sntoumanis's blog

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ‘Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ’
Της Λινας Γιανναρου,
Ηταν ο άτιμος… πολύ προκλητικός. Λες και είχε βάλει στόχο να σπάσει το ρεκόρ «οχταριών» στον τριμηνιαίο έλεγχο. Και να πεις ότι δεν ήταν ξύπνιος. Ξυράφι! Προτιμούσε όμως να εξαντλεί την εξυπνάδα του στα σχόλια μέσα στην τάξη ή στο διάλειμμα και στα κείμενα που έγραφε κρυφά – όσο για το «άλλο» του ταλέντο… αυτό το έβγαζε στα σχέδια πάνω στο θρανίο (και τι δεν είχε ζωγραφίσει εκεί πάνω!) και στην κιθάρα στο σπίτι. Αλλά στα μαθήματα… σκράπας και με άποψη. «Δεν με ενδιαφέρουν», μουρμούριζε δύσθυμα, και ούτε που τον ένοιαζε που έμενε συνεχώς μετεξεταστέος. (Οταν έφτανε στο αμήν, τα πέρναγε με ευκολία).
Αυτός ήταν ο Νίκος ο Ντρένος, 34 ετών σήμερα, και πιλότος εμπορικών αεροσκαφών στις ΗΠΑ. Πολλούς παλιούς συμμαθητές του ξανασυνάντησε διαδικτυακά, μέσω facebook. «Με θυμούνταν όπως ήμουν τότε, ένα… ρεμάλι της κοινωνίας και έπεσαν από τα σύννεφα όταν τους είπα τι κάνω», λέει στην «Κ» γελώντας. «Αρχισε να μου αρέσει αυτό το παιχνίδι! Από την άλλη, άρχισα να σκέφτομαι πόσο άδικο είναι να κρίνεται ένας άνθρωπος από τις επιδόσεις του στο σχολείο… Είμαι ζωντανή απόδειξη ότι όλα αυτά λίγη σημασία έχουν – όχι τόσο για την επιτυχία στον επαγγελματικό στίβο, όσο για την προσωπική ευτυχία του καθενός».
Προσωπικές ιστορίες
Είναι πράγματι έτσι; Μπορεί ο «κακός μαθητής» να διαπρέψει στη ζωή καλύτερα από τον επιμελή, σημαιοφόρο συμμαθητή του; Πόση σημασία έχουν οι βαθμοί, οι έλεγχοι «εκεί έξω»; Προφανώς, η μελέτη, η γνώση που αποκτιέται στο σχολείο βοηθούν στην εκπλήρωση των προσωπικών στόχων του καθενός. Η είσοδος στο πανεπιστήμιο δεν είναι ελεύθερη, κρίνεται από τη συνολική πορεία κάθε υποψηφίου. Αλλά, όπως φανερώνουν οι προσωπικές ιστορίες «κακών μαθητών» που συγκέντρωσε η «Κ», ούτε το πανεπιστήμιο αποτελεί μονόδρομο. Ο Νίκος, για παράδειγμα, απέτυχε στις πανελλήνιες. «Ηταν αναμενόμενο. Δεν είχα τις βάσεις», παραδέχεται. Τελειώνοντας το σχολείο, ένιωσε να απελευθερώνεται. Ξεκίνησε να δουλεύει, θα είχε χρόνο να σκεφτεί τι θέλει να κάνει και θα μάζευε χρήματα για να το πετύχει. Σε δύο χρόνια, με μικρή βοήθεια από τους γονείς του, κι ένα δάνειο, ταξίδευε στην Αμερική. Τέλειωσε πρώτος στην τάξη του τη σχολή πιλότων και σήμερα αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα «περιουσιακό στοιχείο» για την εταιρεία του. Ο 28χρονος σήμερα Βαγγέλης Καργάκος ήταν επίσης από τους χειρότερους μαθητές στην τάξη του. Αυτό δεν περνούσε απαρατήρητο. Από τη μία, το σχολείο που φοιτούσε ήταν αυστηρό (οι επιπλήξεις, οι διαβουλεύσεις με τους γονείς συχνό φαινόμενο) και από την άλλη είχε το… καλό παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού του. «Είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος, πήγαινε στο ίδιο σχολείο και ήταν αριστούχος. Αυτό ήταν ένα δράμα για μένα!», λέει ο ίδιος στην «Κ».
Κολλημένος στο 13
Οι βαθμοί του δεν ξεκολλούσαν από το 13. Με μια εξαίρεση, τα μαθηματικά, που φαινόταν μια ελαφρά… κλίση, όλοι μπορούσαν με βεβαιότητα να πουν ότι ο μικρός Βαγγέλης ήταν μάλλον ανεπίδεκτος στα μαθήματα. «Δεν μπορούσα να στρωθώ». Η αλλαγή επήλθε το καλοκαίρι μετά το τέλος της Β΄ Λυκείου. «Είχα ήδη προσανατολιστεί στα οικονομικά και το ένα έφερε το άλλο. Ηξερα ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και ότι έπρεπε να προσπαθήσω αρκετά. Με βοήθησε πάντως και το σύστημα των δεσμών. Επέλεξα την τέταρτη δέσμη που είχε δύο μαθήματα, την Πολιτική Οικονομία και την Ιστορία που δεν χρειαζόταν να έχεις βάσεις, και τα Μαθηματικά που τα πάλευα». Κανείς δεν το πίστεψε όταν ο Βαγγέλης έγραψε στις Πανελλήνιες 18 Μαθηματικά, 18,5 Ιστορία, 18 Πολιτική Οικονομία και 15 Εκθεση. «Ηταν ανέλπιστο ακόμα και για τους γονείς μου», θυμάται.
Το πανεπιστήμιο το «έβγαλε» νεράκι, το ίδιο και το μεταπτυχιακό στην ΑΣΟΕΕ πάνω στα διεθνή χρηματοοικονομικά. Σήμερα, εργάζεται σε μια εταιρεία ορκωτών ελεγκτών λογιστών και δηλώνει ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Τι θα έλεγε στους γονείς παιδιών που βρίσκονται χαμηλά στους βαθμολογικούς πίνακες; «Οτι ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα, ότι και την ύστατη ώρα μπορείς να αλλάξεις ρότα και ότι νικητής της ζωής δεν είναι αυτός που δεν πέφτει, αλλά αυτός που πέφτει και καταφέρνει και σηκώνεται όρθιος ξανά».

Πηγή: “Καθημερινή” 24/04/2010

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν θα είναι και η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων
Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα μονοπωλήσει τις συζητήσεις στην Σύνοδο των Πρυτάνεων στα τέλη της επόμενης εβδομάδας στην Κω. Στο νησί θα μεταβεί η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, το ερχόμενο Σάββατο.

Η οικονομική στενότητα έχει προκαλέσει προβληματισμό στους Πρυτάνεις οι οποίοι διατυπώνουν προτάσεις για το πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερη διαχείριση των κονδυλίων.

