Ο  Χριστός παιδιά περισσότερο μας μίλησε, μας δίδαξε με παραβολές ιστορίες από την καθημερινή ζωή παρά με απαγορευτικά

«μη», «δεν πρέπει», «δεν είναι σωστό»

 Δύο οι ιστορίες της σημερινής ημέρας, μα πριν ξεκινήσω  να σας τις λέω, καλό θα είναι να σταθούμε σε μία λέξη, που θα διαβάσετε και μπορεί να μη γνωρίζετε τη σημασία της:

• Η λέξη μωρός (ανόητος, ασυλλόγιστος, χαζός), είναι αρχαία ελληνική. Στην αρχαιότητα  (τόσο παλιά είναι), σήμαινε τον βραδύνου, αυτόν/ή που δεν έχει αναπτύξει ακόμα τη λογική σκέψη:  “Έχεις ακούσει  τη φράση: “είναι μωρό ακόμα, θα μάθει”, ή “κάνεις τώρα σαν μωρό”.

Στην ιστορία που θα διαβάσεις και που μπορεί μεγαλώνοντας να την αναζητήσεις και σε άλλες βιβλιογραφικές πηγές, η χρήση του όρου “μωρές παρθένες” παραπέμπει στα κορίτσια εκείνα που δεν προνόησαν να έχουν μαζί τους, κάτι πολύ σημαντικό, για εκείνη την εποχή. Λάδι ,για να ανάψουν το λυχνάρι τους, να τις οδηγεί, να τους δείχνει τον δρόμο.

• Η Παραβολή των Δέκα Παρθένων (Η αξία της προετοιμασίας)

Δέκα κοπέλες περίμεναν τον γαμπρό σε έναν γάμο. Οι πέντε ήταν «φρόνιμες» (έξυπνες) και πήραν μαζί τους επιπλέον λάδι για τα λυχνάρια τους. Οι άλλες πέντε ήταν «μωρές» (ανόητες) και δεν πήραν.

Ο γαμπρός άργησε και το λάδι τελείωσε. Οι φρόνιμες , έχοντας προνοήσει, δηλαδή έχοντας προετοιμαστεί, είχαν  να συμπληρώσουν λάδι στο λυχνάρι  και μπήκαν στη γιορτή, ενώ οι άλλες έτρεχαν να βρουν και έτσι… έχασαν τον γάμο.

Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτή την ιστορία, να κρατήσουμε δηλαδή στη βαλίτσα μας;

Ας είμαστε πάντα προετοιμασμένοι και ας έχουμε «φως»  στην καρδιά μας.

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ακούμε ένα από τα πιο όμορφα τροπάρια της Εκκλησίας παιδιά που μιλάει για τη δύναμη της συγγνώμης.

• Το Τροπάριο της Κασσιανής (Η δύναμη της συγγνώμης)

Η ιστορία μιλάει για μια γυναίκα που είχε κάνει πολλά λάθη στη ζωή της  και   αποφάσισε να αλλάξει. Πήγε στον Χριστό, του έπλυνε τα πόδια με πολύτιμο μύρο και ζήτησε συγγνώμη με όλη της την ψυχή.

Τι μας λέει αυτή η ιστορία;

Όλοι κάνουμε και θα κάνουμε  λάθη. Το σημαντικό είναι να έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε τα λάθη μας,  να ζητήσουμε συγγνώμη  και να προσπαθήσουμε να γίνουμε  καλύτεροι/ες .

«Εσείς έχετε νιώσει την ανάγκη να προετοιμαστείτε για κάτι δύσκολο, για μία δοκιμασία;»

«Πώς νιώθετε όταν ζητάτε συγγνώμη;»

Σκεφθείτε για λίγο καθώς η μαμά, ο μπαμπάς ή η γιαγιά με τον παππού, ζυμώνουν τα πασχαλινά κουλούρια  όπως το απαιτεί το έθιμο.

