Lena Verikaki "Tο νηπιαγωγείο της χαράς"

Μάλιστα αγαπητοί μας φίλοι…Πλεξίματα στο νηπιαγωγείο μας αλλά όχι από εμάς τα παιδιά, αλλά από τους μεταξοσκώληκες που μας χάρισε η κυρία Κατερίνα Στρατάκη Ψαράκη όταν, πριν από λίγες μέρες ,την επισκεφτήκαμε στην Ποταμίδα και στο Μουσείο Σχολικής Ζωής……Της υποσχεθήκαμε μάλιστα ότι θα τους φροντίζουμε, θα τους ταΐζουμε μόνο φρέσκα φύλλα μουριάς , θα τους καθαρίζουμε και φυσικά θα τους αγαπάμε και δεν θα τους πιάνουμε μήπως και τους πνίξουμε… Και τα κάναμε όλα αυτά κι αυτοί σιγά σιγά , ο ένας μετά από τον άλλο, άρχισαν να σκαρφαλώνουν στα κλαδάκια που τους βάλαμε και να πλέκουν….. Στην αρχή νομίσαμε πως ήταν αυγά αυτά που είχαν κάνει….. Δεν ήταν όμως και το καταλάβαμε όταν παρατηρήσαμε ένα μεταξοσκώληκα την ώρα που το έπλεκε που ακόμα φαινόταν ο ίδιος. Στη συνέχεια όμως έβαλε τόσο πολύ νήμα που το κουκούλι άσπρισε κι αυτός εξαφανίστηκε…. Έτσι έγινε και με όλους τους άλλους μεταξοσκώληκες….Πάνω που τους είχαμε συνηθίσει και αγαπήσει …. Ευτυχώς που φωτογραφίσαμε πριν εξαφανιστούν τους δυο τελευταίους… Δείτε τους την ώρα που τρώνε με λαιμαργία τα φυλλαράκια τους.

Τώρα αυτό που περιμένουμε είναι τη μεταμόρφωσή τους.

Να σας πούμε  ότι, το κουκούλι τους, οι μεταξοσκώληκες το πλέκουν από έξω μπρος τα μέσα έτσι ώστε να εγκλωβιστούν μέσα σ΄ αυτό και χρειάζεται περίπου 50 ώρες για να γίνει . Αποτελείται δε από μια συνεχόμενη μεταξωτή κλωστή μήκους από 300 έως 900 μέτρα κι εκεί, μέσα σ΄ αυτό, η κάμπια δηλ. ο μεταξοσκώληκας θα μεταμορφωθεί σε χρυσαλλίδα… Στη συνέχεια η χρυσαλλίδα θα μεταμορφωθεί σε πεταλούδα η οποία θα ανοίξει μια τρύπα στο κουκούλι και θα βγει έξω. Το διάστημα που χρειάζεται από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί το πλέξιμο του κουκουλιού μέχρι να βγει η πεταλούδα είναι 12 ημέρες. Αυτές οι καημένες οι πεταλούδες όμως θα ζήσουν για πολύ λίγο, μόνο για 2 ή 3 μέρες. Στο διάστημα αυτό θα γεννήσουν τ΄ αυγά τους και μετά, δυστυχώς ,θα πεθάνουν… Έπειτα απ΄ τα αυγά αυτά θα βγουν οι μικροί μεταξοσκώληκες που είναι 2 έως 3 χιλιοστά κι έχουν χρώμα μαυριδερό. Θα τρώνε κι αυτοί φύλλα μουριάς ψιλοκομμένα και θα μεγαλώσουν και θα γίνουν σαν τους δικούς μας μεταξοσκώληκες…. Και φυσικά θα συνεχίσουν την ίδια πορεία ζωής…..

