Χ α μ ο γ έ λ α

Πώς είναι να έχεις Αλτσχάιμερ; Το παρακάτω animation προσπαθεί να μας δείξει πώς νιώθει την άνοια ένας άνθρωπος με άνοια…

Αστεράκια φωτεινά,

προσπαθήστε να πάρετε συνέντευξη από τον παππού ή τη γιαγιά σας ή έναν ηλικιωμένο συνάνθρωπό σας (γείτονα, θείο). Ετοιμάστε προσεκτικά τις ερωτήσεις που θα του κάνετε γράφοντάς τες σε ένα πρόχειρο τετράδιο. Καταγράψτε στο ίδιο τετράδιο τις απαντήσεις του/της όπως ακριβώς σας τις δίνει. Πιθανόν από τις απαντήσεις του/της να προκύπτει νέα ερώτηση που δεν είχατε από την αρχή προγραμματίσει… Μην διστάσετε, ρωτήστε!

Να θυμάστε: να έχετε υπομονή μαζί τους και να είστε ευγενικοί ακόμη κι αν επαναλαμβάνονται στις απαντήσεις τους ή δεν τις ακούνε από την αρχή καθαρά. Πέντε με έξι ερωτήσεις αρκούν για τη συνέντευξή σας!

Αφού ολοκληρώσετε τη συνέντευξή σας, καθαρογράψτε την στο τετράδιο εκθέσεων με τη μορφή διαλόγου (ερώτηση-απάντηση, όπως στο βιβλίο της Γλώσσας)! Η εργασία αυτή πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τη Δευτέρα 10 Μαρτίου!

Σήμερα επισκεφτήκαμε τη λαογραφική έκθεση που οργάνωσαν οι μαθητές της Β τάξης μαζί με τις δασκάλες τους και με τη βοήθεια των γονέων τους και των γειτόνων τους!

Τα παιδιά της Β τάξης έφεραν από τα σπίτια τους αντικείμενα παλιά… έφτιαξαν επιγραφές για κάθε αντικείμενο, με περιγραφή, με λεζάντα, και μας τα παρουσίασαν με πολλή χαρά!

Η κυρία Ματίνα και η κυρία Μαρία ήταν άριστοι ξεναγοί της έκθεσης μαζί με τα μικρά παιδιά, που μπορούσαν να απαντήσουν σε κάθε ερώτηση των “μεγάλων” της Ε τάξης!

Μικροί και πιο μεγάλοι ευχαριστηθήκαμε την επίσκεψη αυτή, την οποία περιμέναμε όλοι πώς και πώς.

Στο πλαίσιο της γνωριμίας μας με την ιστορία της πόλης μας, οι επισκέψεις της Τάξης Που Πετάει συνεχίζονται: αυτή τη φορά στο Μουσείο Κλωστοϋφαντουργίας “Heritage Hermoupolis”.

Ένα από τα πολλά εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας έχει ανοίξει μετά από 40 σχεδόν χρόνια τις πόρτες του σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες αναδεικνύοντας την ιστορία της βιομηχανικής ζώνης της πόλης μας με έναν τρόπο μοναδικό σε έναν χώρο μαγευτικό… Σφύζει από ζωή ξανά το εργοστάσιο του Ζησιμάτου, μια ζωή διαφορετική από εκείνη των εργατών και των εργατριών του, με σεβασμό, όμως, σε εκείνες τις ιστορίες των ανθρώπων που γράφτηκαν επί λειτουργίας του ως εργοστάσιο.

Τα παιδιά μετά από κάθε πόρτα που περνούσαν έμπαιναν και σε έναν κόσμο διαφορετικό, μακρινό από την σημερινή εποχή αλλά ταυτόχρονα τόσο κοντινό… Γέμισαν τα ματάκια τους εικόνες από μια άλλη εποχή, “χτύπησαν κάρτα” στο εργοστάσιο, στάθηκαν μπροστά στις ραπτομηχανές, στους αργαλειούς, στα χτένια, στη σαΐτα, στην ανέμη, στην μπομπίνα,  στις μασουρίστρες… Έμαθαν πως έπαιρναν οι εργάτριες τις μπομπίνες τις λευκές, τις έβαζαν στην ανέμη, τις έκαναν “κούκλες”… ύστερα πώς τις βάφανε στο βαφείο με διάφορα χρώματα, στεγνώνανε και μετά στις ανέμες γίνονταν μπομπίνες, κι έμπαιναν στην διάστρα για να γεμίσουν οι “ρόλοι” που θα έμπαιναν στα αργαλειά και μαζί με τα μασούρια να υφάνουν κάθε λογής μαλακά πεσκίρια, προσώψεια και μπουρνούζια!

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν μιλούν από μόνες τους…