sntoumanis's blog

Απο την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”

Μ. ΤΡΙΤΗ 31/3/2010

ΛΟΝΔΙΝΟ

O διάσημος τηλεμάγειρας Τζέιμι Ολιβερ, σταυροφόρος της υγιεινής διατροφής των παιδιών, κατάφερε με τα υγιεινά γεύματα που εισήγαγε σε δημόσια σχολεία της Βρετανίας να βελτιώσει τις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις τους. Τα εντυπωσιακά στατιστιστικά στοιχεία παρουσιάστηκαν στην ετήσια διάσκεψη οικονομολόγων της Βασιλικής Οικονομικής Εταιρείας, μιας από τις αρχαιότερες οικονομικές λέσχες του κόσμου, με περισσότερα από 3.000 μέλη, το 60% των οποίων ζει εκτός Ηνωμένου Βασιλείου.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο Δήμος του Γκρίνουιτς στο νότιο Λονδίνο. Το ποσοστό των 11χρονων μαθητών και μαθητριών του Γκρίνουιτς που τα πήγαν καλά στα μαθήματα της αγγλικής γλώσσας, αλλά και σε εκείνα της θετικής κατεύθυνσης, αυξήθηκε μετά την κατάργηση από τα μενού των σχολείων τους έτοιμων φαγητών «εγκληματικά» πλούσιων σε λιπαρά, όπως βιομηχανικώς επεξεργασμένα λουκάνικα από γαλοπούλα και λίπος χοιρινού.

Η ίδια έρευνα πάντως έδειξε πως οι μαθητές από τις φτωχότερες οικογένειες δεν επωφελήθηκαν πολύ από την αλλαγή των σχολικών γευμάτων, η οποία βασίστηκε στις εκπομπές μαγειρικής του κ. Ολιβερ από το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο Channel 4. «Αυτός είναι λόγος να ανησυχούμε, διότι τα νέα σχολικά γεύματα έχουν έναν ακόμη στόχο: να γίνουν πρότυπο για να αλλάξει η διατροφή των παιδιών, ίσως και των οικογενειών, στο σπίτι» αναφέρει η έκθεση που συνέταξαν οι καθηγητές Μισέλ Μπελό του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και Τζόναθαν Τζέιμς του Πανεπιστημίου του Εσσεξ.

Αντιθέτως, τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες της μεσαίας τάξης είδαν τις επιδόσεις τους να απογειώνονται με το «μενού του Ολιβερ». Συγκεκριμένα, αυξήθηκαν κατά 4,5% οι μαθητές που πήραν βαθμό 4 (με άριστα το 5) στο μάθημα των αγγλικών και κατά 6% αυτοί που πήραν «άριστα 5».

Οι δύο καθηγητές εκτιμούν ότι είτε τα παιδιά από πλουσιότερα σπίτια προσαρμόστηκαν ευκολότερα στις αλλαγές των σχολικών γευμάτων, είτε ότι τα πιο φτωχά παιδιά είναι ούτως ή άλλως περισσότερα ανάμεσα σε αυτά με τις χειρότερες επιδόσεις. Συνεπώς τα «φτωχόπαιδα» δυσκολεύονται να βελτιωθούν σε σχέση με όσα ήδη παίρνουν καλούς βαθμούς.

Η αντίδραση του ίδιου του κ. Ολιβερ στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αυτών ήταν ενθουσιώδης και τα χαρακτήρισε « φανταστικά ». «Είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια μελέτη για τα θετικά αποτελέσματα της εκστρατείας και δείχνει πως είχαμε δίκιο από την αρχή» είπε.

Ο Δήμος του Γκρίνουιτς δαπάνησε πάνω από 100.000 ευρώ μέσα σε έναν χρόνο για τη μετεκπαίδευση των μαγειρισσών, ενώ αύξησε τη δημοτική επιδότηση για κάθε γεύμα μαθητή στα 90 λεπτά του ευρώ (από 36 λεπτά του ευρώ).

Το 2005 ο κ. Ολιβερ εξασφάλισε 244,5 εκατ. ευρώ, σε βάθος χρόνου, από την κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ προκειμένου να εισαγάγει υγιεινότερα μενού σε δημόσια σχολεία, ξεκινώντας από 80 σχολεία του Γκρίνουιτς.

Από την εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”

Μ.Δευτέρα 30/3/2010

ΛΟΝΔΙΝΟ Oμάδα ειδικών στη Βρετανία υποστηρίζει ότι η ηλικία που κρύβει τους μεγαλύτερους κινδύνους στον άνθρωπο είναι αυτή των 14 ετών. Μελετώντας δεκάδες εφήβους και ενηλίκους (ως την ηλικία των 35 ετών) οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στην ηλικία των 14 ετών απαντώνται οι μεγαλύτερες πιθανότητες ανάπτυξης ριψοκίνδυνων συμπεριφορών επειδή, όπως εκτιμούν, ο άνθρωπος είναι βιολογικά προγραμματισμένος να παίρνει υψηλά ρίσκα σε αυτή την ηλικία. Ετσι στην ηλικία των 14 ετών πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες να καταναλώνει κάποιος μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, να δοκιμάζει ναρκωτικά, να κάνει μη ασφαλές σεξ κ.ά. «Είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία τα οποία συνδέουν τη ριψοκίνδυνη συμπεριφορά με την εφηβεία.Οπως φαίνεται, σε αυτές τις ηλικίες ο βαθμός ικανοποίησης όταν κάνεις κάτι ριψοκίνδυνο ή επικίνδυνο και καταφέρνεις να το ξεπεράσεις χωρίς προβλήματα είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι σε άλλες ηλικίες και έτσι εξηγείται η αυξημένη τάση σε αυτές τις συμπεριφορές στην εφηβεία» δηλώνει στην εφημερίδα «Daily Τelegraph» η Στέφανι Μπαρνέτ, νευροεπιστήμονας στο University College London και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Από την εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”

25/3/2010

Ενδιαφέρον πείραμα σε βρετανικό λύκειο όπου τα μαθήματα αρχίζουν αργότερα- μειώθηκαν και οι απουσίες

ΛΟΝΔΙΝΟ Απολύτως επιτυχές θεωρείται πείραμα που εφαρμόστηκε εφέτος σε βρετανικό λύκειο με 800 μαθητές και μαθήτριες: τα μαθήματα αρχίζουν μία ώρα αργότερα. Οι απουσίες μειώθηκαν εντυπωσιακά, οι επιδόσεις των μαθητών (13 ως 18 ετών) βελτιώθηκαν, ενώ καθηγητές, γονείς και παιδιά συνεργάζονται καλύτερα.

Από τον περασμένο Οκτώβριο το κουδούνι του λυκείου στο Μονκσίτον του Βορείου Τάινεσαϊντ χτυπάει στις 10 αντί για τις 9 το πρωί, προς μεγάλη χαρά των μαθητών και μαθητριών, ηλικίας 13-19 ετών που προσέρχονται με μεγαλύτερη προθυμία στο μάθημα. Στατιστικώς προέκυψε μείωση των απουσιών σε ποσοστό 8% ενώ οι κατά σύστημα «σκασιάρχες» λιγόστεψαν κατά 27%. Κατόπιν αυτών ο λυκειάρχης Πολ Κίλεϊ κρίνει απαραίτητη την προσαρμογή του σχολικού ωραρίου με σκοπό τη δημιουργία «πολύ ευχαριστημένων και καλύτερα εκπαιδευμένων νέων». Εχει μάλιστα και ιατρικώς διαπιστωθεί, όπως είπε ο λυκειάρχης στο ΒΒC, ότι είναι καλύτερα να αρχίζουν αργότερα οι έφηβοι την καθημερινή εργασία τους στο σχολείο γιατί έτσι προκύπτει όφελος, τόσο για την πνευματική όσο και για τη σωματική υγεία τους. Εχει άλλωστε διαπιστωθεί ότι το απόγευμα αφομοιώνονται ευκολότερα οι γνώσεις.