Ξεκίνησε εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Εκκλησία μας, τιμά τη μνήμη του «Παγκάλου» Ιωσήφ, γιου του Ιακώβ, που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, ενώ η μέρα είναι επίσης αφιερωμένη και στην άκαρπη συκιά που την «καταράστηκε» ο Χριστός και ξεράθηκε.

Πάμε να σου πω μία ιστορία για τη σημερινή ημέρα, τη Μεγάλη Δευτέρα.

Ο «Πάγκαλος» Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος γιός του Ιακώβ. Ως παιδί ήταν παράδειγμα στη συμπεριφορά και στην εργατικότητα. Πάντα με έναν καλό λόγο και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, σε οποιαδήποτε ανάγκη παρουσιαζόταν μικρή ή μεγάλη.

Τα αδέρφια του τον ζήλευαν και η ζήλια τους ήταν πιο δυνατή από την αγάπη τους για εκείνον.  Πιο εύκολο ήταν για αυτούς να τον «εξαφανίσουν» παρά να προσπαθήσουν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Αρχικά τον έριξαν σ’ ένα λάκκο και χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο, προσπάθησαν να πείσουν το πατέρα τους ότι τον έφαγε κάποιο θηρίο…

Ωστόσο όταν είδαν ότι δε μπορούν να ξεγελάσουν τον πατέρα τους, πούλησαν τον Ιωσήφ σε εμπόρους κι εκείνοι με τη σειρά τους, τον έδωσαν στον αρχιμάγειρα του Φαραώ, του βασιλιά της Αιγύπτου.

Σκληρή εποχή παιδιά, σαν να αφηγούμαι ένα  παραμύθι και περιμένω να φτάσω στο τέλος «…έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…»

Η συμπεριφορά του Ιωσήφ δεν άλλαξε παρά το γεγονός ότι ήταν σκλάβος και μόνος. Το όνομά του έγινε γνωστό στο παλάτι και όταν κάποια στιγμή ο Φαραώ φοβισμένος από ένα όνειρο που είχε δει ζήτησε «ερμηνεία», δηλαδή «συμβουλές- βοήθεια», ο Ιωσήφ τον προειδοποίησε ότι θα έρθουν στη χώρα 7 χρόνια ευφορίας και 7 χρόνια λιμού, δηλαδή πείνας μεγάλης και έπρεπε να προετοιμαστεί. Ο Ιωσήφ ξεκαθάρισε από την αρχή ότι η ερμηνεία του δεν προερχόταν από τον ίδιο, αλλά ήταν αποκάλυψη από τον Θεό.

Ο Φαραώ αισθάνθηκε ικανοποιημένος και πιο ήσυχος με τα λόγια αυτά, που αποτελούσαν θεία έμπνευση. Έτσι  έδωσε αξιώματα στον Ιωσήφ και μάλιστα προσκάλεσε στην Αίγυπτο και τα αδέρφια του(τα οποία είχαν μετανιώσει για την πράξη τους), να μείνουν μαζί του.

Η μεγάλη Δευτέρα, όπως σας είπα στην αρχή   είναι επίσης αφιερωμένη και στην άκαρπη συκιά που την «καταράστηκε» ο Χριστός και ξεράθηκε.

Βαριά κουβέντα «την καταράστηκε». Πάμε να δούμε λοιπόν τι έγινε με το δέντρο αυτό και γιατί ο Χριστός «θύμωσε» που η συκιά δεν είχε καρπούς να Τον χορτάσουν που πεινούσε ; 

Θα αρχίσουμε την ιστορία με έναν τίτλο:

Το Δέντρο που έταζε, αλλά δεν έδινε

Μια μέρα, ο Ιησούς με τους μαθητές του περπατούσαν στον δρόμο. Ήταν πρωί και ο Ιησούς πείνασε. Από μακριά, είδε μια μεγάλη, καταπράσινη συκιά γεμάτη φύλλα.

