Δεκ 09

15

Ροκ φρέσκο, οικείο και διαβρωτικό

ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 15 Δεκεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο

Ένα είναι σίγουρο: χρειάζεται καλή μουσική και νέο ρεύμα στα κουρασμένα του ήχου ποτάμια. Γιατί αν οι γιορτές εκτός από λαμπάκια και στολίδια φέρνουν down διάθεση, στρες για τα ψώνια, ατέλειωτες ώρες βαρεμάρας με ανθρώπους που δεν ξέρεις πώς στο καλό διασταυρώθηκαν τα μονοπάτια σας και φέτος- υπάρχει κάποιος εκεί έξω που παίζει μουσική για σένα. Οι ελπίδες της νέας χρονιάς είναι εδώ. Κάτω από δέντρο (κι αν δεν στολίσεις, κανένα πρόβλημα, οι μουσικές θα βρουν τον δρόμο τους).

Οι καλές μουσικές είναι από εδώ. Τόσο local και τόσο natives, όσο οι Local Νatives από το Σίλβερλεϊκ της Καλιφόρνιας, αφού στον ίδιο πλανήτη είμαστε όλοι ντόπιοι.

Αν έκλεινες στην ίδια αποθήκη, μία ημέρα που θα είχαν όρεξη για κόντρες, τους Fleet Foxes και τους Τalking Ηeads (μεγάλε David Βyrne, κάθε ώρα δικαιώνεσαι χίλιες φορές), θα προέκυπτε κάτι φρέσκο, οικείο και έξυπνα διαβρωτικό. Έτσι όπως ακούω και παίρνω όρκο ότι είναι η περίπτωση των «Ιθαγενών» της παρέας.

To να έχεις μια κλίση στη μελωδία είναι ένα πράγμα, το να μη φοβάσαι να την αγκαλιάσεις, να τη φιλήσεις, να τη δαγκώσεις στον λαιμό είναι άλλο, και αυτό κάνουν οι Local Νatives εδώ. Στα ντραμς και τα τρελούτσικα κρουστά, αυτόματα ανατρέπεται κάθε τακτοποιημένη σκέψη, τουλάχιστον στο μυαλό του ακροατή, καθώς οι Local φίλοι ξέρουν καλά να αναλύουν κάθε τι σε βάθος.

Πρώτο άλμπουμ το «Gorilla Μanor», για την προετοιμασία του οποίου τα πέντε αγόρια μαζεύτηκαν σε ένα αγροτόσπιτο κάπου στις εξοχές του L.Α.- αν αληθεύουν οι πληροφορίες μου- και άρχισαν να δουλεύουν. Ούτε το ζάλισαν, όμως, ούτε το ζόρισαν, άφησαν το πνεύμα της εξοχής να χορέψει μαζί τους, αφού προηγουμένως εξασφάλισαν το προφανές (πλην όμως όχι για όλους τους συναδέλφους τους): τα τραγούδια. Στα οποία από μακριά διακρίνεις χρωματοσώματα Αrcade Fire και αληθινά ψαγμένης μπάντας- προσόν αυτό και να εκτιμηθεί. Πόσοι θα έγραφαν ένα «Sun Ηands» και ένα φουριόζικο «Camera Τalks» αμέσως μετά τα «Αirplanes» και «Wild Εyes»; Σε αυτό κοντά και κάτι που συμβαίνει σπάνια: μέχρι το τελευταίο κομμάτι νιώθεις που δεν σου έχουν αποκαλυφθεί τελείως. Πως έχουν κι άλλα. Μυστήρια των ιθανεγών κόλπα. Μπορώ και έτσι να το πω: από τα πιο δυνατά «πρώτα» άλμπουμ της χρονιάς και μια μεγάλη ελπίδα για το μέλλον (αν επιμένετε να το τοποθετήσουμε με στόμφο).

