Να’ μουν του στάβλου έν’ άχυρο
Να’ μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτιτην ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σαν διαμαντάκικι από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.
Να μοσκοβοληθώ κι εγώ από την ευωδία,που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.
Να ΄μουν του στάβλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτιτην ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Κωστής Παλαμάς
