Μια καταιγίδα που απειλεί από το μεσημέρι να ξεσπάσει (άσε που γύρισα τρέχοντας από την θάλασσα, αφήνοντας το διάβασμα στη μέση, με κάτι αστραπόβροντα να σκάνε στον ορίζοντα, μάλιστα πρέπει να ήταν ένα ωραίο δείγμα dry storm γιατί έσκασε και ένας κεραυνός μέσα στην ηλιοφάνεια, και όλο το σκηνικό προς χάριν της μπουγάδας -πολυ κατινέ αυτό…) και όλο μας ξεφεύγει! Μάλλον όμως η καταιγίδα περίμενε να κάνει πιο εντυπωσιακή είσοδο! Storm by night, λοιπόν!
;-D

Ας εξαιρέσουμε το γεγονός πως πάνω που είπαμε, επιτέλους ένας καλος δρόμος για να πηγαίνουμε Θεσσαλονίκη-Καβάλα να κρεπαλιάζουμε με τους συμμαθητές και να παίζουμε με κουμπάρους και βαφτιστήρι τον βλέπω τώρα στην τηλεόραση λιάρδα από την κακοκαιρία… (ναυαγήσανε πάραυτα τα σχέδια του επόμενου ΠΣΚΔ, Κώστα, δεν θα πάρω γυαλιά από το μαγαζί σου…)

Ας μην συζητήσουμε την πλήρη καταστροφή που υπέστησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πλημμυρίσαν τα χωριά τους και τα σπίτια τους γίναν βάρκες, μακάρι να μαυρίσουνε στις εκλογές αυτούς που είναι υπαίτιοι και να μηνύσουνε όλους τους υπεύθυνους αλλά φοβούμαι πως δεν θα βρουν το δίκιο τους.

Αλλά όταν ακούω στις ειδήσεις “μα δεν καθαρίσαν τα ρέματα επί 5 χρόνια” με πιάνει ένα κάτι. Ναι, βέβαια, και να καθαρίζανε τα ρέματα τακτικά και σωστά, συμφωνώ και επαυξάνω. Όμως…. όταν όλοι έχουν κάνει τα ρέματα και τα ποταμάκια και τις χαράδρες χωματερές για τα μπάζα και τα σκουπίδια τους, τι νόημα έχει αυτό? Όταν ο Α, Β, Γ συνηθισμένος καθημερινός άνθρωπος θεωρεί το πλέον φυσικό, ό,τι έχει (ηλεκτρικές συσκευές, νάυλον, σίδερα, μπάζα) να το πετάει στο κοντινότερο ρέμα, ε, τότε δεν θα έρθει η στιγμή που αυτό θα γεμίσει με μια καταρρακτώδη βροχή όπως είναι οι τελευταίες?

Τι κι αν μαλλιάζει η γλώσσα μας στο σχολείο για την σωστή διαχείριση των απορριμμάτων? Μετά από λίγο, συνειδητοποιούμε πως τα παιδιά διακατέχονται από το σύνδρομο του Κοντορεβυθούλη μόνο που τα βοτσαλάκια αντικατασταθήκαν από τα σκουπιδάκια! Και πάλι καλά, εμείς είμαστε και πρότυπος δήμος ανακύκλωσης με προγράμματα στο δημοτικό, με προγράμματα στο γυμνάσιο και τα παιδιά μας είναι πολύ καλά ενημερωμένα και εκπαιδευμένα όσον αφορά την σχολική πράξη. Αλλά αυτό το “πετάω το σκουπίδι από το ανοικτό παράθυρο του αυτοκινήτου στο δρόμο” του Έλληνα, δεν σβύνει έτσι εύκολα! Στο ποτάμι δίπλα από το σχολείο μας, φωτογραφίσαμε κατά τα παρελθόντα έτη το σκουπιδαριό του αιώνα, και αν δεν ήταν προσπάθειες δήμου και εθελοντικών ομάδων στη μέση ακόμα έτσι θα ήταν. Και ό,τι χτίζουμε στο σχολείο, καταστρέφεται μόλις τα παιδιά πάνε σπίτι τους και δούνε τον πατέρα τους να πετάει το τσιγκάκι από το αμάξι δίπλα στον δρόμο.

Εγώ πάντως, ένα όνειρο έχω για τους μαθητές μου: δεν με νοιάζει αν θα μάθουν σωστά ελληνικά, καλά αγγλικά, ιστορία, μαθηματικά ή ό,τι άλλο κάνουν κάθε μέρα στο σχολείο. Αυτά, όταν σου τα απαιτήσει η ζωή, βρίσκεις πάντα τρόπο και τα καλύπτεις. Αν κατορθώσουν όμως και δεν πετάξουν ποτέ σκουπίδι κάτω, φοράνε ζώνη ασφαλείας κάθε φορά που μπαίνουν σε αυτοκίνητο και μάθουν να σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους άλλους και μάλιστα μπορέσουν και δημιουργήσουν προϋποθέσεις για σωστή διατήρηση του φυσικού και ανθρωπογενούς τους περιβάλλοντος, θα είμαι ευτυχισμένη.

