ΤΟ «ΤΡΙΩΔΙΟ»

Το Τριώδιο είναι ένα από τα εκκλησιαστικά βιβλία που χρησιμοποιεί στις ιερές ακολουθίες της η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία μας. Ονομάζεται έτσι διότι οι κανόνες (ύμνοι)  που περιέχει έχουν μόνο τρεις ωδές (τρία + ωδή = Τριώδιο) σε αντίθεση με τους κανόνες του υπόλοιπου έτους που έχουν εννέα ωδές.

«ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ»

Η φράση αυτή σημαίνει ότι αρχίζει να χρησιμοποιείται το βιβλίο αυτό στις ιερές ακολουθίες της εκκλησίας. Αυτό γίνεται από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Η χρονική αυτή περίοδος διαρκεί 10 εβδομάδες και έχει σαν σκοπό της την προετοιμασία όλων των χριστιανών για την εορτή των εορτών, δηλαδή το Πάσχα, που εορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού και τη νίκη της ζωής εναντίον του θανάτου. Οι τρεις πρώτες εβδομάδες είναι προπαρασκευαστικές για τη μεγάλη Τεσσαρακοστή που θα ακολουθήσει. Οι έξι επόμενες είναι η μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι μια περίοδος αυστηρής νηστείας (σωματικής και πνευματικής), συντριβής και μετάνοιας για κάθε χριστιανό. Η τελευταία είναι η Μεγάλη Εβδομάδα που εορτάζουμε τα πάθη, τη σταύρωση, την ταφή και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ (4 Κυριακές)

Οι τρεις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου περιλαμβάνουν τέσσερις Κυριακές και αποτελούν την εισαγωγή για τη μεγάλη Τεσσαρακοστή.

1) Η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου
Είναι η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου. Στην εκκλησία διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου.
Η παραβολή με λίγα λόγια: Δυο άνθρωποι πήγαν στο ναό του Θεού να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κα ό άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε όρθιος για να φαίνεται καλά και είπε στην προσευχή του: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν τον τελώνη. Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω το 1/10 από τα εισοδήματά μου». Ο τελώνης όμως στάθηκε στο πίσω μέρος του ναού σε κάποια άκρη. Δε σήκωνε ούτε τα μάτια του στον ουρανό αλλά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: « Θεέ μου λυπήσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό». Σας βεβαιώνω, είπε στο τέλος ο Χριστός, ότι ο περιφρονημένος τελώνης γύρισε στο σπίτι του συγχωρημένος από το Θεό, παρά ο Φαρισαίος εκείνος. Κι αυτό γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του (υπερηφανεύεται), θα ταπεινωθεί και θα κατακριθεί ενώ εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του (αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητώντας συγχώρηση γι’ αυτά) θα υψωθεί και θα τιμηθεί από το Θεό.
Από την παραπάνω παραβολή μαθαίνουμε: 1) Ότι η προσευχή, η επικοινωνία μας δηλαδή με το Θεό, αποδοκιμάζεται και στην ουσία είναι άχρηστη και κατακριτέα όταν συνοδεύεται με κενοδοξία (μάταιη δόξα) και υπερηφάνεια (ο Φαρισαίος έλεγε στο Θεό με υπερηφάνεια ότι δε μοιάζει καθόλου με τους άλλους ανθρώπους που είναι αμαρτωλοί και ιδιαίτερα με τον αμαρτωλό Τελώνη που προσευχόταν λίγο πιο πίσω του), 2)  Ότι η ταπεινή προσευχή που γίνεται με συντριβή και μετάνοια (συναίσθηση δηλ. των αμαρτιών που έχει κάνει κάποιος και απόφαση να μην επαναλάβει τα ίδια) γίνεται αποδεκτή από το Θεό που συγχωρεί τις αμαρτίες και εξυψώνει το μετανοούντα αμαρτωλό και 3) Ότι έχοντας στο νου μας τη μεγάλη διαφορά των δυο αυτών αντίθετων χαρακτήρων που μας παρουσιάζει ο Χριστός στην παραβολή του, πρέπει να προσέχουμε πολύ να μη μοιάσουμε στο Φαρισαίο αλλά να προσευχόμαστε με ταπείνωση σαν τον τελώνη και να ζητάμε αυτό που θέλουμε.

2) Η Κυριακή του Ασώτου

Τη δεύτερη Κυριακή διαβάζεται στην εκκλησία η συγκινητική παραβολή ευσπλαχνικού πατέρα και του ασώτου γιου.

