Ανοιχτή πληγή ? Κλειστές συνειδήσεις

Κάτω απ? το φοίνικα για μένα

έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,

μα το αίνιγμα του πόνου

έκρυβε το μυστήριο του φόνου.

Το ποτάμι ήθελε κι άλλα ρυάκια;

Όχι, επιτέλους! Να στερέψει!

Όπως τότε, όπως πέρσι?

Κάνε γρήγορα, λιγοστεύουν τα καραβάκια.

Κοίτα να βάλεις στην κιβωτό το φίλο σου κι εσένα,

διάλεξε λουλούδια απ? τους αγρούς,

δώσε σ? όλους τους δαυλούς,

έλα, μπες, δεν είναι ψέμα.

Φωνές από το πουθενά

και ξεχασμένες σκέψεις,

ποτάμια και ψηλά βουνά,

απ? την κορφή να πέσεις.

Όσα ταξιδεύουν μακριά

απ? τη μοναχική ψυχή μου,

μοιάζουν με μαύρη συννεφιά

και με μια θάλασσα θολή.

Και μοναχός μου τραγουδάω

αυτοσχέδια μελωδία

και δυο λογάκια τρυφερά

τυλιγμένα στο σκοπό.

Το λάθος

Σαν παίζαμε παιδιά πίσω απ? τη μάντρα,

με το ποτάμι μας κάθε φορά,

χάναμε το βαρκάρη και τη βάρκα

και νιώθαμε μέσα μας να σκίζονται πανιά.

Άξαφνα, τραβηχτήκαμε στην άκρη,

περάσαμε σ? άλλες γειτονιές,

πιάσαμε το χέρι μια αυγή κροκάτη?

Ο ήλιος δεν ήταν σαν εχθές.

Με το παιδάκι να μας κοιτάει στα μάτια

έσβησε η νάρκη του προχθές,

τους εφιάλτες όμως στα χωράφια,

δεν θέρισε ο αγρότης κι είναι? όλο βρισιές.

Τυραννισμένος πέρασε από δίπλα,

έφερε όμως βαθιά των αγώνων του σημάδια.

Άγγιξε χαρούμενος την ψίχα, όμως

τα χέρια του πιο ψηλά απ? τ? άλλα.

Πιάνω τις φλέβες μου,

το αίμα μου κυλάει.

Ξεχνώ κάτι

μα πάλι το θυμάμαι?

Όποιος θέλει να μ? ακούσει

ας πετάξει τη χαρά.

Ας θυσιάσει τα λουλούδια

πάνω στου Χάρου τα φτερά.

Δε μας ξεχνούν

Φωλιές των γερακιών στα κορφοβούνια,

που άλλοτε γίνονται ο ήλιος

κι άλλοτε ένα όνειρο που χάθηκε μεσ? την κούνια.

Κι όμως ο πρωταγωνιστής παραμένει ο ίδιος.

Άλλοτε ο ροδίτικος ήλιος καλημερίζει τα πρωινά

κι οι καρδιές στάζουν μέλι.

Η φύση τώρα ξυπνάει αργά

και τ? όνειρο αναπαύεται στ? αμπέλι.

Όμως το σκοτάδι πάλι θε να? ρθει,

τ? άγουρα χρόνια να κουβαλάμε στην πλάτη.

Χρόνια και καιρούς γυρνάμε γύρω γύρω.

Θεέ μου, βοήθησέ με να ξεφύγω.

Έρχεσαι τώρα εσύ μαυροφορούσα

μέσ? απ? την λακκούβα του δρόμου,

για να σταυρώσεις τ? απομεινάρια του κόσμου

που χάθηκε. Αν μπορούσα?

Στο τέλος όμως συναντώ την αδελφή σου:

θα πρέπει πρώτα να βρεις τον Έρωτα.

Αχ, αυτή η μορφή σου,

δεν μπορώ να την διακρίνω εύκολα.

Σαν την ίριδα μετά από κάποια θύελλα,

φάνηκε για λίγο, λίγο μακρύτερα από τους βράχους της ακροθαλασσιάς.

Ξετύλιξε τα χρώματά της,

ντυμένη, όπως κανένας άλλος.

Δεν έμεινε πολύ εκεί,

μην την μολύνει η ματιά περίεργων ανθρώπων.

Γλίστρησε μέσα από τα ξεθυμασμένα σύννεφα

και φάνηκε να μοιράζεται ανάμεσα

στη φουρτουνιασμένη θάλασσα

και τον γκριζογάλανο ουρανό.

Και σε μας? μια γεύση πικρή, στα χείλη

που μάτωσαν?

Στα σκοτεινά τα μονοπάτια της ψυχής μου

βρήκα ένα γέρο σγουρομάλλη, ταπεινό,

μου τραγουδούσε σιωπηλά ένα τραγούδι

κι εγώ τον άκουγα ως το πρωί.

 Γέρο, του έλεγα, δώσ? μου το χέρι

κι έλα να φύγουμε οι δυο μας μακριά.

Με κοίταζε και σπάραζε η καρδιά του,

τα σωθικά του έβγαζαν φτερά?

Με πήγε σπίτι του, μια τρύπα μεσ? στην πόλη

και κατεβήκαμε στο βάθος του χαμού,

και τραγουδούσε σιωπηλά ένα τραγούδι

και λίγα δάκρυα, που σβήναν τη φωτιά.

Και τώρα μόνος μου θυμάμαι το τραγούδι,

που με νανούριζε σαν ήμουνα μωρό

και δύο λόγια θα θυμάμαι από το γέρο:

ζωή, μου έλεγε, ζωή σε αγαπώ.

Ποτέ

Κανένας

Χωρίς κανένα πρόβλημα!