103 KΥΠΑΡΙΣΣΑΚΙΑ

Τι εἶναι ἡ Παναγία μας σύμφωνα μὲ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνοκαὶ τοὺς δύο Παρακλητικοὺς κανόνες (Μικρόν καὶ Μέγαν) ποὺ ψάλλει ὁ λαός πρὸς τιμήν της τὸν Δεκαπενταύγουστο.

1. Ἀβοήθητων δύναμις
2. Ἀγαθή
3. Ἀγαθῶν ἡ αἰτία
4. Ἄγαμος
5. Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, ταξιαρχίαι μεγαλύνουσιν (τὴν ἐγκωμιάζουν)
6. Ἁγία
7. Ἁγία Ἁγίων μείζων
8. Ἁγία Παρθένος
9. Ἁγνείας θησαύρισμα
10. Ἁγνή
11. Ἁγνὴ Παρθένος Θεοτόκος
12. Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις,
13. Ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσα
14. Ἀειμακάριστος
15. Ἀειπάρθενος
16. Ἀθλητῶν στεφάνωμα
17. Αἰτεῖται τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν
18. Αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως
19. Ἀκατανόητον βάθος (εἰς τὸ ὁποῖον ὁ νοῦς δὲν δύναται νὰ διεισδύσῃ)
20. Ἀκατανόητον θαῦμα
21. Ἀκήρατος (καθαρωτάτη)
22. Ἄκουσμα καὶ λάλημα φρικτόν
23. Ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου
24. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μὴ προσκυνούντων, τὴν εἰκόνα της τὴν σεπτήν
25. Ἀληθὴς Θεοῦ λοχεύτρια
26. Ἀληθῶς Θεοτόκος
27. Ἄμετρον τὸ ἔλεός της
28. Ἄμετρος κηδεμονία μας
29. Ἄμετρος συμπάθεια πρὸς ἡμᾶς
30. Ἀμνὰς Κυήσασα, Θεοῦ ἀμνὸν
31. Ἀμνοῦ καὶ ποιμένος Μήτηρ
32. Ἀμόλυντος
33. Ἄμπελος ἀληθινή, τὸν βότρυν τὸν πέπειρον, ἡ γεωργήσασα
34. Ἀνασταίνει ἐκ φθορᾶς νοσημάτων
35. Ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα
36. Ἀνεγέννησε τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς
37. Ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας
38. Ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων
39. Ἀντιλαμβάνεται καὶ ῥύει ἡμᾶς τῶν αἰωνίων βασάνων
40. Ἀντίληψις κραταιά εἰς τὴν ὁποία καταφεύγομεν
41. Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν αὐτήν
42. Ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον
43. Ἀπαλλαγὴ τῶν ἀσθενούντων
44. Ἁπάντων τῶν Δικαίων, θεῖον ἐγκαλλώπισμα
45. Ἀπειρόγαμος (δὲν ἔχει λάβει πεῖραν γάμου)
46. Ἀπὸ τὴν Θεοτόκον ζητοῦμε βοήθεια
47. Ἄρουρα (γῆ εὐφορωτάτη) βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν
48. Ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία
49. Ἀρχηγός νοητῆς ἀναπλάσεως
50. Ἀσθενῶν συμμαχία
51. Ἄσπιλος
52. Ἄσπιλος (ἀκηλίδωτος, ἀμίαντος)
53. Ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ
54. Ἀστήρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον
55. Ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα
56. Ἄστρον ἄδυτον, εἰσάγον κόσμω, τὸν μέγαν Ἥλιον
57. Αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας
58. Αὐλὴ λογικῶν προβάτων
59. Αὐτή διατηρεῖ τὸ κράτος ἀπροσμάχητον
60. Ἄφθορος
61. Ἄφλεκτος βάτος
62. Ἄχραντος (ἀνέγγιχτος, ἀμόλυντος)
63. Βάθος ἀμέτρητον (βάθος πνευματικόν ἀμέτρητον)
64. Βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς
65. Βασίλισσα
66. Βαστάζει τὸν βαστάζοντα πάντα
67. Βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα
68. Βοήθεια (σὲ ὅσους μὲ πίστη τὴν ἐπικαλοῦνται)
69. Βοήθεια χαλεπαῖς ἀῤῥωστίαις, καὶ νοσεροῖς πάθεσιν
70. Βοηθός καὶ σωτηρία (τῶν εἰς αὐτὴν προστρεχόντων ἐκ πίστεως)
71. Βοηθός, διώκτης καὶ ῥύστης ἀπὸ τὶς ζάλες τοῦ βίου ποὺ μὲ κυκλώνουν
72. Βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους
73. Βουλῆς ἀποῤῥήτου μύστις
74. Βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα
75. Βροτῶν (ἀνθρώπων) ἡ σωτηρία
76. Βρύση ἀπείρων θαυμάτων
77. Βυθός τοῦ ἐλέους
78. Βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα
79. Γάλακτι ἐξέθρεψε, νεύματι τὸν τρέφοντα, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν
80. Γαλουχεῖ τὸν Δεσπότην (τὸν Χριστόν)
81. Γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως
82. Γεμίζει εὐφροσύνη τὴν καρδίαν μου
83. Γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς Οὐρανόν
84. Γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον
85. Γῆς τὸ θεμέλιον
86. Γρήγορη πρεσβεία (εἰς τὸν Θεόν)
87. Δάμαλις τὸν μόσχον ἡ τεκοῦσα
88. Δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα
89. Δὲν ἀποποιεῖται ῥοήν μου τῶν δακρύων
90. Δὲν ἔχω νὰ τῆς προσφέρω δῶρο ἄξιο, τῆς εὐχαριστίας, ἀνθ’ ὧνπερ ἀπήλαυσα, τῶν δωρημάτων, καὶ τῆς ἀμετρήτου αὐτῆς χρηστότητος
91. Δὲν μποροῦμε νὰ διηγηθοῦμε ἐπάξια τοὺς ἀμέτρους οἰκτιρμοὺς της
92. Δὲν παραβλέπει ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς
93. Δὲν παραβλέπει ὅσους τὴν ὑμνοῦν καὶ τὴν δοξολογοῦν εἰς τοὺς αἰῶνας
94. Δὲν παραβλέπει ποντούμενόν με σάλῳ, βιοτικῶν κυμάτων
95. Δὲν ὑπάρχει δι’ αὐτήν ἐπάξιον ἐγκώμιον καὶ ὀνομασία
96. Δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί
97. Δέσποινα
98. Δέσποινα καὶ μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ
99. Δέσποινα τοῦ κόσμου
100. Δέχεται παρακλήσεις ἀναξίων αὐτῆς ἱκετῶν
101. Δέχεται τὴν δέησιν τῶν ἱκετῶν της
102. Διὰ τῆς Θ/κου ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος ἤρθημεν
103. Διὰ τῆς Θ/κου βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης
104. Διὰ τῆς Θ/κου γινόμαστε μέτοχοι ἀϊδίου χαρᾶς
105. Διὰ τῆς Θ/κου γίνονται εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
106. Διὰ τῆς Θ/κου ἐγείρονται τρόπαια
107. Διὰ τῆς Θ/κου ἐγυμνώθη ὁ ᾍδης
108. Διὰ τῆς Θ/κου ἐκ τοῦ πτώματος ἡμῶν ἐξανέστημεν
109. Διὰ τῆς Θ/κου ἐλύθη παράβασις
110. Διὰ τῆς Θ/κου ἐνεδύθημεν δόξαν
111. Διὰ τῆς Θ/κου ἐχθροὶ καταπίπτουσι
112. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ ἀρὰ (κατάρα) ἐκλείψει
113. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ Ἐκκλησία συντηρεῖται ἐν εἰρήνῃ βαθεῖα
114. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ χαρὰ ἐκλάμψει
115. Διὰ τῆς Θ/κου ἡμεῖς ἐθεώθημεν
116. Διὰ τῆς Θ/κου ἠνοίχθη Παράδεισος
117. Διὰ τῆς Θ/κου λεπροὶ ἀποκαθαίρονται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
118. Διὰ τῆς Θ/κου νεκροὶ ζωοποιοῦνται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
119. Διὰ τῆς Θ/κου νεουργεῖται ἡ κτίσις
120. Διὰ τῆς Θ/κου νόσοι διώκονται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
121. Διὰ τῆς Θ/κου πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη ἥττηνται
122. Διὰ τῆς Θ/κου χαρᾶς πληρούμεθα καὶ ζωὴν κληρονομοῦμεν
123. Διασκεδάζει (διώχνει) τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην
124. Διασκεδάζει (διώχνει) τὸν ψυχικὸν τάραχον
125. Διασώζει ἀπὸ κινδύνων
126. Διαφυλάττει ἡμᾶς ἐλευθέρους (ἐκ τοῦ πονηροῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας)
127. Δίδει εἰς ἡμᾶς τῆς εὐεργεσίας τὸν πλοῦτον
128. Δίδει τὴν ἀκήρατον χαράν
129. Δοξάζω, ὑμνολογῶ καὶ μεγαλύνω, τὴν ἄφατον αὐτῆς πρός με συμπάθειαν
130. Δύναται γάρ πάντα ὡς πανσθενοῦς, Δεσπότου Θεοῦ Μήτηρ
131. Δυσωπεῖ τὸν Κύριόν της καὶ Υἱόν, τῆς ἐχθρῶν κακουργίας μὲ ῥύσασθαι
132. Δυσωπεῖ τὸν Υἱὸν της καὶ ρύει ἡμᾶς τῶν πταισμάτων, ψυχῆς τε μολυσμάτων
133. Δωδεκάτειχη πόλις
134. Ἐβάσταξε τὸν πάντα βαστάζοντα (τὸν Θεόν)
135. Ἐγέννησε τὸν Θελητὴν τοῦ ἐλέους
136. Ἐγέννησε τὸν Σωτῆρα καὶ Θεόν
137. Ἐδυσωπεῖ (ἱκετεύει) τὸν Κύριον δι’ ἡμᾶς
138. Εἶναι ἀνεξερεύνητος ὁ βυθός τῶν ὑπὲρ νοῦν θαυμάτων της τῶν τετελεσμένων διηνεκῶς
139. Εἰς αὐτήν ἀναθέτουμε τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας
140. Εἰς αὐτὴν θαῤῥῶ καὶ καυχῶμαι
141. Εἰς αὐτὴν θαῤῥῶν κατέφυγον
142. Εἰς αὐτὴν μόνην ἐλπίζω
143. Εἰς αὐτὴν μόνην καυχῶμαι
144. Εἰς αὐτὴν προσφεύγων ἀνατείνω, καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν διάνοιαν
145. Εἰς τὴν γαστέρα της οἴκησε ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος
146. Εἰς τὴν σκέπην της προστρέχω
147. Ἐκ κινδύνων λυτρώνει ἡμᾶς
148. Ἐκ παντοίων κινδύνων μᾶς ἐλευθερώνει
149. Ἐκ των δεσμῶν τῶν τοῦ ᾍδου, πρὸς ζωὴν ἀνήγαγε, εἰς γῆν με ῥεύσαντα
150. Ἐκήδευσαν τὸ σῶμα της οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι
151. Ἐκύησε τὸν ἀρχηγὸν τῆς γαλήνης, τὸν Χριστὸν
152. Ἐλεήμων
153. Ἐλεήμων καὶ συμπαθὴς καὶ φιλάγαθος
154. Ἐλέους πηγή
155. Ἐλπίδα καὶ στήριγμα
156. Ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων
157. Ἐλπὶς ἀπηλπισμένων
158. Ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν πιστῶν
159. Ἔμψυχος ναὸς
160. Ἔμψυχος Παράδεισος τὸ ξύλον, ἐν μέσῳ ἔχων ζωῆς, τὸν Κύριον
161. Ἔμψυχος τράπεζα, ἡ ὁποία ἐχώρησε τὸν Ἄρτον τῆς ζωῆς, τὸν Κύριον
162. Ἐν ταῖς ζάλαις, λιμένας
163. Ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθός
164. Ἐν ταῖς λύπαις, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη
165. Ἐν ταῖς νόσοις ταχινὴ βοήθεια
166. Ἐν τῇ νηδύϊ (κοιλία) αὐτῆς ἐβάστασε ἀκόπως τὸν Υἱόν τοῦ Θεοῦ
167. Ἐν τῇ φοβερᾷ ἥμερα της κρίσεως, τῆς αἰωνίου με ῥυομένη κολάσεως, καί τῆς ἀπορρήτου δόξης του Υἱοῦ αὐτῆς καὶ Θεοῦ ἡμῶν κληρονόμον με ἀποδεικνύουσα
168. Ἐν τοῖς κινδύνοις, ῥύστις
169. Ἐν τῷ παρόντι βίω θερμὴ προστάτις καὶ βοηθός
170. Ἐνδιαίτημα (κατοικία) τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως
171. Ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ
172. Ἐνουθέτησε τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν
173. Ἐξ αιτίας τῆς κυοφορίας της, ἡμεῖς, οἱ πρώην ἀπάτη γυμνωθέντες, στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν
174. Ἐξ αἰτίας της, ἡμεῖς, οἱ καθεζόμενοι, ἐν σκότει παρα-πτώσεων, φῶς κατωπτεύσαμεν
175. Ἐξ αὐτῆς ἡ δρόσος ἀπέσταξε φλογμὸν (φλόγα) πολυθεϊας λύσασα
176. Ἐξ ἧς ῥέει μέλι καὶ γάλα
177. Ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσα
178. Ἐπιβλέπει μὲ εὐμένεια εἰς τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν
179. Ἐπισκέπτεται τὴν κάκωσιν ἣν ἔχω
180. Ἐποίησε εἰς αὐτὴν μεγαλεῖα ὁ Δυνατός (ὁ Θεός)
181. Ἔσχεν ἐν μήτρᾳ, τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν
182. Εὐεργέτην τεκοῦσα, τὸν τῶν καλῶν αἴτιον (τὸν Χριστὸν)
183. Εὐλογημένη
184. Εὐλογημένη ἐν γυναιξί
185. Εὐλογημένη Θεοτόκος
186. Εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας της (ὁ Χριστός)
187. Εὐρύχωρον σκήνωμα, τοῦ Λόγου
188. Εὐσπλαγχνίας ἡ ἄβυσσος
189. Ἔχει μητρικὴ παῤῥησία
190. Ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας (Ζωή, διότι τροφοδοτεῖται ἀπὸ «μυστικὸν συμπόσιον», ἀπὸ τὴν ἄφθονον καὶ πλουσίαν χάριν τοῦ Θεοῦ, ὅσον οὐδὲν ἄλλο δημιούργημα.)
191. Ζώσα καὶ ἄφθονος πηγή
192. Ἡ αἰωνίαν τεκοῦσα λύτρωσιν, καὶ τὴν εἰρήνην τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν (τὸν Χριστόν)
193. Ἡ ἀνοίξασα τὴν κεκλεισμένην Ἐδὲμ
194. Ἡ ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις
195. Ἡ Ἄρτον ζωῆς χωρήσασα
196. Ἡ ἀφορμή ποὺ τὰ ἐπίγεια συγχορεύουν μὲ τὰ οὐράνια
197. Ἡ ἀφορμή ποὺ τὰ οὐράνια συναγάλλονται τῇ γῇ
198. Ἡ βοήθεια, τῶν πιστῶς δεομένων εἰς αὐτήν
199. Ἡ γαστήρ της γέγονεν, εὐρυχωροτέρα τῶν οὐρανῶν (διότι ἐδέχθη μέσα της τὸν Θεόν)