Το πείραμα πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ειδικών επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή Νευρολογίας Ράσελ Φόστερ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Από τα τεστ μνήμης στα οποία υπέβαλε τους μαθητές προκύπτει ότι τα δύσκολα μαθήματα είναι καλύτερα να διδάσκονται το απόγευμα.

Η επιστημονική εξήγηση είναι σχετικά απλή. Οταν το παιδί φτάνει στην εφηβεία, οι ρυθμοί του εσωτερικού βιολογικού ρολογιού αλλάζουν. Ο νέος θέλει εκ φύσεως να ξυπνάει πιο αργά το πρωί και δεν το κάνει από τεμπελιά αλλά επειδή έτσι είναι βιολογικά προγραμματισμένος.

– Πρωί πρωί στην τάξη;
– Παράλογο!
Ο εξειδικευμένοςστη μελέτη των διαταραχών του ύπνου καθηγητής Τιλ Ρένεμπεργκ δήλωσε στο ΒΒC ότι θεωρεί «παραλογισμό» την εμμονή να αρχίζουν τα μαθήματα νωρίς το πρωί. Διότι, όπως εξήγησε, το βιολογικό ρολόι κάθε ανθρώπου λειτουργεί σε κύκλους φωτός και σκότους οι οποίοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Στην περίοδο της εφηβείας αυτή η εναλλαγή γίνεται αργότερα. Και, εκτός αυτού, οι μαθητές που ξυπνούν πολύ πρωί χάνουν το ουσιαστικότερο μέρος του ύπνου τους- και ο ύπνος είναι απαραίτητος για την αφομοίωση όσων μαθαίνει ο άνθρωπος.

νο παραπάνω

Φωτογραφίες από την επίσκεψη μας στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Τι καλά παιδιά που δείχνετε ότι είστε εκτός σχολείου!

http://acropolismuseum.aegeanair.com/Gallery.aspx

Επίσης, μπορείτε να δημιουργήσετε λεύκωμα

Από την εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Όταν πέθανε η μάνα μου ήταν τρία χρόνια μικρότερη απ΄ ό,τι είμαι εγώ σήμερα. Κι όμως, όσο μπορώ να αναπλάθω τα σαράντα χρόνια που έζησα μαζί της δεν κατόρθωσα να συλλέξω ούτε τη σοφία της ούτε την υπομονή της ούτε την κατανόησή της για τα ανθρώπινα
Oι εμπειρίες της ήταν πιθανόν, μαζί με όλους τους συγκαιρινούς της, ίσως οι συγκλονιστικότερες όλης της ιστορίας της ανθρωπότητας. Καμιά άλλη γενιά στην ιστορία δεν χρειάστηκε να καλύψει σε μια σύντομη ζωή τόσο μεγάλο χάσμα τεχνολογίας, τόσες συνταρακτικές τραυματικές συλλογικές απάνθρωπες συγκρούσεις, τόσα ιδεολογικά, ηθικά και οικονομικά πειράματα.

Η μάνα μου πήγε νύφη στην εκκλησία με άμαξα και τα προικιά, που τότε τα περιέφεραν με καμάρι στους δρόμους, φορτώθηκαν σε αραμπά που έσερναν μουλάρια. Μεγάλωσε κι από μικρό παιδί έκοβε ξύλα για το τζάκι, ζύμωνε, έκαιγε τον φούρνο, έφτιανε λουκάνικα, άπλωνε τραχανά, μάζευε φύλλα της μουριάς και τρέφαμε τους μεταξοσκώληκες, καθόταν με τις ώρες στον αργαλειό και ύφαινε χαλιά, κουρελούδες, χράμια, μπάντες, ζέσταινε το καζάνι κι έφτιαχνε αλισίβα (ρίχνοντας στάχτη στο νερό) για την πλύση, έραβε στη ραπτομηχανή, έπλεκε, μπάλωνε, τάιζε το γουρούνι, τις κότες, ξύστριζε το άλογο, έπηζε γιαούρτι και τυρί, ζύμωνε, άπλωνε, τύλιγε και έκοβε χυλοπίτες, ασβέστωνε το μαντρότοιχο, καθάριζε τη μεγάλη κάδη των πέντε τόνων για να αποθηκευτούν οι ελιές, έξυνε τα βαρέλια για να υποδεχτούν τον μούστο με το γιοματάρι, έπλενε με τη μάνικα τα πιθάρια του λαδιού, σιδέρωνε με τις ώρες μπουφαρίζοντας (βρέχοντας με το στόμα) τα ρούχα και κρατώντας αναμμένο το σίδερο με τα κάρβουνα και τη θυμάμαι να βράζει στο καζάνι τα υλικά μαζί με την καυστική ποτάσα για να φτιάξει πράσινο σαπούνι. Υπήρχαν στο σπίτι, στο κατώγι, τελάρα ξύλινα, σαν τα τετράγωνα του σκακιού, απλώνονταν στο τσιμέντο της αυλής και με μια μεγάλη κουτάλα, καυτό χύνονταν το υλικό. Έμενε μέρες να κρυώσει και ύστερα τραβούσαν το τελάρο και είχαν εκατό, διακόσιες πλάκες σαπούνι, σαν μικρά τούβλα.

Τα ίδια τελάρα άλλωστε τα χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν πλίθρες, τούβλα από λάσπη και άχυρο, που στεγνά και ξερά ήταν το κύριο οικοδομικό υλικό για μάντρες, αποθήκες και απόπατους. Το τζάκι ήταν σ΄ ένα μόνο δωμάτιο του σπιτιού. Η θέρμανση στα άλλα γινόταν με μαγκάλια που συνήθως έκαιγαν πυρήνα, το ελαιώδες κατάλοιπο των κουκουτσιών της ελιάς, όταν στο ελαιοτριβείο παραδιδόταν το λάδι. Σ΄ εκείνη την οικονομία τίποτε δεν πήγαινε χαμένο. Τα πρώτα παπούτσια που φόρεσα ήταν αρβυλάκια που παραγγέλλονταν στον τσαγκάρη της γειτονιάς, ενώ του προσφερόταν το δέρμα, μετά τη σφαγή του γουρουνιού τα Χριστούγεννα. Κομψά αρβυλάκια, όχι τα γνωστά ποιμενικά γουρνοτσάρουχα, αλλά πάλι για λόγους οικονομίας με χοντρά καρφιά για να μη τα λειώνουμε γρήγορα!

Όταν έλειπαν εργατικά χέρια στις μέρες της συγκομιδής, η μάνα ακολουθούσε την κομπανία στα χωράφια για το μάζεμα της ελιάς, τον τρύγο, τον θερισμό του σταριού, του κριθαριού και της βρώμης, τη συλλογή του βαμβακιού και του καπνού. Και να έφταναν αυτά! Όταν ερχόντουσαν τα τσουβάλια με τα ρεβίθια στο σπίτι, έπρεπε όλο το υλικό να περάσει από το κόσκινο, να φύγουν πετραδάκια, μυγάκια, σκουληκάκια και άλλα ζωύφια. Τα κτήματα είχαν διάσπαρτες συκιές, ροδιές. Έπρεπε τα σύκα που μαζεύονταν να δεθούν με σπάγκο, ν΄ απλωθούν να ξεραθούν και να γίνουν ξηρά τροφή για μεγάλους και μικρούς. Τα ρόδια κρέμονταν κι αυτά αρμαθιές στο κατώγι. Τα μήλα και τα πορτοκάλια, κυρίως τα λεμόνια, τυλίγονταν με παλιές εφημερίδες και αποθηκεύονταν σε πιθάρια με άχυρα για να μη μαραθούν. Η διαλογή της ελιάς έπαιρνε νυχτέρια. Ποιες από τις ελιές θα πήγαιναν στην κάδη και ποιες κατά ποιότητα θα όδευαν στο ελαιοτριβείο.