Η Παραβολή με λίγα λόγια: Ένας πατέρας είχε δυο παιδιά. Κάποια μέρα, ο μικρότερος γιος, του ζήτησε το μερίδιό του από την πατρική περιουσία κι έφυγε σε μακρινή χώρα. Εκεί σπατάλησε όλη την περιουσία του ζώντας άσωτα. Στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους για να μπορεί να ζήσει και να μην πεθάνει της πείνας. Κάποια στιγμή όμως θυμήθηκε πόσο καλά περνούσε στο σπίτι του πατέρα του, απολαμβάνοντας την αγάπη και την προστασία του και μετάνιωσε για όλα αυτά που έκανε. Αποφάσισε τότε να γυρίσει πίσω και να πέσει στα πόδια του πατέρα του ζητώντας του να τον συγχωρήσει και να τον πάρει έστω και σαν δούλο του στη δούλεψή του γιατί ακόμη κι οι δούλοι του πατέρα του περνούσαν πολύ πιο καλά απ’ ό,τι αυτός τώρα. Επιστρέφει λοιπόν στο πατρικό του σπίτι κι ενώ ακόμη δεν είχε πλησιάσει κοντά, τον είδε ο πατέρας του και βγήκε να τον υποδεχτεί. Ο άσωτος γιος ζητάει συγχώρηση από τον πατέρα του λέγοντας: «Πατέρα αμάρτησα στον ουρανό (δηλ. στο Θεό) και σε σένα. Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιος σου. Κάνε με σαν έναν από τους μισθωτούς υπηρέτες σου». Ο πατέρας του όμως αντί να τον διώξει ή να τον μαλώσει ή έστω να τον κάνει σαν έναν από τους υπηρέτες του, για όλα αυτά που έκανε, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και είπε στους υπηρέτες να του δώσουν να φορέσει λαμπρή στολή. Μάλιστα να σφάξουν το μοσχάρι που έτρεφαν ξεχωριστά για κάποια χαρμόσυνη κι εξαιρετική περίσταση και να χαρούν και να διασκεδάσουν διότι επέστρεψε ο χαμένος γιος του.
Η παραπάνω παραβολή είναι μια συγκλονιστική προτροπή για μετάνοια ενώ ταυτόχρονα μας δείχνει την απέραντη αγάπη του Θεού Πατέρα ο οποίος είναι πρόθυμος στη στιγμή να συγχωρήσει κάθε αμαρτωλό που μετανοεί ειλικρινά (όποιες κι αν είναι οι αμαρτίες του) και να τον δεχθεί και πάλι στην αγκαλιά του.

3) Η Κυριακή της Κρίσεως ή των Απόκρεω

Θέμα της τρίτης Κυριακής του Τριωδίου είναι η ημέρα της Κρίσεως. Η ημέρα δηλαδή που ο Θεός θα κρίνει δίκαια τους ανθρώπους, κατατάσσοντάς τους στη θέση που τους αρμόζει, ανάλογα με τις πράξεις τους. Το μέτρο της κρίσης του Θεού είναι η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Την Κυριακή αυτή κορυφώνεται η προτροπή της εκκλησίας προς όλους μας για μετάνοια, ζητώντας από μας έργα αγάπης προς το συνάνθρωπο, τα οποία θα είναι και το εισιτήριο για την αιώνια ζωή κοντά στο Θεό επισημαίνοντας όμως ότι τα αντίθετα έργα της κακίας θα είναι και η αιτία της αιώνιας καταδίκης μας.
Η Κυριακή αυτή λέγεται και Κυριακή των «Απόκρεω» γιατί από την επόμενη μέρα σταματάμε να τρώμε το κρέας καθώς σε λίγες μέρες φθάνει και η μεγάλη Τεσσαρακοστή. Την εβδομάδα που ακολουθεί τρώμε μόνο γάλα, τυρί, αυγά και ψάρι και την ονομάζουμε εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου.

