Στα σκοτεινά τα μονοπάτια της ψυχής μου

βρήκα ένα γέρο σγουρομάλλη, ταπεινό,

μου τραγουδούσε σιωπηλά ένα τραγούδι

κι εγώ τον άκουγα ως το πρωί.

 Γέρο, του έλεγα, δώσ? μου το χέρι

κι έλα να φύγουμε οι δυο μας μακριά.

Με κοίταζε και σπάραζε η καρδιά του,

τα σωθικά του έβγαζαν φτερά?

Με πήγε σπίτι του, μια τρύπα μεσ? στην πόλη

και κατεβήκαμε στο βάθος του χαμού,

και τραγουδούσε σιωπηλά ένα τραγούδι

και λίγα δάκρυα, που σβήναν τη φωτιά.

Και τώρα μόνος μου θυμάμαι το τραγούδι,

που με νανούριζε σαν ήμουνα μωρό

και δύο λόγια θα θυμάμαι από το γέρο:

ζωή, μου έλεγε, ζωή σε αγαπώ.