Ποτέ

Κανένας

Χωρίς κανένα πρόβλημα!

Χρόνια τώρα μόνοι σε βράχο, σε φωτιά,

χρόνια ο φάρος καίει στην ακροθαλασσιά.

Φωτίζει, φωτίζει τη μαύρη μου καρδιά,

σκοτάδια και νύχτες που? φύγαν μακριά.

Παλιά τραγούδια το? λεγαν πως θα? ρθει εκείνη η ώρα

και σαν κοιτάζω τη βροχή, θαρρώ πως είναι τώρα.

Μη μου μιλάτε άνθρωποι,

τα χρόνια έχουν στρώσει

χαλί για την ώρα τη στερνή,

που ο αγέρας θα τη σπρώξει?

«Βαθιά, στη θάλασσα βαθιά,

εκεί που ποτέ δεν ξημερώνει,

ζει ένα ψάρι από παλιά

που, όσο πάει, μεγαλώνει».

Τέτοια τα παραμύθια έλεγαν

κι εγώ ονειρευόμουν άγκυρες και κουπιά,

πλοία, κατάρτια και πανιά?

Μα όταν έφτασα εκεί

δεν βρήκα πουθενά το ψάρι,

μόν? ένα μαύρο περιστέρι, χωρίς φτερά,

χωρίς φωνή, με κόκκινα πρησμένα μάτια,

που με απορία με κοιτούσαν.

Κρυμμένο εκεί από καιρό,

το σάπισε η μοναξιά, η υγρασία και ο φόβος.

Το πήρα και το έθαψα, όταν βγήκα στη στεριά.

Κι από? κει φύτρωσε μια μικρή λιμνούλα,

όπου με τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου τα σπουργίτια ξεδιψούν.

Μικρή η ζωή που χάνεται,

πικρή η ζωή που φεύγει.

Με καίει η ξαστεριά

κι η συννεφιά με πνίγει,

δάκρυα μου χαρίζει η βροχή,

το χιόνι με τυφλώνει.

Πληγώνοντας την κουκουβάγια κάποιος, ματώνει

το πεζοδρόμιο.

Ένα βράδυ του καλοκαιριού

ένας γέροντας

μας μίλησε με ενθουσιασμό για μικρά πράγματα.

Πόσο πολύ είμαι ευτυχισμένος?

Αφήσατε τη φύση να ριζώσει

στο χώμα που της δώσατε εσείς·

μα δεν σκεφτήκατε καθόλου

πώς θα ανθίσει

όταν από το προσκήνιο φύγετε εσείς.

Θέλω να δω

τον κόσμο που ξεχάσαμε ένα πρωί,

που τον θάψαμε μαζί σ? ένα στενό,

που τώρα φαίνεται το χάνουμε κι αυτό.

Θέλω να δω,

να καταστρέψω τις ψυχές που δεν πονούν,

που συννεφάκια όταν βλέπουν, δε μιλούν,

που και τον ήλιο δε θα ήθελαν να δουν.