Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, περίοδοι γεμάτες φως, ελπίδα και ζεστασιά, δεν μπορεί να λείψει ο Αλεξανδρος Παπαδιαμάντης με το διήγημα “Γουτού Γουπατού» από τις ιστορίες που διαβάζονται παρέα με τον «Ορφέα
και την Ευρυδίκη» στον χώρο της βιβλιοθήκης μας. Το μήνυμα του διηγήματος γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ. Είναι μια ευκαιρία να καλλιεργήσουμε στα παιδιά –και σε όλους μας– την πίστη ότι το πραγματικό «δώρο» των γιορτών βρίσκεται στις ανθρώπινες σχέσεις, στη γενναιοδωρία και στη διάθεση να προσφέρουμε χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.

Το διήγημα διάβασαν οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης, Ζωή Φ., Μαρία- Αναστασία Χ., Γιάννης Χ. και Σταύρος Σ. με ιδιαίτερη επιτυχία στους συμμαθητές τους .Αφού διάβασαν την ιστορία ετοίμασαν ένα πρωτότυπο και ευχάριστο κουίζ,
δίνοντας την ευκαιρία σε όλους να ελέγξουν τις γνώσεις τους και να συμμετάσχουν ενεργά , να φτιάξουν τη δική τους μεζούρα σκέψεων και συναισθημάτων και όχι μόνο.

Ακολούθησε συζήτηση γύρω από την ιστορία του βιβλίου και τα μηνύματά της. Η δράση ολοκληρώθηκε με έναν γιορτινό και ζεστό τρόπο: οι μαθητές τραγούδησαν τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα με τη συνοδεία κιθάρας, από τον μαθητή της Ε τάξης
Αναστάση Κ. ,δημιουργώντας μια χαρούμενη και εορταστική ατμόσφαιρα, αντάξια του πνεύματος των ημερών.
Ήταν μια όμορφη και δημιουργική εμπειρία, που συνδύασε τη λογοτεχνία, τη συνεργασία και τη μουσική, αποδεικνύοντας ότι τα κλασικά κείμενα, όπως το Γουτού Γουπατού, μπορούν να ζωντανέψουν και να αγγίξουν ακόμη και τους πιο μικρούς
αναγνώστες.

Οι μαθητές της Γ τάξης  ένιωσαν τη δυνατή αγάπη  των  μυθολογικών ηρώων -που έφερε τα πάνω κάτω- να ξεπροβάλλει μέσα από τις σελίδες του  Ορφέα και της Ευρυδίκης, της Κ. Κύρδη, Εκδ. Μεταίχμιο και με τη δύναμη της μουσικής να τα βάλει ακόμα και με τον θάνατο. Το βιβλίο δε σέβεται μονάχα τον μύθο αλλά μετατρέπει την  τραγική ιστορία σε ένα μάθημα για τα όρια της ανθρώπινης φύσης.

Με λίγα αξεσουάρ (στέμματα, στεφάνια, μια χάρτινη αρχαία λύρα) κατάφεραν  τα παιδιά να δραματοποιήσουν τον μύθο , να αποδώσουν την Ιστορία με εύστοχες κινήσεις και απλά λόγια. Σαν να άνοιξε ξαφνικά ένα παράθυρο και είδαν το παρελθόν με άλλη ματιά: τους ήρωες να παίρνουν σάρκα και οστά, να κινούνται ανάμεσά τους και τα συναισθήματα (χαρά, ευτυχία, πόνος, απώλεια, λαχτάρα, θλίψη) να φορτίζουν τη σχολική αίθουσα. Στη συνέχεια τα συναισθήματα αυτά αποτυπώθηκαν  σε μικρά χαρτάκια (με απίστευτες, ομολογουμένως, ζωγραφιές) και το καθένα από αυτά βρήκε τη θέση του σε μια μεζούρα ενός μέτρου, συνθέτοντας έτσι τον γνωστό μύθο με εικονογραφημένη μορφή  και τηρώντας παράλληλα τα βασικά στοιχεία της  δομής της ιστορίας (αρχή, μέση, τέλος).