Μοιάζει με μυστήριο να περπατάς μόνος στο απόλυτο σκοτάδι, εάν δεν το φοβάσαι. Κι εκεί που η Μεγάλη Άρκτος βυθίζεται στον ορίζοντα, αργοσβήνοντας, χάνεις τον Βορρά. Σαστίζεις… Μα στρέφεις αντίστροφα το βλέμμα και ξάφνου αντικρίζεις τον Ωρίωνα που επιστρέφει από το βραδινό του κυνήγι. Βγάζει το σπαθί από τη ζώνη του και σου υποδεικνύει την πορεία σου. Σου αποκαλύπτει τον Σείριο τον Υπέρλαμπρο. Συνοδοιπορείτε για κάμποσο και στο επόμενο μονοπάτι, ασφαλής τώρα, χωρίζετε υπενθυμίζοντάς σου στοργικά: “Από κει αγόρι…δεν χάθηκε τίποτε. Καλό δρόμο γι’ απόψε…”
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.