Οι μεταξοσκώληκες δίνουν στον άνθρωπο το μετάξι. Η ιστορία του μεταξιού χάνεται στα βάθη των αιώνων και είναι συνυφασμένη με κινέζικους μύθους. Σύμφωνα με ένα απ΄  αυτούς το μετάξι ανακαλύφθηκε από την αυτοκράτειρα Σι Λιγκ Τσι όταν έπεσε μέσα στο βραστό νερό του τσαγιού της ένα κουκούλι. Στην προσπάθειά της να το βγάλει τράβηξε μια εξαιρετικά λεπτή αλλά ανθεκτική κλωστή, την πρώτη μεταξωτή ίνα….

Το μετάξι αναλύφθηκε στην Κίνα το 2.οοο π.χ και ήρθε στην Ευρώπη τον 6ο αιώνα μ. χ. και σιγά σιγά διαδόθηκε σ΄ όλο τον κόσμο.

Πολλές πληροφορίες για τον κύκλο ζωής του μεταξοσκώληκα και την παραγωγή του μεταξιού μπορείτε να πάρετε από την υπέροχη ταινία μικρού μήκους  του 13ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών..

“Μάνα, στο γέλιο μου γελάς, στο δάκρυ μου δακρύζεις,

αγάπη δίνεις, δε ρωτάς, τους φόβους μου σκορπίζεις….

Και στη χαρά  μου χαίρεσαι, φροντίζεις κάθε μου έγνοια

ελπίδες κι όνειρα χρυσά μοιράζεσαι με μένα”

Έτσι και μεις στο νηπιαγωγείο μας, τώρα και λίγες μέρες,  ετοιμάσαμε με πολλή αγάπη τα δωράκια για τις μαμάδες μας ….Είναι το ελάχιστο που μπορούσαμε να κάνουμε γι΄ αυτές …. Καρτούλες με λόγια καρδιάς……

Βραχιολάκια με ημιπολύτιμους λίθους για προστασία…..

Διπλώματα καλύτερης μαμάς που δανειστήκαμε από τον ιστότοπο http://vrefonipiagwgos.blogspot.gr/2011/05/blog-post_07.html….

Κι όλα αυτά για να τους πούμε ,με τον τρόπο μας, ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μας προσφέρουν….. Μαζί με ένα τραγούδι…

ένα βιντεάκι …

κι ένα παραμύθι….

από τον ιστότοπο http://paramythitis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_16.html#.U2_1knaIyc9

Χρόνια πολλά λοιπόν στις μανούλες μας, μα και σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!

Χθες, Παρασκευή 9 Μαίου, είχαμε τη μεγάλη χαρά να επισκεφτούμε, στο χωριό Ποταμίδα Κισάμου, το μουσείο σχολικής ζωής και τον ανακαινισμένο παραδοσιακό νερόμυλο του χωριού. Ξεναγός μας και στους δυο προορισμούς ήταν η κ. Κατερίνα Στρατάκη- Ψαράκη, συνταξιούχος δασκάλα. Και πρέπει να το ομολογήσουμε….Ήταν καταπληκτική!!! Ευγενική, φιλόξενη και φυσικά πολύ κατατοπιστική….

Πριν μπούμε στο μουσείο σχολικής ζωής (έργο δικό της και του συζύγου της του κ. Γιάννη Ψαράκη, όπως μας είπε εμπιστευτικά η κυρία μας) μπήκαμε πρώτα στη μηχανή του χρόνου…Μαζί μας μπήκε και η κυρία μας, μα και η κυρία Κατερίνα….Αναπτύξαμε πολύ μεγάλη ταχύτητα και σε λίγο βρεθήκαμε πίσω στο χρόνο και σ΄ ένα σχολείο που μαθητές ήταν οι παππούδες ,οι προπαππούδες μας, οι γιαγιάδες και οι προγιαγιάδες μας…..

Είδαμε τα βιβλία που διάβαζαν τότε,τα τετραδιά τους,παλιούς χάρτες,εικόνες, φωτογραφίες από τα παλιά.

Είδαμε τα θρανία που καθόταν ,

και η κυρία Κατερίνα μας έμαθε να γράφουμε με φτερό και με πένες,

αλλά και να βγάζουμε φωτοτυπίες από ένα αυτοσχέδιο φωτοτυπικό, όπως έκαναν παλιά…..

