sntoumanis's blog

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ‘Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ’
Της Λινας Γιανναρου,
Ηταν ο άτιμος… πολύ προκλητικός. Λες και είχε βάλει στόχο να σπάσει το ρεκόρ «οχταριών» στον τριμηνιαίο έλεγχο. Και να πεις ότι δεν ήταν ξύπνιος. Ξυράφι! Προτιμούσε όμως να εξαντλεί την εξυπνάδα του στα σχόλια μέσα στην τάξη ή στο διάλειμμα και στα κείμενα που έγραφε κρυφά – όσο για το «άλλο» του ταλέντο… αυτό το έβγαζε στα σχέδια πάνω στο θρανίο (και τι δεν είχε ζωγραφίσει εκεί πάνω!) και στην κιθάρα στο σπίτι. Αλλά στα μαθήματα… σκράπας και με άποψη. «Δεν με ενδιαφέρουν», μουρμούριζε δύσθυμα, και ούτε που τον ένοιαζε που έμενε συνεχώς μετεξεταστέος. (Οταν έφτανε στο αμήν, τα πέρναγε με ευκολία).
Αυτός ήταν ο Νίκος ο Ντρένος, 34 ετών σήμερα, και πιλότος εμπορικών αεροσκαφών στις ΗΠΑ. Πολλούς παλιούς συμμαθητές του ξανασυνάντησε διαδικτυακά, μέσω facebook. «Με θυμούνταν όπως ήμουν τότε, ένα… ρεμάλι της κοινωνίας και έπεσαν από τα σύννεφα όταν τους είπα τι κάνω», λέει στην «Κ» γελώντας. «Αρχισε να μου αρέσει αυτό το παιχνίδι! Από την άλλη, άρχισα να σκέφτομαι πόσο άδικο είναι να κρίνεται ένας άνθρωπος από τις επιδόσεις του στο σχολείο… Είμαι ζωντανή απόδειξη ότι όλα αυτά λίγη σημασία έχουν – όχι τόσο για την επιτυχία στον επαγγελματικό στίβο, όσο για την προσωπική ευτυχία του καθενός».
Προσωπικές ιστορίες
Είναι πράγματι έτσι; Μπορεί ο «κακός μαθητής» να διαπρέψει στη ζωή καλύτερα από τον επιμελή, σημαιοφόρο συμμαθητή του; Πόση σημασία έχουν οι βαθμοί, οι έλεγχοι «εκεί έξω»; Προφανώς, η μελέτη, η γνώση που αποκτιέται στο σχολείο βοηθούν στην εκπλήρωση των προσωπικών στόχων του καθενός. Η είσοδος στο πανεπιστήμιο δεν είναι ελεύθερη, κρίνεται από τη συνολική πορεία κάθε υποψηφίου. Αλλά, όπως φανερώνουν οι προσωπικές ιστορίες «κακών μαθητών» που συγκέντρωσε η «Κ», ούτε το πανεπιστήμιο αποτελεί μονόδρομο. Ο Νίκος, για παράδειγμα, απέτυχε στις πανελλήνιες. «Ηταν αναμενόμενο. Δεν είχα τις βάσεις», παραδέχεται. Τελειώνοντας το σχολείο, ένιωσε να απελευθερώνεται. Ξεκίνησε να δουλεύει, θα είχε χρόνο να σκεφτεί τι θέλει να κάνει και θα μάζευε χρήματα για να το πετύχει. Σε δύο χρόνια, με μικρή βοήθεια από τους γονείς του, κι ένα δάνειο, ταξίδευε στην Αμερική. Τέλειωσε πρώτος στην τάξη του τη σχολή πιλότων και σήμερα αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα «περιουσιακό στοιχείο» για την εταιρεία του. Ο 28χρονος σήμερα Βαγγέλης Καργάκος ήταν επίσης από τους χειρότερους μαθητές στην τάξη του. Αυτό δεν περνούσε απαρατήρητο. Από τη μία, το σχολείο που φοιτούσε ήταν αυστηρό (οι επιπλήξεις, οι διαβουλεύσεις με τους γονείς συχνό φαινόμενο) και από την άλλη είχε το… καλό παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού του. «Είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος, πήγαινε στο ίδιο σχολείο και ήταν αριστούχος. Αυτό ήταν ένα δράμα για μένα!», λέει ο ίδιος στην «Κ».
Κολλημένος στο 13
Οι βαθμοί του δεν ξεκολλούσαν από το 13. Με μια εξαίρεση, τα μαθηματικά, που φαινόταν μια ελαφρά… κλίση, όλοι μπορούσαν με βεβαιότητα να πουν ότι ο μικρός Βαγγέλης ήταν μάλλον ανεπίδεκτος στα μαθήματα. «Δεν μπορούσα να στρωθώ». Η αλλαγή επήλθε το καλοκαίρι μετά το τέλος της Β΄ Λυκείου. «Είχα ήδη προσανατολιστεί στα οικονομικά και το ένα έφερε το άλλο. Ηξερα ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και ότι έπρεπε να προσπαθήσω αρκετά. Με βοήθησε πάντως και το σύστημα των δεσμών. Επέλεξα την τέταρτη δέσμη που είχε δύο μαθήματα, την Πολιτική Οικονομία και την Ιστορία που δεν χρειαζόταν να έχεις βάσεις, και τα Μαθηματικά που τα πάλευα». Κανείς δεν το πίστεψε όταν ο Βαγγέλης έγραψε στις Πανελλήνιες 18 Μαθηματικά, 18,5 Ιστορία, 18 Πολιτική Οικονομία και 15 Εκθεση. «Ηταν ανέλπιστο ακόμα και για τους γονείς μου», θυμάται.
Το πανεπιστήμιο το «έβγαλε» νεράκι, το ίδιο και το μεταπτυχιακό στην ΑΣΟΕΕ πάνω στα διεθνή χρηματοοικονομικά. Σήμερα, εργάζεται σε μια εταιρεία ορκωτών ελεγκτών λογιστών και δηλώνει ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Τι θα έλεγε στους γονείς παιδιών που βρίσκονται χαμηλά στους βαθμολογικούς πίνακες; «Οτι ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα, ότι και την ύστατη ώρα μπορείς να αλλάξεις ρότα και ότι νικητής της ζωής δεν είναι αυτός που δεν πέφτει, αλλά αυτός που πέφτει και καταφέρνει και σηκώνεται όρθιος ξανά».