Ικίμη Αναστασία
Συνεπώς, ο πόλεμος δεν απονέμει ποτέ δικαιοσύνη αλλά επιβάλλει το δίκαιο του ισχυρού.
Ο Αμός Οζ κάποια στιγμή είχε αναφέρει ότι οι τραγωδίες τελειώνουν με δύο τρόπους. O πρώτος, σύμφωνα με τον Σαίξπηρ, στο τέλος η σκηνή είναι γεμάτη πτώματα. Ο δεύτερος, τρόπος του Τσέχωφ, όλοι είναι ζωντανοί κι ας κουβαλάνε μέσα τους το βάρος της νεκρής ζωής τους.
Στους πολέμους που έχουν ξεσπάσει πριν όχι πολύ καιρό, οι πολίτες ευελπιστούν οι ίδιοι να τερματιστούν σύμφωνα με τον τρόπο του Τσέχωφ, παρόλα αυτά όλα δείχνουν ότι κύριος <<δραματουργός>> τους αποτελεί ο Σαίξπηρ.
Ο πόλεμος καθ’ αυτού αποτελεί ένα ανθρωπογενές φαινόμενο μέσα από το οποίο τις περισσότερες φορές διακυβεύονται ποικίλα συμφέροντα κυρίως οικονομικά, πολιτικά ακόμα και κοινωνικά. Ένα από τα βασικότερα ερωτήματα του παρελθόντος, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος είναι τα αίτια του πολέμου. Για ποιο λόγο γίνονται οι πόλεμοι; Σε τι αποσκοπούν και ποιο το όφελος; Σε αυτού του είδους τα ερωτήματα μπορεί κάποιος να εστιάσει στον άνθρωπο και στην ανθρώπινη φύση. Να ισχυριστεί δηλαδή ότι πολλοί ηγεμόνες έχουν εμφανίσει ή εμφανίζουν τις λεγόμενες τάσεις ηγεμονισμού. Επίσης, οι πόλεμοι προκαλούνται από την εσωτερική σύνθεση των κρατών όπως υποστηρίζει η θεωρία του Waltz. Μάλιστα υπογραμμίζει ότι η καταφυγή στον πόλεμο είναι μία λύση στις εσωτερικές διαμάχες. Ωστόσο δεν θα έπρεπε να μην τονίσουμε το γεγονός ότι κυριαρχεί το φαινόμενο της άναρχης δομής του διεθνούς συστήματος, όπου η δράση των σημερινών << υπερδυνάμεων>> που έχει ως κύριο γνώμονα, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και την επιδίωξη της αύξησης της ισχύος τους, σε συνδυασμό με την απουσία εφαρμόσιμου συστήματος δικαίου προκαλούν συγκρούσεις.
Συνεπώς, ο πόλεμος δεν απονέμει ποτέ δικαιοσύνη αλλά επιβάλλει το δίκαιο του ισχυρού. Δεν είναι δυνατόν τον 21ο αιώνα να παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα όπου χάνονται ανθρώπινες ζωές και οι επιπτώσεις πλήττουν κυρίως τον άμαχο πληθυσμό. Θα έπρεπε σαν πολίτες να επενδύουμε στην διπλωματία και να επιδιώκουμε πάντοτε την ειρήνη.