 

 

 

 

 

 

4) Η Κυριακή της Τυρινής ή Τυροφάγου

Κύριο θέμα της τέταρτης Κυριακής του Τριωδίου είναι η ανάμνηση του χαμένου παραδείσου σε συνδυασμό με την αρχή της νηστείας. Η εκκλησία, μας θυμίζει την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο και την αποκοπή του από το Θεό, που είχε σαν συνέπεια τον πνευματικό και σωματικό του θάνατο επειδή δεν τήρησε την εντολή του Θεού, που στην πραγματικότητα ήταν εντολή νηστείας και είχε σαν σκοπό της την ηθική του τελειότητα. Μας καλεί λοιπόν με τη νηστεία, σωματική (αποχή από ορισμένα φαγητά) και πνευματική (νέκρωση των φθοροποιών παθών και αποχή από κακές πράξεις), να ξανακερδίσουμε το χαμένο παράδεισο καθώς μέσα από τη νηστεία και τον αγώνα της μεγάλης Τεσσαρακοστής θα αξιωθούμε το Πάσχα να ενωθούμε με τον αναστημένο Χριστό συμμετέχοντας στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας.
Η επόμενη μέρα από την Κυριακή της Τυρινής είναι η «καθαρά Δευτέρα» και αρχίζει η αυστηρή νηστεία της μεγάλης Τεσσαρακοστής η οποία, όπως προαναφέραμε, είναι περίοδος πένθους και μετανοίας.

Πηγή: Κων/νος Αθανασόπουλος, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ» Αλεξανδρούπολις 1975, σελ. 119-124

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «ΑΠΟΚΡΙΑ» ΚΑΙ «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ»

Η λέξη «αποκριά» προέρχεται από τη λέξη απόκρεως = α (στερητικόν) + κρέως  (γενική ενικού του ουσιαστικού κρέας στην αρχ. αττική διάλεκτο). Σημαίνει την αποχή από την κρεοφαγία (σταματάμε δηλαδή να τρώμε κρέας).

Η λέξη «καρναβάλι» προέρχεται από την ιταλική carnevale < carnelevare που σημαίνει αφαιρώ, απομακρύνω το κρέας (δηλ. σταματάω να τρώω κρέας).

Πηγή: Λεξικό Μπαμπινιώτη σελ. 248 και 846

ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ

α) Στην Ελλάδα
Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρέματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει από παλιές «εθνικές» γιορτές της ρωμαϊκής εποχής, τις γιορτές αφιερωμένες στην έκπτωση του θεού Κρόνου (Saturn) από τον Ήλιο Δία: τα Κρόνια «Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των αρχαίων Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμήν του θεού Διονύσου.
Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χιλια δυο πειράγματα. Μεγαλύτερα κέντρα τέτοιου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτρα με το περιβόητο πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19^ου αι., η Πλάκα των Αθηνών, η Θήβα με τον περίφημο «βλάχικο γάμο» της. Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δυο εβδομάδων και την τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς, του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διαφόρων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή σαράντα χιλιάδων καρναβαλιστών και πλήθους επισκεπτών ενώ το κέφι δίνει και παίρνει. Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του Φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης. Στην Αθήνα, στην Πλάκα, καθώς και σ’ όλα γενικά τα μέρη, γυρνούν στους δρόμους οι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι, μικροί και μεγάλοι, μπαίνουν στα κέντρα, πίνουν, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν. Τα τελευταία χρόνια το καρναβάλι του Μοσχάτου καταλαμβάνει την πρώτη θέση μεταξύ εκείνων των δήμων της Αττικής.
β) Στο εξωτερικό
Μόνο οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουν τις αποκριές, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν. Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου στη Γερμανία το καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο γι’ αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. Το καρναβάλι του Ρίο στη Βραζιλία θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς, ξέφρενους χορούς, όπως η Σάμπα.

Πηγή: Ελληνική ΒΙΚΙπαίδεια

ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Όπως είδαμε παραπάνω, το άνοιγμα του Τριωδίου για μας τους χριστιανούς σηματοδοτεί την αρχή μιας περιόδου μετανοίας, πένθους και εγκρατείας η οποία εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της μεγάλης Τεσσαρακοστής, κορυφώνεται τη μεγάλη εβδομάδα και τελειώνει μόλις έλθει το Πάσχα που εορτάζουμε το χαρμόσυνο γεγονός της ανάστασης του Χριστού. Οι αποκριές έχουν ειδωλολατρική προέλευση από την αρχαία Ελλάδα (δωδεκάθεο) και τη ρωμαϊκή εποχή. Ο σκοπός τους (τιμή του θεού Διονύσου, υποδοχή της άνοιξης) δεν έχει καμιά σχέση με το χριστιανικό χαρακτήρα και το σκοπό του Τριωδίου και κατά συνέπεια δεν ταιριάζουν στους χριστιανούς τα μασκαρέματα, οι μεταμφιέσεις, οι χοροί, οι σάτιρες, τα πειράγματα, οι αθυροστομίες κλπ. που γίνονται τις απόκριες, σε μια χρονική περίοδο που η εκκλησία προβάλλει την προετοιμασία για εγκράτεια και μετάνοια από τις αμαρτίες και τα κάθε είδους πάθη (πλεονεξία, κακία, υπερηφάνεια, εγωισμός κλπ.).