LΙΝΚ:

● www.mariamarkouli.blogspot.com

Πέντε από τα φρέσκα

● Βeach Ηouse. Με τέτοιο όνομα και καταγωγή από τη Βαλτιμόρη το μέλλον διαγράφεται λαμπρό. Έχουν μια μικρή ιστορία και σε λίγο καινούργιο άλμπουμ, το «Τeen Dream».

● Joy Οrbison. Το έχουμε ξαναπεί:

λίγο dance, λίγο dubstep και πλούσιο funk από τον νεαρό Βρετανό.

● Chase & Status. Οι πιο hot παραγωγοί αυτήν τη στιγμή στην Αγγλία, λέει ο Ρharrell Williams.

Έχουν καινούργιο single, το «Εnd Credits», με συμμετοχή του Ρlan Β. ● Ι Βlame Coco.

Η κορούλα του Στινγκ έτοιμη για καριέρα. Η reggae της αρέσει και λίγο το «Roxanne».

● Μama΄s Gun και 70s soul επιρροές στο «Routes to Riches» που θα τους πάει μακριά.
Χιόνια στα βόρεια…

Αυτό το ταρανδένιο κουνελάκι στο εξώφυλλο λέει πολύ απλά «πετάξτε τις ταμπέλες- έτσι κι αλλιώς άλλα αντ΄ άλλων δείχνουν». Αν δεν το ακούτε από το κουνελάκι αυτό, το λένε πιο αναλυτικά οι Μiike Snow (και όχι ο Μιχάλης ο Χιονιάς), αφού εκεί μέσα στο παγωμένο ντεκόρ (Σουηδοί είναι) κρύβονται δύο σούπερ hot παραγωγοί, οι Christian Κarlsson και Ρontus Winnberg (αλλιώς Βloodshy and Αvant, που γράφουν επιτυχίες για τη Μαντόνα και την Μπρίτνεϊ) μαζί με τον Αndrew Wyatt, έναν εντελώς indie χαρακτήρα. Και δεν θα σας ζάλιζα με όλα αυτά, αν δεν έπρεπε να ακούσετε οπωσδήποτε αυτό το πανέμορφο, ακομπλεξάριστο, φευγάτο, ποπ(;) άλμπουμ (Sony), που έχει και το ίδιο χιονισμένο όνομα.

… και ήπιες μπαλάντες
Ο Richard Walters δεν είναι πάνω από 26 χρονών και μόλις αποφάσισε να αφήσει την Οξφόρδη για να ζήσει με το κορίτσι του στο Παρίσι, πράγμα που περιμένεις να κάνει ένας άνθρωπος που γράφει ωραίες μπαλάντες. Θετικά επηρεασμένη, δεν βρίσκω τις μπαλάντες του καλωδιομακαρονά στο εξώφυλλο του CD Τhe Αnimal (Κartel) συγκλονιστικές. Τις βρίσκω συμπαθείς και ειλικρινείς στο πνεύμα του Jeff Βuckley που, ναι, σε κάνει να αφήνεις τα πάντα και να τρέχεις στο Παρίσι. Ή όπου αλλού.

Ψυχεδελικό, σκοτεινό και φουλ σε μίνιμαλ μελωδίες με φόντο βαρύ και υποβλητικό, το « Ιnto the pieces of wood» (Τigerspring) των Chimes & Βells, που είναι το σχήμα της Δανέζας τσελίστριας Ceacill Τrier (με τον Λαρς;) και όπου παίζει κιθάρα και όργανο η Τζάνις Νόια Μακρυγιάννης. Ενδιαφέρον επίσης επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει η ψυχή μιας τσελίστριας, όπου κι αν είναι.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4551234&ct=4



Αφήστε μια απάντηση

«
»

  • Ημερολόγιο καταχώρησης άρθρων

    Μάρτιος 2026
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  

  • Αρχεία

  • Ετικέτες

    1908 1912 Ολυμπιακοί αγώνες

  • Αποποίηση ευθυνών

    Οι πληροφορίες που παρατίθενται στο τρέχων blog προέρχονται από ψηφιακό υλικό που βρίσκεται διαθέσιμο στο χώρο του διαδικτύου.