέματος, αλλά και την κατοχή κομποστοποιητή στη διάθεση του Νηπιαγωγείου, επεκταθήκαμε και μελετήσαμε και το θέμα της ανακύκλωσης και της κομποστοποίησης. Αναζητήσαμε πληροφορίες στο διαδίκτυο και σε έντυπο υλικό, ενημερωθήκαμε για τη σημασία της ανακύκλωσης και της συμβολής της στην προστασία του περιβάλλοντος, φροντίσαμε να μεταλαμπαδεύσουμε τη γνώση που αποκτήσαμε και  στους γονείς. Φτιάξαμε ομαδικά κολάζ  όπου ομαδοποιήσαμε και διαχωρίσαμε τα ανακυκλώσιμα και μη υλικά, τα κομποστοποιούμενα  και μη υλικά. Κάναμε σύντομη παρουσίαση του κομποστοποιητή στους γονείς την ημέρα που γιορτάσαμε την Άνοιξη.

Η διαδικασία του φυτέματος ενθουσίασε τόσο πολύ τα παιδιά, που μία από τις πασχαλινές κατασκευές ήταν “ο αυγομαλλιάς”, δηλαδή φύτεμα φακής σε τσόφλια αυγών με τη γνωστή τεχνική με το βαμβάκι.

Αξιοποιήσαμε την αυλή μας και σαν χώρο χαλάρωσης και αναψυχής. Αρκετές φορές επιλέξαμε να κάνουμε πικ νικ απολαμβάνοντας τη φυσική ομορφιά της αυλής μας. Επίσης, την “Ημέρα της Άνοιξης” μετά από τις οργανωμένες δραστηριότητες που ετοίμασε το εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου γονείς και παιδιά χαλάρωσαν, κουβέντιασαν, έπαιξαν στο γρασίδι.

Στα πλαίσια του αρχικού προγραμματισμού δραστηριοτήτων προτάθηκε από τα παιδιά να φτιάξουμε αυτοσχέδια παιχνίδια. Εκπαιδευτικοί και μαθητές επινόησαν ομαδικά και ατομικά παιχνίδια, αξιοποιώντας την αυλή του σχολείου. Οι γονείς βοήθησαν στην υλοποίηση των ιδεών και την παραχώρηση υλικών.

Η αξιολόγηση του προγράμματος έγινε με την υλοποίηση έκθεσης φωτογραφίας. Αρχικά ζητήθηκε από τα παιδιά να φωτογραφίσουν ό,τι τους έκανε εντύπωση, τους άρεσε,  θα ήθελαν να το κρατήσουμε στην αυλή όπως τη διαμορφώσαμε. Έπειτα οι φωτογραφίες σχολιάστηκαν στην ομάδα και αποφασίστηκε από κοινού ένας τίτλος για την κάθε φωτογραφία. Στο τέλος οι φωτογραφίες εκτυπώθηκαν και εκτέθηκαν στην είσοδο του σχολείου. Συζητήθηκαν διορθώσεις, αλλαγές , προσθήκες που θα μπορούσαν να γίνουν την επόμενη χρονιά και καταγράφηκαν προς μελέτη από Σεπτέμβριο.

Μοσχομυριστά Λαζαράκια από τα χεράκια μας!

Η συνταγή:

Τα λαζαράκια είναι μικρά, αφράτα, ημίγλυκα ψωμάκια που παρασκευάζουν οι χριστιανοί το Σάββατο του Λάζαρου, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Έχουν το σχήμα σπαργανωμένου ανθρώπου, όπως παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες, και συμβολίζουν την ανάστασή του. Είναι νηστίσιμα, δηλαδή δεν περιέχουν γαλακτοκομικά προϊόντα ή αυγά. Για τον λόγο αυτό, σε αντίθεση με τα τσουρέκια, αλείφονται με ελαιόλαδο για να γίνουν πιο γυαλιστερά.^[1][2]

Οι Λαζαρίνες φτιάχνουν τα στεφανάκια τους και ετοιμάζονται να πουν τα κάλαντα

Το Σάββατο του Λαζάρου (δηλαδή το Σάββατο πριν από την Κυριακή των Βαΐων) τα παιδιά – κυρίως τα κορίτσια – γυρίζουν στα σπίτια και τραγουδούν τα ειδικά κάλαντα (Λαζαρικά) σε διάφορες παραλλαγές, που εξιστορούν την «εκ νεκρών έγερση» του Λαζάρου.