«Κοιτάξτε!» είπε στους μαθητές του. «Αυτό το δέντρο φαίνεται υγιές και δυνατό. Σίγουρα θα έχει νόστιμα σύκα να φάμε».

Πλησίασαν το δέντρο, αλλά όσο κι αν έψαξαν ανάμεσα στα κλαδιά, δεν βρήκαν ούτε ένα σύκο. Η συκιά είχε μόνο εντυπωσιακά, μεγάλα φύλλα, αλλά καθόλου καρπούς.

Ήταν σαν να έλεγε παιδιά(με την εικόνα που παρουσίαζε), σε όλους «είμαι γεμάτη φαγητό», ενώ στην πραγματικότητα ήταν άδεια…

Τότε ο Ιησούς είπε στο δέντρο: «Αφού δεν δίνεις καρπούς σε κανέναν, ας μην ξαναβγάλεις ποτέ». Την επόμενη μέρα, οι μαθητές είδαν τη συκιά να έχει ξεραθεί…

Τι μας μαθαίνει αυτό; Πώς μπορούμε να “διαβάσουμε” την ιστορία; 
Όπως η συκιά είχε όμορφα φύλλα αλλά καθόλου φρούτα, έτσι και εμείς οι άνθρωποι μερικές φορές λέμε μεγάλα λόγια διαφημίζουμε  ότι είμαστε καλοί, αλλά δεν κάνουμε καλές πράξεις .

Ο Ιησούς ήθελε να μας δείξει ότι δεν φτάνει να «φαινόμαστε» καλοί (σαν τα πράσινα φύλλα), αλλά πρέπει να «είμαστε» καλοί, βοηθώντας τους άλλους με πράξεις (σαν τους γλυκούς και ωφέλιμους καρπούς του δέντρου της συκιάς).

Έχω κάποιες ερωτήσεις που θα ήθελα να σου κάνω με αφορμή την ιστορία αυτή.  Όταν ανταμώσουμε και πάλι, αν τις  έχεις σκεφτείς,  θα ήταν καλό να μοιραστείς τις σκέψεις αυτές και με τα άλλα παιδιά στην τάξη:

1. Γιατί ο Ιησούς πλησίασε τη συκιά από μακριά; Τι τον έκανε να νομίζει ότι θα βρει φαγητό;
2. Πώς ένιωσαν οι μαθητές όταν είδαν ότι το δέντρο είχε μόνο φύλλα και καθόλου καρπούς; Σου έχει τύχει ποτέ να περιμένεις κάτι καλό και να απογοητευτείς;
3. Τελικά, τι είναι πιο σημαντικό: να φαίνεσαι καλός (όπως τα πράσινα φύλλα) ή να κάνεις κάτι καλό (όπως οι καρποί);
4. Μπορείς να σκεφτείς ένα παράδειγμα όπου κάποιος «τάζει» κάτι (λέει λόγια), αλλά δεν το κάνει; (Π.χ. κάποιος που λέει «είμαι ο καλύτερος/η φίλος/η», αλλά δεν βοηθάει όταν τον χρειαζόμαστε).
5. Ποιοι είναι οι δικοί μας «καρποί» που μπορούμε να δίνουμε κάθε μέρα στους γονείς, στους/στις δασκάλους/ες ή στους φίλους/ες μας;

Για σκέψου…

Πηγές: https://www.pemptousia.gr/2021/03/o-iosif-sinanta-t-adelfia-tou/

Σαν σήμερα, την 1η Απριλίου 1955 οι Έλληνες της Κύπρου ξεσηκώνονται.

• Θέλουν την ένωσή τους με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα.
• Θέλουν να απελευθερωθούν  από τη Βρετανική κατοχή.