Ο μεγάλος μόχθος ήταν το «πέρασμα» του καπνού. Κάθονταν κυρίως οι γυναίκες του σπιτιού στην αυλή κατάχαμα, είχαν δίπλα τους πανέρια με φύλλα καπνού και περνούσαν φύλλο φύλλο το φυτό σε μια γερή κλωστή αφού τρυπούσαν τον βλαστό με μια συναρτημένη πεπλατυσμένη βελόνα. Έτσι τα φύλλα του καπνού σε αρμαθιές δέκα και πάνω μέτρων απλώνονταν στην αυλή από διχάλα σε διχάλα για να στεγνώσουν, να ξεραθούν, να μαζευτούν σε πάκα κυβικά και να περιμένουν τον έμπορο.

Το βαμβάκι αποθηκευόταν περιμένοντας τον έμπορο επίσης σε τσουβάλια και σε τόπο ξηρό για να μην υγραίνεται- το βαμβάκι σαπίζει και βαραίνει!

Μετά την κουρά των προβάτων και των γιδιών, το μαλλί γινόταν μεγάλες τουλούπες και η μάνα μου με τις γειτόνισσες έστηναν στην αυλή τα σύνεργα, το λανάρι, την ανέμη, καθάριζαν τα ξεφτίδια στο λανάρι από ξένα υλικά, έπλεναν το μαλλί κι όταν στέγνωνε, το έβαζαν στην ανέμη και έφτιαχναν νήμα για τον αργαλειό και για το πλέξιμο.

Στο σπίτι στεφανώθηκε, στο σπίτι γέννησε με τη μαμή, στο σπίτι βαφτιστήκαμε. Εγώ πάντως από το σπίτι μου στην Αθήνα (με ενοίκιο) έφυγα γαμπρός, αφού η μάνα μου ζέστανε νερό στον τέντζερη και έκανα λουτρό στη σκάφη.
Καμιά άλλη γενιά στην ιστορία δεν χρειάστηκε να καλύψει τόσο μεγάλο χάσμα τεχνολογίας, τόσες συνταρακτικές συγκρούσεις, τόσα ιδεολογικά, ηθικά και οικονομικά πειράματα

Ποτέ στο κρεβάτι

Η μάνα μου από τον αραμπά ευδόκησε να ταξιδέψει με αεροπλάνο.

Από τη φουφού και το μαγκάλι πέθανε με καλοριφέρ και κλιματισμό, από τον φούρνο με τα ξύλα, το γιουβέτσι, χειρίστηκε ψυγείο, ηλεκτρική κουζίνα και φούρνο μικροκυμάτων. Είδε για πρώτη φορά αεροπλάνο στα 20 χρόνια της. Έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους, είδε βομβαρδισμούς, αερομαχίες, τέσσερις δικτατορίες, εκτελέσεις, πήγε τρόφιμα και αλλαξιές στις φυλακές στον αδελφό της και στον άντρα της. Είδε τους ανθρώπους στο φεγγάρι. Είδε τον Βεάκη Ληρ, την Πλισέσκαγια, τον Νουρέγιεφ, τη Φοντέιν. Δεν έπαθε κατάθλιψη, δεν πήρε ποτέ υπνωτικά, ηρεμιστικά, δεν την είδε ποτέ ψυχίατρος, ώσπου ανεπανόρθωτα έπεσε και έφυγε σε δύο χρόνια. Δεν τη θυμάμαι ποτέ στο κρεβάτι. Όταν εμείς πέφταμε για ύπνο ήταν όρθια, όταν ξυπνάγαμε ήταν όρθια. Και έφυγε χωρίς παράπονο, χωρίς υστερίες, χωρίς πανικό. Πρόσφερε τα πάντα, όλη αυτή την εμπειρική σοφία που κατέγραψα αμισθί, χωρίς σύνταξη (ούτε αυτό το πρόλαβε, έφυγε πριν από τον πατέρα), τα χρόνια εκείνα πριν από την αποθέωση του φεμινισμού!

Από www.enet.gr

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ (politi@enet.gr) | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (info@onemanshowstudio.com)

Κούτσουρο απελέκητο, τούβλο, κουμπούρας, τενεκές ξεγάνωτος! Μη μου πείτε ότι δεν τα είχατε ακούσει. Από εκείνον τον στριμμένο δάσκαλο που προτιμάτε να ξεχάσετε. Μπορεί να μην απευθυνόταν σ’ εσάς, αλλά στον Γιωργάκη του τελευταίου θρανίου. Ή το άλλο, το ανεκδιήγητο, που με τόση ευκολία ξεστόμιζαν μερικοί αχαρακτήριστοι: «Το παιδί σας δεν τα παίρνει τα γράμματα, να το πάτε να μάθει μια τέχνη» ή «Εσύ δεν κάνεις για το σχολείο, θα γίνεις σκουπιδιάρης». Πού να ‘ξεραν ότι τώρα ο υπάλληλος καθαριότητας χρειάζεται… βύσμα!

Κι όμως, σήμερα, δεκαετίες μετά την κατάργηση της ποδιάς, της βέργας και της αυταρχικής εκπαίδευσης, την εποχή των «λεωφόρων της πληροφορικής» και της «διαθεματικότητας», οι μαθητές δέχονται παρόμοιες κατηγορίες, ίσως πιο πολιτικά ορθές: «Αδιάφοροι», «Χωρίς βάσεις», «Δεν ξέρουν να ακούνε». Ή, χειρότερα, ακόμα και αν δεν τους το πει κανείς κατάμουτρα, μαθαίνουν οι ίδιοι, από πολύ τρυφερή ηλικία, να κατατάσσουν τον εαυτό τους σε κατηγορίες: οι καλοί, οι μέτριοι, οι ανεπίδεκτοι. Ο όγκος της διδακτέας ύλης, τα νέα αναλυτικά προγράμματα, τα φροντιστήρια και οι διαρκείς εξετάσεις δεν οδηγούν νομοτελειακά σε ποιοτικά ανώτερη μόρφωση. Αντίθετα, όπως συχνά διαπιστώνουν οι εκπαιδευτικοί, ακόμα και καλοί μαθητές που περνούν στις εξετάσεις, έχουν σοβαρά γνωστικά κενά, αδυναμία στην κατανόηση κειμένων, στην έκφραση, στη χρήση της γλώσσας.

Ενώ τα ποσοστά αναλφαβητισμού μειώνονται και όλο και περισσότεροι νέοι έχουν πρόσβαση στη μέση, ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, εντείνεται το παράδοξο φαινόμενο του λειτουργικού αναλφαβητισμού. Μια μορφή σύγχρονης αμάθειας, που δεν είναι μετρήσιμη με ποσοτικούς δείκτες, αλλά παρατηρείται εμπειρικά, όχι μόνο στα γραπτά, αλλά και στην καθημερινότητα της σχολικής και εξωσχολικής ζωής. Κάθε φορά που δημοσιεύονται τα «μαργαριτάρια» των μαθητών ή ακόμα και των πτυχιούχων σε εξετάσεις για το Δημόσιο, επανέρχονται τα εύκολα και αβασάνιστα δημοσιεύματα για το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της νέας γενιάς, που καταναλώνει πληροφορίες χωρίς να κρίνει, που αποστηθίζει χωρίς να κατανοεί, που εκπαιδεύεται χωρίς να μορφώνεται.