Έπειτα μας είπε να κάτσουμε στα παλιά θρανία και ανέλαβε να μας κάνει μάθημα .

Πήρε ένα απ΄ τα παλιά βιβλία και άρχισε να μας διαβάζει …..

Το μάθημα που μας έκανε ήταν για τους μεταξοσκώληκες…Και ξέρετε γιατί;;; Εκεί, σε μια γωνιά του παλιού σχολείου, η κ. Κατερίνα φιλοξενεί πραγματικούς μεταξοσκώληκες που εμείς ,ποτέ δεν είχαμε δει στη ζωή μας, ούτε και γνωρίζαμε πόσο χρήσιμοι ήταν τόσο παλιά όσο και σήμερα.

Μάλιστα, στη συνέχεια, πήγαμε και τους παρατηρήσαμε. Τους αγγίξαμε, τους ταίσαμε, είδαμε πως φτιάχνουν το κουκούλι τους…. Η κ. Κατερίνα μας έδειξε και ένα μαντίλι ολομέταξο που είχε φτιάξει η γιαγιά της στον αργαλειό.

Ήταν μια μοναδική για μας εμπειρία….

Μετά το μάθημα βγήκαμε διάλλειμα….Κάναμε πικνικ στον υπέροχα διαμορφωμένο, από τον πολιτιστικό σύλλογο Ποταμίδας, εξωτερικό χώρο του σχολείου και γευτήκαμε πολλές λιχουδιές που η κ. Κατερίνα ετοίμασε για μας…..

και φυσικά παίξαμε στην παιδική χαρά….

Αφού “χορτάσαμε” παιχνίδι ,αποχαιρετήσαμε το υπέροχο αυτό σχολείο του χθες, αφού προηγουμένως δεχθήκαμε να πάρουμε μαζί μας μερικούς μεταξοσκώληκες ,για να τους φιλοξενήσουμε και μεις στο δικό μας σχολείο. Μπήκαμε πάλι στη μηχανή του χρόνου και ήρθαμε πάλι στο σήμερα…..Και ξεκινήσαμε για τον δεύτερο προορισμό μας, τον ανακαινισμένο παραδοσιακό νερόμυλο της Ποταμίδας… Μια επίσκεψη που αποτελεί συνέχεια του προγράμματός μας για την παραδοσιακή κρητική δίαιτα-διατροφή.

Είδαμε πού ο μυλωνάς έβαζε το σιτάρι,  τις πέτρες που γύριζαν και το αλέθαν και στη συνέχεια από που έβγαινε το αλεύρι με το οποίο γίνεται το ψωμί μας αλλά και τόσα άλλα απαραίτητα για τη διατροφή μας…. Πήγαμε και έξω από τον νερόμυλο και είδαμε τα μεγάλα αυλάκια που περνούσε το νερό για να δώσει στο μύλο τη δύναμη και να μπορέσει να δουλέψει….

Η αλήθεια είναι ότι , και από αυτήν την επίσκεψη μάθαμε πολλά, χρήσιμα και ουσιαστικά πράγματα και φυσικά περάσαμε , όπως καταλαβαίνετε , πολύ όμορφα…..

Σ΄ ευχαριστούμε πολύ κυρία Κατερίνα….

Όπως  όλοι γνωρίζουμε το βασικό έθιμο της πρωτομαγιάς  είναι η κατασκευή του μαγιάτικου στεφανιού που , κατά πάσα πιθανότητα, έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα στο έθιμο των “Θαργηλίων” που γινόταν προς τιμή του θεού Απόλλωνα την 6 και την 7η μέρα του μήνα Θαργηλίωνα που αντιστοιχούσε περίπου χρονικά στο Μάιο .