Ο Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης Ιωακείμ Γρυσπολάκης τονίζει πως θα προτείνει κατάργηση ή συγχώνευση τμημάτων, χορήγηση πιστώσεων για κάλυψη θέσεων πανεπιστημιακών αποκλειστικά σε νέα τμήματα υπό την προϋπόθεση ότι έχουν το πολύ 25 μέλη ΔΕΠ, αλλαγές στο καθεστώς φοιτητικής μέριμνας, δημιουργία πιλοτικών ΑΕΙ, τα οποία θα λειτουργούν σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Οι πρυτάνεις αναμένεται να θέσουν εκ νέου το αίτημα για στάθμιση της ψήφου όλων των ομάδων εκλεκτόρων με βάση το ποσοστό συμμετοχής τους στις πρυτανικές εκλογές.

Την Παρασκευή, η υπουργός Παιδείας, μιλώντας στο συνέδριο της ομοσπονδίας των Πανεπιστημιακών, είπε πως το Ιούνιο θα αρχίσει ο διάλογος για αλλαγές στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Στόχος όπως είπε, την επόμενη χρονιά, να είναι έτοιμος νέος χάρτης για τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Στις προτεραιότητες, σύμφωνα με την κ. Διαμαντοπούλου, περιλαμβάνεται η ενίσχυση της αυτοδιοίκησης των πανεπιστημίων

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ | Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: “ΤΟ ΒΗΜΑ”

!
Καθώς μαθητές από 118 εθνικότητες φοιτούν στα ελληνικά δημοτικά, προβάλλει η ανάγκη νέας εκπαιδευτικής πολιτικής
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ | Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Αλβανοί, Ινδοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι φοιτούν στα δημοτικά σχολεία της χώρας. Δίπλα τους, Αγγλοι, Γάλλοι, Ελβετοί, Σομαλοί, Ρώσοι, Κορεάτες, Περουβιανοί, Τυνήσιοι, Τούρκοι. Μια «θάλασσα» χιλιάδων πιτσιρικάδων που θα είναι οι αυριανοί γείτονές μας, ένας «χάρτης» πολιτισμών σχεδιασμένος σε μια χώρα με ανύπαρκτες υποδομές υποδοχής ή στήριξης αλλοδαπών. Εκατόν δεκαοκτώ διαφορετικές εθνικότητες μαθητών απαντώνται στα δημοτικά σχολεία της χώρας, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας που βρίσκονται στη διάθεση του «Βήματος». «Ας μη γελιόμαστε. Πολιτική ένταξης των αλλοδαπών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελλάδας ή προστασίας της πολιτισμικής τους ταυτότητας στην Ελλάδα δεν υπάρχει» ομολογεί στέλεχος του υπουργείου. «Μέχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί σχεδόν τίποτε από τις πολιτικές που κατά καιρούς εξαγγέλλονται. Ετσι, παρ΄ ότι τα παιδιά έρχονται στο σχολείο για να δουλέψουν, συχνά καταλήγουν στο περιθώριο της εκπαιδευτικής διαδικασίας». «Ελπίζουμε ότι με την υποστήριξη των κοινοτικών κονδυλίων που θα δοθούν για θέματα εκπαιδευτικής ένταξης αλλοδαπών και παλιννοστούντων θα διορθώσουμε ένα μέρος του προβλήματος» λέει ο διευθυντής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας κ. Κ. Παπαχρήστος. «Τα περισσότερα παιδιά έχουν γεννηθεί εδώ. Στόχος μας είναι να διδάξουμε τα Ελληνικά χωρίς όμως τα παιδιά να αποκοπούν από τις ρίζες τους. Σήμεραέχουμε αλβανάκια που δεν μιλούν αλβανικά. Στη χώρα τους τα κοροϊδεύουν τα λένε ελληνάκια και εδώ τα λέμε αλβανάκια… ».

Η πλειονότητα των μεταναστών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία είναι Αλβανοί (71.419 άτομα). Μόνο έναν μαθητή έχουμε στα σχολεία της χώρας από την Ακτή Ελεφαντοστού, τις Βερμούδες, τη Βοσνία, το Κάπο Βέρντε, το Ζαΐρ, την Ισλανδία, την Κολομβία, το Κολόμπο, το Κουρδιστάν, τη Λιβερία, τη Μαδαγασκάρη, τη Μαλαισία, το Μαυροβούνιο, τις Μπαχάμες, το Μπουρούντι, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Σαουδική Αραβία, τη Σλοβενία, την Τζακάρτα, το Τόνγκο και το Τουρκμενιστάν. Δύο μαθητές φοιτούν σε δημοτικά σχολεία της Ελλάδας από την Ιαπωνία, τη Γουινέα, τη Ζιμπάμπουε, το Μεξικό, τη Νότια Κορέα. Από το Εκουαδόρ, τη Λιβύη και τη Νέα Ζηλανδία έχουμε στην Ελλάδα μόνο τρεις μαθητές ανά χώρα, ενώ αξιοσημείωτο είναι το ότι από την Κύπρο έχουμε μόνο 26 μαθητές.

Τις εικόνες που παρακολουθεί καθημερινά περιγράφει στο «Βήμα» ο σχολικός σύμβουλος στην περιοχή Βοτανικού κ. Χάρης Παπαδόπουλος . «Δεν υπάρχει πια περιοχή στο κέντρο της Αθήνας που να μην έχει ξένους μαθητές» λέει. «Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν εδώ και ξέρουν Ελληνικά, όπως και άλλα που δεν ξέρουν σχεδόν καθόλου τη γλώσσα μας. Δεν υπάρχει πρόβλεψη γι΄ αυτά. Στα σχολεία μας Κινέζοι, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ινδοί έρχονται στην τάξη για να μάθουν. Στο 87ο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής μας φοιτούν κατά 85% μουσουλμάνοι. Πιστεύω ότι χρειάζονται τολμηρές πολιτικές και διαρκής επιμόρφωση των δασκάλων».

Μικρός ΟΗΕ» οι σχολικές μας αίθουσες!
Καθώς μαθητές από 118 εθνικότητες φοιτούν στα ελληνικά δημοτικά, προβάλλει η ανάγκη νέας εκπαιδευτικής πολιτικής
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ | Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Αλβανοί, Ινδοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι φοιτούν στα δημοτικά σχολεία της χώρας. Δίπλα τους, Αγγλοι, Γάλλοι, Ελβετοί, Σομαλοί, Ρώσοι, Κορεάτες, Περουβιανοί, Τυνήσιοι, Τούρκοι. Μια «θάλασσα» χιλιάδων πιτσιρικάδων που θα είναι οι αυριανοί γείτονές μας, ένας «χάρτης» πολιτισμών σχεδιασμένος σε μια χώρα με ανύπαρκτες υποδομές υποδοχής ή στήριξης αλλοδαπών. Εκατόν δεκαοκτώ διαφορετικές εθνικότητες μαθητών απαντώνται στα δημοτικά σχολεία της χώρας, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας που βρίσκονται στη διάθεση του «Βήματος». «Ας μη γελιόμαστε. Πολιτική ένταξης των αλλοδαπών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελλάδας ή προστασίας της πολιτισμικής τους ταυτότητας στην Ελλάδα δεν υπάρχει» ομολογεί στέλεχος του υπουργείου. «Μέχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί σχεδόν τίποτε από τις πολιτικές που κατά καιρούς εξαγγέλλονται. Ετσι, παρ΄ ότι τα παιδιά έρχονται στο σχολείο για να δουλέψουν, συχνά καταλήγουν στο περιθώριο της εκπαιδευτικής διαδικασίας». «Ελπίζουμε ότι με την υποστήριξη των κοινοτικών κονδυλίων που θα δοθούν για θέματα εκπαιδευτικής ένταξης αλλοδαπών και παλιννοστούντων θα διορθώσουμε ένα μέρος του προβλήματος» λέει ο διευθυντής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας κ. Κ. Παπαχρήστος. «Τα περισσότερα παιδιά έχουν γεννηθεί εδώ. Στόχος μας είναι να διδάξουμε τα Ελληνικά χωρίς όμως τα παιδιά να αποκοπούν από τις ρίζες τους. Σήμεραέχουμε αλβανάκια που δεν μιλούν αλβανικά. Στη χώρα τους τα κοροϊδεύουν τα λένε ελληνάκια και εδώ τα λέμε αλβανάκια… ».