«Ορθογραφία χαώδης· γνώσεις μηδενικές· διατύπωση ασυνάρτητη· πλήρης ανικανότητα συλλογισμού· σαν να μην πέρασαν από πάνω τους δώδεκα χρόνια μαθητείας. Πώς έφτασαν, λοιπόν, στην τελευταία τάξη του λυκείου;» Η παρατήρηση του Αγγελου Ελεφάντη στον «Πολίτη», το καλοκαίρι του 2003, είχε έρθει ως συμπλήρωμα στον «Αλιέα μαργαριταριών», στις πανελλαδικές εξετάσεις του ίδιου χρόνου. Τότε το καλό περιοδικό είχε αλιεύσει μαργαριτάρια μαθητών Γ’ λυκείου από τις εξετάσεις Νεοελληνικής Ιστορίας. Ο Απόστολος Γκλέτσος ως «ήρωας της Εθνικής Αντίστασης», τα SS και η ΓΣΕΕ ως «αντιστασιακές οργανώσεις», το Νιου Ντιλ ως «αυτός που εφεύρε το αυτοκίνητο» ήταν μερικά από τα χονδροειδή λάθη που έκαναν τηλεοπτικούς σχολιαστές και επιφυλλιδογράφους να εξανίστανται με τα χάλια των μαθητών, τις ευθύνες των εκπαιδευτικών και την κατάντια του σχολείου.

Στις περυσινές εξετάσεις τα γραπτά κάτω από τη βάση ήταν λιγότερα και πολλοί άριστοι κονταροχτυπήθηκαν για μια θέση στα ιδρύματα πρώτης επιλογής. Αυτό σημαίνει μήπως ότι το εκπαιδευτικό επίπεδο ανέβηκε και μπορούμε να αναστενάξουμε με ανακούφιση ή ότι έτυχε τα θέματα να είναι κάπως ευκολότερα; Ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.

Στο τελευταίο Τεστ Γενικών Γνώσεων και Δεξιοτήτων του ΑΣΕΠ, στο οποίο διαγωνίστηκαν πάνω από 100.000 απόφοιτοι λυκείου και πτυχιούχοι για μια θέση στο Δημόσιο, η αποτυχία σε φαινομενικά απλές ερωτήσεις ήταν χαρακτηριστική: Ούτε δύο στους δέκα δεν γνώριζαν από πού διέρχεται ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης και τι θα μεταφέρει. Εφτά στους δέκα δεν μπορούσαν να τοποθετήσουν σε σωστή χρονολογική σειρά την Ελληνική Επανάσταση του ’21, την Οχτωβριανή Επανάσταση, τη Γαλλική Επανάσταση και τη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Αντίθετα, σχεδόν όλοι απάντησαν σωστά σε ερωτήσεις για τα ΚΕΠ και το Εθνικό Κτηματολόγιο.

Χωρίς οι λανθασμένες απαντήσεις να αποδεικνύουν αυτόματα την ασχετοσύνη των υποψηφίων, είναι ωστόσο ενδεικτικές για το πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, μόρφωσης και αμορφωσιάς, σε ένα σύστημα που ανάγει ως μέγιστο κριτή τις εξετάσεις και, ενώ ομνύει στην αξιοκρατία, είναι -όπως όλοι ξέρουμε- γεμάτο ανισότητες, αδιαφανείς διαδικασίες και «πίσω πόρτες».

«Τσ…τσ… τσ… τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Εμείς στην εποχή μου…» Η κακιασμένη ατάκα του συνταξιούχου στο λεωφορείο, που φρίττει με όσα ακούει και βλέπει, η αναγωγή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, που οι νέοι ήξεραν «να μιλούν σωστά και να φέρονται με σεβασμό στους μεγαλυτέρους», η γλώσσα μας που κινδυνεύει από τη «λεξιπενία και την ξενομανία», όπως έχουμε μάθει να επαναλαμβάνουμε, το σχολείο μας που πάει από το κακό στο χειρότερο, μαζί με την οικονομία και το «δεν είμαστε κράτος εμείς», είναι το σύνηθες κινδυνολογικό ρεπερτόριο του κάθε μπαϊλντισμένου, αγανακτισμένου, παθητικού τηλε-πολίτη.

Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτό τον ψαλμό της μόνιμης Αποκάλυψης, όπου διαρκώς βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (εκπαιδευτικού, οικονομικού ή εθνικού), απλώς μαθαίνουμε να εξοικειωνόμαστε με το παράλογο, να ανεχόμαστε το ανυ- πόφορο, να συμβιβαζόμαστε με το άδικο, σπάνια να το ερμηνεύουμε και ακόμα σπανιότερα να το αντιμαχόμαστε.

Γιατί, στο κάτω κάτω, τι αποδεικνύουν τα φαινόμενα της σύγχρονης αμάθειας αν όχι την ίδια την αποτυχία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που διαρκώς μεταρρυθμίζεται στα χαρτιά, χωρίς να βελτιώνεται στην πράξη και, κυρίως, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των ίδιων των δασκάλων και των μαθητών, «εκείνων που αναπνέουν κάθε μέρα την κιμωλία» – όπως μας το έθεσε μία εκπαιδευτικός.

«Μήπως τα παιδιά μας χαζεύουν;» αναρωτιόταν πρόσφατα το σοβαρό βρετανικό περιοδικό «Prospect», εκφράζοντας την ανησυχία ότι οι δείκτες επιτυχίας ή αποτυχίας στις σχολικές εξετάσεις δεν μας δείχνουν όλη την εικόνα. «Πάει πολύ καιρός που συνάντησα έναν 17χρονο που μπορούσε να βάλει σε μια σειρά τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ού αιώνα» παρατηρούσε ο Donald Hirsch, πρώην σύμβουλος του ΟΟΣΑ σε θέματα εκπαίδευσης. Αντίστοιχα άρθρα και βιβλία γράφονται και στις ΗΠΑ, με χαρακτηριστικό το «The Dumbest Generation» (η ηλιθιότερη γενιά) του Marc Bauerlein. Στο βιβλίο αυτό ο πανεπιστημιακός φιλόλογος εκφράζει με στοιχεία τη βάσιμη υποψία ότι η ψηφιακή γενιά είναι και η πλέον ιστορικά αναλφάβητη. Για παράδειγμα, το 52% των γυμνασιόπαιδων στην ερώτηση ποια χώρα ήταν σύμμαχος των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο, επέλεξαν την Ιαπωνία και τη Γερμανία αντί για την ΕΣΣΔ.

Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αντίστοιχα αν τα Ελληνόπουλα γίνονται πιο χαζά; «Σε καμία περίπτωση τα παιδιά σήμερα δεν είναι χαζά!» απαντά η Εφη Πανοπούλου, φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση και μέλος του Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ. «Οι νέοι άνθρωποι, σήμερα, έχουν πολλές περισσότερες παραστάσεις από τις παλιότερες γενιές· σ’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ωστόσο, ο λειτουργικός αναλφαβητισμός αυξάνεται, κι αυτό λίγη σχέση έχει με την προσπάθεια που κάνουμε εμείς ως εκπαιδευτικοί. Το ζήτημα δεν είναι αν αφομοιώνεται ή δεν αφομοιώνεται η διδακτέα ύλη, αλλά το ποια κατεύθυνση έχει. Αποσκοπεί στο να αποκτήσει ο μαθητής μία γενική παιδεία με βάρος, ώστε να ανταποκριθεί σ’ αυτά που απαιτούνται από τη ζωή και όχι μόνο σε μία επιστήμη – να είναι σε θέση να κατανοήσει τον κόσμο; Ή, αντίθετα, αρκεί να αποκτήσει μερικές αποσπασματικές γνώσεις, ώστε να χρησιμοποιηθεί αύριο ως ελαστικά απασχολούμενος;»

Πώς θα όριζε τον λειτουργικό αναλφαβητισμό; «Αυτό που έχω διαπιστώσει εξ ιδίας εμπειρίας ως φιλόλογος καθηγήτρια λυκείου, είναι ότι τα παιδιά που τελειώνουν σήμερα το λύκειο έχουν πολύ μικρότερη ικανότητα, σε σχέση με μια προηγούμενη γενιά, να διαβάσουν με ευχέρεια, να γράψουν χωρίς ορθογραφικά λάθη και να κατανοήσουν βαθύτερα ένα κείμενο. Αντίστοιχες διαπιστώσεις κάνουν και πολλοί άλλοι συνάδελφοι. Ακόμα και μαθηματικοί στο λύκειο μού λένε ότι τα παιδιά δεν μπορούν να κάνουν σωστά απλές μαθηματικές πράξεις».

Σύμφωνα με την κ. Πανοπούλου, το πρόβλημα του λειτουργικού αναλφαβητισμού έχει πολύ βαθύτερες ρίζες. Ξεκινά από το δημοτικό, πολλές φορές ακόμα και από την προσχολική αγωγή, συνεχίζεται στο γυμνάσιο και έχει άμεση σχέση με τα νέα αναλυτικά προγράμματα. «Αρκεί να δει κανείς τα νέα αναλυτικά προγράμματα του δημοτικού και του γυμνασίου, για να καταλάβει από πού ξεκινάνε τα προβλήματα, που κορυφώνονται πλέον στο λύκειο. Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι τα παλαιότερα βιβλία πριν από τέσσερα χρόνια ήταν καλύτερα – όμως, όπως προκύπτει από τις έρευνες του ΚΕΜΕΤΕ, τα νέα προγράμματα είναι σαφώς χειρότερα. Κάτι που αυξάνει τον λειτουργικό αναλφαβητισμό είναι ο εντεινόμενος κατακερματισμός της γνώσης. Αντί το παιδί να αποκτά γνώσεις σε βάθος, για τη φύση, την ιστορία, την κοινωνία, τις επιστήμες, αυτά σπάνε σε μικρές πληροφορίες, χωρίς να συνδέονται με το όλον.

»Η λογική της “διαθεματικότητας”, έτσι όπως εφαρμόζεται, εξετάζοντας μία έννοια σε πλάτος και όχι σε βάθος, έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Από την άλλη μεριά υπάρχει μία εντατικοποίηση, ένα “κατέβασμα” της ύλης σε πολύ μικρότερες τάξεις. Στο δημοτικό εφαρμόζεται η αντίληψη της “σπειροειδούς διάταξης της ύλης”. Δηλαδή, μία έννοια σπάει σε μικρά κομμάτια, τα οποία επαναλαμβάνονται κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και στα έξι χρόνια του δημοτικού.

»Για παράδειγμα, η έννοια της διαίρεσης εισάγεται από την πρώτη δημοτικού, σε μια ηλικία που το παιδί δεν μπορεί να την κατανοήσει. Η έννοια θα επα- ναληφθεί στα επόμενα χρόνια· όμως, ήδη το παιδί, που έχει έρθει σε επαφή μ’ ένα κεφάλαιο της γνώσης που δεν μπορεί να το εμπεδώσει, το καταχωρίζει ως μία άρνηση και μία αποτυχία και είναι πολύ αμφίβολο αν θα έχει κατανοήσει τη διαίρεση ώς το τέλος του δημοτικού. Το ίδιο ισχύει με την προπαίδεια, την οποία επίσης ξεκινάνε από την πρώτη δημοτικού».

«Μελετώντας τα σχολικά βιβλία», καταλήγει η κ. Πανοπούλου, «καταλαβαίνεις ότι πολλές φορές δίνεται σημασία στη μέθοδο και όχι στο περιεχόμενο· υπάρχει ένας φοβερός φορμαλισμός. Τελειώνοντας ένα παιδί το δημοτικό έχει βγάλει ένα συμπέρασμα για τον εαυτό του, που μπορεί να λέει, ενδεχομένως, “δεν παίρνω τα γράμματα”, “ξέρω ποια είναι η θέση μου”».

Η ταξική διαφοροποίηση μέσα από την εκπαίδευση ξεκινά από τη σχολική και προσχολική ηλικία, μεγεθύνεται από την εντατικοποίηση, την εσωτερίκευση της αποτυχίας, τον κατακερματισμό των γνωστικών αντικειμένων και δημιουργεί μία κατάσταση εκρηκτική όσο το παιδί μεγαλώνει. Τα συμπεράσματα αυτά δεν απηχούν μόνο τις απόψεις της συνομιλήτριάς μας, αλλά και των περισσότερων εκπαιδευτικών, αν πιστέψουμε τις αντίστοιχες έρευνες.

Σε έρευνα των ίδιων των δασκάλων για τα νέα βιβλία των μαθηματικών, το 67% πιστεύει ότι η ψαλίδα μεταξύ μαθητών υψηλής επίδοσης και μαθητών χαμηλής επίδοσης ανοίγει ακόμα περισσότερο, ενώ το 76% πιστεύει ότι τα βιβλία ευνοούν αποκλειστικά τους μαθητές με υψηλή επίδοση. Οπως επισημαίνει ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Χρήστος Κάτσικας, αντίστοιχες είναι οι κριτικές παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και για τα βιβλία των θεωρητικών μαθημάτων: «Στα περισσότερα νέα βιβλία Ιστορίας του δημοτικού και του γυμνασίου απουσιάζει ο συνεκτικός ιστός, απουσιάζουν τα ιστορικά πλαίσια, ο ιστορικός χρόνος δεν υπάρχει, η συνολική αφήγηση σφαγιάζεται σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Το “πώς” και το “γιατί” εξαφανίζονται και απομένει η τμηματική πληροφορία, η αποσπασματική είδηση, το απομονωμένο γεγονός, χωρίς την ιστορική και κοινωνική του πλαισίωση».

Ως αποτέλεσμα, ο μαθητής συχνά αδυνατεί να διαχωρίσει το σημαντικό από το δευτερεύον, το γενικό από το ειδικό, να καταλήξει σε λογικές αφαιρέσεις, να συνδέσει την αιτία με το αποτέλεσμα, να απαντήσει σε ερωτήματα που απαιτούν κριτική σκέψη. «Η εκπαίδευση της αμάθειας» όπως την περιγράφουν ο Χρήστος Κάτσικας και ο Κώστας Θεριανός στο βιβλίο τους, γεννά έναν νέου τύπου πρώιμο αναλφαβητισμό σε μια γενιά που θεωρητικά έχει περισσότερες ευκαιρίες και δυνατότητες.

Την εποχή της ψηφιακής επανάστασης ένα νέο χάσμα βαθαίνει. Η γενιά που παίζει στα δάχτυλα το ποντίκι και το πληκτρολόγιο κινδυνεύει να χάσει όχι το τρένο της πληροφορίας, αλλά το τρένο της γνώσης και της κριτικής σκέψης.

Εγκαταλείπουν το σχολείο

Στην κοινωνία της γνώσης, οι μαθητές συνεχίζουν να εγκαταλείπουν τις σχολικές δομές σε εντυπωσιακά ποσοστά, υπογραμμίζοντας αδρά την ταξικότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Περιττό να τονίσουμε ότι η μεγάλη φυγή καταγράφεται στην όλο και διευρυνόμενη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.

* Στην Ευρώπη ο μέσος όρος σχολικής εγκατάλειψης βρίσκεται στο 14,8%.

* Στις υψηλότερες θέσεις βρίσκονται η Τουρκία (47,6%), η Μάλτα (37,6%), η Πορτογαλία (36,3%), η Ισπανία (31%) και η Ισλανδία (29,8%).