…/…

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Η δραματοποίηση είναι άριστη εκπαιδευτική τεχνική στη διδασκαλία. Οι μαθητές αφομοιώνουν καλύτερα το νέο μάθημα διότι συμμετέχουν βιωματικά στη δραματοποίηση. Δεν είναι υποχρεωτικό κάθε μαθητής να μάθει το ρόλο του απ’ έξω. Αρκεί να τον διαβάσει μια δυο φορές και να τον αποδώσει όσο μπορεί καλύτερα. Η κάθε δραματοποίηση επιδιώκεται να μην είναι μεγάλη σε όγκο ή με πολύπλοκους και μεγάλους ρόλους ώστε να είναι πρακτικά εφαρμόσιμη μέσα στη διδασκαλία χωρίς να τρώει πολύ χρόνο. Ακόμη, μπορεί μ’ ένα μικρό δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο να ηχογραφηθεί και να υπάρχει σαν αρχείο στις δραστηριότητες της τάξης ή να δοθεί στα παιδιά με κάποιο CD κλπ.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΓΙΟΥ
(Τριώδιο: Κυριακή του Ασώτου)
Θεατρικό σκετς – Δραματοποίηση
Σενάριο: Δρομπόνης Σωτήριος

 ΠΡΟΣΩΠΑ: Πατέρας, Μικρότερος γιος, Μεγαλύτερος γιος, Πολίτες της ξένης χώρας, Υπηρέτες στο πατρικό σπίτι.
ΣΤΟΛΕΣ: Πατέρας: αρχοντικά ρούχα, Μικρότερος γιος: αρχοντικά ρούχα, κουρελιάρικα ρούχα, Μεγαλύτερος γιος: ρούχα όχι πολύ επίσημα. Υπηρέτες: απλά, φτηνά ρούχα, Πολίτες της ξένης χώρας: επίσημα ρούχα
ΣΚΗΝΙΚΑ: Πατρικό σπίτι, Σπίτι που διασκεδάζει ο μικρότερος γιος, Αγρόκτημα με γουρούνια 

ΣΚΗΝΗ 1^η : Ο μικρότερος γιος φεύγει από το σπίτι. 

Αφηγητής: Ο Ιησούς, για να μας δείξει τη μεγάλη δύναμη και αξία της μετάνοιας, όταν κάνουμε λάθη στη σχέση μας με τον Θεό,   αλλά και την απέραντη αγάπη και του Θεού που, όταν βλέπει πραγματική μετάνοια, συγχωρεί οποιαδήποτε αμαρτία και μας δέχεται πάλι στην αγκαλιά Του, είπε την εξής παραβολή: «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Μια μέρα ο μικρότερος είπε στον πατέρα του:
Μικρότερος γιος: Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί.
Πατέρας: Παιδί μου, είσαι μικρός ακόμα, θα μπορέσεις να τη διαχειριστείς σωστά; Αν δεν προσέξεις, μπορεί να τα χάσεις όλα. Γιατί θέλεις να βάλεις από τώρα σκοτούρες στο κεφάλι σου;
Μικρότερος γιος : Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι. Θέλω να πάω σ’ άλλες χώρες. Να γνωρίσω τον κόσμο. Να δω πώς ζουν οι άλλοι άνθρωποι. Δεν μπορώ να ζω συνέχεια κάτω από την επίβλεψη και την προστασία σου. Θέλω να είμαι ανεξάρτητος κι ελεύθερος, να δημιουργηθώ μόνος μου.
Πατέρας: Ας είναι. Θα γίνει αυτό που θέλεις.
Αφηγητής: Ο πατέρας μοίρασε την περιουσία στα δυο παιδιά του. Ο μεγαλύτερος γιος έμεινε στο σπίτι και δούλευε στα πατρικά κτήματα, ενώ ο μικρότερος, ύστερα από λίγες μέρες, μάζεψε όλα τα πράγματά του κι έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί, αντί να δουλέψει και να δημιουργηθεί, όπως είχε πει, σκόρπισε όλη την περιουσία του με διασκεδάσεις κάνοντας άσωτη ζωή.