Η πλειονότητα των μεταναστών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία είναι Αλβανοί (71.419 άτομα). Μόνο έναν μαθητή έχουμε στα σχολεία της χώρας από την Ακτή Ελεφαντοστού, τις Βερμούδες, τη Βοσνία, το Κάπο Βέρντε, το Ζαΐρ, την Ισλανδία, την Κολομβία, το Κολόμπο, το Κουρδιστάν, τη Λιβερία, τη Μαδαγασκάρη, τη Μαλαισία, το Μαυροβούνιο, τις Μπαχάμες, το Μπουρούντι, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Σαουδική Αραβία, τη Σλοβενία, την Τζακάρτα, το Τόνγκο και το Τουρκμενιστάν. Δύο μαθητές φοιτούν σε δημοτικά σχολεία της Ελλάδας από την Ιαπωνία, τη Γουινέα, τη Ζιμπάμπουε, το Μεξικό, τη Νότια Κορέα. Από το Εκουαδόρ, τη Λιβύη και τη Νέα Ζηλανδία έχουμε στην Ελλάδα μόνο τρεις μαθητές ανά χώρα, ενώ αξιοσημείωτο είναι το ότι από την Κύπρο έχουμε μόνο 26 μαθητές.

Τις εικόνες που παρακολουθεί καθημερινά περιγράφει στο «Βήμα» ο σχολικός σύμβουλος στην περιοχή Βοτανικού κ. Χάρης Παπαδόπουλος . «Δεν υπάρχει πια περιοχή στο κέντρο της Αθήνας που να μην έχει ξένους μαθητές» λέει. «Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν εδώ και ξέρουν Ελληνικά, όπως και άλλα που δεν ξέρουν σχεδόν καθόλου τη γλώσσα μας. Δεν υπάρχει πρόβλεψη γι΄ αυτά. Στα σχολεία μας Κινέζοι, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ινδοί έρχονται στην τάξη για να μάθουν. Στο 87ο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής μας φοιτούν κατά 85% μουσουλμάνοι. Πιστεύω ότι χρειάζονται τολμηρές πολιτικές και διαρκής επιμόρφωση των δασκάλων».

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΑ ΝΕΑ”, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

Η χρήση των greeklish από τους νέους βλάπτει σοβαρά τη γλώσσα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αγγελική Καραγεώργου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

«Στην Γ΄ Λυκείου άρχισα να γράφω greeklish αφενός γιατί εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει όλοι να χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο τρόπο κι αφετέρου γιατί εκείνο το διάστημα τα ελληνικά δεν συμβάδιζαν με την τεχνολογία. Τα περισσότερα προγράμματα ήταν στα αγγλικά, οπότε άφηνες το πληκτρολόγιο σε αυτή τη γλώσσα κι έγραφες τα πάντα με λατινικούς χαρακτήρες. Το είχα εφαρμόσει αρχικά στο ΜSΝ κι έπειτα στα μηνύματα του κινητού».

O Βαγγέλης Πελεκάνος είναι ναυπηγός- μηχανολόγος μηχανικός και επί επτά χρόνια έκανε χρήση του διαδεδομένου τρόπου γραφής greeklish όπου οι ελληνικές λέξεις αποδίδονται με λατινικούς χαρακτήρες. Οπως εξηγεί όμως, τους τελευταίους τρεις μήνες απέβαλε από την καθημερινότητά του κάθε στοιχείο αυτής της γραφής και χρησιμοποιεί παντού πλέον την ελληνική γλώσσα. «Αρχισα να παρατηρώ ότι κάθε φορά που χρειαζόταν να γράψω στα ελληνικά, δυσκολευόμουν. Εκανα εκφραστικά αλλά κυρίως ορθογραφικά λάθη. Ετσι, πήρα την απόφαση να μην ξαναχρησιμοποιήσω λατινικούς χαρακτήρες» λέει ο 25χρονος και προσθέτει ότι με τα greeklish ενώ αρχικά δίνεται η εντύπωση ότι γράφεις λιγότερο, στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. «Σε πολλές περιπτώσεις η αντιστοιχία των γραμμάτων αλλάζει, γίνεται διπλή. Οπως για παράδειγμα για να γράψεις το “θ” χρησιμοποιείς “th”. Ακόμα και στην όψη, όμως, ένα κείμενο γραμμένο στα ελληνικά είναι πιο ευανάγνωστο και εμφανίσιμο. Πλέον, έχω διορθώσει σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά μου και δεν νομίζω ότι θα ξαναγράψω greeklish».

Ερευνα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (με έδρα τη Φλώρινα), η οποία διενεργήθηκε την περασμένη σχολική χρονιά σε μαθητές όλων των βαθμίδων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε σχολεία της Κοζάνης και σε φιλολόγους, έδειξε ότι η χρήση των greeklish- σε πολλές περιπτώσεις από το δημοτικό- έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των ορθογραφικών λαθών στα γραπτά. Τα είδη των λαθών των μαθητών εντοπίστηκαν κυρίως στην παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, τον συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (όπως “ο” αντί για “ω”), φωνητικά λάθη (ιδιαίτερα στους φθόγγους “ks” αντί για “ξ”), καθώς και σύντμηση λέξεων (“tespa” αντί “τέλος πάντων”, “tpt” αντί για “τίποτα”).

Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε greeklish σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία. Συνολικά, το 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα greeklish, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο ΕΠΑΛ το 70,2% και στο ΓΕΛ 88,5%. Απ΄ αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιεί από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.

