Feed
Άρθρα
Σχόλια

Αρχείο για την κατηγορία 'Επικαιρότητα'

Ο Τύπος και το Τρίγωνο των Βερμούδων

Πάνω στην άυλη σκυτάλη που παραλαμβάνουμε από τους παλαιότερους όταν αρχίζουμε να καταπιανόμαστε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία είναι γραμμένος, εκτός πολλών άλλων δεοντολογικών, ο εξής αφορισμός: «Οταν ο Τύπος γίνεται ο ίδιος είδηση, αντί να καταγράφει και να μεταδίδει ειδήσεις, τότε στις 99 από τις εκατό περιπτώσεις δεν είναι για καλό».

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Χρήστος Δ. Λαμπράκης, 10 χρόνια μετά

   Στις 21 Δεκεμβρίου 2019, συμπληρώθηκαν ακριβώς δέκα χρόνια από την αποδημία τού εμβληματικού εκδότη και δημιουργού του Μεγάρου Μουσικής. Μια αναδρομή στα –ελάχιστα– ενυπόγραφα κείμενά του αποδεικνύει, στην περίπτωσή του, το αριστοτελικό («Ηθικά») «αρχή άνδρα δείκνυσι»

Ο αγώνας υπέρ των αρχών (αρετή που ανάγεται στο δημοσιογραφικό λειτούργημα) και η εκπαίδευση -μουσική αλλά και ευρύτερη- ήταν δύο από τους άξονες στους οποίους, διόλου συμπτωματικά, κινήθηκε πάντα στα κείμενά του ο Χρήστος Δ. Λαμπράκης.

Από τον Ιανουάριο του 1957 ακόμη, όταν δημοσιογραφούσε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» για την τότε πολιτική κρίση στην Ελλάδα με αφορμή τον θάνατο του λογοτέχνη και νομικού Γιώργου Θεοτοκά, έγραφε: «Τα άρθρα του Θεοτοκά και η επιχειρηματολογία που ανέπτυξε, όσο πολύτιμα κι αν ήσαν, έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Εκείνο που προείχε ήταν η ίδια η διάθεση ενός ανθρώπου που δεν είχε τίποτε να κερδίσει από τον αγώνα αυτόν αλλά εμάχετο για τις αρχές του. Και το έκανε, πολεμώντας με πάθος αλλά χωρίς εμπάθεια. Δείχνοντας ανεξικακία κι έλλειψη φανατισμού δίχως καμιάν υποχωρητικότητα. Κι αντέταξε μέχρι τέλους μιαν αναπάντεχη, σε τέτοια σύγκρουση, νηφαλιότητα, τόσο στις κραυγαλέες υπερβολές των ερεθισμένων παρατάξεων, όσο και στην μαραμένη ψυχή των ανεχομένων τα πάντα. Κατάφερε δηλαδή να δώσει σε όλους μας, πέραν πολιτικών πεποιθήσεων και ιδεολογικής τοποθέτησης, ένα άρτιο μάθημα πολιτικής και πνευματικής συμπεριφοράς. Ενα μάθημα ευεργετικό αφού, όπως έγραφεν ο ίδιος “ο αγώνας συνεχίζεται κι η φουρτούνα επίσης”.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

    Ξέραμε ότι σαν χώρα διαθέτουμε εθνικό ιστορικό. Εννοώ βέβαια τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, όχι τον Ηρόδοτο. Μπορεί να τον δοξάζουμε ως πατέρα της Ιστορίας τον Αλικαρνασσέα, κάποιοι πρόγονοί μας όμως τον κατέκριναν αρκετά νωρίς σαν ανθέλληνα, φιλοβάρβαρο και δόλιο διαστρεβλωτή των πραγμάτων, διά του συγγράμματος «Περί της Ηροδότου κακοηθείας», που αποδίδεται στον Πλούταρχο. Ξέραμε ότι και άλλοι συγγραφείς προτάθηκαν κατά περιόδους, από τους θαυμαστές τους, σαν υποψήφιοι για τον τίτλο του εθνικού ιστοριογράφου. Οχι τόσο επειδή υπέβαλαν στην κρίση του κοινού πρωτότυπα ερμηνευτικά σχήματα, όσο επειδή υποστήριξαν με πάθος τις «εθνικά σωστές» κοινοτοπίες. Πρόκειται για κάποιο είδος ιστοριογραφικού λαϊκισμού, που φοβάμαι ότι θα θριαμβεύσει και με την ευκαιρία της επετείου των δύο αιώνων από την Επανάσταση, τουλάχιστον στο πεδίο της τηλεοπτικής και εν γένει θεαματικής αναπαράστασης του κορυφαίου Συμβάντος. Αν (καθ)οδηγηθούμε προς την αναπαλαίωση του δόγματος περί ενός εξωιστορικού, θεοπροστάτευτου, περιούσιου λαού, θα χρειαστούμε άλλον έναν αιώνα για να στρέψουμε ειλικρινές και δίκαιο το βλέμμα μας πάνω στο εθνικό μας κάτοπτρο.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα

Άνοιγμα μενού
Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων