Σχεδόν επί έναν αιώνα πορίσματα της γενετικής έχουν υποστεί πολιτική και ιδεολογική εκμετάλλευση. Πρόσφατη είναι η προσπάθεια να χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα της γενετικής ανάλυσης προκειμένου εργοδότες να προβούν σε διακρίσεις στους χώρους εργασίας.
Σε άρθρο (The political implications of epigenetics: Emerging narratives and ideologies, Politics and Life Sciences 35: 30-53, Οκτώβριος 2016) εξετάζεται αν η επιγενετική*, η οποία μόλις αρχίζει να προσελκύει τη δημόσια προσοχή, προκαλεί σύγχρονες πολιτικές ιδεολογίες.
Οι μελετητές συμπεραίνουν πως η γενετική/επιγενετική πρόκειται να επηρεάσει τις πολιτικές ιδεολογίες και, με τη σειρά της, τις δημόσιες πολιτικές. Μήπως λοιπόν από την γενετική/επιγενετική θα αναδυθεί η νέα πνευματική, πολιτιστική και πολιτική επανάσταση;
*Επιγενετική είναι η μελέτη των αναστρέψιμων κληρονομήσιμων αλλαγών που συμβαίνουν στη λειτουργία των γονιδίων (στη γονιδιακή έκφραση), που εμφανίζονται όμως χωρίς κάποια αλλαγή στην αλληλουχία του γενετικού υλικού, του DNA. Δηλαδή η διαδικασία με την οποία εξωτερικοί παράγοντες του DNA, επηρεάζουν τη δράση (έκφραση) ενός γονίδιου χωρίς να αλλάζει το ίδιο το DNA του γονιδίου. Τρεις είναι οι κυριότεροι επιγενετικοί μηχανισμοί: α) Η επιλεκτική μεθυλίωση των νησίδων CpG (κυτοσίνη-φωσφο-γουανίνη), β) Η αποκετυλίωση των ιστονών που οδηγούν σε αναδιαμόρφωση της χρωματίνης, και γ) οι μετα-μεταγραφικές και μεταγραφικές παρεμβάσεις από τα RNA αναστολής. Ο πιο κοινός τύπος επιγενετικής τροποποίησης είναι η μεθυλίωση της Κυτοσίνης. Η μεθυλίωση αφορά την πρόσδεση, συνήθως σε δινουκλεοτίδια Κυτοσίνης-Γουανίνης (CpG) μεθυλοομάδων (-CH3Οι επιγενετικές μεταβολές καθορίζουν εάν ένα γονίδιο θα επηρεάσει την έκφραση ενός γονιδίου και ως εκ τούτου τη βιοσύνθεση ή όχι πρωτεΐνης. Με λίγα λόγια επιγενετική είναι η αλλαγές που συμβαίνουν στη γονιδιακή έκφραση χωρίς να αλλάζει το ίδιο το DNA του γονιδίου. Οι αλλαγές αυτές προκαλούνται από εξωτερικούς παράγοντες.
του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, Καθηγητή Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, ΑΠΘ