Δημοφιλέστερος λόγος χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι, σύμφωνα με τους μαθητές, η συνήθεια σε ποσοστό 83,9%. Ακολουθούν: εξοικονόμηση χρόνου 75,8%, χρήσιμο ή βολικό εργαλείο 71,4%, αποφυγή ορθογραφικών λαθών 38,7% και τάση της μόδας 33,9%. «Συμπιέζουμε τη γλώσσα»
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο κ. Χαράλαμπο Στέρτζο, η μεγαλύτερη άνθηση των greeklish εμφανίστηκε στα sms, τα οποία διαδέχτηκαν λίγο αργότερα τα e-mails και το διαδικτυακό chat. «Η συγκεκριμένη τάση προήλθε από τους Αγγλους νεαρής ηλικίας, οι οποίοι άρχισαν να κόβουν λέξεις για λόγους συντομίας αλλά και μόδας και εξαπλώθηκε ευρύτερα μέσα από το δημοφιλές μουσικό κανάλι ΜΤV. Την αγγλική αργκό λοιπόν με κάποιες παραλλαγές ακολούθησαν και οι νεώτεροι Ελληνες, οι οποίοι υιοθέτησαν πλήρως τα greeklish είτε για συντομία είτε γιατί σε κάποιες συσκευές δεν υπήρχαν τα ελληνικά» εξηγεί ο κοινωνιολόγος.

«Κάποιες φορές τα greeklish παίζουν τον ρόλο της στενογραφίας, μιας και στην εποχή μας είναι λίγοι εκείνοι που τη γνωρίζουν. Συμβολοποιείς όμως τα πράγματα γιατί θέλεις να τα συμπυκνώσεις. Στην ουσία λοιπόν, τα greeklish αποτελούν συμπιεστή της γλώσσας μας, εμπεριέχοντας ωστόσο μία ασπίδα να κρύβεται κανείς γραμματικά, γλωσσικά και εκφραστικά, λανσάροντας ταυτόχρονα μία μόδα. Συν ότι είναι και βολικά» συνεχίζει ο κ. Στέρτζος, επισημαίνοντας ότι εκτός από μια σύντομη επικοινωνία, τα greeklish δεν βοηθούν τη γλώσσα ή τον πολιτισμό μας. «Μειώνοντας τις λέξεις, μειώνουμε ουσιαστικά και τον κόσμο μας, αφού τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια του κόσμου μας».

ΕΡΕΥΝΑ
Δύο στους τρεις φιλολόγους δήλωσαν ότι συνάντησαν greeklish σε γραπτά του σχολείου!

«Ελληνική ιδιαιτερότητα που κρύβει κινδύνους»

«ΣΕ ΚΑΘΕ περίπτωση το λατινικό αλφάβητο είναι συνδεδεμένο με τη γλώσσα των νέων.

Θεωρείται ότι έχει πολιτισμικό κύρος, ότιέστω και λανθασμένα- ο κάτοχός του είναι εξοικειωμένος με τις ξένες γλώσσες», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Σταμάτης Μπέης, ερευνητής του Κέντρου Ερεύνης Νεοελληνικών Διαλέκτων και Ιδιωμάτων της Ακαδημίας Αθηνών.

«Η χρήση λατινικού αλφαβήτου για την απόδοση ελληνικών λέξεων είναι μία διαδικασία που κρύβει κινδύνους κι αυτό γιατί τα ελληνικά δεν έχουν επίσημη μεταγραφή.

Πρόκειται για έναν αυθαίρετο τρόπο γραφής, ο οποίος, παρά το αυξημένο του κύρος, δεν είναι ακριβής», επισημαίνει ο κ. Μπέης και προσθέτει ότι η μεγαλύτερη συνέπεια των greeklish είναι η κακή γνώση της επίσημης ορθογραφίας. «Η συγκεκριμένη τάση δεν είναι τόσο γενικευμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αρχισε τη δεκαετία του ΄70 και τα τελευταία χρόνια διαδίδεται όλο και περισσότερο. Αν παρατηρήσει κανείς επιγραφές καταστημάτων πριν από αυτή την περίοδο θα διαπιστώσει ότι με δυσκολία συναντώνται λατινικοί τίτλοι», λέει και παραθέτει ως παράδειγμα το εμπορικό κατάστημα «attica».

«Είναι σπάνιο σε ευρωπαϊκή χώρα το όνομα καταστήματος και πόσω μάλλον του μεγαλύτερου εμπορικού της χώρας να είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες. Κάτι τέτοιο αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα».

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ”, 19/4/2010

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ | Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Δεν μπορεί κανείς παρά να νιώσει θαυμασμό για τη γενναία και οραματική απόφαση της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να καταργήσει τη βάση του «10» ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Η κατάργηση αυτού του σκοταδιστικού μέτρου αποτελεί μια μεγάλη κατάκτηση για τον ελληνικό λαό, που θα τον οδηγήσει χωρίς καμία αμφιβολία σε ένα μέλλον φωτεινό, χαρούμενο και δημιουργικό.

Να σας εξομολογηθώ όμως κάτι: μόλις πληροφορήθηκα την είδηση για την κατάργηση της βάσης αρχικά ανησύχησα, φοβούμενος ότι θα συνοδευόταν από την παραίτηση της υπουργού Παιδείας. Θυμήθηκα, βλέπετε, ότι όταν λίγες μέρες πριν από το Πάσχα ο υφυπουργός της είχε ανακοινώσει ότι «οδεύουμε προς κατάργηση του “10”», η υπουργός είχε γίνει έξαλλη, λέγοντας ότι γίνονται πράγματα πίσω από την πλάτη της, και απειλώντας θεούς και δαίμονες, μεταδίδοντας σαφώς το μήνυμα ότι το αφεντικό στο υπουργείο της είναι η ίδια και δεν θα αφήσει να περάσουν παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και παράλληλες διαδρομές εξουσίας, απ΄ όπου και να εκπορεύονται. Με χαρά όμως έμαθα, αργότερα, ότι η υπουργός όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά ανακοίνωσε μαζί με τον υφυπουργό τα νέα μέτρα.

Και έτσι κατάλαβα ότι, προς τιμήν της, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, πεισμένη το δίχως άλλο από τα ακλόνητα επιχειρήματα του υφυπουργού, που είναι άλλωστε καθηγητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο, άρα κατά τεκμήριον άριστος κάτοχος της επιστημονικής μεθόδου και της λογικής διαδικασίας.

Οταν ο υφυπουργός Παιδείας είχε ανακοινώσει στην κυρία Διαμαντοπούλου ότι «οδεύουμε προς κατάργηση του “10”», η υπουργός είχε γίνει έξαλλη, λέγοντας ότι γίνονται πράγματα πίσω από την πλάτη της. Μετά τα πράγματα άλλαξαν…
Δεν θα συζητήσω εδώ τα αναμφισβήτητα οφέλη που θα υπάρξουν στις τοπικές κοινωνίες που φιλοξενούν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που θα δέχονται τους «μονοψήφιους» (όπως αποκαλούνται τρυφερά από κάποια μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας οι έχοντες κάτω του «10» βαθμολογία), την πληθώρα των άδειων διαμερισμάτων που θα γεμίσουν, τα βουνά των σουβλακιών που θα πουληθούν, τις ατέλειωτες ώρες χρήσης ηλεκτρονικών παιχνιδιών που θα χρεωθούν, ούτε το αναμφισβήτητο αισθητικό όφελος που θα υπάρξει γεμίζοντας κτίρια που ως τώρα έμεναν άδεια, δημιουργώντας θέαμα σπαρακτικό. (Αυτά άλλωστε τα ανέλυσε πειστικότατα η Λώρη Κέζα, στο «Βήμα» της 14ης Απριλίου.) Το υπουργικό δίδυμο σίγουρα θα έλαβε και τα κοινωνικά οφέλη υπόψη του. Αλλά στην κρίση του για την κατάργηση της βάσης του «10» βάρυναν άλλα επιχειρήματα, υψηλά, που καμία σχέση δεν έχουν με ενοικιοστάσια και φραπογάλατα.