200. Ἡ γεννήσασα Φῶς τὸ ἀπρόσιτον .
201. Ἡ γέφυρα ὄντως, ἡ μετάγουσα, ἐκ θανάτου πάντας πρὸς ζωήν
202. Ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας
203. Ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα
204. Ἡ εἰσάγουσα εἰς τὴν ἄνω ζωὴν τὸ ἀνθρώπινον
205. Ἡ ἐπὶ γῆς ἀσπόρως κυοφορήσασα
206. Ἡ ἑτοίμη ἀντίληψις των εἰς αὐτήν προστρεχόντων
207. Ἡ ἔχουσα εἰς τὸν Θεὸν μητρικήν παρρησία
208. Ἡ θεία εἴσοδος, τῶν σωζομένων
209. Ἡ Θεὸν καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ λυτῆρα τῶν νόσων ἐκύησε
210. Ἡ Θεὸν Λόγον τοῖς ἀνθρώποις τῇ παραδόξω αὐτῆς κυήσει ἑνώσασα
211. Ἡ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας, σώσασα κόσμον
212. Ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ Βασιλείας
213. Ἡ κόσμω τεκοῦσα σωτηρίαν
214. Ἡ κυήσασα τὸν εὔσπλαγχνον καὶ Σωτῆρα πάντων (τὸν Χριστὸν)
215. Ἡ κυήσασα τὸν ἰατῆρα (ἰατρόν) τῶν ἀνθρώπων (τὸν Χριστόν)
216. Ἡ μόνη ἄμωμος, ἐν γυναιξὶ καὶ καλή
217. Ἡ μόνη βλαστήσασα, τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον
218. Ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν
219. Ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα
220. Ἡ μόνην ἐλπίδα μας
221. Ἡ μοχλούς, καὶ πύλας Ἄδου, τῷ τόκῳ της συντρίψασα
222. Ἡ ὄντως Θεοτόκος
223. Ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα
224. Ἡ περιστερά, ἡ τὸν ἐλεήμονα ἀποκυήσασα
225. Ἡ πλέξασα τῷ κόσμω, ἀχειρόπλοκον στέφανον
226. Ἡ πρὸς σωτηρίαν καθοδηγοῦσα ἡμᾶς
227. Ἡ προστατεύουσα ἀεί, τῶν τιμώντων αὐτήν
228. Ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα (ἥνωσε τὰ ἀντίθετα, δηλαδὴ τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανόν)
229. Ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον
230. Ἡ τέξασα, τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως
231. Ἡ τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα
232. Ἡ τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν περιέπουσα ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου καὶ τὰς σκοτεινὰς ὄψεις των πονηρῶν  δαιμόνων πόρρω αὐτῆς ἀπελαύνουσα
233. Ἡ τὴν ἀπωσθεῖσαν φύσιν του γένους ἡμῶν τοῖς οὐρανίοις συνάψασα
234. Ἡ τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην, ἐξαφανίσασα
235. Ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας
236. Ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα (τὸν Χριστόν)
237. Ἡ τὸν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον
238. Ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα
239. Ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα
240. Ἡ τοῦ βορβόρου ῥυομένη τῶν ἔργων
241. Ἡ τοῦ θανάτου τὸ κράτος ἐξαφανίσασαν
242. Ἡ τῶν ἀπηλπισμένων μόνη ἔλπις
243. Ἡ φῶς τεκοῦσα τὸ θεῖον καὶ προαιώνιον
244. Ἡδύπνοον (εὐῶδες) κρίνον πιστοὺς εὐωδιάζον
245. Ἡλιοστάλακτος θρόνος
246. Ἡμῶν τῶν πιστῶν τὸ διάσωσμα
247. Θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν
248. Θεία σκέπη
249. Θεία, καὶ μανναδόχος στάμνος
250. Θεογεννῆτορ
251. Θεογεννήτρια
252. Θεοδόχος (Εἶχε δεχθῇ ἐντὸς τῆς κοιλίας της τὸν Θεόν)
253. Θεόληπτος (ἀφιερωμένη ἐξ ὁλοκλήρου εὶς τὸν Θεόν)
254. Θεομακάριστος
255. Θεομῆτορ (Μητέρα τοῦ Θεοῦ)
256. Θεονύμφευτος
257. Θεόνυμφος (Νύμφη τοῦ Κυρίου)
258. Θεοτόκος (Γέννησε τὸν Θεόν)
259. Θεοτόκος Παρθένος
260. Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα
261. Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία
262. Θεραπεύει σωμάτων μαλακίας καὶ ψυχῶν ἀῤῥωστίας
263. Θεραπεύει τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος
264. Θερμὴ ἀντίληψις
265. Θερμὴ προστασία
266. Θερμὸν ἱλαστήριον
267. Θησαυρὸς σωτηρίας
268. Θησαυρός τῆς ζωῆς ἀδαπάνητος
269. Θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις
270. Θνητῶν πρὸς Θεὸν παῤῥησία
271. Θρηνῶ καὶ στενάζω, μὴ μὲ παρίδη τὸν ἄθλιον
272. Θρόνος πύρινος τοῦ Παντοκράτορος
273. Θρόνος, πυρίμορφος Κυρίου
274. Θυγατέρα (Κόρη)
275. Θυμίαμα εὔοσμον
276. Θύρα μετανοίας
277. Ἰᾶται (θεραπεύει) τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος
278. Ἰᾶται τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν
279. Ἰᾶται τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν
280. Ἱερὸν καταφύγιον
281. Ἱκετεύει τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
282. Ἱκετεύει τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
283. Ἱλαστήριον τοῦ κόσμου
284. Ἰσχὺς καὶ ὀχύρωμα τῶν ἀνθρώπων
285. Καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν
286. Κὰθε πιστός αἰτεῖται ἀπὸ τὴν Θεοτόκο τὴν χάριν, καὶ λαμβάνει τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς αἰτήσεως
287. Καθέδρα τοῦ Βασιλέως
288. Καθέδρα τοῦ Βασιλέως
289. Καλὴ κουροτρόφος παρθένων (τροφός καὶ διδάσκαλος τῶν παρθένων)
290. Καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα
291. Κατάπτωσις τῶν δαιμόνων
292. Καταφυγή, σκέπη καὶ ἀγαλλίαμα τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
293. Κατευνάζει τὸν κλύδωνα τῶν ἐμῶν πταισμάτων
294. Κατευνάζει τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον
295. Καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν
296. Κεχαριτωμένη (Ἔλαβε πολλὰς καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας)
297. Κηρύττω, μεγαλύνω, ψυχῇ τε καὶ καρδίᾳ, καὶ λογισμῷ καὶ γλώσσῃ πάντοτε τὰς εὐεργεσίας της εἰς ἐμέ
298. Κιβωτός χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι
299. Κλῖμαξ (σκάλα) γῆθεν, πάντας ἀνυψώσασα χάριτι
300. Κλῖμαξ ἐπουράνιος, δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός
301. Κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα, ἐξ αἱμάτων της, τῶ Βασιλεῖ τῶν Δυνάμεων
302. Κόρη πανύμνητος
303. Κόσμου Δέσποινα
304. Κόσμου διάσωσμα
305. Κόχλος (κογχύλη) ἡ τόν θεῖον μαργαρίτην, προαγαγοῦσα
306. Κραταιὰ σκέπη ὅλων τῶν πιστῶν
307. Κραταίωμα
308. Κρατὴρ (δοχεῖον, ποτήριον) κιρνῶν ἀγαλλίασιν
309. Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις
310. Κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις
311. Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν
312. Κυρίως Θεοτόκος
313. Λαμβάνει πρόνοια διὰ τὰς ψυχικὰς & σωματικὰς ἀσθενείας μας
314. Λαμπὰς ἄσβεστος
315. Λάμπει τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον
316. Λαμπρὸν τῆς χάριτος γνώρισμα
317. Λειμώνας τῆς τρυφῆς (λιβάδι πνευματικῆς ἀπολαύσεως)
318. Λιμένας τῶν ψυχῶν
319. Λιμὴν δι’ ἡμᾶς ποὺ πλέομεν εἰς τὴν θάλασσαν τοῦ βίου
320. Λιμὴν καὶ προστασία τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
321. Λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων
322. Λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν
323. Λύνει τὴν ἀχλύν (ὁμίχλη) τῶν πταισμάτων μου τῷ φωτισμῷ τῆς λαμπρότητός της
324. Λυτρώνει ἐκ κινδύνων
325. Λυτρώνει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, θλίψεως καὶ νόσου καὶ βλάβης
326. Λυτρώνει ἡμᾶς δεινῶν συμφορῶν, καὶ βλάβης καὶ κινδύνων, καὶ πειρασμῶν, μὲ τὸ ἀμέτρητο ἔλεός της
327. Λυτρώνει ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας
328. Λυτρώνει ἡμᾶς ἐκ τῶν δεινῶν
329. Λυχνία καὶ στάμνος, Μάννα φέρουσα
330. Μακαρία ἡ κοιλία της ἡ βαστάσασα (τὸν σαρκωθέντα Θεόν)
331. Μακάριοι οἱ μαστοί της ποὺ ἐθήλασαν (τὸν σαρκωθέντα Θεόν)
332. Μακαριοῦσιν αὐτὴν πᾶσαι αἱ γενεαί
333. Μαρία, Κυρία πάντων ἡμῶν
334. Μᾶς ἀπαλλάσσει πειρασμῶν, βαρβαρικῆς ἁλώσεως καὶ πάσης ἄλλης πληγῆς
335. Μᾶς βλέπει μὲ τὸ σπλαχνικό της βλέμμα
336. Μᾶς ἐλεεῖ
337. Μᾶς εὐεργετεῖ
338. Μᾶς προστατεύει καὶ μᾶς βοηθάει ἀπὸ περιστάσεις, θλίψεις, ἀνάγκες, συμφορές καὶ πειρασμοὺς τοῦ βίου
339. Μᾶς σώζει
340. Μᾶς σώζει ἐκ τοσούτου κλύδωνος, καὶ δεινῶν κινδύνων
341. Μὲ σένα Θεοτόκε ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί
342. Μὲ σένα θεοτόκε ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί
343. Μὲ σώζει ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου
344. Μὲ τὴ δύναμή της μὲ σκεπάζει, μὲ φυλάει ἄτρωτον, ἐκ παντὸς κινδύνου, καὶ ἐξ ἐχθρῶν τῶν πολεμούντων καὶ μισούντων με
345. Μεγάλη ἡ χρηστότητα (καλοσύνη), καὶ ἄπειρα τὰ θαύματά της
346. Μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος
347. Μεσιτεύει πρὸς τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα (τὸν Χριστόν)
348. Μεσίτρια πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν
349. Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων
350. Μετασκευάζει ἡμᾶς ἐξ ἀῤῥωστίας εἰς ῥῶσιν
351. Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν
352. Μητέρα τοῦ Λόγου
353. Μήτηρ Θεοῦ, ἡ ὁποία μᾶς φυλάει ὑπὸ τὴν σκέπην της
354. Μήτηρ Κυρίου (τοῦ Χριστοῦ)
355. Μητροπάρθενος
356. Μόνη Πανάχραντος
357. Μόνη πανύμνητος
358. Μοῦ δίδει, χεῖρα βοηθείας, καταποντουμένῳ, κακώσεσι τοῦ βίου
359. Μύρον πολύτιμον
360. Νέκρωσις Ἄδου
361. Νεφέλη κούφη (Ἐλαφρύ σύννεφο τὸ ὁποίο ἔφερε εἰς τὸν κόσμο τὸν Χριστόν)
362. Νεφέλη Ὁλόφωτος, ἡ τοὺς πιστοὺς ἀπαύστως, ἐπισκιάζουσα
363. Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα
364. Νύμφη ἀνύμφευτος
365. Νυμφὼν ὁλόφωτος
366. Ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ᾿ οὗ σκέπονται πολλοί
367. Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων
368. Ὁ Θεὸς, ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις ἐξαλείφει τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων
369. Ὁ πόκος ὁ ἔνδροσος, ὃν Γεδεών προεθεάσατο
370. Ὁ προστρέχων εἰς αὐτὴν, λαμβάνει τὸ δώρημα
371. Ὁ Σωτῆρας Χριστὸς κατοίκησε στὴν μήτρα της
372. Ὁ Σωτῆρας Χριστὸς τὴν ἀνέδειξε προστάτιν τοῦ κόσμου
373. Ὁ τόμος ἐν ὧ, δακτύλῳ ἐγγέγραπται, Πατρὸς ὁ Λόγος
374. Ὁ Υἱὸς καὶ Θεὸς αὐτῆς (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) παρέλαβε τὸ πνεῦμα της ὅταν ἐκοιμήθη
375. Ὁ Χριστός οἴκησε ἐν τῇ μήτρᾳ της
376. Ὁδηγήτρια
377. Ὁδὸν ἡ κυήσασα, ζωῆς
378. Οἰ πιστοί γόνυ κλίνομεν πρὸς αὐτὴν
379. Οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ
380. Ὅλῃ ψυχῇ καὶ διανοίᾳ, καὶ καρδίᾳ καὶ χείλεσι τὴν δοξάζω
381. Ὁλκὰς ((ἀσφαλὲς) πλοῖον) τῶν θελόντων σωθῆναι
382. Ὅλοι οἱ πιστοί αὐτήν μεγαλύνομεν
383. Ὅλοι οἱ πιστοί τὴν τιμοῦμε μὲ ὕμνους
384. Ὅλοι οἱ πιστοί τὴν ὑμνοῦμεν πάντας τοὺς αἰῶνας
385. Ὄντως Θεοτόκος
386. Ὅπλο σωτηρίας
387. Ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον
388. Ὄρθρος φαεινὸς τὸν Ἥλιον φέρουσα Χριστόν
389. Ὁρμητήριον, ἐν τῷ πελάγει τῶν θλίψεων, καὶ τῶν σκαν-δάλων πάντων, τοῦ πολεμήτορος
390. Ὄρος ἁλατόμητον (ὄρος ποὺ δὲ λατομήθηκε ποτέ)
391. Ὁσίων πάντων τὸ καύχημα
392. Ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας
393. Οὐ σιωπήσω του βοᾶν τρανώτατα, τὰ μεγαλεῖα της
394. Οὐδεὶς προστρέχων ἐπ’ αὐτὴν, κατῃσχυμένος ἐκπορεύεται
395. Οὐκ ἔστιν ἀριθμήσασθαι δυνατόν, τὰ μεγαλεῖα της
396. Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα
397. Ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ
398. Ὄχημα, Ἠλίου τοῦ νοητοῦ
399. Παθῶν καὶ κινδύνων μᾶς διασώζει
400. Παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως
401. Παμμακάριστος (ἄξια κάθε μακαρισμοῦ)
402. Παναγία Παρθένος
403. Πάναγνος
404. Παναμώμητος (Πάναγνος)
405. Πανάμωμος (Πάναγνος)
406. Πανάχραντος (ἀνέγγιχτος, ἀμόλυντος)
407. Πανθαύμαστος
408. Πάντα γὰρ δύναται, ὡς δυνατὸν ἐν ἰσχύϊ, τὸν Χριστὸν κυήσασα
409. Παντελὴς συντριμμὸς τοῦ θανάτου
410. Πάντες μετὰ Θεόν πρὸς αὐτὴν καταφεύγομεν
411. Παντευλόγητος
412. Παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα
413. Πάντοτε προΐσταται ὑπὲρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα, τῷ Υἱῷ & Θεῷ της
414. Πάντων πρὸς Θεὸν καταλλαγὴ
415. Πάντων τῶν ἐν συμφοραῖς, ταχινὴ καὶ ὀξεῖα ἀντίληψις
416. Πάντων τῶν Χριστιανῶν τὸ καταφύγιον
417. Πανύμνητος
418. Πανύμνητος Θεοτόκος
419. Πανύμνητος Μητέρα
420. Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον
421. Παράκλησιν ἐν ταῖς θλίψεσιν οἶδα
422. Παράκλησις δι’ ἡμᾶς
423. Παραμυθία (παρηγοριά)
424. Παρέχει τὴν ὑγείαν μὲ τὴν πρεσβεία της (εἰς τὸν Θεόν)
425. Παρθένος
426. Παρθένος ἔμεινε, καὶ τεκεῖν ἴσχυσε
427. Παστὰς (δωμάτιο νυφικό) ἀσπόρου νυμφεύσεως
428. Παστὰς τοῦ Λόγου ἀμόλυντος
429. Πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη
430. Πειρασμῶν διαλύει ὄχλον
431. Πειρασμῶν τὰς προσβολὰς ἐκδιώκει, καὶ παθῶν τὰς ἐφόδους
432. Περὶ ἦς λελάληνται σαφῶς δεδοξασμένα καὶ ἀξιάκουστα
433. Πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψώντας τὴν ζωήν
434. Πηγὴ ἀκένωτος τοῦ ζῶντος ὕδατος
435. Πηγὴ ἀφθαρσίας
436. Πηγή, ἀέναος ὄντως, τῆς πρὸς ἐμὲ συμπαθείας
437. Πῖον ὄρος (εὔφορο βουνό), καὶ τετυρωμένον ἐν Πνεύματι
438. Πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα
439. Πιστῶν καταυγάζουσα φρένας
440. Πιστῶν ὁδηγός σωφροσύνης
441. Πιστῶν τὸ στήριγμα
442. Πλατυσμὸς ἐν ταῖς θλίψεσι
443. Πληρώνει τὴν καρδία μου μὲ χαρά
444. Πολεμουμένων ἡ εἰρήνη
445. Πόλις τοῦ Παμβασιλέως
446. Πολλή ἡ δύναμίς της
447. Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρὸς αὐτὴν κατα-φεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν
448. Πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα
449. Πολλῶν πταιόντων συγχώρησις
450. Ποταμός γλυκερός του ἐλέους
451. Ποταμὸς τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητος
452. Πρεσβεία θερμή
453. Πρεσβεύει εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
454. Προΐσταται πρεσβεύουσα εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
455. Προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον
456. Πρὸς αὐτὴν καταφεύγουμε πρὸς ἴασιν τῶν ἀσθενειῶν μας
457. Πρὸς τὴν Θεοτόκο καταφεύγω
458. Πρὸς τὴν Θεοτόκο προστρέχω γιὰ νὰ σωθῶ
459. Πρὸς τὴν σκέπην της, ὁλοψύχως ἕδραμον
460. Προσαγάγει τὴν ἡμετέραν προσευχὴν τῷ Υἱῷ της & Θεῷ ἡμῶν
461. Προστασία καὶ σκέπη, ζωῆς ἐμῆς
462. Προστασία τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος
463. Προστάτις ἐν τοῖς πειρατηρίοις
464. Προστάτις τῆς ζωῆς
465. Προστρέχω τῇ σκέπῃ της
466. Προφθάνει καὶ μᾶς σώζει (ἐξ ἀοράτων καὶ ὁρατῶν ἐχθρῶν)
467. Προφθάνει, ὡς ἀγαθή, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων εἰς αὐτήν
468. Πύλη μόνη ἣν ὁ Λόγος, διώδευσε μόνος
469. Πύλη τῆς σωτηρίας
470. Πύργος ἀσφαλείας
471. Πυρίμορφον ὄχημα (πύρινο ἅρμα), τοῦ Λόγου
472. Πύρινος στῦλος, ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει
473. Πυρὸς προσκύνησιν παύσασα
474. Ράβδος ἡ μυστική, ἄνθος τὸ ἀμάραντον, ἡ ἐξανθήσασα
475. Ῥόδον τὸ ἀμάραντον
476. Ρύεται (λυτρώνει, προστατεύει) ἡμᾶς ἐκ κινδύνων
477. Σεμνή
478. Σεπτοῦ μυστηρίου θύρα
479. Σιγῆς δεομένων πίστις
480. Σκέπη καὶ κραταίωμα
481. Σκέπη, προστασία, ἀντίληψις καὶ καύχημα ἡμῶν τῶν πιστῶν
482. Σκέπη κραταιά
483. Σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης
484. Σκεῦος, μύρον τὸ ἀκένωτον, ἐπ’ αύτήν κενωθὲν εἰσδεξάμενον
485. Σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου
486. Σοφίας Θεοῦ δοχεῖον
487. Σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν
488. Σπεύδει εἰς ἱκεσίαν πρὸς τὸν Θεόν δι’ ἡμᾶς
489. Στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν θεῖον
490. Στεῤῥὸν τῆς Πίστεως ἔρεισμα
491. Στήλη τῆς παρθενίας
492. Στολὴ τῶν γυμνῶν παῤῥησίας
493. Στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα
494. Στῦλος πύρινος
495. Σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις, αὐτὴν μεγαλύνομεν
496. Συνέλαβε τὸν Χριστοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου
497. Συντηρεῖ τὴν Πόλιν της, πάσης ἐχθρῶν ἁλώσεως
498. Σώζει ἡμᾶς ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν
499. Σώζει ἡμᾶς ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν
500. Σώζει πόλιν καὶ λαόν
501. Σώζει τοὺς θλίψεσι βυθιζόμενους
502. Σώζει τοὺς πιστούς
503. Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, ὁ Κύριος ἐξαλείφει τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων
504. Τὰς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύει, καὶ σαρκὸς τὰς ὀδύνας
505. Τὰς τῶν ἐναντίων ἐφόδους ἀποτειχίζουσα
506. Τεῖχος ἀκράδαντον τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
507. Τεῖχος ἀπροσμάχητον
508. Τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῶν μελωδούντων
509. Τεῖχος καταφυγῆς ἡμῶν
510. Τεῖχος τῶν παρθένων καὶ πάντων τῶν εἰς αὐτήν προστρεχόντων
511. Τέτοκε ἄχρονον Υἱόν
512. Τῇ ἐμπνεύσει της θείας πρεσβείας της ἀπελαύνει μακράν τὰ νέφη τῶν λυπηρῶν ποὺ καλύπτουν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδία μου
513. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει ἐξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων
514. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν
515. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει συμφορῶν βίου
516. Τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ῥύπον
517. Τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα
518. Τῆς ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα
519. Τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος
520. Τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος
521. Τῆς εὐφροσύνης, ἡ γεννήσασα τὸν αἴτιον
522. Τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον
523. Τῆς προνοίας, καί τῆς εὐεργεσίας της, ἀφθόνως αὐτὸς παραπήλαυσα
524. Τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον
525. Τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα
526. Τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν
527. Τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ
528. Τὸ γὰρ ἄϋλον ἅπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα
529. Τὸ ζοφερὸν τῆς ἀγνοίας διώκει ἀπὸ τοὺς εὐσεβῶς Θεοτόκον αὐτὴν καταγγέλλοντας
530. Τὸ πῶς, μηδένα διδάξασα
531. Τὸ σκότος λύσασα
532. Τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας
533. Τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα
534. Τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα
535. Τὸ φυλακτήριον πάντων
536. Τὸ Φῶς ἀῤῥήτως γεννήσασα
537. Τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζει ποταμόν
538. Τὸν πολύφωτον ἀνατέλλει φωτισμόν
539. Τόπος ἁγιάσματος τῆς δόξης
540. Τοῦ Ἄδου ἡ Ἀνέκρωσις
541. Τοῦ κόσμου καταφύγιον
542. Τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις
543. Τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ Μήτηρ
544. Τοὺς ζοφώδεις δαίμονας, ὁλοτελῶς ἐκμειώσασα
545. Τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν
546. Τροφὴς τοῦ μάννα διάδοχος
547. Τρυφῆς ἁγίας διάκονος
548. Τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς
549. Τῷ φωτί αὐτῆς ἀεὶ ἀγαλλόμεθα
550. Τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα
551. Τῶν Ἀγγέλων χαρμονή (χαρά)
552. Τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα
553. Τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος
554. Τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα
555. Τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα
556. Τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα
557. Τῶν Ἀποστόλων τὸ ἐγκαλλώπισμα (ἔνδοξον στόλισμα)
558. Τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις
559. Τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον
560. Τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα
561. Τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον
562. Τῶν ἰαμάτων ἀνελλιπῆ σε γινώσκω, θησαυρὸν Πανάμωμε, τὸν ἀδαπάνητον
563. Τῶν ἰαμάτων τὸ δαψιλὲς ἐπιχέει τοῖς πιστῶς ὑμνοῦσιν αὐτὴν καὶ ὑπερυψοῦσι, τὸν ἄφραστόν της τόκον
564. Τῶν νόσων ἰατρόν σε γινώσκω
565. Τῶν παρθένων δόξα καὶ μητέρων, ὡράϊσμα καὶ κλέος
566. Τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα
567. Τῶν πολεμουμένων βοήθεια
568. Τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη
569. Τῶν Προφητῶν περιήχημα
570. Τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη
571. Τῶν Χριστιανῶν καταφύγιον
572. Ὑπάρχει Βασιλέως καθέδρα
573. Ὑπεδέχθη ἐν τῇ Νηδὺϊ αὐτῆς τὸν Λόγον
574. Ὑπὲρ γὰρ τὰ Σεραφείμ, ὑψώθη κυήσασα, τὸν Βασιλέα Χριστόν
575. Ὑπεραγία
576. Ὑπεραγία Θεοτόκος
577. Ὑπερένδοξος
578. Ὑπέρμαχος στρατηγός
579. Ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν
580. Ὕψος ἄρρητον
581. Ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς
582. Φιλάγαθος
583. Φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα
584. Φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα
585. Φρουρὰ ἀσφαλεστάτη
586. Φυλακτήριον πάντων καὶ χαράκωμα καὶ κραταίωμα καὶ ἱερὸν καταφύγιον
587. Φυσίζωος
588. Φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα
589. Φῶς ἡ τεκοῦσα (τὸν Χριστόν)
590. Φωτίζει ἡμᾶς φωτός της ταῖς ἀκτίσι
591. Φωτισμός, ἡμῶν καὶ βεβαίωσις
592. Φωτοδόχος λαμπάδα, τοῖς ἐν σκότει φανεῖσα
593. Φωτὸς κατοικητήριον
594. Φωτὸς οὖσα δοχεῖον, τὸ καθαρὸν καὶ ἄμωμον
595. Χαρὰς αἰτία
596. Χαρὰς δοχεῖον
597. Χάρις αὐτὴν δυσχερείας πάσης ἐκλυτρούμεθα
598. Χειμαζομένων ἡ γαλήνη
599. Χεῖρα βοηθείας εἰς τὰς καταιγίδας, συμφορᾶς καὶ λυπηρῶν τρικυμίας τοῦ βίου ποὺ μᾶς καταποντίζουν
600. Χορηγός θεϊκῆς ἀγαθότητος
601. Χριστιανῶν ἡ προστάτις
602. Χριστοῦ βίβλος ἔμψυχος
603. Χρυσὴ λυχνία
604. Χρυσοπλοκώτατος πύργος
605. Χρωτὸς (σώματος) τοῦ ἐμοῦ θεραπεία
606. Χώρα ἀνήροτος σαφῶς (χωράφι ποὺ δὲν καλλιεργήθηκε ποτέ)
607. Ψάλλομεν προθύμως πρὸς αὐτήν τὴν ὠδήν
608. Ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία
609. Ψυχῶν νυμφοστόλος Ἁγίων (Στολίζει μὲ νυμφικὰ ἐνδύματα τὰς ἁγίας ψυχὰς καὶ τὰς ὁδηγεῖ εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.)
610. Ψυχῶν παντελής σωτηρία