ΣΚΗΝΗ 2η : Η ζωή στην ξένη χώρα.

Παντομίμα: Ο μικρότερος γιος διασκεδάζει με φίλους του. Όταν πάει να πληρώσει διαπιστώνει ότι τα χρήματά του τελείωσαν. Τότε απευθύνεται στους φίλους του για βοήθεια αλλά όλοι, με διάφορες δικαιολογίες, αρνούνται να τον βοηθήσουν.
Μικρότερος γιος : Οι φίλοι μου δεν μου δίνουν χρήματα και μόλις κατάλαβαν ότι δεν είμαι πια πλούσιος κάνουν πως δεν με γνωρίζουν. Τι να κάνω τώρα; Δεν έχω ούτε να φάω. Πρέπει να δουλέψω για να ζήσω, αλλιώς θα πεθάνω της πείνας. (Πηγαίνει σε έναν από τους πολίτες της χώρας εκείνης και ζητάει δουλειά.)
Μικρότερος γιος : Κύριε, έχω μεγάλη ανάγκη να δουλέψω. Σας παρακαλώ, πάρτε με στη δούλεψή σας. Θα κάνω ό,τι δουλειά να ’ναι.
Πολίτης: Εντάξει. Θα σε βάλω στα χωράφια μου να βόσκεις γουρούνια. Πρόσεξε όμως, αν αντιληφθώ ότι τρως από τα ξυλοκέρατα που τους δίνω για τροφή, θα σε διώξω.
Αφηγητής: Έτσι η ζωή του μικρότερου γιου άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη. Από τις διασκεδάσεις και την καλοπέραση βρέθηκε να βόσκει γουρούνια και να ’ναι πάντα πεινασμένος και μοναχός. Καθώς ο καιρός περνούσε, άρχισε να σκέφτεται τι ωραία που ζούσε στο πατρικό του σπίτι κοντά στον πατέρα του που τον αγαπούσε πραγματικά. Εκεί ήταν άρχοντας κι εδώ κουρελής και ζητιάνος για ένα κομμάτι ψωμί. Τότε ήλθε στον εαυτό του  και μετάνιωσε για το λάθος δρόμο που είχε πάρει στη ζωή του. Μετάνιωσε πραγματικά κι έκλαψε πολύ. Πόσο θα ’θελε να ’ναι ξανά στο πατρικό σπίτι. Έτσι, πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει πίσω, στον πατέρα του.

(Καθώς διαβάζει ο αφηγητής, ο μικρότερος γιος, σκεφτικός κάνει βόλτες στη σκηνή. Σε μια στιγμή κάθεται κάπου, βάζει τα χέρια στο πρόσωπό του και κλαίει.) 

Μικρότερος γιος : Πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας! Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω: «Πατέρα αμάρτησα στον Θεό και σε εσένα. Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου. Πάρε με να σου δουλεύω σαν εργάτης σου». 

ΣΚΗΝΗ 3η : Η επιστροφή στο σπίτι. 

Αφηγητής: Ο πατέρας ήταν λυπημένος για το μικρότερο παιδί του. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που έφυγε από το σπίτι και δεν είχε καθόλου νέα του. Δεν ήξερε καν αν ζει ή αν πέθανε. Όμως, από τη μεγάλη του αγάπη, κάθε μέρα έβγαινε στην πόρτα του σπιτιού του και κοιτούσε πέρα μακριά στο δρόμο να δει μήπως έρχεται. Και να, μια μέρα, ξαφνικά, τον είδε. Κι ενώ ήταν ακόμη μακριά, έτρεξε, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε ασταμάτητα.
(Καθώς διαβάζει ο αφηγητής, ο πατέρας  κοιτάει μακριά στο δρόμο. Σε μια στιγμή βλέπει το παιδί του να έρχεται. Τρέχει προς το μέρος του και τον αγκαλιάζει.)
Πατέρας: Καλώς ήλθες, παιδί μου! Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Δόξα σοι ο Θεός! Είσαι ζωντανός, είσαι καλά.
Μικρότερος γιος: Πατέρα, αμάρτησα στον Θεό και σε σένα και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου. Πάρε με να σου δουλεύω σαν εργάτης σου.
Πατέρας: (Στους υπηρέτες) Βγάλτε γρήγορα την καλύτερη στολή και ντύστε τον. Φορέστε του δακτυλίδι στο χέρι και σαντάλια στα πόδια του. Φέρτε και το καλοθρεμμένο μοσχάρι και σφάξτε το, να φάμε και να γιορτάσουμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε.
(Οι υπηρέτες του βγάζουν τα κουρελιάρικα ρούχα και του φορούν άλλα, αρχοντικά. Του φορούν δαχτυλίδι στο χέρι και σαντάλια στα ξυπόλητα πόδια του. Κατόπιν, όλοι μαζί μπαίνουν στο σπίτι κι αρχίζει η γιορτή για την επιστροφή του άσωτου γιου. Ακούγεται δυνατά μουσική.)
Μεγαλύτερος γιος: (Επιστρέφει από τα χωράφια.) Μουσικές και χορούς ακούω. Τι να συμβαίνει άραγε; Έχουμε καμιά γιορτή και δεν το ξέρω; (Ρωτάει έναν υπηρέτη.) Υπηρέτη, πες μου τι συμβαίνει εδώ; Γιατί ακούω μουσικές και τραγούδια στο σπίτι μου;
Υπηρέτης: Γύρισε ο αδελφός σου, κι ο πατέρας σου έσφαξε το καλοθρεμμένο μοσχάρι, γιατί ήρθε πίσω γερός.
Μεγαλύτερος γιος: Ώστε έτσι ε; Ο πατέρας μου γιορτάζει την επιστροφή του άσωτου γιου του, που έφυγε τόσα χρόνια μακριά μας χωρίς να δώσει ένα σημείο ζωής. Δεν μπαίνω στο σπίτι.
Υπηρέτης: Θα ειδοποιήσω τον πατέρα σου ότι ήρθες. (Μπαίνει μέσα στο σπίτι και ξαναβγαίνει μαζί με τον πατέρα.)
Πατέρας: Έλα, γιε μου, να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Γύρισε ο αδελφός που τόσα χρόνια τον είχαμε για χαμένο.
Μεγαλύτερος γιος: Δεν έρχομαι πατέρα. Έχω θυμώσει πολύ. Εγώ τόσα χρόνια σού δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα καμιά εντολή σου^. σ’ εμένα όμως, δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι για να γιορτάσω με τους φίλους μου. Τώρα που ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου στην ασωτία, μέχρι και το καλοθρεμμένο μοσχάρι έσφαξες για χάρη του.
Πατέρας: Παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου και ό,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Έπρεπε δε κι εσύ να ευφρανθείς και να χαρείς, γιατί ο αδελφός σου αυτός, για τον οποίο με τόση περιφρόνηση μιλάς, ήταν νεκρός και αναστήθηκε^. ήταν χαμένος και βρέθηκε.
Αφηγητής: Στην παραβολή αυτή, ο πατέρας συμβολίζει τον Θεό που αγαπά όλους τους ανθρώπους και συγχωρεί τα λάθη τους όταν μετανιώνουν ειλικρινά. Ο μικρότερος γιος συμβολίζει τους ανθρώπους που με τις αμαρτίες τους παίρνουν λάθος δρόμο στη ζωή, αλλά όταν το καταλαβαίνουν μετανοούν κι επιστρέφουν στην αγκαλιά και την αγάπη του Θεού. Ο μεγαλύτερος γιος συμβολίζει τους ανθρώπους που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού τηρώντας τις εντολές Του, αλλά κατά βάθος η σχέση τους μαζί Του είναι μια τυπική σχέση, εμπορική (Τηρώ τις εντολές σου για να μου δίνεις ό,τι θέλω). Ο μεγαλύτερος γιος μοιάζει επίσης και με τους Φαρισαίους που περιφρονούσαν τους αμαρτωλούς και νόμιζαν ότι μόνο αυτοί, ως δίκαιοι, είχαν δικαιώματα επί της αγάπης του Θεού. Η παραβολή μας παρακινεί να ζητούμε κι εμείς ειλικρινά και ταπεινά συγγνώμη από τον Θεό όταν σφάλουμε. Να επιστρέφουμε πίσω, κοντά Του, γιατί είμαστε παιδιά Του^. κι Αυτός μας περιμένει πάντα με αγάπη να μας συγχωρήσει και να μας σφίξει στην αγκαλιά Του, όπως ο Πατέρας της παραβολής το μικρότερο γιο του.