Βεβαίως! Τα επιχειρήματα που παρουσίασε το δίδυμο ήταν εξόχως λογικά: α) Οτι η θέσπιση τής βάσης του «10» από την κυρία Γιαννάκου δεν οδήγησε σε βελτίωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (δεν είχα καταλάβει ότι αυτός ήταν ο σκοπός του μέτρου, αλλά τώρα το κατάλαβα), β) Οτι δεν οδήγησε στην αύξηση των υποψηφίων που ξεπέρασαν τη βάση. Για να καταλάβετε πόσο συγκλονιστικά καίρια είναι αυτά τα επιχειρήματα, συνδυασμένα, θα σας βοηθήσω με ένα παράδειγμα από άλλο τομέα. Είναι γνωστό ότι για πρόσληψη στην ελληνική αστυνομία ο υποψήφιος πρέπει να έχει ύψος άνω του 1,70. Ας πούμε λοιπόν ότι ένας άφρων υπουργός μια μέρα ανεβάζει το όριο στο 1,75. Αργότερα όμως έρχεται ένας πανέξυπνος που λέει ότι το ανέβασμα του ορίου δεν οδήγησε σε βελτίωση του γονιδιακού υλικού των Ελλήνων, ούτε σε μεγαλύτερο αριθμό υψηλών μπέμπηδων. Οπότε, σωστά, το καταργεί- όπως σωστά κατήργησαν τη βάση του «10» οι δύο υπουργοί.

Ηάποψή μου ότι η κατάργηση αποτελεί σπουδαία κατάκτηση για την Παιδεία μας έγινε ακλόνητη πεποίθηση όταν είδα ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ τη χαιρέτησε ως «θετικό γεγονός», που μάλιστα, όπως έμαθα, «πρώτη η ΟΛΜΕ ανέδειξε ως αίτημα». Σωστά βέβαια επισημαίνουν οι φωτισμένοι αυτοί άνθρωποι ότι το θετικό γεγονός αμαυρώνεται κάπως, καθώς σύμφωνα με τα νέα μέτρα το σύστημα πρόσβασης στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα «εξακολουθεί να συνδέεται με τις επιδόσεις των μαθητών στο λύκειο», πράγμα που θεωρούν απαράδεκτο. Γιατί όμως να μη δώσουμε κι εδώ ένα λαμπρό παράδειγμα στην υπόλοιπη ανθρωπότητα – που κι αυτή είναι δέσμια της ίδιας ανόητης συνήθειας-, όπως δώσαμε σε τόσα άλλα τον τελευταίο καιρό;

Εισηγούμαι λοιπόν, αφουγκραζόμενος και την προτροπή των ηγετών της ΟΛΜΕ που ξέρουν από αυτά τα πράγματα, ως επόμενο μέτρο του υπουργείου, την κατάργηση κάθε σύνδεσης του βαθμού του λυκείου με τα κριτήρια εισαγωγής σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αν γίνει αυτό, τότε σίγουρα θα βελτιωθεί αυτόματα η δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μας, και υπερβολικά μάλιστα! Τα δε λύκεια, ειδικότερα, θα φτάσουν σε επίπεδα τόσο υψηλά, που θα τα ζηλέψουν και όλες οι δυτικές χώρες. Και έτσι, στο εξής δεν θα κερδίζουν απλώς οι ιδιοκτήτες της επαρχίας μας, μισθώνοντας τις γκαρσονιέρες τους σε αθηναίους ή θεσσαλονικείς φοιτητές των κατά τόπους ΤΕΙ, αλλά όποιος έχει ένα κεραμίδι, απανταχού της χώρας, θα πλουτίσει, μοσχονοικιάζοντάς το στους Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και άλλους που θα αρχίσουν να στέλνουν εδώ σωρηδόν τα βλαστάρια τους για να ξεστραβωθούνε, μετέχοντες της ημετέρας Παιδείας.

Για να ανεβάσουμε το επίπεδο της Παιδείας μας ακόμη περισσότερο μάλιστα μπορούμε σταδιακά να λάβουμε και μερικά μέτρα ακόμη, όλα στην ίδια φωτεινή κατεύθυνση που δείχνει η κατάργηση του «10».

Το πρώτο είναι να καταργήσουμε εντελώς τη βαθμολογία, αρχικά στο γυμνάσιο, μετά στο λύκειο και, στο πλαίσιο ενός πενταετούς προγράμματος, στο πανεπιστήμιο. Αλλωστε, η βαθμολογία είναι κατ΄ εξοχήν μορφή αξιολόγησης, και είναι γνωστό πόσους αγώνες έχουν κάνει πολλοί εκπαιδευτικοί μας, κάθε βαθμίδας, για να μην αξιολογούνται (η ΟΛΜΕ μάλιστα καταδικάζει ρητά τις σχετικές απαράδεκτες αποφάσεις των νέων μέτρων). Γιατί λοιπόν να μην προσφέρουν τώρα οι διδάσκοντες αυτό που το θεωρούν προνόμιό τους- και κατά την κρίση τους τόσο βελτιωτικό του επιπέδου της Παιδείας- και στους μαθητές και στους φοιτητές τους;

Το δεύτερο μέτρο- αυτό εμπνευσμένο από άλλο επαναστατικό βήμα, της ανωτατοποίησης των ΤΕΙ-, θα είναι η ανωτατοποίηση του λυκείου. Ετσι, ο απόφοιτος του ελληνικού λυκείου θα θεωρείται αυτομάτως πτυχιούχος πανεπιστημίου. Η απαραίτητη συνέχεια βέβαια είναι η υπερανωτατοποίηση του πανεπιστημιακού πτυχίου και η αναγόρευσή του, αυτομάτως, σε διδακτορικό. (Το διδακτορικό, σε συνεννόηση με τη Σουηδική Ακαδημία, μπορεί να πετύχουμε να θεωρείται Νομπέλ.) Υπάρχουν πάμπολλες ιστοσελίδες που προσφέρουν διπλώματα κάθε λογής επί πληρωμή. Γιατί να μην τους ανταγωνιστούμε, προσφέροντας στη χειμαζόμενη οικονομία μας το πλούσιο έσοδο που τώρα καρπώνονται κάποιοι επιτήδειοι; Σίγουρα θα τους επιβληθούμε κατά κράτος! Γιατί τι νομίζετε ότι θα προτιμούν οι αλλοδαποί υποψήφιοι; Το τσίτικο, το ξένο, που βρωμάει από δέκα χιλιόμετρα ότι είναι αγορασμένο από το Διαδίκτυο, ή ένα λαχταριστό δίπλωμα ελληνικού πανεπιστημίου, με ωραιότατες σφραγίδες, με ιωνικές κολόνες, με Πλάτωνα, Αριστοτέλη και όλους μας τους σοφούς επάνω;