Πηγές:

1. Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ» μετὰ ἑρμηνείας, Ἀθήνα 1983, Ἔκδ. Ε΄
2. Γεώργιος Β. Μαυρομάτης: «ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ», Ἐκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 2004, Ἔκδ. 5^η
3. Πρωτοπρεσβύτερος Πολύκαρπος Γρ. Τύμπας: «ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ», Ἐκδ. ΠΘΕ, Ἀθήνα, Τρίκκη 2007
4. «ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟ ΜΕΓΑ»: Ἐκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Ἔκδ. Η΄, Ἀθήνα 1989

ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Κι εσείς ακόμα καπνίζετε;

Είναι αλήθεια ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία.
Πολλοί άνθρωποι όταν είναι μικροί και ακούνε πως το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία και όταν οι γονείς τους τους συμβουλεύουν να μην πιάσουν στα χέρια τους ποτέ τσιγάρο, καταλαβαίνουν και λένε «όχι ποτέ δεν θα καπνίσω». Καθώς όμως μεγαλώνουν και βλέπουν πως οι φίλοι έχουν τσιγάρα και τα καπνίζουν τους φαίνεται λογικό να καπνίσουν κι αυτοί. Το θεωρούν σαν μόδα κι ότι αν δεν καπνίσουν, οι φίλοι τους θα τους κοροϊδεύουν.
Άλλα παιδιά από μικρά θέλουν να κάνουν πως καπνίζουν και παίρνουν μικρά τσιγαράκια τσίχλες και ποζάρουν στον καθρέφτη. Αυτή είναι η κακή αρχή αυτού του φαινομένου. Αυτά τα παιδιά, μπορεί όταν μεγαλώσουν να αλλάξουν γνώμη βλέποντας τα συμπτώματα και καταλαβαίνοντας τη σοβαρότητα του καπνίσματος. Αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο που απειλεί τη ζωή τους και τι πρόκειται να τους συμβεί.
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη δουλειά τους είναι υποχρεωμένοι να δέχονται τον καπνό του τσιγάρου από τους συναδέλφους τους. Αυτό τους προκαλεί μεγάλη καταπίεση και στεναχώρια γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο οι συνάδελφοι τους τους δείχνουν ότι δεν τους σέβονται ούτε τους υπολογίζουν. Το παθητικό κάπνισμα λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός πολλών ανθρώπων. Ένας καπνιστής δύσκολα δε θα καπνίσει σε φιλικό σπίτι και αυτό προκαλεί δυσαρέσκεια στους γύρω του.
Πολλοί λένε πως το κάπνισμα τους βοηθάει να ξεχνούν τα προβλήματα τους, τους σώζει από την νευρικότητα και το άγχος και πολλά άλλα. Μου κάνει εντύπωση το πώς μπορούν και συνεχίζουν να καπνίζουν ακούγοντας τις διάφορες ανακοινώσεις ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο.
Στη χώρα μας αλλά και σε πολλές άλλες χώρες υπάρχει νόμος με τον οποίο απαγορεύεται το κάπνισμα στο δικαστήριο, στην εκκλησία, στους δημόσιους χώρους, στα νοσοκομεία κ.ά. Όμως καλό θα ήταν να μην απαγορεύεται μόνο εκεί αλλά σε όλο τον κόσμο. Μετά από όλα αυτά υπάρχουν μερικοί που παραπονούνται στις πτήσεις εσωτερικού ή στα θέατρα γιατί δεν τους επιτρέπεται να καπνίζουν σε όλους τους χώρους.
Κάποιοι για να το κόψουν καταφεύγουν στις ειδικές τσίχλες που αντικαθιστούν τη νικοτίνη, λύσεις βέβαια προσωρινές.
Πρέπει, λοιπόν, όλοι εμείς, η νέα γενιά, να φροντίσουμε ώστε μα μην γίνουμε σκλάβοι του τσιγάρου κάνοντας έτσι κακό όχι μόνο στον εαυτό μας αλλά και σε όλους όσους βρίσκονται γύρω μας.
Πηγή:
8dim-thess.thess.sch.gr/‎
Ηλιάδου Νατάσα
μαθήτρια της ΣΤ΄2 Τάξης.

ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ
Στις μέρες μας συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Ενώ όλοι ξέρουν και συμφωνούν ότι το κάπνισμα είναι πολύ βλαβερό για την υγεία μας,  παρ’ όλα αυτά πάρα πολύς κόσμος καπνίζει. Γιατί πιστεύετε συμβαίνει αυτό;
Ο Χριστόφορος Κολόμβος επιστρέφοντας από το ταξίδι του και την ανακάλυψη της Αμερικής, έφερε μαζί του ένα παράξενο έθιμο των ντόπιων φυλών. Τότε πολλοί Ευρωπαίοι άρχισαν να καπνίζουν, θεωρώντας ότι οι ουσίες του τσιγάρου είναι ωφέλιμες για την υγεία.
Σήμερα όλοι ξέρουν για τις βλαβερές (φονικές είναι η πιο σωστή λέξη) επιδράσεις του καπνίσματος. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να καπνίζουν, αν και αναγνωρίζουν το πόσο επικίνδυνο είναι. Όλοι πιστεύουν ότι το κακό δεν θα συμβεί σε αυτούς. Πολλοί αναφέρουν μάλιστα απλοϊκά και αφελή παραδείγματα του τύπου, “…έχω ένα θείο που καπνίζει σαν φουγάρο και είναι δυνατός σαν ταύρος”.
Κάθε χρόνο πάνω από τρία εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες που συνδέονται με τις επιπτώσεις του τσιγάρου στο ανθρώπινο σώμα. Το τσιγάρου επηρεάζει σχεδόν όλο το σώμα. Οι περισσότεροι όταν αναφέρονται στα βλαβερά συστατικά του καπνού αναφέρονται στην πίσσα και την νικοτίνη. Δυστυχώς, ο καπνός του τσιγάρου περιέχει περίπου 4.000 συστατικά που επηρεάζουν αρνητικά την υγεία μας. Μερικά από αυτά είναι:
Η νικοτίνη
Η νικοτίνη κάνει την καρδιά του ανθρώπου να χτυπά γρηγορότερα και αυξάνει την πίεση του αίματος από την πρώτη στιγμή που κάποιος την εισπνεύσει. Αυτό είναι η αιτία για τις καρδιακές παθήσεις που παρουσιάζουν συχνά οι καπνιστές. Η νικοτίνη προκαλεί εθισμό, δηλαδή το άτομο συνηθίζει και χρειάζεται την ουσία αυτή. Γι΄ αυτό και πολλοί καπνιστές δυσκολεύονται να σταματήσουν το κάπνισμα.
Η πίσσα
Το πιο σημαντικό συστατικό είναι η σκουρόχρωμη πίσσα του καπνού. Αυτή ακριβώς η ουσία περιέχει και το άρωμα. Η πίσσα είναι το υλικό με το οποίο φτιάχνουμε τους δρόμους. Κάθεται στις πνευμονικές κυψελίδες και τις φράζει. Έτσι η λειτουργία της αναπνοής δυσκολεύει, με αποτέλεσμα να μην προσλαμβάνεται επαρκής ποσότητα οξυγόνου.
Μονοξείδιο του άνθρακα
Είναι ένα δηλητηριώδες αέριο που συνδέεται με μεγαλύτερη ευκολία με την αιμοσφαιρίνη του αίματος, απ’ ότι με το οξυγόνο. Αυτό σημαίνει ότι εάν βρεθούμε σε ένα χώρο με μεγάλη συγκέντρωση αυτού του αερίου, τότε δεν προσλαμβάνουμε οξυγόνο παρά μόνο μονοξείδιο του άνθρακα, με αποτέλεσμα να νεκρώσουν τα κύτταρα του σώματός μας και τελικά να πεθάνουμε.
Φορμαλδεΰδη
Είναι το υλικό που βάζουμε τους νεκρούς ιστούς (τα πτώματα δηλαδή) για να διατηρηθούν και να μην αποσυντεθούν.
Αρσενικό
Είναι δηλητήριο. Υπάρχει στα περισσότερα ζιζανιοκτόνα.
Βενζόλιο
Υλικό που περιέχεται στο πετρέλαιο. Δημιουργεί καρκινογόνα κύτταρα.
Ραδόνιο, πολώνιο
Ραδιενεργά υλικά.

Γιατί το τσιγάρο προκαλεί εθισμό
Όταν εισπνέουμε τον καπνό, η νικοτίνη απορροφάται ταχύτατα και μεταφέρεται στην καρδιά και στον εγκέφαλο. Η ουσία αυτή οδηγεί τον οργανισμό να εκκρίνει δύο ουσίες την αδρεναλίνη και την ντοπαμίνη που αυξάνουν τον μεταβολισμό του σώματος δημιουργώντας ένα αίσθημα ευχαρίστησης και διέγερσης. Σιγά-σιγά ο εγκέφαλος προσαρμόζεται στην παρουσία της νικοτίνης και εάν σταματήσει να υπάρχει στο αίμα, τότε δημιουργείται αίσθηση κόπωσης, εκνευρισμού και μελαγχολίας, μειωμένης συγκέντρωσης κ.ά. Έτσι αναζητούμε συνεχώς να καπνίσουμε τσιγάρο. Η κατάσταση δεν σταματάει εκεί. Ο οργανισμός προσαρμόζεται σιγά-σιγά στα επίπεδα της νικοτίνης και αναζητάει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες…

Παθητικό κάπνισμα
Δυστυχώς δεν κινδυνεύουν μόνο οι καπνιστές από τον καπνό του τσιγάρου. Έχει αποδειχθεί ότι ο καπνός που βγαίνει από το στόμα των καπνιστών και ο καπνός που βγαίνει από το καμένο τσιγάρο επηρεάζει την υγεία όλων όσων τον εισπνέουν. Η εισπνοή του καπνού από το τσιγάρο του διπλανού μας ονομάζεται παθητικό κάπνισμα. Μερικοί υποστηρίζουν ότι το παθητικό κάπνισμα είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από το άμεσο κάπνισμα. Κι αυτό επειδή η συγκέντρωση πίσσας, νικοτίνης και άλλων βλαβερών ουσιών είναι μεγαλύτερη στον καπνό που βγαίνει από το τσιγάρο που καίγεται σε χαμηλή θερμοκρασία. Το παθητικό κάπνισμα μπαίνει στην κατηγορία του άφιλτρου καπνίσματος. Όσο το τσιγάρο καίει στο τασάκι, ο καπνός εισέρχεται στον οργανισμό μας σαν να μην υπήρχε καθόλου φίλτρο. Έτσι «τα ξεχασμένα» τσιγάρα είναι αυτά τα τσιγάρα που καπνίζουμε και μάλιστα διπλά, γιατί η περιεκτικότητα σε πίσσα και νικοτίνη που αναφέρονται πάνω σε κάθε πακέτο αφορά την εισπνοή με το φίλτρο. Ο καπνός που βγαίνει από το καμένο τσιγάρο περιέχει δύο φορές περισσότερο πίσσα και νικοτίνη από τον καπνό που εισπνέουν οι καπνιστές και πέντε φορές περισσότερο μονοξείδιο του άνθρακα. Γι’ αυτό και η αναπνοή γίνεται δυσκολότερα σε ένα δωμάτιο γεμάτο από καπνό τσιγάρου.

Είναι αργά για να κοπεί η βλαβερή αυτή συνήθεια;
Πολλοί πιστεύουν ότι είναι πλέον αργά να κόψουν το τσιγάρο επειδή ό,τι και να γίνει η υγεία τους έχει ήδη επιβαρυνθεί. Κι όμως τα οφέλη από την διακοπή του καπνίσματος μπορεί να είναι τόσο γρήγορα όσο δεν το φαντάζονται. Συγκεκριμένα μετά από :
20 λεπτά
Η αρτηριακή πίεση επανέρχεται στα κανονικά επίπεδα. Ο καρδιακός ρυθμός επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα
8 ώρες
Το επίπεδο του μονοξειδίου του άνθρακα στο αίμα φυσιολογικό, το επίπεδο του οξυγόνου αυξάνει και φτάνει στα φυσιολογικά επίπεδα.
12 ώρες
Σχεδόν όλη η νικοτίνη έχει αποβληθεί από τον οργανισμό.
24 ώρες
Η πιθανότητα καρδιακών επεισοδίων αρχίζει ήδη να μειώνεται.
48 ώρες
Βελτιώνονται η αίσθηση της γεύσης και της όσφρησης.
72 ώρες
Η αναπνοή γίνεται ευκολότερη. Η αναπνευστική χωρητικότητα των πνευμόνων αυξάνεται.
5 ημέρες
Έχουν αποβληθεί από το σώμα οι περισσότερες βλαβερές ουσίες που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της νικοτίνης.
2 εβδομάδες έως 3 μήνες
Η κυκλοφορία του αίματος συνεχώς βελτιώνεται. Το περπάτημα γίνεται ευκολότερο. Η λειτουργία των πνευμόνων αυξάνει μέχρι 30%.
1 έως 9 μήνες
Λιγότερο λαχάνιασμα. Αύξηση της ενεργητικότητας του σώματος. Καλύτερη κατάσταση των πνευμόνων τα οποία μπορούν να αντισταθούν σε μολύνσεις.
1 έτος
Μειώνεται σημαντικά ο κίνδυνος καρδιακού επεισοδίου.
5 έτη
Έχει ήδη μειωθεί σημαντικά ο κίνδυνος θανάτου από καρκίνο του στόματος και του τραχήλου.
10 έτη
Μειώνεται ο κίνδυνος θανάτου από καρκίνο πνευμόνων και από άλλες μορφές καρκίνου.
15 έτη
Ο κίνδυνος καρδιακών επεισοδίων είναι ο ίδιος με των ανθρώπων που δεν κάπνισαν ποτέ.

Προσπαθήστε, λοιπόν, να πείσετε τους ανθρώπους που καπνίζουν ότι δεν είναι αργά. Η ζωή τους περιμένει!

Πηγή: www.agogiYgeias.gr

«Ό,τι χρειάζεται η ψυχή ενός παιδιού
είναι το φως του ήλιου, τα παιχνίδια,
το καλό παράδειγμα και λίγη αγάπη»
Φ. Ντοστογιέφσκυ – «Αδελφοί Καραμαζώφ»

Η προέλευση της λέξης παιχνίδι από τις λέξεις παις, παίζω, παιδεία υπογραμμίζει το πόσο αυτή η λέξη έχει σχέση με το παιδί, τη διασκέδαση, την πνευματική καλλιέργεια και την εκπαίδευσή του. Τα παιδιά στην αρχαία Σπάρτη έπαιζαν πολεμικά παιχνίδια και γυμνάζονταν. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους στη Ρώμη έπαιζαν με σιδερένια στεφάνια, τυφλόμυγα, πεντόβολα και κότσια. Στο Βυζάντιο τα παιδιά στο σχολείο χαίρονταν να ψάλλουν και να παίζουν.

Το παιχνίδι είναι η παγκόσμια γλώσσα των παιδιών. Μέσα απ’ αυτό μπορούν κι εκφράζονται πιο ευέλικτα, σωστά και πολύπλευρα απ’ ότι με τον προφορικό λόγο. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν τονίσει, πως το παιδί με το παιχνίδι δείχνει τη σωματική, συναισθηματική και κοινωνική του εξέλιξη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να χειρισθεί την πραγματικότητα. Επίσης έχει επισημανθεί η λυτρωτική λειτουργία του παιχνιδιού, με την οποία το παιδί μπορεί να εκτονώσει την έντασή του.