Οι “αυγομαλλιάδες”, όταν το φύτεμα στον λαχανόκηπο δίνει ιδέες! Αδειάσαμε το εσωτερικό του αυγού, βάλαμε μέσα φακές και τις σκεπάσαμε με βαμβάκι, δώσαμε μορφή και… ποτίζοντας τις φακές, ο αυγομαλλιάς θα έχει πάντα φουντωτά μαλλιά!

Ευωδιαστές κάρτες με πασχαλινές ευχές: σε λευκό χαρτί αρωματισμένο με σαπούνι λεβάντας ζωγράφισαν τα παιδιά κορμό με πινέλα και τον στόλισαν με λουλούδια από τυπώματα μπατονέτας. Μια πασχαλίτσα να γυροφέρνει στην πασχαλιά μας και οι πιο γλυκές ευχές για καλό Πάσχα γραμμένες από τα παιδικά χεράκια!

Κότες πλουμιστές (ατομική κατασκευή): τα παιδιά κόλλησαν με ατλακόλ πολλές στρώσεις από λωρίδες εφημερίδας πάνω σε φουσκωμένο μπαλόνι. Κάλυψαν τις εφημερίδες με χρωματιστές λωρίδες μεταξόχαρτου ψαλιδισμένες για να δείχνει φουντωτή η κότα. Ακολουθώντας παρόμοια διαδικασία έφτιαξαν μια μικρότερη μπάλα για το κεφάλι της κότας. Έσκασαν το μπαλόνι με καρφίτσα για να στέκεται η κότα, της έβαλαν μάτια, ράμφος και λοφίο και έτοιμη η πλουμιστή μας να στολίσει το πασχαλινό τραπέζι!

“Η Σταύρωση του Ιησού” με την τεχνική της ζωγραφικής και του κολάζ.

Τα κόκκινα αυγά βάφονται τη Μεγάλη Πέμπτη, η οποία θεωρείται η ημέρα του Μυστικού Δείπνου, τότε που ο Χριστός προσέφερε άρτο και κρασί ως συμβολισμό για το σώμα Του και το αίμα Του, έτοιμος να θυσιαστεί για να ελευθερώσει τον κόσμο. Το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών είναι ένα έθιμο χρόνων στο Αναστάσιμο τραπέζι, ιδιαίτερα αγαπητό στα παιδιά. Βάσει της χριστιανικής παράδοσης, το κόκκινο αυγό αποτελεί σύμβολο ζωής, καθώς, όπως σπάει, κατά τη διαδικασία του τσουγκρίσματος, έτσι έσπασε και ο τάφος από τον οποίο αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός.

<p>Πηγή: <a target=”_blank” href=”https://www.iefimerida.gr”>iefimerida.gr</a> – <a target=”_blank” href=”https://www.iefimerida.gr/ellada/kokkina-ayga-pasha-ena-ethimo-hronon”>Γιατί βάφουμε κόκκινα τα αυγά του Πάσχα -Ένα έθιμο χρόνων – iefimerida.gr</a></p>

Βάψαμε κι εμείς τα αυγά μας με διάφορες τεχνικές: κόκκινα με έτοιμη βαφή, με διάφορα χρώματα κιμωλίας, πολύχρωμα με τέμπερες, με ντεκουπάζ λουλουδιών από πασχαλινές χαρτοπετσέτες.

Φτιάξαμε καλαθάκια και τα στολίσαμε με τα αυγά που βάψαμε.

Κι ένα παιχνίδι που συνδυάζει διασκέδαση και μάθηση, οι γνωστές μουσικές καρέκλες σε άλλη εκδοχή: Χρειαστήκαμε στεφάνια, ψεύτικα πασχαλινά αυγά, χαρούμενη μουσική και κάρτες με αριθμούς. Σε ένα κεντρικό στεφάνι βάλαμε αρκετά πασχαλινά αυγά. Γύρω γύρω στεφάνια, κατά ένα λιγότερο από των αριθμό των παιδιών που συμμετέχουν στο παιχνίδι και μέσα στο κάθε στεφάνι μια καρτέλα με αριθμό. Όσο ακούγεται η μουσική τα παιδιά χορεύουν γύρω από τα στεφάνια. Μόλις σταματήσει η μουσική διαλέγουν ένα στεφάνι και βάζουν μέσα τόσα αυγά όσα λέει η καρτέλα που βρήκαν στο στεφάνι. Όποιος δεν προλάβει να πάρει στεφάνι, βγαίνει από το παιχνίδι. Κάθε φορά αφαιρούμε ένα στεφάνι, ώστε πάντοτε να είναι ο αριθμός των στεφανιών να είναι κατά ένα λιγότερος από τον αριθμό των παιδιών που συμμετέχουν.