Αλλά αυτά, τα τελευταία, είναι ακόμη στο στάδιο του ονείρου. Ας πανηγυρίσουμε τώρα το σίγουρο, την κατάργηση του «10», και τ΄ άλλα σιγά σιγά. Εδώ είμαστε άλλωστε…

Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΤΟ ΒΗΜΑ” ΤΡΙΤΗ 20/4/2010

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ

Οταν οι γονείς απουσιάζουν, τα παιδιά τρώνε διαρκώς λιπαρά και ζαχαρούχα προϊόντα
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΚΛΑΚΗ | Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Όταν οι γονείς λείπουν, τα παιδιά παχαίνουν και δύσκολα αδυνατίζουν. Αυτό διαπιστώνει μελέτη της Παιδιατρικής Κλινικής του Ασκληπιείου Νοσοκομείου Βούλας, σε υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά που παρακολούθησαν πρόγραμμα απώλειας βάρους. Σύμφωνα με τη μελέτη, παρά τη ραγδαία αύξηση της παιδικής παχυσαρκίας τα τελευταία χρόνια, μόνο λίγα παιδιά παρακολουθούν ειδικά προγράμματα μείωσης του σωματικού βάρους. Και από αυτά, το 65% κόβουν τη δίαιτα στη μέση! Ανάμεσα στους κύριους λόγους διακοπής της είναι η πολύωρη απουσία των γονιών από το σπίτι.

«Η απώλεια βάρους στα μικρά παιδιά είναι μια δύσκολη διαδικασία που απαιτεί χρόνο. Ενας από τους βασικούς λόγους που διακόπτουν το πρόγραμμα μείωσης βάρους είναι ότι τα αποτελέσματα δεν φαίνονται άμεσα. Ωστόσο, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το γεγονός ότι τα παιδιά μένουν για πολλές ώρες χωρίς επίβλεψη από τους γονείς- που λείπουν στις δουλειές τους- με αποτέλεσμα να τσιμπολογούν ανεξέλεγκτα και τελικά να εγκαταλείπουν το πρόγραμμα» εξηγεί η κυρία Ολγα Φιλίππου , παιδίατρος στο Ασκληπιείο και επικεφαλής της ιατρικής ομάδας που πραγματοποίησε την παραπάνω μελέτη.

Το… τσιμπολόγημα των παιδιών, κυρίως όταν απουσιάζουν οι γονείς, κάθε άλλο παρά υγιεινές τροφές περιλαμβάνει: τσιπς, μπισκότα, σοκολάτες και άλλα σνακ πλούσια σε λιπαρά, αλάτι και ζάχαρη καταναλώνονται ως και πάνω από τρεις φορές την εβδομάδα, ενώ αρκετά συχνή στο παιδικό διαιτολόγιο είναι και η παρουσία αναψυκτικών και έτοιμων φαγητών που συνήθως προσφέρουν πολλές θερμίδες αλλά λίγα θρεπτικά συστατικά.

Οπως διαπιστώνουν οι επιστήμονες, στην περίπτωση των παιδιών (κυρίως της νηπιακής ηλικίας) το να αναγνωριστεί το πρόβλημα της παχυσαρκίας δεν είναι εύκολη υπόθεση: σε εννέα στις δέκα περιπτώσεις, στην οικογένεια του παχύσαρκου παιδιού υπάρχει ένα τουλάχιστον άτομο με ανάλογα προβλήματα, με αποτέλεσμα να μη γίνεται εύκολα αντιληπτή η κατάσταση του παιδιού. Επιπλέον, όπως αναφέρει η κυρία Φιλίππου, «έχουμε διαπιστώσει σε άλλες μελέτες ότι λιγότεροι από τους μισούς παιδιάτρους αναγνωρίζουν έγκαιρα το πρόβλημα των μικρών ασθενών τους».

Συχνά οι γονείς κινητοποιούνται όταν τα παραπανίσια κιλά έχουν ήδη δημιουργήσει κάποια προβλήματα υγείας στα παιδιά (αναπνευστική δυσκολία, άσθμα, άπνοια στον ύπνο, διαταραχές του θυρεοειδή κ.ά.). Τέτοιου είδους προβλήματα, άλλωστε, αποτελούν έναν από τους λόγους παραμονής των παιδιών στα προγράμματα απώλειας βάρους.

Επιπλέον, σύμφωνα με την παραπάνω μελέτη, όσο περισσότερο αθλούνται τα παιδιά τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουν να αλλάξουν τις διατροφικές τους συνήθειες και να χάσουν τα περιττά κιλά.

Οπως και να ΄χει, το πρόβλημα της παχυσαρκίας έχει μπει για τα καλά στη ζωή των παιδιών στην Ελλάδα, ακόμη και από τη νηπιακή ηλικία!

Σε άλλη μελέτη της Παιδιατρικής Κλινικής στη Βούλα, διαπιστώθηκε ότι ανάμεσα στα παχύσαρκα παιδιά που εξετάστηκαν τα τελευταία χρόνια από τους παιδιάτρους του Ασκληπιείου Βούλας, τα περισσότερα ήταν μεταξύ 2 και 5 χρόνων…

Συγκεκριμένα, οι παιδίατροι διαχώρισαν τα παιδιά με προβλήματα βάρους που απευθύνθηκαν σε αυτούς σε τρεις ηλικιακές ομάδες (2-5, 6-10 και 11-14 ετών), για να ανακαλύψουν ότι ως και 70% των νηπίων ήταν παχύσαρκα, σε σύγκριση με τα μεγαλύτερα παιδιά.

ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ
Τα πάχη των ενηλίκων πλέον και στους μικρούς
Ε να στα επτά ελληνόπουλα ταλαιπωρείται ήδη από τις επικίνδυνες συνέπειες της παχυσαρκίας. Διετής έρευνα της Παιδιατρικής Κλινικής του Ασκληπιείου Βούλας διαπίστωσε ότι τουλάχιστον 14% των υπέρβαρων και παχύσαρκων παιδιών εμφανίζει μεταβολικό σύνδρομο. Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου αφού πρόκειται για ένα σύνδρομο που μέχρι πρότινος εθεωρείτο «προνόμιο» των ενηλίκων με παραπανίσια κιλά και δεν είναι παρά η συνύπαρξη παθολογικών καταστάσεων που σχετίζονται με την παχυσαρκία: διαταραχές της γλυκόζης του αίματος, αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία (τριγλυκερίδια, υψηλή «κακή» και χαμηλή «καλή» χοληστερόλη), διαταραχή των παραγόντων πήξης του αίματος. Αν συνυπάρχουν τρεις τουλάχιστον από τους παραπάνω παράγοντες, τότε ο ασθενής πάσχει από μεταβολικό σύνδρομο το οποίο αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

Στην παραπάνω μελέτη διαπιστώθηκε ότι τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά είχαν δεκαπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν μεταβολικό σύνδρομο σε σύγκριση με εκείνα που είχαν φυσιολογικό βάρος. Οι παιδίατροι επισημαίνουν ότι πλέον είναι αναγκαία η συστηματική καταγραφή αλλά κυρίως η πρόληψη της παχυσαρκίας και των επιπτώσεών της στον παιδικό πληθυσμό.

