Δεκ 08
3
Σχολείο και… ανάγκες της αγοράς
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 3 Δεκεμβρίου, 2008 | Γράψτε σχόλιο
Αν σε ένα νησί υπάρχουν δύο θέσεις εργασίας και τέσσερις άνεργοι, τότε όσο καλά και αν τους εκπαιδεύσουμε, οι δύο είναι καταδικασμένοι να μη βρουν εργασία.
Η ύπαρξη δεκάδων χιλιάδων νέων με υψηλό καταληκτικό εκπαιδευτικό επίπεδο (ΑΕΙ- ΤΕΙ) στους καταλόγους των ανέργων πριμοδοτεί και ενισχύει μια μυθική ανάγνωση της πραγματικότητας: ότι δήθεν «εκείνο που απουσιάζει δεν είναι οι θέσεις στην αγορά εργασίας, αλλά το κατάλληλα εξειδικευμένο προσωπικό που θα τις καλύψει».
Παράλληλα, μόνιμοι προσηλυτιστές της κοινής γνώμης, εγχαράσσουν στον «σκληρό της δίσκο», ως αυτονόητο, ότι «αν κάποιος δεν έχει δουλειά, οι γνώσεις που αυτός διαθέτει προφανώς δεν έχουν αγορά, δηλαδή ζήτηση. Δική του, συνεπώς, ευθύνη είναι να καταργήσει αυτή την έλλειψη».
Μετατίθεται και μετακυλίεται έτσι ανεπαίσθητα και παραπλανητικά το πρόβλημα της ανεργίας από τις δομές ενός συστήματος- για το οποίο η παραγωγή και αναπαραγωγή εφεδρικού στρατού εργαζομένων είναι χρυσοφόρα επένδυση- στις «πλάτες» των ίδιων των νέων ανέργων που έκαναν το «λάθος» να σπουδάσουν φιλολογία, μαθηματικά, φυσική, ιατρική, αρχιτεκτονική, κοινωνιολογία, βιολογία κ.λπ. σε αριθμούς μεγαλύτερους από ό,τι αντέχει ή επιτάσσει η «θεά» αγορά.
Γι΄ αυτό και τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση έχει περιοριστεί στο ζήτημα της αξιολόγησης/ πιστοποίησης. Μάλιστα ένα από τα αντικείμενα της «αξιολόγησης της ποιότητας» είναι η «μεταρρύθμιση του διδακτικού περιεχομένου» προς την κατεύθυνση των «αναγκών της οικονομίας». Τούτο το τελευταίο υφαίνεται, ακριβώς, πάνω στον καλλιεργούμενο μύθο ότι κύρια αιτία της ανεργίας είναι η αναντιστοιχία του περιεχομένου των σπουδών προς τις δεξιότητες που απαιτεί η αγορά εργασίας από τους πτυχιούχους. Και ότι, συνεπώς, η «φιλελευθεροποίηση» των προγραμμάτων σπουδών και η «απελευθέρωσή» τους από το «μονοπώλιο των πανεπιστημίων», τις αγκυλώσεις και την αυστηρότητα της «παραδοσιακής» επιστημονικής μάθησης, δημιουργούν νέες προϋποθέσεις απόκτησης επαγγελματικών εφοδίων που έχουν ζήτηση από την αγορά εργασίας.
Το επιχείρημα ότι η προσαρμογή των σπουδών στις ανάγκες της «αγοράς» θα εξασφαλίσει άμεσα μια επικερδή εργασία στους αποφοίτους, είναι εντελώς αβάσιμο και παραπλανητικό. Η ανεργία των πτυχιούχων δεν οφείλεται στην έλλειψη
Σ΄ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ
όπου ο άνθρωπος ενδιαφέρει μόνο σαν «μηχανή» που παράγει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος για τον εργοδότη, η ανεργία όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά είναι και ωφέλιμη οικονομικά, ιδεολογικά, πολιτικά
των κατάλληλων ειδικοτήτων και δεξιοτήτων τους. Αν το πρόβλημα ήταν τόσο απλό, τότε μέσα από μέτρα αναδιανομής του αριθμού των εισακτέων στις διάφορες ειδικότητες θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί.