Μια άλλη διάσταση του παιχνιδιού είναι η δυνατότητα που δίνει στο παιδί να ξαναζήσει ενεργά και να επεξεργαστεί τραυματικές καταστάσεις, που αρχικά βίωσε παθητικά. Το παιδί είναι δυνατόν «ν’ αλλάξει ρόλο». Η πολυπλευρότητα του παιχνιδιού είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν τα παιδιά στην προσπάθειά τους ν’ αποσαφηνίσουν το άγνωστο ή τρομαχτικό. Μέσα στο προστατευτικό πλαίσιο του παιχνιδιού όλα είναι δυνατά. Μπορεί κάποιος να νιώσει πως είναι να χτυπιέται χωρίς να συμμετέχει σε ξυλοδαρμό. Μπορεί να παίζει με προσωπικά συναισθήματα, που ίσως να’ ναι επικίνδυνα ή απαγορευμένα στην πραγματικότητα, όπως χαρά, λύπη, οργή και μίσος, χωρίς όμως να κυριεύεται από πανικό ή να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει βία. Ό,τι γίνεται δεν είναι παρά ένα παιχνίδι. Όποτε θέλει, μπορεί να βγει απ’ το πλαίσιο του παιχνιδιού. Το παιχνίδι λοιπόν κατορθώνει και μειώνει την ένταση, αλλά, όταν η ένταση είναι υπερβολικά μεγάλη, παύει να υπάρχει το πραγματικό παιχνίδι και μετατρέπεται σ’ ένα καταναγκασμό επανάληψης, όπου το παιδί φτιάχνει συνεχώς τα ίδια μ’ ένα στερεότυπο τρόπο.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η περιέργεια είναι μια πολύ σημαντική κινητήρια δύναμη, τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα. Η δε ικανοποίησή της είναι μια ανάγκη που πρέπει να κορεστεί. Για να γίνει, όμως αυτό, μπαίνει σε ενέργεια η εφευρετικότητα και δημιουργικότητα του πνεύματος. Στα παιδιά, λοιπόν, αυτή η δημιουργική περιέργεια εκφράζεται από πολύ μικρή ηλικία με τη μορφή παιχνιδιού. Στο παιχνίδι ένα παιδί μπορεί να δράσει, ν’ αντιδράσει, να συμμετάσχει, να σκεφτεί κλπ. Έτσι παρατηρούμε ότι στην πλειοψηφία τους τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι, ενώ παράλληλα έχει βρεθεί ότι όσο πιο πολλά και διαφορετικά παιχνίδια παίζει ένα παιδί, τόσο πιο δημιουργικό και πνευματικά ανήσυχο γίνεται. Οι προτιμήσεις του είναι πιο ποικίλες, τα ενδιαφέροντά του πλουσιότερα, ενώ σαν ενήλικας έχει περισσότερες πιθανότητες ν’ αποκτήσει ευρύτερο φάσμα ενδιαφερόντων, πράγμα που τον κάνει πιο δραστήριο και – γιατί όχι – πιο ευτυχισμένο. Κάτι που είναι σημαντικό και που αφορά την αξία του παιχνιδιού στην εξέλιξη του παιδιού είναι ότι το παιχνίδι, ως δραστηριότητα είναι κατά κύριο λόγο εθελοντική, αυθόρμητη και απορροφητική, ενώ χαρακτηρίζεται και από ελευθερία. Όλα αυτά σε συνδυασμό, κάνουν το παιχνίδι μια συναρπαστική ασχολία για κάθε παιδί, αποτελώντας την αντανάκλαση της ίδιας της ζωής, με τους δικούς του κανόνες συμπεριφοράς, με πνεύμα συνεργασίας και γενικά με όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για να ενταχθεί το άτομο αργότερα στην κοινωνία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το παιχνίδι είναι ένα σημαντικό, μορφωτικό, ηθοπλαστικό και υγιεινό μέσο που συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη του παιδιού. Κατά πρώτον τη σωματική με τα ομαδικά παιχνίδια που απαιτούν γρήγορες κινήσεις, αποκτώντας ευκαμψία αρθρώσεων, αντοχή στην κόπωση κι επιδεξιότητα. Ενδυναμώνουν το νευρικό σύστημα, διευκολύνουν τη λειτουργία της αναπνοής, εντείνουν την κυκλοφορία του αίματος κι επιφέρουν μια χαλάρωση και ισορροπία.

Δεύτερον καλλιεργείται η πνευματική του ανάπτυξη, διότι πειθαρχείται το πνεύμα του, συγκεντρώνεται η προσοχή του, αναπτύσσεται η κρίση, ο συλλογισμός, η φαντασία, η μνήμη. Τρίτον παράλληλα συμβάλλει και στη συναισθηματική του ανάπτυξη, προκαλώντας ευχάριστες συναισθηματικές καταστάσεις οι οποίες συμβάλλουν στην πνευματική ευφορία και γενικά η ψυχή του παιδιού σμιλεύεται και εξευγενίζεται.

Ακόμη το παιχνίδι χρησιμεύει στο παιδί ως μέσον για την παροχέτευση της οργής, του φόβου, του μίσους, της ζηλοτυπίας και των άλλων βίαιων συναισθημάτων του. Αποτελεί επίσης σημαντική ασφαλιστική δικλείδα των απωθημένων στο υποσυνείδητο επιθυμιών του, αποκαθιστώντας τη συναισθηματική ισορροπία του.  Με το παιχνίδι αναπτύσσεται το κοινωνικό συναίσθημα του παιδιού το οποίο είναι αναγκαίο για την αρμονική του συμβίωση μέσα στην κοινωνία, η αμοιβαία εκτίμηση, αλληλοσεβασμός, η συνεργασία, ο αλτρουισμός και η δικαιοσύνη. Καλλιεργούνται οι αρετές της γενναιότητας, της ειλικρίνειας, της τιμής και της αυτοθυσίας, στεριώνοντας μια ηθική προσωπικότητα. Απ’ την άλλη καταστέλλονται τα εγωιστικά του ένστικτα, ασκείται η αυτοπειθαρχία, η αυτοκυριαρχία, η υπομονή και επιμονή. Με τη συμβολή σ’ όλα τα παραπάνω το παιχνίδι αποβαίνει έτσι σαν μέσο αυτο-έκφρασης της προσωπικότητας του παιδιού.

Το παιχνίδι ενώνει τους ανθρώπους, είναι κοινωνικό, δεν επιτρέπει παραβιάσεις, ατομικές επαναστάσεις και αναρχίες. Αντίθετα, επιτρέπει πολύ λιγότερα απ’ ό,τι η ίδια η ζωή απαιτεί. Είναι απόλυτα συνδεδεμένο με όλες τις ανθρώπινες τάσεις: με στην ανάγκη για διατροφή (παίζουμε δοκιμάζοντας καινούργια και άγνωστα φαγητά), με στην ανάγκη για κίνηση (παιχνίδια αγωνιστικά), με το ένστικτο της ιδιοκτησίας (παιχνίδια διαφόρων συλλoγών),με το σεξουαλικό ένστικτο (φλερτ-χορός), με την τάση για προστασία του ίδιου μας του εαυτού και των άλλων (παιχνίδια παρακολούθησης, μάχης, κλέφτες και αστυνόμοι), με στην ανάγκη για συντροφιά (κοινωνικά-ομαδικά παιχνίδια), με στην τάση για μίμηση (μιμητικά παιχνίδια). Αν ένα παιδί δεν έχει το χρόνο ή την ευκαιρία να παίξει, η ανάπτυξή του θα υποφέρει. Πρόκειται για μια διαδικασία αγωγής, μια αναγκαία αυτό-εκπαίδευση. Μέσα απ’ το παιχνίδι το παιδί ασκεί τις αισθήσεις του, αποκτά πλούσιες εμπειρίες και παραστάσεις, εμπλουτίζει το συναίσθημά του, διεγείρεται η φαντασία του, εξασκείται στο να σκέφτεται, να κρίνει, να σχεδιάζει. Την αναγκαιότητα και την παιδαγωγική  του παιχνιδιού είχαν τονίσει από την αρχαιότητα ο Πλάτωνας αλλά και οι μεταγενέστεροι παιδαγωγοί όπως o Montaigne, o Rousseau και άλλοι. Το παιχνίδι είναι για το παιδί το καθ’ εαυτό περιεχόμενο της ύπαρξής του και το σημαντικότερο μέσο το οποίο έχει σαν στόχο τη σωματικοί, πνευματική και συναισθηματική του ανάπτυξη, με πρωταρχικό και κυριότερο στοιχείο, στην ευχαρίστηση, γιατί χωρίς αυτή δεν μπορούμε να μιλάμε για παιχνίδι.

Παιχνίδι και ηλικίες
Το παιδί στη μικρή του ηλικία, για λόγους ψυχολογικούς, προτιμά τα ατομικά μοναχικά παιχνίδια. Παίζει με τα άψυχα και με τα μικρά ζωάκια, που μπορεί να κυριαρχεί πάνω τους, να ξεθυμαίνει την επιθετικότητά του κακοποιώντας τα αλλά και να τα αγαπά όσο και όποτε αυτό θέλει. Μεγαλώνοντας χρησιμοποιεί στα παιχνίδια του τις εμπειρίες που απόχτησε και που κατασταλάζουν μέσα του σαν γνώσεις. Στην ηλικία των 9-14 χρονών επικρατεί πάλι το «εγώ» και η τάση να διακριθεί και να ξεχωρίσει από τους άλλους. Τα ομαδικά παιχνίδια βοηθούν τα παιδιά αυτής της ηλικίας να ξεπεράσουν αυτή την κρίση της εγωπάθειας και να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Όσο οι ψυχο-πνευματικές και  σωματικές του δυνάμεις τελειοποιούνται και καθώς το παιδί μεγαλώνει, δρα ολοένα και πιο συνειδητά μέσα στο ομαδικό παιχνίδι και αρχίζει να ταυτίζει το ατομικό του συμφέρον με το γενικό της ομάδας, γεγονός, που αποτελεί αρχή της κοινωνικοποίησής του.

Το παιχνίδι στη διδακτική και μαθησιακή διαδικασία
Το παιχνίδι είναι ο άξονας της σύγχρονης αγωγής, είναι για το παιδί ό,τι η εργασία για τον ενήλικα, και το διακριτικό γνώρισμα των σύγχρονων γνώσεων και κατευθύνσεων της παιδαγωγικής, είναι η εισαγωγή του παιχνιδιού στη σχολική εργασία για στην πολύπλευρη ωφελιμότητά του. Η μορφή της διδασκαλίας δεν είναι παιχνίδι, αλλά η ύλη του μαθήματος είναι κατά τέτοιο τρόπο διαμορφωμένη, έτσι ώστε η όλη διαδικασία να έχει παιγνιώδη μορφή. Η γνώση καταχτιέται από τους μαθητές με αβίαστο, παιγνιώδη και ευχάριστο τρόπο, βοηθώντας τον να εξωτερικεύει τα συναισθήματα που του προκάλεσε το περιεχόμενο του μαθήματος. Έτσι το μάθημα γίνεται πιο αποδοτικό, οι μαθητές συνεργάζονται αρμονικά, οργανώνουν τις εμπειρίες τους, τακτοποιούν τις εντυπώσεις και τις παρατηρήσεις τους, εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους κι αποκτούν μία άνεση στην έκφραση. 

