Ένας μαγνητικός χάρτης προσανατολίζει τα ενήλικα ευρωπαϊκά χέλια από την Ευρώπη στη Θάλασσα των Σαργασσών και την επιστροφή των νεαρών χελιών από τη Θάλασσα των Σαργασσών στον τόπο εκκίνησης των γονέων τους.

Τα Ευρωπαϊκά χέλια ζουν σε γλυκά νερά (ποτάμια ή λίμνες) στην Ευρώπη, την Αφρική και τη Βόρεια Αμερική μέχρι να είναι έτοιμα να αναπαραχθούν, οπότε και μεταναστεύουν στη θάλασσα των Σαργασσών. Μετά την αναπαραγωγή τους πεθαίνουν. Τα μικρά χέλια μεταφέρονται σε λίγα χρόνια από τις περιοχές αναπαραγωγής (τη θάλασσα των Σαργασσών) μέσω των ωκεάνιων ρευμάτων (κυρίως το ρεύμα του Κόλπου) στη Βόρεια Αφρική, τη Βόρεια και τη Νότια Ευρώπη, αλλά και τη Βόρεια Αμερική, μια απόσταση που μπορεί να φθάσει τα 6.000 χιλιόμετρα!! Μετά από μια δεκαετία ή και περισσότερο, οι ώριμοι ενήλικες μεταναστεύουν πάλι στη θάλασσα των Σαργασσών, όπου αναπαράγονται και πεθαίνουν.
Πώς φτάνουν τα χέλια στον προορισμό τους είναι ένα διαρκές μυστήριο. Πολλοί βιολόγοι έχουν υποθέσει ότι αυτά τα νεογέννητα παρασύρονται άσκοπα μέχρι να μεταφερθούν στο ρεύμα του Κόλπου, αλλά όπως και μερικά άλλα θαλάσσια πλάσματα, ίσως μπορούν να χρησιμοποιούν το μαγνητικό πεδίο της Γης για να καθοδηγήσουν την πορεία τους. Ορισμένοι ερευνητές αμφισβητούν το αν αυτή η έκτη αίσθηση υπάρχει στα πολύ νεότερα χέλια που βρέθηκαν στη θάλασσα του Sargasso. Πρόσφατη μελέτη (Current Biology, 27: 1-5, 2017) απέδειξε ότι και τα νεαρά χέλια έχουν αυτή την έκτη αίσθηση. Φαίνεται πως αυτή η μαγνητική έκτη αίσθηση μπορεί να είναι μια σημαντική συνιστώσα των ψαριών που κάνουν μεγάλες μεταναστεύσεις, όπως ο σολομός, η θαλάσσια χελώνα και η πέστροφα, αλλά ίσως ακόμη και ο άνθρωπος.

του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, Καθηγητή Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, ΑΠΘ