Αγαπημένε μου μαθητή, Τα σχολεία έκλεισαν!!! Και χαίρομαι όσο κι εσύ!!! Άσε με να σου πω δυο-τρία πράγματα που οι συνθήκες, οι κανόνες, οι ρόλοι κι οι υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν. Μοιάζουμε. Είμαι δάσκαλος, αλλά γεννήθηκα μαθητής, όπως όλοι μας. Μπορεί να μεγάλωσα, συνέχεια όμως μαθαίνω. Κάθε πρωί σηκώνομαι με το ζόρι για να έρθω […]
Συγγραφέας: Παναγιώτης Αδαμόπουλος στο Χωρίς κατηγορία | Δεν υπάρχουν σχόλια »
…Πιστεύω πως τίποτα δεν τελειώνει, πως τίποτα δεν αρχίζει. Μοιάζει πως τελειώνει, μοιάζει πως αρχίζει. Στην πραγματικότητα, όλα ξαναβρίσκουν το δρόμο τους, όλα κάποτε ισορροπούν, και μέσα μας και γύρω μας, και στους ανθρώπους και στα πράγματα. Μεταμορφώνονται και ισορροπούν. Ισορροπούν και γαληνεύουν. Όπως η θάλασσα. Γι’ αυτό την αγαπούσε και ο Λούης. «Δε θα τη δεις ακίνητη ποτέ, ξάδελφε. Γαληνεμένη όμως θα τη δεις!» έλεγε και ξαναέλεγε κάθε φορά που πίναμε τα ουζάκια μας στο ουζερί του κυρ Λάμπρου, στο Χατζηκυριάκειο, καθώς την αγναντεύαμε, από ψηλά, στο πέλαγος, να κινείται!
Κώστας Μουρσελάς
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά»
Εκδόσεις «Κέδρος», 1989
© 2026 panadamo's blog
Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
RSS άρθρων
και RSS σχολίων.
