Μικρές φωνές ψιθυρίζουν το ΟΧΙ των μεγάλων…
Χεράκια κρατούν σημαίες, καρδιές χτυπούν δυνατά.
Και μέσα στα μάτια των παιδιών, καθρεφτίζεται η Ελλάδα.
Αυτές τις μέρες μιλήσαμε για μια λέξη που άλλαξε την ιστορία: το ΟΧΙ. Μάθαμε πως τότε οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν και είπαν δυνατά πως θέλουν να είναι ελεύθεροι. Μας έκανε εντύπωση πόσο γενναίοι ήταν και πόσο αγαπούσαν την πατρίδα τους.
Κάθε μέρα κάναμε κάτι διαφορετικό. Διαβάσαμε ιστορίες, είδαμε εικόνες και βίντεο με ιστορίες από εκείνα τα χρόνια και προσπαθήσαμε να φανταστούμε πώς ήταν να ζεις τότε. Μάθαμε τραγούδια και ποιήματα και τα λέγαμε με περηφάνια.
Με τα χεράκια μας φτιάξαμε σημαίες, στεφάνια και φανταράκια. Η τάξη μας γέμισε γαλανόλευκα χρώματα!
Η ιστορία του μικρού στρατιώτη μας βοήθησε να εκτιμήσουμε την έννοια της Ειρήνης και να προβληματιστούμε για τις συνέπειες ενός πολέμου…
Όταν ήρθε η μέρα της γιορτής, νιώσαμε κι εμείς περήφανοι. Σταθήκαμε μπροστά, τραγουδήσαμε και απαγγείλαμε ποιήματα. Αφηγηθήκαμε την ιστορία του Γίγαντα και του Νάνου, είδαμε σχετικά βίντεο…..
Ήταν σαν να ακούστηκε ξανά το μεγάλο ΟΧΙ, αυτή τη φορά από παιδικές φωνές.
Και την 28η Οκτωβρίου κάναμε παρέλαση, κρατώντας τις σημαίες μας ψηλά. Περπατήσαμε με καμάρι και αφήσαμε δάφνες στη μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν για την πατρίδα και την ελευθερία.
Εμείς τα παιδιά του νηπιαγωγείου Βλαχογιαννίου μάθαμε πως η ειρήνη δεν είναι κάτι που απλώς λέμε — είναι κάτι που κρατάμε μέσα μας, κάθε φορά που θυμόμαστε, τιμούμε και αγαπάμε την πατρίδα μας.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!