.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Από τα παιδικά μου χρόνια, αυτό που θυμάμαι καλύτερα είναι οι μυρωδιές των τόπων!! Των καπνών στην Καβάλα που σημάδεψε όλες τις βόλτες μας, της θάλασσας, του νυχτολούλουδου στην Πύλο, της ελιάς όταν την μαζεύουν, των σύκων του καλοκαιριού, της σταφίδας στο αλώνι. Θυμάμαι παλιά, που προσπαθούσαμε να μαντέψουμε τι φαγητό μαγειρεύαν στα σπίτια μας από το δρόμο που παίζαμε, τι γλυκά φτιάχνει η θειά που μας κατάβρεχε με τον κουβά γιατί φωνάζαμε κάτω από τα ανοικτά παράθυρα (χιχιχι). Και τις τελευταίες 3 μέρες, ξανάπαιξα το ίδιο παιχνίδι. Ιδού τα αποτελέσματα: απροσδιόριστη μυρωδιά από καμένο πλαστικό ή λάστιχο σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Πάτρα. Καυσαέρια αυτοκινήτων. Η αίσθηση που σου άφηνε παλιά η μυρωδιά από την ΒΙΑΜΥΛ όταν έκλεινες τα παράθυρα. Έξω από την Λάρισα, κάτι σαν παριζάκι ή μορταδέλα (!!), στην Θεσσαλονίκη γύρος, ψητό ψάρι, (εχμ… μήπως στην γειτονιά μου έχει πολλές ταβέρνες??). Στην Πάτρα, μαγιά μπύρας. Συγνώμη, αλλά προτιμώ να έχω μόνιμο συνάχι…. (καλά, εντάξει, στο γύρο πά πάσο…)
Πάντως, τώρα που δεν μυρίζει πλέον η ΒΙΑΜΥΛ (και που ανάμεσα στο σπίτι και την θάλασσα μεσολαβούνε οι ταβέρνες και τα ουζερί και οι πιτσαρίες και οι καφετέριες) είναι ωραίο να γυρίζει κανείς σπίτι του έστω και για λίγο παρόλη την ταλαιπωρία και την βενζίνη (θέλω ηλιακό αυτοκίνητο…. μούμπλε μούμπλε….)! Αν δεν μας καθυστερούσαν και τα μπλόκα, καλά θα ήτανε! Ευτυχώς, αυτήν την φορά απέφυγα με ελαφρά σφυριγματάκια 6 στα 7! Άσε που έχει αναβαθμιστεί και η τροχαία (ή εγώ έπεσα σε χαρούμενο πόλιτσμαν!).
Το γνωστό έργο που σου κουνάει ένας γαλαζουλί τύπος το χέρι στη μέση του δρόμου (όπου εσύ πηγαίνεις επιμελώς με κολλημένα 60 στο γνωστό μπλοκοσημείο λίγο μετά την Ναύπακτο) και σταματάς για τα περαιτέρω!
Πόλιτσμαν (με κολλημένο χαμόγελο αλά Μπραντ Πητ) :Καλησπέρα σας, πως είστε?
Σεμνή και Διακριτική Νεαρά (εγώ): Ε… δεν έχω παράπονο… (Προς το παρόν….)
Π: Όλα εντάξει?
ΣΔΝ: Εχμ… Ναι? (Μέχρι που με σταματήσατε δηλαδή, τώρα δεν ξέρω…) Χρειάζεστε κάτι?
Π: Δεν ξέρω, τι έχετε να δώσετε?
ΣΔΝ: !?… Εχμ…. (το χαρτάκι της τσίχλας μου?) Άδεια και δίπλωμα?
Π: Μπράβο! Το βρήκατε!
ΣΔΝ: (Α, ωραία, κερδίζω τίποτε?) Μισό λεπτό…
Π: Όχι, γιατί ξέρετε, ο κόσμος δεν ξέρει τι χρειάζεται…
ΣΔΝ: …….
Π: Παλιότερα μπερδεύαν το δίπλωμα με τα εκλογικά βιβλιάρια…
ΣΔΝ: Α, τι μου λέτε? (Κι εμένα σκασίλα μου?)
(Δίνω δίπλωμα και άδεια)
Π: Στην Καβάλα πάτε?
ΣΔΝ: Μπα.. όχι τόσο μακριά (Δαφέρμο, που είσαι?)
Π: Βλέπω και η ασφάλειά σας εντάξει, όλα καλά! Μπράβο! Γιατί, ξέρετε, ο περισσότερος κόσμος δεν έχει τα χαρτιά του σωστά.
ΣΔΝ: Τι μου λέτε…. (εχμ… ναι, πολυ πρωτότυπο, δεν αμφέβαλλα).
Π: Εσείς πάντως, όλα τα έχετε στην εντέλεια, καλό ταξίδι!
Είδατε? Όλα στην εντέλεια, το είπε και ο κύριος Πόλιτσμαν αφού!
;-D
And the moment goes on, without the sound of a shutter closing.
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Μετά από σχεδόν 2 μήνες με τα ανίψια μου, ναι, μπορώ να το καυχηθώ κι εγώ, και ας με μισήσετε και με ζουλέψετε! Ξανάνιωσα! Αν και ήδη νεότατη, μετά την χρήση της μηχανής του χρόνου με την επωνυμία “Ανιψιός” επέστρεψα πίσω στην παιδική μου ηλικία παρόλο που σύμφωνα με την ομήγυρη, δεν την είχα ποτέ αφήσει πίσω μου (well, I didn’t have to go all that far back did I, hehe!!). Το σταθερό πάτημα στην ενήλικη ζωή που συνήθως περιλαμβάνει μια τεθλασμένη πορεία καταστροφής συκωτιού, δεν είχε αποτέλεσμα μιας και πάσα προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση κατέληξε σε γενική και ειδική αποτυχία, εφόσον όχι απλώς δεν είμαι κάτοχος ενός τηγανητού προαναφερθέντος οργάνου από τις καταχρήσεις παρά έγινε σαν καινούριο, βρε παιδί μου! (Δεν μιλώ για την επιδερμίδα φράπα, γιατί θα αυτοκτονήσει ο Φουστάνος).
Γέλασα και συνεχίζω να γελάω σε βαθμό αποπληξίας! Ατάκες του τύπου:
-Να μου φτιάκθεις πο’τοκαλάδα, θεία θου λέω!
-Πορτοκαλάδα από πορτοκάλια? (με τη σχετική προφορά γιατί έχουμε και ένα υποκριτικό ταλέντο, πως να το κρύψομεν άλλωστε)
– Από πο΄τοκάλια. Δε θέλω από λεμόνια γιατί είναι κθινά. Να μου βάλειθ και βυθινάδα.
—-
-Να αλλάκθουμε μπατα’ίεθ θτη μπέμπα, αυτέθ έχουν χαλάθει και κλαίει. Να τιθ βάλουμε να φο΄τίθουν θτο φο΄τιθτή…
—-
Οκτώ η ώρα το πρωί, ακούγεται ο καλπασμός από το πάνω σπίτι, και μετά από λίγο, το μπαμπ μπαμ μπαμ στην πόρτα του δικού μου σπιτιού…
-θεία, κθύπνα, να μπούμε θτο ίντε’νετ να δούμε τα εμαιλ μαθ….
– …. Χμφφφθτφ….
-Θείααααα… Που είθαι??? Κθύπνα θου λέω… Π΄έπει να δουλέπθουμε θτο κομπιουτε’, θα ανοίκθω και το δικό μου να γ΄άπθω γ΄άμματα!
-(#@$^&^$&@#$%@^% της θείας σου πρωί πρωί… Γ’άμματα….)
—-
-Εγώ παππού θκότωθα ένα θκοπιό, τον χτύπηθε η θεία με το παπούτθι!
—-
-Θα θου πλύνω εγώ το αμάκθι θου θεία με το λάθτιχο! Θα γλύπθω και το θφουγγά’ι!
—-
-Εγώ θεία, θα θε βοηθήθω να κάνειθ μουθτοκούλου’α, βάδουμε και πο΄τοκαλάδα που έχει βιταμίνη Θε.
—-
– Μπέμπα, πεθ θκουληκομι’μηγκότ’υπα… Είναι μικ’ή η μπέμπα, δεν κθέ’ει να μιλάει (η μπέμπα είναι 6 μηνών και ξέρει βασικά, να παράγει απίστευτες ποσότητες σάλιου τα οποία αφήνει παντού σαν τα βοτσαλάκια του Κοντορεβυθούλη, καθώς να λέει όλα τα φωνήεντα με στυλ “αααααααααααααοοοοοοοο”, “εεεεεααααααααααααααααοοοοοεεεεεεε” και άλλα συναρπαστικά).