* Τα ποσοστά της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης στην Ελλάδα κυμαίνονται στα κοινοτικά επίπεδα. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για την εκπαίδευση, κατά την περίοδο 2002-2007 24.588 μαθητές διέκοψαν την φοίτησή τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και 82.719 στα γυμνάσια (στην Ελλάδα υποχρεωτική είναι η εκπαίδευση έως τα 15 έτη).

Η ευφυής ημιμάθεια

* Η σφαιρική γνώση μοιάζει με ουτοπία στην εποχή της πληροφορίας. Γιατί δεν είναι μόνο η βιοποριστική ανάγκη που επιβάλλει χρονοβόρα επένδυση στην «κάθετη» γνώση και την εξειδίκευση, αλλά και το γεγονός πως καθημερινά δεχόμαστε βομβαρδισμό ενός τεράστιου όγκου πληροφορίας, που προκαλεί κούραση και κυρίως αμηχανία. Πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας – Σαν Ντιέγκο εκτιμά ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος καλείται να απορροφήσει 23 λέξεις ανά δευτερόλεπτο με πολλαπλούς πομπούς: κινητά τηλέφωνα, διαδίκτυο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και ΜΜΕ. Υπολογίζεται δε πως ο όγκος αυτός ισοδυναμεί με 34 Gb και είναι ικανός να «κρασάρει» ένα λάπτοπ μέσα σε μία εβδομάδα.

* Τη λύση μπορεί να προσφέρει η… ημιμάθεια. Αν και τόσο αρνητικά φορτισμένη, η έννοια της ημιμάθειας μπορεί να επαναπροσδιοριστεί σε μια εποχή που η κατάκτηση σε βάθος τόσο πολλών τομέων γνώσης στην ουσία καθίσταται αδύνατη. Την ημιμάθεια ως μια δυναμική διαδικασία διαρκούς αναζήτησης της γνώσης προτείνει ο Γιώργος Παμπούκης, μηχανικός στο επάγγελμα και δοκιμιογράφος, στο βιβλίο του «Ημιμάθειας εγκώμιο – Για μια καθολική ματιά στον σύγχρονο κόσμο» (εκδ. Κριτική).

* Η προσωπική του πορεία στην περιπέτεια της γνώσης, με σταθμούς στις θετικές επιστήμες, την οικονομία, την οικολογία, την ψυχανάλυση, την πολιτική και τη φιλοσοφία, οδήγησε στη συγγραφή αυτού του βιβλίου, ενός «μπούσουλα» που φιλοδοξεί να χαράξει τα «περιγράμματα γνώσης» που χρειάζεται να γνωρίζουμε όλοι ως ενεργοί πολίτες. «Η πληροφόρηση σε εξειδικευμένα θέματα πρέπει να γίνεται αναγκαστικά μέσα από μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιλογή περιγραμμάτων γνώσης (και όχι πραγματική γνώση σε βάθος), η οποία και χωρίς αμφιβολία αποτελεί ένα είδος προσχεδιασμένης ημιμάθειας. Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις ο πολίτης μπορεί σταδιακά να πάρει την ευθύνη της απόφασης για τα μεγάλα πολύπλοκα θέματα που μας αφορούν όλους και που σήμερα μονοπωλούν οι υποτιθέμενοι ειδικοί» μας είπε ο συγγραφέας.

* Αυτή η «ευφυής» ημιμάθεια, η επαρκής δηλαδή ενημέρωση των πολιτών για τα τρέχοντα ζητήματα, όσο εξειδικευμένα κι αν είναι, αποτελεί μια δικλείδα ασφαλείας για τη δημοκρατία. Μόνο αν οι πολίτες γνωρίζουν θα είναι σε θέση να κρίνουν και να ελέγχουν τις τοποθετήσεις των «ειδικών», που κάθε μέρα λαμβάνουν αποφάσεις καθοριστικές για τη ζωή μας και την ποιότητά της σχεδόν ερήμην μας.

Διαβάζουμε βιβλία;

* Με 902 εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και περίπου 9.758 νέους τίτλους βιβλίων (2008), 2.000 βιβλιοπωλεία σε όλη την επικράτεια, εκ των οποίων 280 πωλούν αμιγώς βιβλία, όπως και 3.500 ακόμη σημεία πώλησης Τύπου και βιβλίων, το τοπίο φαίνεται εκ πρώτης όψεως εύφορο για το αναγνωστικό κοινό. Μόνο που αυτό απουσιάζει.

* Στη Β’ Πανελλήνια Ερευνα αναγνωστικής συμπεριφοράς και πολιτιστικών πρακτικών του ΕΚΕΒΙ (2204) οι ερωτώμενοι δήλωσαν ως πρώτο λόγο αποχής από την ανάγνωση τα εξής: «έλλειψη χρόνου» (43,7%), «δεν μου αρέσει το διάβασμα/το βαριέμαι» (17,1%), «έλλειψη ενδιαφέροντος» (5,8%), «δεν ξέρω να διαβάζω» (2,8%) κ.ά.

ΑΠΟ WWW.ENET.GR

Πιλοτική εφαρμογή σε 100 σχολεία

Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ Τις μεγάλες αλλαγές με τις οποίες φιλοδοξεί να ανασχεδιάσει τον χάρτη της εκπαίδευσης στη χώρα μας, ξεκινώντας από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο με τη σταδιακή μετατροπή του σημερινού «αναχρονιστικού» στο νέο «ψηφιακό σχολείο», παρουσίασε χθες στο υπουργικό συμβούλιο η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου.

Σχηματική απεικόνιση του νέου σχολείου
Το σχέδιο δράσης για το νέο σχολείο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης περιλαμβάνει άμεσες παρεμβάσεις, που περιλαμβάνουν μείωση της ύλης, διεύρυνση του υποχρεωτικού ωραρίου, τροποποίηση του προγράμματος με έμφαση στις νέες τεχνολογίες και επικέντρωση στην ελληνική γλώσσα και στα μαθηματικά, καθώς και στις ξένες γλώσσες. Στόχος η δημιουργία του νέου σχολείου, το οποίο είναι καταρχήν ολοήμερο -εξ ου και η πιλοτική λειτουργία 100 σχολείων από Σεπτέμβρη- και πολύ σύγχρονο, δηλαδή ψηφιακό, δηλαδή «χωρίς… τοίχους». Με πίνακα διαδραστικό, με βιβλίο ηλεκτρονικό, εκπαιδευτικό υλικό ψηφιακό, με προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή για κάθε μαθητή και φιλοδοξίες τέτοιες που θα το θέλουν ακόμα πράσινο, ανοιχτό στην κοινωνία, με τον μαθητή στο επίκεντρο, τον εκπαιδευτικό πρωταγωνιστή, την τσάντα να μένει στο σχολείο και την παιδεία να παρέχεται «δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας για όλους».

«Παραμένει προτεραιότητα στον προϋπολογισμό», διαβεβαίωσε η κ. Διαμαντοπούλου για τις προϋποθέσεις υλοποίησης του φιλόδοξου αυτού σχεδιασμού, ο οποίος περιλαμβάνει και τις αλλαγές στο σύστημα πρόσβασης, ορισμένες από τις οποίες ανακοίνωσε χθες, θέτοντας ως ορίζοντα το 2013, έτος κατά το οποίο θα ολοκληρωθεί η διαδικασία αλλαγής των αναλυτικών προγραμμάτων, που θα σηματοδοτήσει και την αλλαγή στο εξεταστικό.

«Είναι η ώρα να αφήσουμε πίσω τον συντηρητισμό, κάθε συντεχνιακή αντίληψη, κάθε νοοτροπία που λέει “έτσι μάθαμε, έτσι θα συνεχίσουμε, έτσι θα είμαστε”», δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντας το σχέδιο καινοτόμο και απαραίτητο για την ανάπτυξη της χώρας μας.