Πάντως, έχω να παρατηρήσω και κάτι άλλο… Αυτόν τον Πύργο Ηλείας, μήπως γίνεται να τον αναφέρουν οι ειδήσεις κάποτε και για κάτι καλό?? (Δεν θα μπορούμε να πάμε για brownies στο Κατάκολο-καλά, γέλασα με την ορθογραφία στις ειδήσεις, μουαχαχα…- έχει αυξημένο βαθμό πτώσης στη θάλασσα η περιοχή…)

Ουφ… δεν ξαναβλέπω άλλες ειδήσεις για σήμερα… Καλύτερα η (χιλιοειδωμένη και πάντα απολαυστική) Πολίτικη Κουζίνα!
;-D

Η πρώτη πραγματικά φθινοπωρινή μέρα σήμερα για μένα (μιας και εδώ στους τροπικούς το καλοκαίρι δεν θέλει να μας αποχωριστεί) και η καταιγίδα έξω λυσσομανάει! Και τι μπορεί να κάνει κανείς όταν σκάνε οι κεραυνοί και η ΔΕΗ πηγαίνει μια βόλτα να δει τα πεθερικά της? Να καθαρίζει ρόδια για σιρόπι!!!!!! ;-D

Που θα μου πας !#^%&*)*~)$^& Joomla, θα τα μάθω τα μυστικά σου!! (Το κουτσομπολιό πάει σύννεφο! Πσσστ, guys and guysettes -!!-, πείτε τα και σε μας καλέ!!!!).

And as for my dead desktop, every few days, I eliminate an occassional possible failure factor. It’s obviously not the hard disk, though the new box will come in handy when I want to drag it along with the laptop, so it’s either the motherboard (6 years of really hard use plus moving house about 4 times,) or the memory modules. Oh, well! The time will come for actually fixing it, but certainly not when it’s practically summer outside still!! And even if the weather worsens, my new wetsuit is on its way!!! Thanks Cat!!! The beach is waiting!!!

And an afterthought: Την τύχη να απολαύσω κι εγώ το Κουρσάλ του Νίκου Θεοδοσίου, την μοιράστηκαν και αυτοί που δώσαν ακόμα ένα βραβείο στο καταπληκτικό αυτό ντοκυμαντέρ που ζωντανεύει τις ανάσες του παρελθόντος στις μέρες μας. (Θεσσαλονίκη, Ρόδος, Πάτρα and the list will surely go on!).
And what’s more, my friend Adonis Migkos, got another share of glory (beyond the short film featuring him), in the 1st National PhotographyContest with Personae by Kiki Petratou!!! Adoni, sweet lazy life 4ever! ;-D

Banzaiiiiiiii!!!!!!

Για τις δύσκολες μέρες που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν οι φλασιές γύρω μας είναι από την καταιγίδα ή από τα ραντάρ που μας κάνουν τζα!

How about 8 straight hours of watching films??? I am still good to go for a couple more days (3rd day in a row today, two more to go), and then, wait for the film festival in Pyrgos! If you have the chance, don’t fail to see:

• Ulysses (Alberto Diamante): a bit conceited at times, but with great script and very good lines!
• The wrong victim (Gerald Thompson): twist of the plot around.
• Balyksyt (a fisherman) (Vyacheslav Semenov): fantastic cinematography, great and captivating story.
• The Parched Land (Taras Tomenko): with a hint of Kusturica.
• The Butterfly Woman (Signe S?by Bech): very interesting.
• Pharmakon (Ιωακείμ Μυλωνάς): very futuristic and artistically done.
• The way in which he is lying there (Κική Πετράτου): very well done, excellent music too, plus the fact that it features an old friend, Adonis Migkos!!!
• In golf we trust (Pablo Mazzeo / Gustavo Kaplan): ROTFL!! Simply excellent!!
• Empty house (Vincent Chabrillat): Fantastic!!
• Zweimal Eva, zweimal Adam (Jan Frehse): Nice story.
• Even if she had been a criminal (Jean-Gabriel Periot): viewpoint extraordinaire.

