Σαν την ίριδα μετά από κάποια θύελλα,

φάνηκε για λίγο, λίγο μακρύτερα από τους βράχους της ακροθαλασσιάς.

Ξετύλιξε τα χρώματά της,

ντυμένη, όπως κανένας άλλος.

Δεν έμεινε πολύ εκεί,

μην την μολύνει η ματιά περίεργων ανθρώπων.

Γλίστρησε μέσα από τα ξεθυμασμένα σύννεφα

και φάνηκε να μοιράζεται ανάμεσα

στη φουρτουνιασμένη θάλασσα

και τον γκριζογάλανο ουρανό.

Και σε μας? μια γεύση πικρή, στα χείλη

που μάτωσαν?