Βασικά σημεία του σχεδίου, το οποίο θα επιδιωχθεί να κατατεθεί και ως σχέδιο νόμου μέχρι το τέλος του μηνός, είναι:

Λειτουργία του νέου σχολείου

1. Πρόσβαση στο Διαδίκτυο και αναβάθμιση σχολικών υποδομών και δικτύων που θα περιλαμβάνουν διαδραστικούς πίνακες και δίκτυα υπολογιστών σε κάθε σχολείο. Αμεσα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και πιλοτικά της πρωτοβάθμιας. Στόχος η σταδιακή αναβάθμιση από το 2010 της ευρυζωνικότητας σε 24 Mbps για όλα τα σχολεία και μέχρι το τέλος του έτους η ένταξη 1.350 σχολείων στο δίκτυο Οπτικών Ινών.

2. Πύλη πληροφόρησης και πύλη ηλεκτρονικής διακυβέρνησης για τις διοικητικές υπηρεσίες του υπουργείου και των περιφερειακών μονάδων.

3. Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στις νέες τεχνολογίες από τον Σεπτέμβριο του 2010.

4. Ψηφιοποίηση εκπαιδευτικού υλικού. Ανάπτυξη ολοκληρωμένων εκπαιδευτικών περιβαλλόντων με τη μορφή μιας ενιαίας ψηφιακής εκπαιδευτικής βιβλιοθήκης. Ολα τα υπάρχοντα σχολικά βιβλία, σχέδια μαθημάτων για τους εκπαιδευτικούς και ψηφιακές εκπαιδευτικές εφαρμογές για τους μαθητές για κάθε μάθημα, σε κάθε τάξη στο γυμνάσιο και το λύκειο αλλά και στο δημοτικό ψηφιοποιούνται. Δυνατότητα πρόσβασης στο ψηφιοποιημένο εκπαιδευτικό υλικό από το σχολείο και από το σπίτι, ώστε οι μαθητές να μελετούν, να εκπονούν και να παραδίδουν τις εργασίες τους ηλεκτρονικά. Στόχος, με αρχή από το 2010, να υπάρξει η δυνατότητα πρόσβασης σε ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό που θα αναρτάται σταδιακά και θα καλύπτει το σύνολο των τάξεων του γυμνασίου και λυκείου. Προβλέπεται και η σταδιακή ένταξη του υλικού για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Στόχος η χρήση εναλλακτικών μέσων και πιλοτική χρήση του e-book.

5. Νέα προγράμματα σπουδών σε όλες τις βαθμίδες. Διαμόρφωση νέου προγράμματος σπουδών με βάση:

– τη μείωση της διδακτέας ύλης

– ολοκλήρωση της διαδικασίας μάθησης, ειδικά στις μικρές τάξεις, μέσα στο σχολείο.

Για το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και το γυμνάσιο θα αναπτυχθούν μέχρι τον Ιούνιο του 2011. Πειραματική εφαρμογή τη χρονιά 2011-2012 σε περιορισμένο αριθμό σχολείων και γενίκευση εφαρμογής κατά το 2012-2013. (Επιμόρφωση εκπαιδευτικών στα νέα προγράμματα σπουδών, έξι μήνες πριν από την πιλοτική εφαρμογή των προγραμμάτων).

6. Νέες διδακτικές μέθοδοι με διαθεματική προσέγγιση, διδασκαλία σε ομάδες, νέες τεχνολογίες κ.ά. Στόχος, τέλος στην αποστήθιση.

7. Αξιολόγηση και εποπτεία. Προώθηση της αριστείας. Θεσμοθέτηση της ανάδειξης των 100 καινοτόμων σχολείων και εκπαιδευτικών κάθε χρόνο.

8. Αλλαγές στο λύκειο

* Αναδιοργάνωση των δύο τελευταίων τάξεων του λυκείου.

– με μείωση του αριθμού μαθημάτων

– δύο κύκλους μαθημάτων (υποχρεωτικών-επιλογής).

* Αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής:

– μέσω πανελλαδικών εξετάσεων

– με θέματα που θα επιλέγονται από τράπεζα θεμάτων

– ρόλος των πανεπιστημίων-ΤΕΙ

– περιορισμός επιστημονικών πεδίων

Εκπαιδευτικός

1. Καθιέρωση Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Κατάρτισης.

Η παιδαγωγική κατάρτιση των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας παρέχεται: α) κατά τη διάρκεια των σπουδών και εντάσσεται στο Πρόγραμμα των Τμημάτων με τη μορφή «Ειδικού Προγράμματος Σπουδών στις Επιστήμες της Αγωγής», β) μετά την αποφοίτηση και με βάση όρους και προϋποθέσεις που τίθενται από το υπουργείο Παιδείας σε συνεννόηση με τα ανώτατα ιδρύματα.

2. Αμεση δρομολόγηση επιμόρφωσης εκπαιδευτικών με στόχο να ολοκληρωθεί σε μια τριετία.

Διάρκεια προγραμμάτων 200 ώρες (50 ώρες κατά πρόσωπο και 150 εξ αποστάσεως).

3. Νέος, ενιαίος τρόπος επιλογής και πρόσληψης εκπαιδευτικών. Στόχος, ο εξορθολογισμός με βάση τις πραγματικές ανάγκες και εμπέδωση της αξιοκρατίας. Προβλέπεται μεταβατική περίοδος.

Η εισαγωγή στο εκπαιδευτικό σύστημα προβλέπεται:

– Με βάση τα κενά των σχολικών μονάδων.

– Επειτα από επιτυχείς εξετάσεις στο ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών που θα διαθέτουν Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης.

– Με πρόσληψη από το ΥΠΕΠΘ σε επίπεδο Δ/νσης Εκπ/σης, με βάση την επιτυχία στο ΑΣΕΠ, συνυπολογιζομένης της προϋπηρεσίας και των μεταπτυχιακών σπουδών.

4. Μετάθεση μόνον σε πραγματικά οργανικά κενά. Ενεργοποίηση (και ευθύνη) των Διευθύνσεων σε επίπεδο νομού για την αποτύπωση των πραγματικών αναγκών, επανακατάταξη των δυσπρόσιτων σχολικών μονάδων στις οποίες οι εκπαιδευτικοί θα έχουν υψηλή μοριοδότηση.

5. Αποσπάσεις υπό τον κανόνα «Κανένας εκπαιδευτικός δεν θα μετακινείται εάν δεν υπάρχει ο αντικαταστάτης του», ενώ για τις αποσπάσεις σε υπηρεσίες και φορείς του ΥΠΕΠΘ, οι θέσεις θα προκηρύσσονται αμέσως μετά τις μεταθέσεις.

6. Ενεργοποίηση του θεσμού του «δόκιμου εκπαιδευτικού».

Ο εκπαιδευτικός θα διορίζεται ως δόκιμος με διετή θητεία και θα μονιμοποιείται έπειτα από αξιολόγηση. Η αξιολόγηση μπορεί να καταλήξει:

α) Σε πρόταση μονιμοποίησης.

β) Σε πρόταση μετάταξής του σε άλλη υπηρεσία του υπουργείου Παιδείας.

7. Καθιέρωση αξιοκρατικού συστήματος επιλογής στελεχών διοίκησης στην εκπαίδευση.

Στόχος, η διασφάλιση ισότιμης πρόσβασης των εκπαιδευτικών στη διαδικασία επιλογής, καθώς και η διεύρυνση της βάσης των υποψηφίων. Καθίσταται υποχρεωτική η επιμόρφωση σε θέματα διοίκησης της Εκπαίδευσης σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης. Προϋπόθεση επιλογής θα είναι η συμμετοχή σε προγράμματα αυτο-αξιολόγησης και αξιολόγησης σε δεύτερη φάση.

