Νοέ 09
19
Με σύνεση τα αντιβιοτικά
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 19 Νοεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Στην πατρίδα μας, η κατανάλωση αντιβιοτικών είναι 20πλάσια συγκριτικά με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στα νοσοκομεία μας, το 60-80% των νοσηλευομένων παίρνει αντιβιοτικά, ενώ το ενδεδειγμένο όριο διεθνώς είναι μικρότερο του 30%. Η κυριότερη αιτία κατάχρησης είναι η ριζωμένη πεποίθηση ότι για το απλό κρυολόγημα χρειάζεται αντιβίωση. Η λήψη ενός άχρηστου ουσιαστικά αντιβιοτικού ενδέχεται να προσθέσει προβλήματα λόγω παρενεργειών σε ποσοστό 5-20%.
Ενας ακόμη λόγος υπερσυνταγογράφησης αντιβιοτικών είναι οι απόψεις που επικρατούν στα ιατρεία και νοσοκομεία. Αφενός η τάση του γιατρού να καλύψει προληπτικά τον πάσχοντα από ίωση στην περίπτωση πιθανής ανάπτυξης μικροβίων. Αφετέρου η ανυπομονησία άμεσων αποτελεσμάτων και η «ελλιπής πίστωση εμπιστοσύνης» στη θεραπεία χωρίς αντιβιοτικά. Οι συνθήκες αυτές υπαγορεύουν την έναρξη «τυφλής φαρμακευτικής αγωγής».
Ουδείς αμφισβητεί τη συμβολή των αντιβιοτικών που χορηγούνται βάσει της διάγνωσης του γιατρού. Εδώ σώζουν ζωές. Βελτιώνουν τα δυσάρεστα συμπτώματα και μικραίνουν τη διάρκεια τη πάθησης με όλα τα ευεργετικά επακόλουθα. Οι μη γιατροί συνταγογράφοι, όμως, οφείλουν να θυμούνται ότι οι συχνότερες ιώσεις των παιδιών «ιώνται» εντός 3-5 ημερών χωρίς αντιβιοτικά. Η παρουσία υψηλού πυρετού δεν σημαίνει πάντοτε σοβαρή πάθηση. Απλές ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού εκδηλώνονται με υψηλό πυρετό. Ούτε η παρουσία πυρετού επιτάσσει εσπευσμένη καταφυγή σε ισχυρά φάρμακα.
Γονείς διακόπτουν τη χορήγηση αντιβιοτικών αμέσως μόλις πέσει ο πυρετός. Αποτέλεσμα, η δημιουργία ανθεκτικών στελεχών μικροβίων και επανειλημμένων υποτροπιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αμυγδαλίτιδα που οφείλεται σε στρεπτόκοκκο. Η θεραπεία της απαιτεί συνεχή αντιβιοτική θεραπεία για διάστημα 10 ημερών, ενώ η πρόωρη διακοπή της εγγυάται σύντομη επανεμφάνιση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις ωτίτιδες.
Το πρόβλημα επιλογής του κατάλληλου αντιβιοτικού για κάθε λοίμωξη σίγουρα δεν επιλύεται με συμβουλές γνωστών που το παιδί τους «πήγε καλά» παίρνοντας κάποιο αντιβιοτικό. Συχνά η πάθηση δεν είναι η ίδια. Ούτε ο ασθενής είναι βιολογικά ο ίδιος. Αυτή η πρακτική εκθέτει τα παιδιά σε ποικίλες ανεπιθύμητες παρενέργειες του εκάστοτε αντιβιοτικού. Τα παιδιά αρρωσταίνουν κατά 20% συχνότερα συγκριτικά με τους ενήλικες, λόγω παρενεργειών.
Κάθε φάρμακο έχει παρενέργειες. Και κάθε ασθενής είναι εκτεθειμένος σε αλλεργικές εκδηλώσεις. Εδώ η «ευαισθησία» του γονέα να θυμάται επακριβώς το φάρμακο και την προδιάθεση του παιδιού σε αλλεργίες είναι σωτήρια για το παιδί. Κατά τη διάρκεια της αντιβίωσης είναι δυνατό να παρατηρηθούν δερματικά εξανθήματα, στοματίτιδα, διαρροϊκές κενώσεις και μυκητιάσεις στον κόλπο. Αυτές είναι συχνές, αθώες και προλαμβάνονται επιτυχώς με την προ-επιλογή του κατάλληλου αντιβιοτικού βάσει των θεραπευτικών αναγκών και της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς.
Ορισμένοι γονείς απαιτούν από τον γιατρό τη συνταγογράφηση ενέσιμων αντιβιοτικών αντί άλλων που χορηγούνται από το στόμα. Στην πλειονότητα των περιπώσεων, ουδείς λόγος συντρέχει για κάτι τέτοιο. Τα ακριβότερα φάρμακα δεν είναι πάντοτε τα καλύτερα.
Dr Στέφανος Kαραγιαννόπουλος, Kαθηγητής Παθολογίας, Διευθυντής Τμήματος
Προληπτικής Iατρικής στην Kλινική Kυανούς Σταυρός
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=8094816
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.