—-
-Εγώ κθέ’ω να παίδω πιάνο (ναι, κι εγώ είμαι η Κλώντια Σήφερ), παίδω λίγη τδαδ (ναι, ο διάσημος νέγρος τζαζίστας από την Μαφάλντα σε έκδοση πλήκτρα!).
And by the way, this could very well be the last post on my blog, (no such luck I hear you say? Άτιμα σκουλήκια! Φτου σας, να δω ποιός θα σας κάνει κοκκινιστά και άλλες νοστιμιές) there’s a fire nearby, I can smell it, it’s intolerable but still, no sirens from the FD or fire fighting planes flying over. I still want to know the bozo who started it… Μα τι ανόητος κόσμος, μας φλομώσανε, πρέπει να καίνε πλαστικά γιατί μυρίζει σαν τον Πύργο εδώ (διαφήμιση, όχι αστεία!!!! Φανταστείτε καραμποχάρα λοιπόν!) το χειμώνα που όλοι οι έξυπνοι καίνε λάστιχα και πλαστικά.
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
εγώ το καρπούζι ήθελα να κόψω…
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Κάθε φορά, μια καινούρια φορά!
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Ο καιρός κύλησε σαν όνειρο…” (Ν.Ρ., Ο φύλακας των ψυχών)
“Down by the stream in back of 124 her footprints come and go, come and go. They are so familiar. Should a child, an adult place his feet in them, they will fit. Take them out and they disappear again as though nobody ever walked there.
By and by all trace is gone, and what is forgotten is not only the footprints but the water too and what is down there. The rest is weather. Not the breath of the disremembered and the unaccounted for, but the wind in the eaves, or spring ice thawing too quickly. Just weather….
Beloved.” (T. M.)
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Βγήκαν τα γάντια και γέμισε η παραλία φωτογραφικές μηχανές, γιατί, όπως και να το κάνουμε, το δράμα τραβάει κόσμο!! Αν γύριζα το χρόνο πίσω 12 μήνες, θα έβλεπα την ίδια ακριβώς σκηνή, με τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους! Το μόνο που άλλαξε είναι το χρώμα των μαγιώ και το σχέδιο πτήσης του αεροπλάνου!.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Και λίγο πιο πέρα, το μέτωπο (μικρό ευτυχώς) της φωτιάς. Με διαφορετικό κοινό αυτή τη φορά. Και σε λίγο, fire no more… Which makes you wonder, why should there be a fire in the first place? No randomness, no explanation. No reason. Though, we’ll know in a couple of years, if the building activity of the area will claim the now smoking shrubs. No respect…
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
Ο ήλιος εγαργάλαγε τον πρωινό αέρα
κι ο κύριος Φίδης σκέφτηκε να πει μια καλημέρα!
Σαν καθώς ήτο ευγενής, κουδούνι δεν εχτύπη
παρά έκπληξη θεώρησε, να κάνει μες το σπίτι.
Εχώθη διακριτικώς στην είσοδο από κάτω
ίσως να εκρυβότανε κι απ’ τον καφέ το γάτο!
Όπως λοιπόν επήγαινα αμέριμνη στην πόρτα
ίντα βλέπουν τα μάτια μου, ίντα ακούν τα ώτα?
Ένα φιδάκι ζηλευτό, ένα φιδάκι γκρίζο
εμπούκαρε και χάζευε εμένα να αφρίζω!
-Αμάν, κύριε Φίδη μου, βαρέθηκα να λέω
στο καθαρό το πάτωμα το ζούδι το εκλαίω!
-Μια καλημέρα είν’ αυτή πες την κι ας πέσει χάμω
μ’ απάντησε ο Φίδης μας, κι έπεσα να πεθάνω!
-Χωρίς καφέ, κυρ Φίδη μου, δεν έχει καλημέρα
κάνει και ζέστη σήμερα, θα χρειαστώ αιθέρα!
-Μην φωνασκείς και άμα θές, φέρε και τον καφέ σου
κι εγώ εδώ θα καρτερώ, δίπλα στον καναπέ σου!
-Μα τι μας λες, κυρ Φίδη μου, με ρώτησες εμένα
άμα γουστάρω όφιδες εις τα σφουγγαρισμένα?
