Από τα www.tanea.gr
Της Βούλας Κεχαγιά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 18 Μαΐου 2010
ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ µία επένδυση προσ δοκάς, σε βάθος χρόνου, να απο δώσει κέρδη. Ακόµη και οι έλληνες µεγαλοεπιχειρηµατίες της διασπο ράς (µε κάποιους εξ αυτών συνα ντήθηκε χθες ο Πρωθυπουργός στο πλαίσιο της προσπάθειας της κυ βέρνησης για εξεύρεση υποψήφιων επενδυτών) εµφανίζονται δύσπιστοι να επενδύσουν τα λεφτά τους στη µητέρα – πατρίδα.
Οταν κάνεις µία επένδυση πρέπει να γνωρίζεις καλά και ποιος είναι ο στόχος σου. Αυτές τις ηµέρες δεκά δες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες περιµένουν την απόδοση µιας επέν δυσης πολλών χρόνων. Και δεν είναι άλλη από την επιτυχία των παι διών τους να εισαχθούν στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Ουσιαστικά, οι οικογένειες περιµένουν να εισπράξουν τα οφέλη από τα χρή µατα που διέθε ταν επί πολλά χρό νια για µία θέση στο Πανεπιστήµιο.
Κατανοητό.
Εκατοντάδες ώρες έχουν ξοδευτεί στην παρακολούθηση φροντιστηρίων, χιλιάδες ευρώ έχουν διατεθεί για την ενίσχυση των υποψηφίων, δεκάδες ξενύχτια έχουν γίνει για την επανάληψη της επανάληψης. Παλαιότερα αυτός ο οικογενειακός στόχος ίσως και να είχε κάποια βα ρύτητα. Κοινωνική. Το να έχει κά ποιος πτυχίο γιατρού, νοµικού ή µηχανικού ίσως και να αποτελούσε µία καλή µετοχή στο κοινωνικό χρηµα τιστήριο. Σήµερα όµως τα πράγµα τα έχουν αλλάξει. Και ενδεχοµένως ο στόχος να χρειάζεται ανακαθο ρισµό. Ενας καλός κοµπιουτεράς, για παράδειγµα, που δεν έχει πτυχίο είναι περιζήτητος σε αντίθεση µε έναν άριστο γιατρό που ξοδεύει µία δεκαετία µόνο για να ολοκληρώσει τον κύκλο των υποχρεώσεών του προτού διοριστεί σε ένα νοσοκοµείο. Τα ελληνικά πανεπιστή µια – µε ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις -, απαξιωµένα, προσφέρουν περιορισµένου επιπέδου γνώσεις.
Και οι νέοι που αποφοιτούν από αυτά βγαίνουν στην αγορά µε προο πτική να έρθουν αντιµέτωποι µε την ανεργία, µε ένα αβέβαιο µέλλον. Καθηµερινά µαθαίνουµε ότι χιλιάδες νέοι αναζητούν επαγγελµατικό καταφύγιο στο εξωτερικό αδυνατώντας να βρουν στην Ελλάδα εργασία. Ακόµη όσοι πτυχιούχοι βρίσκουν δουλειά, αυτή είναι κατώτερη των προσόντων τους και η αµοιβή τους τόσο περιορισµένη ώστε δεν επαρκεί για να ζήσουν άνετα.
Το πρόβληµα ξεκινάει από τον τρόπο µε τον οποίο το ίδιο το κράτος δίνει τις κατευθύνσεις στους µαθητές από τις πρώτες τάξεις του Γυµνασίου. Το κράτος θα πρέπει να αποφασίσει εάν επιθυµεί στρατιές πτυχιούχων ανέργων και οι οικογένειες εάν επιθυµούν κορνιζαρισµέ α πτυχία στα παιδικά δωµάτια που δεν έχουν αδειάσε.
