Γεννήθηκε σαν σήμερα παιδιά το 1802

Συμφωνείτε με το παραπάνω απόφθεγμα;

Ταιριάζει στην εποχή μας;

ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΓΚΙΚΑ

Τούτες οι μέρες το ‘χουνε
τούτες οι δυο βδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά
να χαίρονται οι μανάδες.

παλιά τα χρόνια από την εορτή του Αγίου Αντωνίου μέχρι την Κυριακή της Τυρινής και με την έναρξη του  Τριωδίου πολλά παιδιά, αλλά και μεγάλοι, ντύνονταν  μασκάροι με τον πλέον κωμικό τρόπο και επισκέπτονταν τις βραδινές ώρες τα διάφορα σπίτια, που είχαν προγραμματίσει. Μόλις έφταναν έξω από την πόρτα οι μασκάροι φώναζαν: «Νάμπουνε μέσα οι
μασκάροι; Και ο αφέντης του σπιτιού απαντούσε: Εμπάτε εμπάτε.»
Το απόγευμα της Κυριακής των αποκριών όλα τα χωριά ήταν στο πόδι. Μπορούσε να δει κανείς τα πιο απίθανα και παράξενα πράγματα.
Οι μεταμφιέσεις και οι αλλαγή της φωνής ήταν ανάλογα με τον ρόλο που έπαιζε ο καθένας, διότι πριν φανερώσουν τα πρόσωπά τους έπρεπε να παίξουν κάποιο σύντομο ρόλο μιας υπόθεσης, π.χ. ένας μασκαράς έβαζε ένα μαξιλάρι και μια κουτσούνα επάνω στην κοιλιά του και φορούσε ένα φόρεμα έτσι ώστε να φαίνεται σαν γυναίκα σε ενδιαφέρουσα. Ένας άλλος ντυνόταν «μαμμή», κάποιος άλλος κρατούσε το σκαμνί ή την άσπρη μαξιλάρα.
Το κοπελομάνι έτρεχε πίσω από τους μασκαρεμένους φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσαν «Νάαα τζοι, οι μασκαράτοι». Τούτο επαναλαμβάνετο σ΄ όλη τη διαδρομή μέχρις ότου έφθαναν στη πλατεία του χωριού. Η πλατεία εστρώνετο από την προηγουμένη μέρα με αλισμαριά και οι φωνές και τα γέλια αντηχούσαν σ’ολάκερο το χωριό στα σοκκάκια και στις σοφίτες. Ήταν τόσο όμορφα, τόσο σεμνά τόσο σεμνά τόσο αδελφωμένα σαν να ήταν ολάκερο το χωριό μια οικογένεια. Στο τέλος άρχιζε ο χορός,
Όλοι χόρευαν και γλεντούσαν και παντού άκουγες το τραγούδι της αποκριάς

πηγή Αβέρκιος Ρούσσοες