Χρήστος Παπανδρέου

Τις τελευταίες ημέρες κινούμαι ανάμεσά τους.
Τις αγγίζω, περιποιούμαι τα μέλη τους, τις απαλλάσσω από το περιττό φορτίο και τα σημάδια της φθοράς.
Η ανοιξιάτικη κολώνια της φύσης έχει κατακλύσει τον απογευματινό αέρα.
Μέσα στην αγκαλιά τους, καθώς έχω τρυπώσει, ακούω το τραγούδι του κότσυφα.
Ανασηκώνω την κόρη μου για να δει τη φωλιά του.
Μια τόση δα ανατάραξη μέσα στο θόλο τους και ξεπροβάλλουμε στεφανωμένοι με άνθη στα μαλλιά, περπατώντας πάνω σε λευκό μυρωδάτο χαλί, σαν σε γάμο.
Ξεσπάμε σε γέλια από χαρά γι’ αυτό το αναπάντεχο λουλουδάτο χιόνι.
Ναι! Είναι οι πορτοκαλιές, οι λεμονιές, οι μανταρινιές, τα δέντρα που κάποτε φύτεψε ο Τάσος…