Παλαιότερα η κατασκευή του αποτελούσε ολόκληρη ιεροτελεστία, αφού τίποτα δεν φτιαχνόταν στην τύχη και καθετί που είχε πάνω του είχε και το δικό του συμβολισμό. Στις μέρες μας έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια των αγρών ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί πια να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο μαγιάτικο στεφάνι. Για τους περισσότερους δεν αποτελεί ίσως τίποτα περισσότερο από μια όμορφη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς , σύμφωνα με τους οποίους χαρίζει στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα η κατασκευή του προσφέρει χαρά σε μικρούς και μεγάλους. Παλιότερα, όμως, το στεφάνι του Μάη έπρεπε να έχει πολλά κλαδάκια με πρασινάδα με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους καθώς και ορισμένα λουλούδια για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές όπως:

Τριαντάφυλλα, γαρίφαλα, πασχαλιές, γεράνια,κρίνα, κλαδάκια από αγγελική για να είναι ανθισμένο το σπίτι.

Κλωνάρια ανθισμένα από ελιά για την ειρήνη και την ευτυχία του σπιτιού.

Στάχυα από σιτάρι για καλή σοδειά και αφθονία

Αγριολούλουδα του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες, σπαθοβότανα, αμάραντο, κλαδάκια από σπάρτους κ.ά για προστασία και καλή τύχη.

Ένα κλωνάρι λυγαριάς για την αγάπη

Κλαδάκια από αρωματικά φυτά όπως μυρτιά, βασιλικό, δεντρολίβανο, μπαρμπαρούσα, φασκόμηλο, χαμόμηλο, ευκάλυπτο κ.ά για προστασία και υγεία.

Μια κουκιά με τις ρίζες και τους καρπούς της και ένα κεφάλι σκόρδο για το κακό το μάτι.

Η βάση του κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος πάνω στο οποίο τοποθετούσαν τα παραπάνω φυτά και λουλούδια.

Έτσι και μεις….Αποφασίσαμε να φτιάξουμε στο σχολείο μας  ένα μαγιάτικο στεφάνι για να υποδεχτούμε τον Μάιο με βάση τον τρόπο που το έφτιαχναν τα παλιά χρόνια βάζοντάς του πάνω του τα παραπάνω φυτά με τον ιδιαίτερο συμβολισμό τους. Πολλά από τα φυτά τα φέραμε από το σπίτι μας άλλα πάλι τα βρήκαμε στην αυλή του σχολείου μας….

Αφού ομαδοποιήσαμε τα φυτά και λουλούδια μας και τα χωρίσαμε σε αγριολούλουδα και καλλιεργήσιμα, πιάσαμε δουλειά…. Αρχίσαμε να φτιάχνουμε ματσάκια που η κυρία μας στερεώνε πάνω στο στεφάνι μας που η βάση του φτιάχτηκε από κλήματα αγράμπελης.

Και να το στεφάνι μας…Έτοιμο….Έτοιμα και τα ματσάκια που φτιάξαμε για να τα κρεμάσουμε έξω από την πόρτα του δωματίου μας στο σπίτι μας!!

Το στεφάνι μας τώρα διακοσμεί την είσοδο του σχολείου μας με μεγάλη ,πιστεύουμε, επιτυχία!!!!

Πιστεύουμε να αρέσει και σε σας….

Φίλοι μας καλό μήνα! Ο καιρός κύλησε τόσο γρήγορα κι έτσι μας ήρθε και ο Μάιος μαζί με τα λουλούδια του, τις ευωδιές του και την ομορφιά του…Και η πρώτη του μέρα, η Πρωτομαγιά, που τη γιορτάσαμε χθες, ήταν μια υπέροχη γιορτή της άνοιξης αλλά και ολόκληρης της φύσης. Την ομορφιά της Πρωτομαγιάς και του όμορφου μήνα του Μάη θα προσπαθήσουμε να σας  παρουσιάσουμε μέσα από σχετικές  μαντινάδες που βρήκαμε στο διαδίκτυο, τις οποίες αφού τις  κάναμε φύλλο εργασίας, τις εικονογραφήσαμε….