(Check out all the films and videos at the festival’s site)

This whole week is spent in total havoc and in motion. School in the morning, a quick bite to eat at lunch and then drive to Patras for the 8th International Panorama of Independent Film- and Video makers, till late at night when the screenings come to an end, then the drive back, exhaustion, catch a bit of sleep (I’m also reading a thrilling book, so I have to read at least for an hour before I manage to put it down) and then school, a quick bite to eat, the drive to Patras…

Giagonan was screened yesterday, that was great fun, almost as fun as Count Giagula (I knew I had seen this before!!). And the day goes on!!

Cinema rocks!!!!

One of the most interesting seminars I have attended, and in Kalamata no less! Myceanean ships, ancient ports of the Mediterranean, ancient ship wreckes, underwater archaeology. The amazing travel through time started yesterday and held us captive till late afternoon today. The presentations where absolutely fantastic and the making of our own ship out of clay, the archiving of the cargo in Linear B tablets and all that jazz, had us in fits of laughter! Linear B, simply rules!!! I was captivated some years back when I got a book concerning the subject and read it in one go, it all came back last night (how much of a geek am I??)!!!

Today’s visit at Englianos, at the palace of Nestor and the museum at Chora made it all so very real. Archaeological digs and experimental archaeology, especially in underwater locations are simply fantastic! The museum features the best depiction of an octopus in the world (it really jigged our appetite…) and we all had a great time studying the artifacts. The deciphering of the Linear B tablets on show, was simply hilarious (ook…)!

And now, it’s festival time!! ;-D

This Murphy dude decided to step on my toes lately and my well-trusted desktop has decided to play tricks on me, so I have to drag my digital self someplace else. The data is not lost in all probability, but it’s inaccessible nevertheless so I have to redo most of the school stuff on the laptop.

Anyway, there are very few things that actually disturb me lately!! Past weekends spent travelling, this one holds an environmental seminar in Kalamata, and the whole of next week is in Patras for the 8th International Panorama of Independent Film- and Video makers all day long after school! (Tip from cinematia’s blog)

A big cheer for Aggelos whose work has been exhibited in the Biennale of Costa Rica and then on to the one at the Czech Rebublic, another to Daveaki for his new song which has made my september much too brighter than it already was!

So, who cares about mundane things as desktops and related paraphernalia? To oblivion, I say! ;-D

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια όμορφη και έξυπνη κοπέλα (έτσι λέει τουλάχιστον η μαμά μου πράγμα που αποτελεί περίτρανη απόδειξη γιατί η κουκουβάγια είναι το πουλί της Σοφίας) η οποία είχε ένα καταπληκτικό, υπέροχο, θαυμάσιο, εξαιρετικό (κατά γενικήν ομολογία υπό την απειλή βόλτας) αυτοκίνητο, ονόματι Θκόντα Φάμπια (κατά ανιψιό). Το αυτοκίνητο αυτό, στην μακρόχρονη και επώδυνη πορεία του στους ελληνικούς δρόμους διετέλεσε κατά σειρά ως τζιπ (“όταν ο μπαμπάς σου σου χάριζε το πτυσσόμενο φτυάρι ήξερε πως θα ξεθάβεις το Fabia από την άμμο??”), παιδικός σταθμός (θεία, να μου βάλειθ Θακί’α), καντίνα (“ποιανού έπεσε η σοκολάτα στο κάθισμα? Δεν ντρέπεστε λίγο, τι θα μείνει να φάμε?”), ξενοδοχείο (ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ….), internet cafe (“σου είπα, βρίσκει wi-fi το pda αλλά είναι κλειδωμένο, παίξε κανένα sudoku να τελειώνουμε”), συγκρουόμενο (“ααααααα….. ΖΝΤΟΥΜΠΑΜ! μα ποιός πετάει μπάζα μέσα στην μέση της εθνικής???”), αμφίβιο (“γιούπι!!!!! είναι αλήθεια εδώ ρηχή η θάλασσα!! Σήκωσε μεγαλύτερο κύμααααα”) super-market (“ποιός βέβηλος έβαλε το Jameson στην coca-cola? Τα ντολμαδάκια είναι δίπλα από το Πλωμάρι, στην τσάντα δίπλα από τα κροκοδειλάκια και τα νεροπίστολα κάτω από το κάθισμα του συνοδηγού), μπουντουάρ (“μισό λεπτό να αλλάξω και να βαφτώ”) αλλά κυρίως, φορτηγό (μεταφοραί ο Νώντας).