-Πωπω φωνή πρωί πρωί, αν σ’ άκουγε η γιαγιά σου
καθόλου δεν θα γούσταρε τα κατορθώματά σου!
Πάντα αυτή φιλόξενη, ήταν εις το κατώι
γάλα μας είχε και μεζέ για όλο μας το σόι.
-Εξήντα χρόνια πέρασαν, αγαπητέ μου Φίδη
και τη γιαγιά μου έκανε, ο χρόνος πια κρεμμύδι!
Κατώι δεν υπάρχει πια, αν σου αρέσει κιόλας,
κόσμιον σπίτι χτίσαμε εδώ στας κατηφόρας!
Είσαι καλοδεχούμενος να παίζεις στην αυλή μας
-αν δεν φοβάσαι, φυσικά, το τρομερό γατί μας.
Ένα μονάχα άκουσε, πάρε των ομματιών σου
και απ’ τα πλακάκια του σπιτιού εξαφάνισε το βιος σου
γιατί στο λέω καθαρά, μ’ όλη μου την γαλήνη,
σε βλέπω να ξασπρίζεσαι σε δυνατή χλωρίνη.
-Τι είναι τούτα που ακώ, χλωρίνη ούτε δείγμα
με ξύδι σφουγγαρίζετε σε αυτό εδώ το κτήμα!
Άλλες αν έχεις απειλές, να μου τις ξεφουρνίσεις
γιατί όπως βλέπω φύγαμε απ’ τις φιλοφρονήσεις!
Εγώ φταίω που απ’ τον αγρό τους μύες καθαρίζω
και πού ναι το ευχαριστώ, στο σπίτι σαν γυρίζω?
-Ιιιιιιιιιιι, παλιοψέυτη όφιδα ποιούς μύες και πεταλούδες?
Την ρόκα μου κοντέψανε να φάνε οι αρκούδες!
Μόνο μέσα στο σπίτι μου με ζώσατε τα φίδια
αλλά εγώ στο λέω πια, πως προτιμώ τα μύδια!
-Τι ήταν αυτό το χτύπημα κάτω από την μέση?
Αν είχα δηλητήριο, κάτω θα είχε πέσει!
Ώστε γι’ αυτό στο σπίτι σου καράβια αρμενίζουν
αντί φίδια να σκέφτεσαι, την γη όπου μυρίζουν?
Τι να την κάνω την ζωή, φέρτε μου μια παντόφλα,
τον ήλιο να μην ξαναδώ, κι ούτε την παλιορόκα
Ζούπα σου λέω, πάτα με, αφού πια τον κυρ Μύδη
φαίνεσαι να τον προτιμάς, να, μου κουνά το φρύδι!
Όπως κι ο καταψύκτης σου, πού’ ναι γεμάτος μύδια,
πάθαμε ότι πάθανε και του χωριού τα γίδια!
Μας εξορίσαν από κει, μέσα εις τα χωράφια
κι εκεί περιπλανιόμαστε ανάμεσα στ’ αγκάθια!
…
Θ’ άκουγα κι άλλα, πιο πολλά εκεί στον καναπέ μου
όμως στ’ αλήθεια ήθελα να φτιάξω τον καφέ μου!
Γι’ αυτό διέκοψα ευθύς του Φίδη την παρλάτα
και με το Puma μονομιάς, τον έκανα πατάτα!
Σαν ήπια όμως τον καφέ, και ξύπνησα καλιά μου
μια τύψη σαν να τρύπησε στην άκρη την καρδιά μου!
Άλλο φίδι δεν λέει πια στο σπίτι να θρηνήσω
γι’ αυτό πρέπει την είσοδο ευθύς να θωρακίσω!
Έτσι ο καθείς θα κάθεται όπου είναι τα ωά του
χωρίς να επιβάλλεται να βγούν τα σωθικά του,
γιατί είν’ πράξη αηδής, τον Φίδη να σκοτώνεις
και ειδικά σαν ύστερα, αυτό το μετανιώνεις!
In tribute to a morning encounter with a snake a casa Sophaki! ;-D
Abstract artwork!! ;-D
.flickr-photo { border: solid 1px #000000; }.flickr-frame { float: right; text-align: center; margin-left: 15px; margin-bottom: 15px; }.flickr-caption { font-size: 0.8em; margin-top: 0px; }
With a view like that, who cares about work!! ;-D