Παιγνιοθεραπεία
Είναι μια μορφή παιδο-ψυχοθεραπείας, που χρησιμοποιεί το παιχνίδι του –“τον βασιλικό του δρόμο προς το ασυνείδητο”- σαν στην βασική μορφή επικοινωνίας και κατανόησής του. Κι ακριβώς επειδή το παιχνίδι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό μέσο κατανόησης όχι μόνο των προβλημάτων μα και των δυνατοτήτων του παιδιού, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται για διαγνωστικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Μέσα από στην επικοινωνία αυτή, γίνεται δυνατή η επεξεργασία των προβλημάτων του παιδιού ανάλογα με τους στόχους που έχουν αρχικά καθοριστεί. Για μερικούς τουλάχιστον η χρησιμοποίηση του παιχνιδιού στην κλινική πράξη ίσως φαίνεται σαν κάτι  παράξενο. Αυτό ίσως συμβαίνει γιατί πολλοί θεωρούν το παιχνίδι σαν αντίθετο της σοβαρότητας. Κι όμως o S. Kierkegaard ήδη το 1847 έγραφε: «τα παιδιά τα γνωρίζουμε καλύτερα βλέποντάς τα να παίζουν….» Η συστηματική χρησιμοποίηση του παιχνιδιού σαν διαγνωστικό θεραπευτικό μέσο τοποθετείται γύρω στη δεύτερη με τρίτη δεκαετία του αιώνα μας. Έχει κοινές ρίζες με στην παιγνιο-θεραπεία, που χρονολογείται απ’ το 1919 όταν η M. Klein άρχισε στην πρώτη της παιδο-ψυχανάλυση μ’ ένα 5χρονο αγοράκι χρησιμοποιώντας παιχνίδια.

Ποιοι είναι οι στόχοι της παιγνιο-θεραπείας
Υπάρχουν πολλοί ορισμοί για τους στόχους της παιγνιοθεραπείας, αλλά ένας από τους εγκυρότερους είναι το να προσπαθήσουμε “να επαναφέρουμε το παιδί στο φυσιολογικό ρυθμό της εξέλιξής του”. Η επεξεργασία αγχογόνων εμπειριών-στερήσεις, υπερερεθισμός, απόρριψη, εξαναγκασμός και συγκρούσεις-που σχετίζονται με μια λαθεμένη εξέλιξη, αποτελεί στόχο της παιγνιοθεραπείας, ώστε να μπορέσει το παιδί να βρεί αυτό που του λείπει, με σκοπό επίσης να ελευθερώσει το δρόμο του παιδιού, που οδηγεί σε μια αυθόρμητη εξέλιξη και “αυτοεπούλωση”. Η βελτίωση συμπτωμάτων δεν αποτελεί πάντα κριτήριο βελτίωσης. Μερικές φορές όμως ένα σύμπτωμα είναι τόσο βασανιστικό, τόσο για το ίδιο το παιδί όσο και για τον περίγυρό του, που η εξάλειψή του κρίνεται αναγκαία, έστω κι αν δεν αγγίζεται άμεσα ή βαθύτερα η αιτία που το προκαλεί. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, που το σύμπτωμα αποτελεί το “υγειέστερο” κομμάτι της προσωπικότητας και λειτουργεί σαν κραυγή βοήθειας. Η παιγνιοθεραπεία θα ενδεικνυόταν για παιδιά με εμφανή συμπτώματα, που δείχνουν πως υποφέρουν έντονα π.χ. άγχος, απομόνωση, αυπνίες, αισθήματα κατωτερότητας, ενούρηση, εγκόπριση, κ.λ.π κι από τα οποία συχνά το παιδί δείχνει με τον τρόπο του πως θέλει ν’απαλλαγεί. Επίσης πιθανά προβλήματα με φίλους, συμμαθητές, δασκάλους, γονείς, κ.λ.π.-και που μπορεί ν’αποτελούν εκφράσεις οποιουδήποτε επιπέδου ψυχοπαθολογίας- θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν θεραπευτικά.

Θεωρίες για το παιχνίδι
Α. Η θεωρία της πλεονάζουσας ενέργειας:  αποβλέπει στην αποφόρτιση της ενέργειας που είναι υπερβολική και πλεονάζει.
Β. Η θεωρία της ανάπαυλας: το παιδί καταφεύγει στο παιχνίδι για να βρεί ηρεμία, γαλήνη, ευχαρίστηση και ξεκούραση.
Γ. Η θεωρία της ανακεφαλαίωσης: χαρακτηρίζει το παιχνίδι ως αντανάκλαση και επέκταση προηγουμένων μορφών συμπεριφοράς.
Δ. Η θεωρία της εξάσκησης ή της αυτοδιαμόρφωσης:  προσπαθεί να καταδείξει πως τα διάφορα παιχνίδια προετοιμάζουν κατάλληλα το παιδί για στην αντιμετώπιση των αναγκών της ζωής.
Ε. Η θεωρία της κάθαρσης: ικανοποίηση επιθυμιών που απαγορεύει και αποθεί η συνείδηση. Ετσι επέρχεται μια κάθαρση η οποία ανακουφίζει από το ψυχικό άγχος.
ΣΤ. Η θεωρία της επιτυχίας του P. Janet: Το παιδί παίζει για να απολαύσει το συναίσθημα της χαράς που συνοδεύει η επιτυχία.

Είδη παιχνιδιών
Τα παιχνίδια εξάσκησης ή λειτουργικά:
1. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα αισθησιοκινητικά παιχνίδια χωρίς σύμβολα και κανόνες, καθώς επίσης και παιχνίδια ερωτήσεων, σε αινίγματα και σε μυθοπλαστικά παιχνίδια.
2. Τα συμβολικά παιχνίδια: Χρησιμοποιεί κατά τρόπο συμβολικό διάφορα αντικείμενα (λ.χ. μια πέτρα συμβολίζει το σαπούνι).
3. Τα παιχνίδια κανόνων: Γνώρισμα τους η τήρηση κανονισμών και απαγορεύσεων. Κύριο χαρακτηριστικό τους ο συναγωνισμός και η άμιλλα.

Βιομηχανικό παιχνίδι
1. Τα επιτραπέζια μορφωτικά παιχνίδια: Προωθούν τη νοημοσύνη και την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης, εξάσκηση στην αριθμητική, καλλιέργεια της μνήμης. Προσφέρουν γνώση και ψυχαγωγία. Έχουν  σαν στόχο την προώθηση παραγόντων ευφυΐας όπως η γρήγορη αντίληψη, η διαφοροποίηση, η ταύτιση. Εμπλουτίζουν την κοινωνική ζωή του παιδιού με τις κοινωνικές αρετές της συνεργασίας, της τιμιότητας, του σεβασμού των κανόνων – το fair play είναι το ανώτατο χρέος – μονάχα έτσι μπορεί να ασκηθεί για το μεγάλο παιχνίδι, αργότερα, της δημόσιας ζωής.
2. Τα κουρδιστά ή ηλεκτρικά παιχνίδια: Γνωριμία με τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Καλό είναι αυτά τα παιχνίδια να είναι μόνο συμπληρωματικά και όχι βασικά.
3. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ‘Video Games’: Εχουν σαν βάση το πρόγραμμα. Είναι στατικά και τυποποιημένα. Διάδοχοι των παιχνιδιών της προηγούμενης δεκαετίας , ασύγκριτα βελτιωμένα σε εικόνα, ήχο, δυνατότητες και γενικά ποιότητα παιχνιδιού. Μια ολόκληρη βιομηχανία στο χώρο της οικιακής ψυχαγωγίας που παίζουν  μικρά και μεγάλα παιδιά! Οι αγαπημένοι ήρωες δεν είναι πια χάρτινοι σε έντυπη μορφή όπως ήταν ο Ζορρό ή ο Γκαούρ Ταρζάν. Οι ήρωες των σημερινών παιδιών είναι ψηφιακοί σε άυλη μορφή και εξίσου αθάνατοι, όπως οι προηγούμενοι. Κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα στο διάβα του χρόνου.

Μοιάζει απίστευτο αλλά τα πρώτα ηλεκτρονικά παιχνίδια τα έπαιξαν φοιτητές  και μέλη επιστημονικών κοινοτήτων σε ερευνητικά ιδρύματα στη δεκαετία του ’60! σε  «χρονομισθωμένους υπολογιστές»! Αργότερα στη δεκαετία του ’70 έκαναν τη εμφάνιση τους τα πρώτα ηλεκτρονικά παιχνίδια στην αγορά σε σφαιριστήρια, μπιλιαρδάδικα, σταθμούς λεωφορείων και ειδικές αίθουσες ηλεκτρονικών παιχνιδιών (τα λεγόμενα ‘ουφάδικα’). Το 1980 καταφθάνει ο θρυλικός πια Pack Man, και στη συνέχεια το 1983 παρουσιάστηκαν οι πρώτες παιχνιδομηχανές (Atari). Και βέβαια από τότε ‘κύλησε το νερό στ’ αυλάκι’ με μεγάλη ποικιλία σε τίτλους με ευρεία γκάμα κατηγοριών παιχνιδιών όπως: Περιπέτειες, Παιχνίδια στρατηγικής, Αστυνομικά, Διαστημικά, Θρίλερ, Εξομοιωτές.

Αν προσθέσουμε και τα επιχειρήματα των φανατικών εχθρών των ‘Video Games’ περνάμε απέναντι στη «σκοτεινή πλευρά» της φωτεινής οθόνης, εκεί που στενεύει επικίνδυνα ο κόσμος των παιδιών μέσα στην οθόνη αντιμετωπίζοντας το παιχνίδι  σαν έναν ‘ηλεκτρονικό φίλο’ που αντικαθιστά την απαραίτητη για τη φυσιολογική του ανάπτυξη παρουσία των συνομηλίκων φίλων του. Στην άποψη αυτή έρχονται να συμφωνήσουν κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι επισημαίνοντας τις αρνητικές συνέπειες των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Τα ερωτήματα είναι πολλά και πιεστικά για τους προβληματισμένους γονείς.

Από τη μια λοιπόν προσφέρουν γνώση και διαπαιδαγωγούν ευχάριστα το παιδί, συντελούν στη νοητική του ευελιξία, από την άλλη όμως, ασχολούμενα περισσότερο από 3/4  της ώρας ημερησίως παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες  και προβλήματα συμπεριφοράς, καθώς γίνονται πιο εσωστρεφή και απομακρύνονται. Παιδο-νευρολόγοι κρούουν τον «κώδωνα του κινδύνου» για επιληπτικές κρίσεις, ρευματικές και μυϊκές παθήσεις, μούδιασμα των δαχτύλων και αυξημένη αρτηριακή πίεση, σε παιδιά από την υπερβολική χρήση Video Games.

Ατυχώς για τους γονείς δεν κυκλοφορεί για αυτούς  καμία εκπαιδευτική δισκέτα  με συμβουλές για το πώς να χειριστούν τον μοντέρνο ‘εισβολέα’ και το πάθος που προκαλεί στα παιδιά τους και τα  παρασέρνει σε έναν ξέφρενο χορό κατανάλωσης.

Τι μπορούν να κάνουν;

1. Να συνεργάζονται με το παιδί τους στις επιλογές και στην ψυχαγωγία του.
2. Να βάζουν συμφωνίες και να τηρούνται κι από τις δυο πλευρές.
3. Να ελέγχουν τους φίλους, το περιβάλλον των παιχνιδιών.
4. Να επικοινωνούν με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου του και να μεταδίδουν τα ίδια μηνύματα.

Πηγή: 4^ο Γυμνάσιο Κοζάνης  (Παιδί και Παιχνίδι – Αγωγή Υγείας)

Παιδιά, ελάτε να παίξουμε…

Βιβλίο Γ΄Δημοτικού (Τετράδιο εργασιών, 2ο τ.)

Εργασία: Κατασκευάστε ένα παιχνίδι χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά. Γράψτε μια καρτέλα με τις παρακάτω πληροφορίες: Όνομα του παιχνιδιού, Υλικά κατασκευής, Τρόπος που παίζεται.

