Απρ 09
14
Μηχανοκίνητος αετός
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 14 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
O μηχανοκίνητος αετός ανήκει στην κατηγορία των υπερελαφρών αεροσκαφών και αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει την πτήση του είναι η ελευθερία που δίνει στο χειριστή και η άμεση επαφή του με το περιβάλλον.
Η επίσημη ονομασία του είναι weight shift, ενώ οι φίλοι του τον λένε και trike (από την αγγλική λέξη tricycle), γιατί το σχήμα του θυμίζει πάρα πολύ τα γνωστά μας τρίκυκλα. Πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αγαπήθηκε αμέσως από τους φαν του αιωροπτερισμού. Με το πέρασμα των χρόνων έγιναν πολλές τεχνολογικές βελτιώσεις που ανέβασαν το επίπεδο των επιδόσεών του, αυξάνοντας ταυτόχρονα και το βαθμό ασφάλειας της πτήσης.
Ο μηχανοκίνητος αετός αποτελείται από τρία κυρίως μέρη: τα φτερά, το σκελετό και τον κινητήρα. Η θέση του χειριστή μοιάζει με το καρότσι τρίκυκλης μοτοσικλέτας και είναι ανοιχτή, προσφέροντας ανεμπόδιστη αίσθηση ελευθερίας, χωρίς να μεσολαβούν πλαστικά τζαμάκια που παίζουν το ρόλο του παρμπρίζ. Γι’ αυτό άλλωστε τον ονομάζουν και «καμπριολέ του αέρα». Ενα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα των trikes είναι ότι λύνονται εύκολα και μπορούν να μεταφερθούν σ’ ένα απλό τρέιλερ αυτοκινήτου. Οσο για τους κινητήρες τους, είναι οι πολύ απλοί δίχρονοι ή τετράχρονοι αεροπορικοί κινητήρες, που καίνε αμόλυβδη βενζίνη και είναι σχετικά απλοί στη συντήρησή τους.
Βέβαια, μέχρι να φτάσουμε στη φάση της… συσκευασίας και της μεταφοράς μεσολαβούν κάμποσα στάδια. Πρώτο και κυριότερο είναι ν’ ανακαλύψουμε αν ο μηχανοκίνητος αετός είναι άθλημα που μας ταιριάζει. Πώς θα το διαπιστώσουμε; Κάνοντας μια «πτήση εθισμού» στην πλησιέστερη αερολέσχη. Μαζί με τον εκπαιδευτή-πιλότο παίρνουμε το βάπτισμα του… αέρα και τσεκάρουμε το επίπεδο του φόβου μας. Αν νιώσουμε τα σύννεφα σαν δεύτερη φύση, τότε θα περάσουμε στη δεύτερη φάση, αυτή της εκπαίδευσης. Για να κερδίσει το δικαίωμα στην… αδρεναλίνη ο επίδοξος χειριστής trike πρέπει να στρωθεί στο διάβασμα. Η θεωρία, που διαρκεί περίπου 30 ώρες, περιλαμβάνει μαθήματα μηχανολογίας, μετεωρολογίας, ραδιοτηλεπικοινωνιών, αεροναυτιλίας και της σχετικής νομοθεσίας. Μετά τα 10 πρώτα θεωρητικά μαθήματα ο εκπαιδευόμενος ξεκινά την πρακτική, με την προ πτήσεως επιθεώρηση, τον έλεγχο των καυσίμων και το γενικότερο έλεγχο της πτητικής κατάστασης του αεροσκάφους. Κατόπιν αρχίζουν τα μαθήματα τροχοδρόμησης και απογείωσης. Το μίνιμουμ των υποχρεωτικών πτήσεων συνοδεία εκπαιδευτή είναι δέκα ώρες, όμως ο εκπαιδευτής είναι αυτός που θα αποφασίσει πότε ο νέος χειριστής είναι έτοιμος για την πρώτη του «σόλο» πτήση. Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ενώ η πτήση εθισμού μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιαδήποτε αερολέσχη, δεν ισχύει το ίδιο και για τα μαθήματα στο χειρισμό του μηχανοκίνητου αετού. Στη χώρα μας μόνο η Αερολέσχη Αγρινίου έχει αδειοδοτηθεί από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας στην εκπαίδευση πτήσης με trike. Η άρτια κατάρτιση από πιστοποιημένους πιλότους προσφέρει τα μεγαλύτερα εχέγγυα για ασφαλείς πτήσεις. Οπως λέει στην «Agenda» ο κύριος Κωνσταντίνος Γρίβας, πρόεδρος της Αερολέσχης Αγρινίου και εκπαιδευτής υπερελαφρών αεροσκαφών, «όλα τα αεραθλήματα εμπερικλείουν τον όρο “επικινδυνότητα”. Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε ότι οι κανόνες ασφαλείας έχουν θεσπιστεί για να τους τηρούμε. Οποιος τους ακολουθεί με ευλάβεια θα πετάει για χρόνια με ασφάλεια. Οποιος το παίζει “καμικάζι” καλύτερα να βρει άλλο χόμπι. Το ζητούμενο για κάθε πιλότο είναι πάντοτε το ίδιο: να φεύγει ασφαλής από το αεροδρόμιο και να επιστρέφει ασφαλής».+ http://www.aleagr.com/agforum
+ http://www.elao.gr/web/index.html
Ανακτήθηκε από: http://www.e-tipos.com
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.