Με όπλα την πίστη στο  δίκαιο του αγώνα τους, την τόλμη και την αρετή που απαιτεί κάθε ελεύθερη ψυχή,  ξεκινούν, τις βραδινές ώρες της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955, επιθέσεις σε κυβερνητικά κτήρια, αστυνομικούς σταθμούς, στον ραδιοσταθμό και σε βρετανικό στρατόπεδο της Αμμοχώστου.

Ο αγώνας τους έληξε με τις «Συμφωνίες Λονδίνου – Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.

Το 1950, μία εποχή που η αποικιοκρατία δοκιμάζεται  οι κατακτημένες χώρες, η μία μετά την άλλη, αποζητούν την ανεξαρτησία τους.

Στην Κύπρο,  με το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου το 1950, το οποίο διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου, το 95,7% του κυπριακού λαού τάσσεται υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα.

Οι κυβερνήσεις των Αθηνών, με την προτροπή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και υπό την πίεση των οργανώσεων του Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα, κατέβαλλαν προσπάθειες  με διαδοχικές προσφυγές στον ΟΗΕ , για διεθνοποίηση του θέματος. Στις 10 Νοεμβρίου 1954 ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας (1897-1974) φθάνει στο νησί και συγκροτεί την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), η οποία την 1η Απριλίου 1955 αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων.

Ας σταθούμε με σεβασμό στη σημερινή μέρα – εθνική γιορτή της Κύπρου, μέρα με την οποία η μεγαλόνησος γιορτάζει την έναρξη του αγώνα της για ένωση με την Ελλάδα.

Ας σταθούμε με σεβασμό και ας μάθουμε για αυτήν!

θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια 

να βρω τα σκαλοπάτια , που παν στη Λευτεριά

Ποίημα /τραγούδι που έγραψε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, λίγο πριν ενταχθεί στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Άγγλων 

πηγές:

https://www.sansimera.gr/articles/612

Συλλογή 1

Συλλογή 2

…Κάποιοι με λένε Ιστορία και μένουν ίσως με απορία, πώς καταφέρνω  να θυμίζω αυτά που ο χρόνος παρασέρνει ,στη δίνη του, χωρίς σταματημό ή τον ελάχιστο τον δισταγμό.

Υπάρχουν μέρες , όπως τη σημερινή, που χρέος μου είναι να σας μιλήσω, να σας θυμίσω για όλους και όλες που  γίνανε ήρωες/ίδες

για την Πατρίδα τους, την Πατρίδα μας.  

“Τι είναι πατρίδα;” 

Ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης έδωσε την έμπνευση και εμείς τολμήσαμε να συνεχίσουμε στο βήμα του…

Πατρίδα είναι οι κάμποι, τα ψηλά βουνά, ο ουρανός ο γαλάζιος

όπως λέει ο ποιητής,

το μέρος που ο καθένας μας  γνώρισε όταν

πρωτάνοιξε τα μάτια του,

το σπίτι που μας στέγασε στο κρύο, στη βροχή

και μας ξαπόστασε από την κάψα του ήλιου,

η μάνα που είχε μία αγκαλιά ανοιχτή για εμάς,

ο πατέρας που μας στήριζε όταν χάναμε το βήμα

μας,

τα τραγούδια που αυθόρμητα λέγαμε, οι χοροί σε

κύκλο, που μας έφερναν τον έναν πιο κοντά στον

άλλο,

η γλώσσα μας,

η συλλογική μας μνήμη,

η ιστορικότητά μας,

ο Θεός μας , τα ιερά μας…

Όλα πατρίδα μας!

Μα κάτι ακόμα, κάτι που έχουμε μες στην καρδιά

Που λάμπει αθώρητο σαν ηλιαχτίδα

Φωνάζοντας μέσα μας

«ομπρός παιδιά!»

Οι μαθητές και οι μαθήτριες  του Σχολείου μας, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους   έκαναν πράξη όλα όσα μας περιγράφει ο ποιητής για το 

“τι είναι πατρίδα” 

Σας ευχαριστούμε παιδιά!

Και του χρόνου!