Αγαπημένο ρούχο του Fabia, είναι ένα ( ή και δύο, ή και περισσότερα) στρώμα σκόνης (“αλήθεια, παιδί μου, τι χρώμα το αγόρασες το αμάξι σου, θύμησέ μου??? Μπλε?? είσαι σίγουρη?”) τα οποία έχουν πολλές λειτουργίες:
α) είναι κατά της βασκανίας
β) είναι κατά των γρατζουνιών (θέλει σκαρπέλο για να γράψεις κάτι πάνω του)
γ) δεν κάθονται παιδάκια επάνω εκτός αν έχουν κάνει αντιτετανικό ορό
δ) οι πολίσμεν δεν μπορούν ποτέ να το περιγράψουν
ε) βοηθάει να έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις ολόκληρο στόλο αυτοκινήτων σαν την Lara Croft ανάλογα με την διαβάθμιση της σκόνης (όλες οι αποχρώσεις από μπλε σε χωματί)
στ) όταν κάποιος σου το γρατζουνίσει στο παρκάρισμα σου γρατζουνίζει το χώμα και όχι το χρώμα!

Φτάνουν όμως κάποιες ηρωικές στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που ως άλλος Ηρακλής (όχι η ομάδα, ο άλλος που κάτι κατάφερε στη ζωή του τέλος πάντων) πρέπει να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Προσπάθειες επαναφοράς του Fabia στην εργοστασιακή του κατάσταση έχουν αποβεί σωτήριες μιας και επακολουθεί το παραδοσιακό ασήμωμα αλλά έχουν άμεσες επιπτώσεις στην χαρτογράφηση των κινήσεών του (“όχι, ρε, πότε πέρασες με το αμάξι, δεν σε γνώρισα, τι, το έπλυνες????? Α, για αυτό δεν σε είδα….”).

Η αλλαγή επαγγελματικής κατηγορίας όμως, ήταν εκτός προγραμματισμού. Εννοείται, πως, όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και κλείνει ραντεβού σε σημείο που απέχει 135 χιλιόμετρα από το σημείο εκκίνησης φορτωμένου Fabia με φρεσκοπλυμμένα χαλιά, μπουγάδες και άλλα συναφή, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η νοητή ευθεία που συνδέει τα σημεία Α και Β (Α, σημείο παραθαλάσσιο από όπου ξεκινάει το Fabia, Β= σημείο που περιμένουν φίλοι κρατώντας ποτήρια) να διαθλαστεί και να περάσει από τα σημεία Γ και Δ τα οποία καμιά σχέση δεν έχουν με τα A και Β.

Ως όφειλα λοιπόν, αφού περάσαμε τους υφάλους των άλλων οδηγών που κάναν τρομαγμένοι δεξιά για να περάσει η Λάμψη (όχι αυτή του Stephen King, αυτή του πεντακάθαρου Fabia, μέχρι και τα πατάκια με Ace Gentile λάμπανε), θεώρησα πολύ καλή κίνηση, να σταματήσω στο γνωστό στους ιθαγενείς, πανηγύρι της Κυπαρρισίας για να πάρω κατιτίς το γλυκό (προφιτερόλ). Μετά από 3 λάθος στροφές (δεν φταίω εγώ, κύριε Πρόεδρε, ο απαγορευτικός κώνος ήταν στην άκρη του δρόμου και ο κύριος μικροπραματευτής είχε τον πάγκο του μέσα στη μέση, χώρια που χρέωνε το βρακί χρυσάφι!) και πολύ φιδογύρισμα που με έβγαζε στον ίδιο μονόδρομο (καλά δεν είμασταν όσο ήταν διπλής κυκλοφορίας?) επιτέλους, το Σεράνο και το προφιτερόλ.

“Κοπελιά, πόσο πάνε τα χαλιά? Είναι μάλλινα?”
Και έμεινα, κύριε Πρόεδρε, με το μετέωρο βήμα του κουταλιού πάνω από το προφιτερόλ!

Gerakofolia,
originally uploaded by SophiaG..

Can work be a pleasure?? Sure it can!!! Και ευτυχώς, που υπάρχουν ακόμα μέρη στα οποία μπορεί κανείς να πάει μόνο με 4×4 (ή με Enduro, χεχεχε) ή ακόμα καλύτερα, περπατώντας σε κακοτράχαλα μονοπάτια! Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να καταστρέψει κανείς τον χώρο που τον περιβάλλει άμεσα και πόσο αστεία και εκνευριστική ταυτόχρονα, μπορεί να είναι μια μπουλντόζα στη μέση ενός χωματόδρομου, στη μέση του πουθενά! Μια ανάσα δρόμος από το δομημένο περιβάλλον, η απόλυτη ομορφιά και ηρεμία! Και μέσα στην κατασκευαστική παραφροσύνη της προεκλογικής περιόδου, η γερακοφωλιά!
Υ.Γ. Μα πόσο αηδία μπορεί να είναι οι μπανάνες που είναι ακόμα καταπράσινες? Πάαααααρα πολύ αηδία…