Τα στοιχεία για το πώς θα διαμορφωθεί η απασχόληση την επόμενη πενταετία δείχνουν ότι στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες (ΗΠΑ- Ιαπωνία- Ευρωπαϊκή Ένωση – Ασιατικές «τίγρεις») θα δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις για ταμίες παρά για μηχανικούς υπολογιστών, αναλυτές συστημάτων, φυσιοθεραπευτές, γιατρούς, εκπαιδευτικούς, δικηγόρους. Την επόμενη δεκαετία, το 95% όλων των νέων θέσεων εργασίας θα ανήκει στον τομέα υπηρεσιών και δεν θα απαιτούν ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών ή θετικών επιστημών. Επιπλέον, τα οκτώ από τα δέκα πρώτα ατομικά επαγγέλματα που θα αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη αύξηση θέσεων εργασίας μέσα στην επόμενη δεκαετία περιλαμβάνουν τα εξής: πωλητές λιανικής, ταμίες, οδηγοί φορτηγών, σερβιτόρες/οι, νοσοκόμοι, βοηθοί νοσηλείας, καθαριστές κτιρίων, υπάλληλοι γραφείων.
Κατά συνέπεια, αν επεκτείνουμε τη λογική των νεοφιλελεύθερων στις ακραίες της συνέπειες, πρέπει να κλείσουμε όλα τα πανεπιστήμια και ενδεχομένως και τα σχολεία. Θα μείνουν ανοικτές μόνο οι σχολές οδηγών και κάποια training νοσηλευτών στα νοσοκομεία.
Η επίθεση υποβιβασμού και συρρίκνωσης της πλειοψηφίας των πανεπιστημιακών σπουδών στο επίπεδο σύντομων και τυποποιημένων γνώσεων, μιας «κατάρτισης», που χρειάζεται «διά βίου» να επαναλαμβάνεται (επειδή το περιεχόμενό της ξεπερνιέται), επενδύεται ιδεολογικά με τη θεωρία της έκρηξης της επιστημονικής γνώσης. Σύμφωνα με αυτήν, οι γνώσεις ανανεώνονται τόσο γρήγορα, που είναι αδύνατον να τις κατακτήσουμε. Ώσπου να ολοκληρώσει κανείς τις σπουδές του, θα έχουν απαξιωθεί. Επομένως, οι μακρόχρονες σπουδές είναι μάταιες. Η μόνη λύση που μας απομένει είναι να τρέχουμε πίσω από κάθε εξέλιξη της γνώσης και προπαντός της τεχνολογίας, κυνηγώντας, ισόβια, σύντομες «καταρτίσεις». Στη βάση αυτή έχουν πραγματοποιηθεί μάλιστα και ατεκμηρίωτοι υπολογισμοί για τη διάρκεια ζωής των γνώσεων στα διάφορα επιστημονικά αντικείμενα, από 5 έως το πολύ 8 χρόνια.
Αν όμως ανοίξουμε ένα «παράθυρο» στην πραγματικότητα, σπάζοντας το σκοτάδι της εικονικής κατασκευής της, θα δούμε ότι: έχουμε άθλιο επίπεδο υγείας, νοσοκομεία της ουράς και του ράντσου, αλλά υπάρχουν νέοι άνεργοι γιατροί. Χιλιάδες παιδιά βρίσκονται έξω από το σχολείο, θερίζει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, αλλά επιμένουμε στις τάξεις των 30 μαθητών, ενώ χιλιάδες νέοι άνεργοι εκπαιδευτικοί «σαπίζουν» στα λιμάνια της ανεργίας. Η στέγη είναι άπιαστο όνειρο, αλλά έχουμε άνεργους μηχανικούς και αρχιτέκτονες. Και πάει λέγοντας.
Σ΄ ένα τέτοιο σύστημα, όπου ο άνθρωπος ενδιαφέρει μόνο σαν «μηχανή» που παράγει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος για τον εργοδότη, η ανεργία όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά είναι και ωφέλιμη οικονομικά, ιδεολογικά, πολιτικά.
Ανακτήθηκε από: http://www.tanea.gr/
Σχετικό link: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4490200&ct=1
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.