Από την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

18/4/2010

ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Στο πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε από την υπουργό Παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου για τις αλλαγές στην εκπαίδευση, και παράλληλα με την καθιέρωση πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας για τους εκπαιδευτικούς, χρειάζεται να περιληφθεί και ένα άρθρο για τη διδασκαλία της Ιστορίας στη Μέση Εκπαίδευση.

Παρά το γεγονός ότι η ιστοριογραφία της χώρας μας έχει αναπτυχθεί με νέες έρευνες και έχει εμπλουτιστεί με νέες προσεγγίσεις και θεματικές, το σχολείο συνεχίζει να μένει καθηλωμένο σε κύκλους επανάληψης της ίδιας Ιστορίας- αρχαία, μέση, νεότερη- τόσο στο γυμνάσιο όσο και στο λύκειο, με σχολικά βιβλία που αν δεν αποπροσανατολίζουν, πάντως αφυδατώνουν και δυσκολεύουν τη μάθηση. Τα φτωχά αποτελέσματα στις εξετάσεις είναι ένας μόνο από τους δείκτες αυτής της αποτυχίας.

Δυστυχώς η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία η Ιστορία δεν διδάσκεται από ιστορικούς, και δεν υπάρχει η ειδικότητα του ιστορικού στο σχολείο. Την Ιστορία τη διδάσκουν γενικώς «φιλόλογοι» (ειδικότητα ΠΕ02), που σημαίνει απόφοιτοι σχολών της Φιλοσοφικής (φιλολογίας, ψυχολογίας-παιδαγωγικών, γαλλικής, αγγλικής, γερμανικής κλπ. φιλολογίας) που ενδέχεται να μην έχουν διδαχθεί ούτε ένα μάθημα Ιστορίας. Οταν καλούνται να διδάξουν Ιστορία όσοι δεν την έχουν διδαχθεί συνήθως αρκούνται στην πιστή αναπαραγωγή του σχολικού εγχειριδίου. Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις και ενδιαφέρον για το πεδίο, χωρίς βιβλιογραφική ενημέρωση, δεν μπορούν να ενεργοποιήσουν το ενδιαφέρον των μαθητών, ούτε βέβαια να μεταδώσουν την αίσθηση της ιστορικότητας. Η Ιστορία στο σχολείο γίνεται ένα βαρετό μάθημα που οδηγεί στην αποστήθιση.

Οι απόφοιτοι των τμημάτων αυτών επιλέγονται με εξετάσεις στον ΑΣΕΠ με ενιαία ύλη της οποίας ο κεντρικός κορμός είναι τα φιλολογικά μαθήματα. Για τη διαιώνιση

Η διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο γίνεται με τέτοιο τρόπο στα Γυμνάσια και στα Λύκεια με αποτέλεσμα να έχει καταλήξει ένα βαρετό μάθημα το οποίο οι μαθητές πρέπει απλώς να αποστηθίσουν

αυτής της πρωτοτυπίας, προβάλλεται ως κύρια δικαιολογία ότι στην Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής κατανομής των σχολείων, καθώς και της κατανομής των ανθρωπιστικών μαθημάτων στο σχολικό πρόγραμμα, η καθιέρωση ειδικοτήτων θα ήταν μια αναποτελεσματική και περιττή πολυτέλεια. Το ίδιο γεγονός ωστόσο δεν εμποδίζει να γίνονται σεβαστές οι ειδικεύσεις των αποφοίτων της Φυσικομαθηματικής σε φυσικούς που διδάσκουν φυσική, σε μαθηματικούς που διδάσκουν μαθηματικά, σε χημικούς που διδάσκουν χημεία και σε βιολόγους που διδάσκουν βιολογία.

Ο κύριος λόγος αυτής της αντιεπιστημονικής εμμονής στον ρόλο του «φιλολόγου» που διδάσκει τα πάντα είναι ότι δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη η αυτοτελής συγκρότηση του ιστορικού κλάδου. Ως τώρα οι μηχανισμοί του υπουργείου Παιδείας κατέχονταν από το παρωχημένο πνεύμα του ελληνικού 19ου αιώνα που έβλεπε την Ιστορία ως παρακλάδι της φιλολογίας. Οφείλεται επίσης αυτή η καθυστέρηση και στο γεγονός ότι οι ιστορικοί- πανεπιστημιακοί ή ερευνητές- ελάχιστη προσοχή έδωσαν, ως τώρα, στην αναμόρφωση της διδασκαλίας της Ιστορίας στο σχολείο, σε αντίθεση με τους μαθηματικούς και τους φυσικούς επιστήμονες οι οποίοι έδειξαν ένα διαρκές και αποτελεσματικό ενδιαφέρον.

Είναι όμως πλέον καιρός να αρθεί αυτός ο απαράδεκτος αναχρονισμός, ο οποίος έχει καταστροφικές συνέπειες τόσο ως προς τη διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο, όσο επίσης και ως προς τη συγκρότηση του προγράμματος των ιστορικών τμημάτων, τα οποία τείνουν να μετατραπούν σε πανδιδακτήρια με την προσθήκη πλήθους φιλολογικών μαθημάτων, για να εξυπηρετήσουν την προσδοκώμενη επάρκεια των αποφοίτων τους. Αποτέλεσμα; Λίγο απ΄ όλα.

Χρειάζεται επομένως να καθιερωθεί η ειδικότητα του ιστορικού στο σχολείο, και ταυτόχρονα να γίνει μια σοβαρή αναδιοργάνωση του αναλυτικού προγράμματος που αφορά την εκπαίδευση της Ιστορίας, η οποία κακώς περιορίζεται σε μια γεγονοτολογική αντίληψη. Η Ιστορία αφορά την προβληματική των σχέσεών μας με το παρελθόν, περιλαμβανομένης της συγκρότησης της ιστορικής συνείδησης και της συλλογικής μνήμης. Το αίτημα να διδάσκει κανείς το αντικείμενο που έχει σπουδάσει θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, χωρίς παραχωρήσεις σε λαϊκιστικές-συντεχνιακές απαιτήσεις να διδάσκουν όλοι όλα. Και δεν χρειάζεται βέβαια να επιχειρηματολογήσει κανείς επιπροσθέτως για το πόσο σημαντική είναι η διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο για τη συγκρότηση της δημόσιας κουλτούρας και πολιτών με κριτική σκέψη.

Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από το www.esos.gr

Θέμα: «Χαρακτηρισμός της φοίτησης των μαθητών Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων και Επαγγελματικών Σχολών, Ημερήσιων και Εσπερινών, κατά το σχολικό έτος 2009-2010»
Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΒΙΑ ΔΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
Έχοντας υπόψη τις διατάξεις:
1. Των άρθρων 5 παρ. 11, 7 παρ. 5, 8 παρ. 9 και του άρθρου 9 παρ. 9 του Ν. 1566/1985 (Φ.Ε.Κ. 167/τ.Α΄/30-9-85).
2. Του άρθρου 7 του Ν. 2525/1997 (Φ.Ε.Κ. 188 /τ. Α΄/23-09-97).
3. Του άρθρου 2 του Π.Δ. 485/1983 (Φ.Ε.Κ. 184 /τ.Α΄/21-12-83).
4. Το άρθρο του Π.Δ. 185/1990 (Φ.Ε.Κ. 70 /τ.Α΄/04-05-90).
5. Του άρθρου 35 του Π.Δ. 60/2006 (Φ.Ε.Κ. 65/ τ.Α΄/30-03-06).
6. Του άρθρου 31 του Π.Δ. 50/2008 (Φ.Ε.Κ. 81/ τ.Α΄/08-05-08).
7. Του άρθρου 26 του Π.Δ. 51/2008 (Φ.Ε.Κ. 82/ τ.Α΄/08-05-08).
8. Την Υ.Α. Γ2/2209/18-03-1998 (Φ.Ε.Κ. 314/τ.Β΄/30-03-98).
9. Την Υ.Α. Γ2/3850/16-06-1998 (Φ.Ε.Κ. 658/τ.Β΄/01-07-98).

10. Την με αρ. πρ. Υ1/Γ.Π.οικ.153109/23-11-2009 Εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
11. Τις διατάξεις της αριθμ.1120/Η/07-01-10 Υ.Α. (Φ.Ε.Κ. 1/τ.Β΄/08-01-10) περί «καθορισμού αρμοδιοτήτων Υφυπουργών του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων»
12. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις αυτής της απόφασης δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του Κρατικού Προϋπολογισμού, αποφασίζουμε:
Ειδικά και μόνο για το σχολικό έτος 2009-2010, για το χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων και Επαγγελματικών Σχολών, Ημερήσιων και Εσπερινών, τα αριθμητικά όρια κάθε είδους απουσιών προσαυξάνονται κατά τριάντα τοις εκατό (30%).
Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Εσωτερική διανομή: Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
Διεύθυνση Σπουδών Τμήματα Β΄ και Γ΄

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Από την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”, Κυριακή 11/4/2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Αισθάνομαι ιδιαίτερη ικανοποίηση που τα άρθρα μου για τα χάλια και τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει το εκπαιδευτικό μας σύστημα ελάχιστες αρνητικές αντιδράσεις προκάλεσαν ορισμένων δασκάλων και καθηγητών της μέσης εκπαίδευσης. Αντίθετα, ενθάρρυναν πολλούς ευαίσθητους και καταπιεσμένους παιδαγωγούς, που είναι ταγμένοι με την ψυχή τους στο ύψιστο λειτούργημά τους, να μου επισημάνουν μερικά από τα όσα δεινά πλήττουν την εκτροχιασθείσα Παιδεία μας. Μία ημέρα πριν από την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία φιλοξενώ (δυστυχώς με περικοπές) κείμενο που μου απέστειλε ο κ. Δημήτρης Χορόσκελης, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο 2ο Γυμνάσιο Λαγκαδά:

«Πέρα από τα διάφορα άλλα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, πιστεύω ότι το βασικότερο είναι το θέμα της συμπεριφοράς των μαθητών. Δεν είναι δυνατόν να γίνουν διδασκαλία και μετάδοση της γνώσης όταν απουσιάζουν η απαραίτητη ησυχία και ο σεβασμός των μαθητών προς τους διδάσκοντες. Οταν διορίστηκα, προ δεκαετίας, έμεινα έκπληκτος διαπιστώνοντας ότι από το παλιό σχολείο-στρατώνα (όπου οι μαθητές είχαν μόνο υποχρεώσεις και κανένα δικαίωμα) περάσαμε στο σχολείο-παιδική χαρά (όπου οι μαθητές έχουν μόνο δικαιώματα και σχεδόν καμία υποχρέωση)!

Πιστεύω ότι οι βασικές αιτίες αυτής της απαράδεκτης κατάστασης είναι οι εξής:

1) Η γενικότερη φιλελευθεροποίηση της κοινωνικής ζωήςαπό το 1974 και μετά.

2) Η μετάθεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στα φροντιστήρια. Πολλοί μαθητές δεν προσέχουν στο μάθημα του σχολείου επειδή “θα τα κάνουν μετά στο φροντιστήριο”,με αποτέλεσμα να ενοχλούν την ομαλή διεξαγωγή του.

3) Η εισαγωγή του συνδικαλισμού σε χώρους με παιδιά 13-15 ετών. Ολοι γνωρίζουμε ότι στα πενταμελή και στα δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια εκλέγονται (συχνά με βία και νοθεία) οι χειρότεροι μαθητές,οι οποίοι στη συνέχεια χειραγωγούν τους υπολοίπους, πρωτοστατούν σε καταλήψεις που έχουν ως μοναδικό σκοπό την “ηγετική προβολή” των οργανωτών τους, το χάσιμο μαθημάτωνκαι την καταστροφική εκτόνωση.

4) Η καταστροφική επήρεια της τηλεόρασης. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας έχει υποκατασταθεί από την τηλεόραση,η οποία προβάλλει συνεχώς το τρίπτυχο “σεξ- βίαθάνατος”.

5) Η αρνητική εμπειρία των παλαιότερων γενεών από το σχολείο-στρατώνα. Οι σημερινοί γονείς των 40-50 ετών, έχοντας ζήσει την παλιά αυταρχική εκπαίδευση,δεν θέλουν καν να ακούσουν για οποιοδήποτε μέτρο που επιχειρεί να επιβάλει μια στοιχειώδη τάξη στη χαοτική κατάσταση που επικρατεί πλέον στα σχολεία.

6) Η αίσθηση του Ελληνα-γονέα ότι το παιδί του είναι το κέντρο του κόσμου. Αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας είναι να παίρνουν συστηματικά οι γονείς το μέρος των μαθητών,ακόμη και σε περιπτώσεις που αυτοί έχουν πασιφανώς άδικο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:τηλεφωνεί η διευθύντρια σε γονέα για να τον ενημερώσει ότι το παιδί του καπνίζεικαι εκείνος απαντάει:“Ε, τι έγινε; Και οι καθηγητές δεν καπνίζουν;”!

Είναι φανερό ότι οι τέσσερις πρώτες παράμετροι του προβλήματος είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξουν. Πρέπει οι γονείς να πειστούν ότι η παρούσα κατάσταση δεν συμφέρει κανέναν και κυρίως ότι η Παιδεία αρχίζει από το σπίτι. Οταν στέλνουν τα παιδιά τους σε ημιάγρια κατάσταση στο σχολείο και οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να κάνουν την παραμικρή παρέμβαση, στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης ελευθερίας και δημοκρατίας,τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για όλους.

Νομίζω ότι περιέγραψα το πρόβλημα με τον πλέον σύντομο και περιεκτικό τρόπο προτείνοντας και το βασικό περίγραμμα της αντιμετώπισής του. Είναι πλέον στην αρμοδιότητα της υπουργού Παιδείας ο διαδικαστικός τρόπος εφαρμογής του. Το συγκεκριμένο πρόβλημα απασχολεί πλέον τη συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών, δεδομένου ότι από χρονιά σε χρονιά η κατάσταση (δυστυχώς) επιδεινώνεται».

Επ΄ αυτών έχει γνώση και άποψη η κυρία Διαμαντοπούλου;