8. Θέσπιση Αυτο-αξιολόγησης/Αξιολόγησης της σχολικής μονάδας.

Αφορά τομείς που σχετίζονται με:

– Τους πόρους της σχολικής μονάδας (υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι, ανθρώπινο δυναμικό).

– Τη διοίκηση της σχολ. μονάδας (συντονισμός σχολικής ζωής, διαμόρφωση-εφαρμογή σχολικού προγράμματος, αξιοποίηση μέσων και πόρων).

– Την υλοποίηση του προγράμματος χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών.

– Το κλίμα και τις σχέσεις μεταξύ των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας.

– Το συνολικό πρόγραμμα κοινωνικής, πολιτιστικής, περιβαλλοντικής δράσης του σχολείου.

– Τις εκπαιδευτικές διαδικασίες και τις καινοτόμες δράσεις του σχολείου σε όλους τους τομείς.

– Τα αποτελέσματα (φοίτηση, επίδοση, ατομική-κοινωνική ανάπτυξη μαθητών).

Αλλες αλλαγές-παρεμβάσεις

1. Νέο τεχνολογικό σχολείο.

– Δημιουργία του «Τεχνολογικού Λυκείου» (ενσωματώνει τα ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ).

– Διασφάλιση εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

– Λειτουργία Πειραματικών Τεχνολογικών Λυκείων.

2. Ξενόγλωσση εκπαίδευση με πιστοποίηση.

– Νέο ενιαίο πρόγραμμα σπουδών για όλες τις γλώσσες.

– Πιλοτικό πρόγραμμα σε 60 Δημοτικά και 30 Γυμνάσια της χώρας. Στόχος η αποφοίτηση από το Δημοτικό να συνδέεται με την πιστοποίηση Α2 ή Β1 και από το Γυμνάσιο με πιστοποίηση Β2.

3. Δημιουργία Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας με στόχο την κοινωνική ισότητα και άμβλυνση διαφορών στα εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Πιλοτική εφαρμογή σε σχολεία 3 περιοχών το 2010-2011.

4. Νέο θεσμικό πλαίσιο για την Ειδική Αγωγή.

– Δημιουργία Αριθμού Μητρώου Μαθητή.

– Ψηφιακή αναβάθμιση υποδομών σε όλα τα σχολεία ειδικής αγωγής μέχρι το 2013 και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών από το 2010. *

Από το www.ethnos.gr

Περίπου οι μισές εταιρείες αντλούν πληροφορίες από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για υποψηφίους πριν προχωρήσουν στην πρόσληψή τους «E» 1/3

Οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, στις οποίες όλο και περισσότεροι ενήλικες συμμετέχουν μέσω της δημιουργίας προφίλ με στόχο την επικοινωνία και την ψυχαγωγία, μπορούν να βλάψουν σοβαρά την… καριέρα.

Αυτό καταδεικνύει πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με αφορμή τον εορτασμό της Ευρωπαϊκής Ημέρας Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων από την εταιρεία Cross-Tab, υπό την εποπτεία της Microsoft.

Στην έρευνα συμμετείχαν 1.010 επαγγελματίες ανθρώπινου δυναμικού από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία, από τις απαντήσεις των οποίων προκύπτει πως συχνά η… διαδικτυακή φήμη του υποψηφίου «τρέχει» γρηγορότερα από το… βιογραφικό του.
Περίπου οι μισοί από τους ερωτηθέντες παραδέχτηκαν ότι πριν προβούν στην πρόσληψη υποψηφίων πραγματοποιούν ηλεκτρονική έρευνα με προτεραιότητα σε μηχανές αναζήτησης, σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, σε προσωπικές ιστοσελίδες αλλά και ιστολόγια (blogs).
Αναλυτικά, στη Γερμανία το 59% των επικεφαλής ανθρώπινου δυναμικού παραδέχεται ότι συλλέγει προσωπικά δεδομένα των υποψηφίων από το Διαδίκτυο για την αξιολόγησή του, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Μεγάλη Βρετανία είναι 47%, στη Γαλλία 23% και στις ΗΠΑ 79%.
Συχνά η αναζήτηση πληροφοριών για το παρελθόν και την προσωπικότητα των υποψηφίων είναι καταστροφική γι’ αυτούς, καθώς το 23% αποκαλύπτει ότι έχει προβεί στην απόρριψη υποψηφίων εξαιτίας της κακής ηλεκτρονικής τους φήμης. Το ποσοστό μάλιστα εκτοξεύεται στο 41% στη Μεγάλη Βρετανία και στο 70% στις ΗΠΑ.
Η αιτία που επικαλούνται είναι τα ανάρμοστα σχόλια και κείμενα των υποψηφίων. Παραδέχονται, ωστόσο, ότι επηρεάζονται αρνητικά από στοιχεία του τρόπου ζωής τους, φωτογραφίες ή βίντεο.
Ωστόσο, παρά τον αντίκτυπο που ενδέχεται να έχει στην καριέρα τους η συμμετοχή τους σε αντίστοιχες ιστοσελίδες, οι καταναλωτές στις χώρες που διενεργήθηκε η έρευνα δεν εμφανίζονται τόσο ανήσυχοι. Ετσι μόνο το 9% των Βρετανών, το 13% των Γερμανών και το 10% των Γάλλων που ρωτήθηκαν πιστεύει ότι οι προσωπικές τους πληροφορίες από το Ιντερνετ μπορούν να επηρεάσουν τη δουλειά τους.
Και αυτό όταν μόνο τους τελευταίους δώδεκα μήνες η χρήση αυτών των «μέσων» έχει αυξηθεί κατά 35% στην Ευρώπη και αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2012, φτάνοντας τα 107,4 εκατομμύρια χρήστες.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ειδικοί συμβουλεύουν όσους αναζητούν εργασία να κάνουν καλού κακού και ένα… «ξεσκόνισμα» στις προσωπικές τους σελίδες και τα προφίλ, αφαιρώντας τα επικίνδυνα σημεία ή τις φωτογραφίες που μπορούν να κάνουν άσχημη εντύπωση.
Μαρία Λιλιοπούλου
mlilio@pegasus.gr

Λι Οστερκαρντ-Αλεξανδροπούλου
Αναζητούμε στοιχεία
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μας, όχι μόνο για το ανθρώπινο δυναμικό αλλά για όλους τους κλάδους και τις ειδικότητες. Εχει αποδειχτεί ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο, στο οποίο, όμως, δεν μπορούμε να βασιστούμε 100%.
Στη Randstad δίνουμε μεγάλη σημασία στις προσωπικές και επαγγελματικές συναντήσεις, στις συστάσεις που λαμβάνουμε από προηγούμενους εργοδότες, στην αξιολόγηση δεξιοτήτων μέσα από τεστ (προσωπικότητας, ηλεκτρονικών υπολογιστών, ξένων γλωσσών), καθώς και στα αντίγραφα των ακαδημαϊκών γνώσεων και δεξιοτήτων που ζητάμε από κάθε υποψήφιο. Σε αυτό το σημείο της διαδικασίας είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουμε συμπληρωματικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Από την εμπειρία που έχουμε αποκομίσει από την καθημερινή μας επαφή με υποψηφίους, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο προφίλ που παρουσιάζουν ηλεκτρονικά και στην προσωπική συνάντηση. Ολες οι διαδικασίες, που χρησιμοποιούμε, εφαρμόζονται για να εξασφαλίσουμε ότι τα στοιχεία που λαμβάνουμε από τους υποψηφίους είναι αληθή πριν τους προτείνουμε κάποια μελλοντική συνεργασία.