Νοέ 09
17
Οι ποπ «αντίκες» συντηρούν τη δισκογραφία
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 17 Νοεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Ενα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο εντοπίζεται αυτό το διάστημα στη Βρετανία αλλά και σε άλλες χώρες όπου το «κατέβασμα» μουσικής μέσω Ιnternet είναι πολύ διαδεδομένο: υπέργηροι τραγουδιστές ή τέλος πάντων καλλιτέχνες που δεν βρίσκονται στην πρώτη νιότη τους ανεβαίνουν στις πρώτες θέσεις των τσαρτς ξεπερνώντας σε πωλήσεις μουσικούς που θα μπορούσαν να είναι εγγόνια τους. Πιο πρόσφατο παράδειγμα εκείνο της Σίρλεϊ Μπάσεϊ, η οποία, κυκλοφορώντας το πρώτο άλμπουμ της με νέα τραγούδια ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια, με τίτλο «Ρerformance», επέστρεψε στις πιο ψηλές θέσεις του καταλόγου επιτυχιών.
Η πιο τρανταχτή όμως περίπτωση σημειώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες, όταν η « Σοφία Βέμπο της Αγγλίας» Βέρα Λιν, στα 92 της χρόνια σήμερα, κατάφερε να φθάσει στο Νο 1 με μια συλλογή επιτυχιών της από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πετώντας από την κορυφή το νέο, τρίτο, άλμπουμ των Αrctic Μonkeys. Αλλες εφετινές περιπτώσεις; Η Μπάρμπρα Στράισαντ πήγε στο Νο 1 των αμερικανικών τσαρτς σε ηλικία 67 ετών με το 63ο άλμπουμ της «Love Ιs Τhe Αnswer», ο Λέοναρντ Κοέν παίζει μπροστά στα μεγαλύτερα ακροατήρια της καριέρας του στα 75 χρόνια του, ενώ οι γερόλυκοι του ροκ Νιλ Γιανγκ και Μπρους Σπρίνγκστιν έπαιξαν ως κορυφαία ονόματα στο μεγαλύτερο
Η 82 ετών ουαλλή τραγουδίστρια Σίρλεϊ Μπάσεϊ. Εφέτος επέστρεψε στα τσαρτς με την πρώτη της συλλογή καινούργιων τραγουδιών ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια (ΑΡΕ/LΙΟΝΕL CΙRΟΝΝΕΑU)
ροκ φεστιβάλ της Βρετανίας, το Glastonbury.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη διαχρονική αξία τέτοιων μεγάλων ονομάτων, τα οποία σήμερα εξαργυρώνουν την τεράστια απήχηση που είχαν στα νιάτα τους, συνεχίζοντας μάλιστα να κυκλοφορούν ενδιαφέρουσες δουλειές. Ωστόσο ένας πολύ σημαντικός λόγος που καταφέρνουν τέτοιες πωλήσεις κυρίως «φυσικών» δισκογραφικών προϊόντων, δηλαδή CD, είναι ότι αυτοί που έχουν χρήματα να διαθέσουν για την αγορά CD είναι οι μεγαλύτερες ηλικίες, εκείνες που «έφτιαξαν» τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες την εποχή που ξεκινούσαν τις καριέρες τους. Ο Μάρτιν Τάλμποτ, στέλεχος της εταιρείας που δίνει τα επίσημα βρετανικά τσαρτς, υποστηρίζει ότι το 2009 ήταν η χρονιά της… αντίκας, εννοώντας ότι πελάτες των μεγάλων αλυσίδων καταστημάτων πώλησης CD- oι οποίες λειτουργούν με λογική σουπερμάρκετ- είναι κατά βάση μεγάλης ηλικίας. Ετσι, με τους μικρότερους να κατεβάζουν ψηφιακή μουσική (δωρεάν ή επί πληρωμή), το ενδιαφέρον της μουσικής βιομηχανίας έχει στραφεί στο μεγαλύτερο ηλικιακώς κοινό, που είναι άλλωστε και πιο σίγουρο.
Σύμφωνα με τον Ερικ Γκάρλαντ, διευθυντή της εταιρείας μετρήσεων Βig Champagne, το φαινόμενο «είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητικό, είναι μια αληθινή κρίση. Τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια με όλα αυτά τα συγκροτήματα καριέραςόπως οι U2, οι R.Ε.Μ. ή οι Coldplay; Δεν πιστεύω ότι έχουμε δει ακόμη το κύκνειο άσμα της μουσικής βιομηχανίας, μάλλον όμως θα το δούμε σε 20 χρόνια από σήμερα».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=299675&dt=17/11/2009
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.