Όνομα παιχνιδιού: Αγωνιστικό αυτοκινητάκι
Υλικά: ξύλο, βίδες με παξιμάδι και σιδερένιες ροδέλες
Πώς παίζεται: Το κρατάς απ’ το χέρι, το κυλάς και νιώθεις ότι είσαι μέσα σ’ αυτό και οδηγείς σε αγώνες.

Όνομα παιχνιδιού: Ανεμόμυλος
Υλικά: χοντρό χαρτί, διπλόκαρφο.
Για την κατασκευή και διακόσμηση: ψαλιδάκι, μαρκαδόροι ή ξυλομπογιές, κόλλα
Πώς παίζεται: Οι αγρότες πήγαιναν το σιτάρι στον ανεμόμυλο. Ο μυλωνάς το άλεθε και τους έδινε το αλεύρι με το οποίο έφτιαχναν το ψωμί τους.

Όνομα παιχνιδιού: Τηλέφωνο
Υλικά: πλαστικό μπουκαλάκι του νερού, σπάγκος
Πώς παίζεται: Δυο παιδιά παίρνουν από ένα κομμάτι του πλαστικού μπουκαλιού και απομακρύνονται μεταξύ τους μέχρι να τεντωθεί ο σπάγκος. Στη συνέχεια το ένα παιδί βάζει το πλαστικό μπουκαλάκι κοντά στο στόμα του και μιλάει σιγά ενώ το άλλο το βάζει στο αυτί του και ακούει. Μετά κάνουν το αντίθετο κι έτσι συνομιλούν.

Όνομα παιχνιδιού: Βαρκούλα, Τράτα
Υλικά: χαρτί Α4
Πώς παίζεται: Κρατάς απ’ το χέρι τις βαρκούλες κι αρμενίζεις σ’ όλα τα πέλαγα και τις θάλασσες του κόσμου. Μπορείς να πας για ψάρεμα, διακοπές, βόλτες κ.α.

Όνομα παιχνιδιού: Συρμάτινος άνθρωπος
Υλικά: Σχοινάκι  που έχει μέσα σύρμα, χρωματιστό πανί.
Πώς παίζεται: Κατασκευάζεις πολλά ανθρωπάκια με διαφορετικά ρούχα. Τους δίνεις ό,τι σχήμα θέλεις και μπορείς να παίξεις θέατρο δίνοντάς τους ονόματα και ρόλους. ακόμη μπορείς να τα βάλεις στο γραφείο σου  σαν διακοσμητικά.

Όνομα παιχνιδιού: Καραβάκι
Υλικά: ξύλο.
Πώς παίζεται: Μπορεί να ταξιδέψει μέσα στο νερό. Βάζεις πράγματα πάνω του (αποσκευές) και πηγαίνεις ταξίδια σ’ όλον τον κόσμο.

Όνομα παιχνιδιού: Σαΐτα
Υλικά: χαρτί εφημερίδας, σπάγκος.
Πώς παίζεται: Την πετάς όπως και το χαρταετό.

Ευχόμαστε καλές διακοπές και καλό καλοκαίρι
σε μαθητές, γονείς και δασκάλους.

Στους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης, που φεύγουν από το Δημοτικό Σχολείο, καλή πρόοδο στο Γυμνάσιο.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ο κόσμος λάμπει
σαν έν’ αστέρι.
Βουνά και κάμποι,
δέντρα, νερά
γιορτάζουν πάλι
καθώς προβάλλει
το καλοκαίρι,
Θεού χαρά!

Κωστής Παλαμάς

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

– Καλοκαίρι, καλοκαίρι,
τι καλά μας έχεις φέρει;
– Φέρνω του καιρού τη γλύκα,
τα κεράσια και τα σύκα.
Τα σταφύλια έχω στ’ αμπέλι
και το μέλι στην κυψέλη,
τ’ άνθη στην τριανταφυλλιά
και στα δέντρα τα πουλιά.

Χάρης Σακελλαρίου

Η χειροτεχνία πορεύεται μαζί με την εξέλιξη του ανθρώπου. Με τη χειροτεχνία παράγεται και τέχνη και πολιτισμός. Το παιδί χειροτεχνεί και παίζει. Παίζει και χειροτεχνεί. Το παιχνίδι είναι βασικό συστατικό της ομαλής εξέλιξης και ανάπτυξης της προσωπικότητάς του. Ένας σοφός παιδαγωγός λέει: Αλίμονο στους μεγάλους που σαν παιδιά δεν έπαιξαν παιχνίδια. «Ό,τι χρειάζεται η ψυχή ενός παιδιού είναι το φως του ήλιου, τα παιχνίδια, το καλό παράδειγμα και λίγη αγάπη». (Φ. Ντοστογιέφσκυ) Στο video αυτό θα κατασκευάσουμε σαΐτες. Την κλασική, γνωστή, απλή σαΐτα και τη σαΐτα – ψαλίδα με ουρά και σπάγκο. Κατάλληλο για παιδιά από Δ΄ δημοτικού και πάνω.

Το «Βουρκάρι» είναι ένας αβαθής όρμος στο νοτιοανατολικό άκρο του δήμου Μεγαρέων.
Πολύ σημαντικός υδροβιότοπος με ιδιαιτέρας σημασίας χλωρίδα και πανίδα, όπως έχει καταδειχθεί από μελέτες των Πανεπιστημίων Αιγαίου και Θεσσαλίας.
Ως προς τη χλωρίδα, η δυτική του ακτή αποτελεί ένα εκτεταμένο αλίπεδο («Αλμύρα») που καλύπτεται με αλοφυτική βλάστηση. Στις υπόλοιπες ακτές συναντάμε ασφόδελους, ασφάκες, πικραγγουριά, αρμυρίκια, σχίνο, κάπαρη, φλώμο κ.α.
Ως προς την πανίδα έχουν καταγραφεί 104 είδη πουλιών: αλκυόνες, λευκοτσικνιάδες, σταχτοτσικνιάδες, φλαμίνγκο, ασημόγλαροι, καστανοκέφαλοι και μαυροκέφαλοι γλάροι, γλαρόνια, χαλκόκοτες, βουτηχτάρια, ποταμότρυγγες, σπίνοι, κατσουλιέρηδες, νεροχελίδονα, γεράκια, σπουργίτια, καρδερίνες κ.α.
Όσο για την ιχθυοπανίδα το Βουρκάρι λειτουργεί ως λιμνοθάλασσα. Παλιά οι ψαράδες το χρησιμοποιούσαν σαν φυσικό ιχθυοτροφείο. Μέχρι πριν είκοσι χρόνια ψάρευαν μεγάλες ποσότητες από σάλπες, αθερίνα, κεφαλόπουλα, σαργούς, τσιπούρες, μελανούρια, κοτσομούρες, χταπόδια, μύδια. Σήμερα λόγω της υποβάθμισης η ιχθυοπανίδα έχει μειωθεί αρκετά.

Η ΜΑΝΑ

Λένε ότι πίσω από κάθε σπουδαίο αντρα κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα.
Δεν ξέρω αν είμαι ή αν θα γίνω ποτέ σπουδαίος άνθρωπος αλλά ξέρω ότι εσύ είσαι μια σπουδαία μητέρα και είμαι ευλογημένος που είμαι γιος σου.
Σ’ ευχαριστώ που μου προσφέρεις κάθε μέρα με τόση αγάπη κι αυτοθυσία όλα τα εφόδια που χρειάζομαι για να είμαι σε θέση να κυνηγάω τα όνειρά μου και να κοιτώ τη ζωή στα μάτια.
Σ’ ευχαριστώ που με το παράδειγμά σου μου δείχνεις πώς πρέπει ένας άνθρωπος ν’ αγωνίζεται και να στέκεται όρθιος και θαρραλέος απέναντι στις δυσκολίες.
Σ’ ευχαριστώ που είσαι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και του εαυτού μου.

Χρόνια Πολλά, μαμά!
Γιώργος

Απ’ όλα τ’ ακούσματα πάνω στη γη,
πιο γλυκό κι ωραίο, η δική σου φωνή.

Ομορφότερη εικόνα η γλυκιά σου μορφή,
η ματιά σου ωραία, η αγκαλιά σου ζεστή.

Μ΄ αγκαλιάζεις και νιώθω τ’ άγγιγμά σου σα χάδι,
η πολλή σου αγάπη της καρδιάς σου υφάδι.

Απ’ τα μικρά μου παιχνίδια ως την τρανή μου ζωή
παραστέκεις σιμά μου, στοργική, δυνατή.

Δεν περνάει μια μέρα ούτε καν μια στιγμή
που να μην είσαι μαζί μου συντροφιά μου πιστή.

Στη χαρά μου συγχαίρεις πρώτη απ’ όλους εσύ,
στα πικρά μου φαρμάκια υποφέρεις πολύ.

Σ’ έχω πάντα κοντά μου, στο μυαλό, στην καρδιά,
στις φουρτούνες, στις μπόρες, στην πικρή μοναξιά.

Κι όταν έρχονται ώρες πού ’ναι όλα θολά,
συ είσαι πάντα για μένα η γλυκιά ξαστεριά.

Αν της νιότης μου λάθη σε κεράσαν χολή
και παρέβηκα ’κείνη τη μεγάλη εντολή…

μη θυμάσαι μανούλα όσα σου ’πα κακά,
σβήστα όλα και δος μου καθαρή την καρδιά.

Σ’ έχω ανάγκη, σε θέλω να ’σαι πάντα κοντά,
όσο αν ψάξω δε θάβρω πιο ζεστή αγκαλιά.

Θα σε φέρνω στο νου μου, θα ζητώ την ευχή,
να με νοιάζει πάντα, να μ’ ακούς τη φωνή.

Ικετεύω τον Πλάστη, όταν κρίνει τη γη,
ν’ αναπαύσει κοντά Του την καλή σου ψυχή.

Να ’σαι ’κει και να χαίρεις με τους άγιους μαζί,
να πρεσβεύεις για μένα, ευλογημένη, καλή!

+ Αρχιμ. Δαμασκηνός Ζαχαράκης
    (Ηγούμενος Ι. Μ. Αγάθωνος)

Να τα πούμε;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Α     Πήρα ένα Α και το έκαμα άστρο.

Β     Με το Β έγραψα Βηθλεέμ

Γ     και με το Γ τη γέννηση του Κυρίου.

Δ     Στο Δ βρήκα τη δόξα Του

Ε     και στο Ε την ελπίδα που μας έφερε στη γη.

Ζ     Με το Ζ θυμήθηκα τα ζώα που Τον ζέσταναν

Η     και με το Η τον Ηρώδη, τον κακό Βασιλιά.

Θ     Με το Θ είπα: «Θεέ μου».

Ι      Και με το Ι ψιθύρισα: Ιωσήφ.

Κ     Το Κ μου έφερε στο νου την καλοσύνη Του

Λ     και το Λ το λιβάνι και το Λυτρωμό.

Μ    Μέσα στο Μ είδα τους Μάγους

Ν     και στο Ν την άγια Νύχτα.

Ξ     Το Ξ σκόρπισε την ξαστεριά

Ο     και με το Ο γιόρτασε η Οικουμένη.

Π    Το Π γονάτισε μπροστά στην Παναγία.

Ρ     Το Ρ μου θύμισε τον Ραββί, το Δάσκαλο.

Σ     Μ’ ένα μεγάλο Σ ζωγράφισα το σπήλαιο,

Τ     μ’ ένα χαρούμενο Τ τραγούδησα τραγούδια,

Υ     το Υ ήταν για τους ύμνους

Φ     και το Φ για το φως που φώτισε την πλάση.

Χ     Ένα Χ είπε: Χριστέ μου!

Ψ    Οι άγγελοι έψελναν με το Ψ ψαλμούς

Ω     και το Ωσαννά, που αρχίζει από Ωμέγα.

                                                Αγγελική Βαρελά