Μια υπέροχη ιδέα που αφορά το όνομά μας ανακαλύψαμε στην ιστοσελίδα http://edonipiagogeio.blogspot.gr/2014/10/blog-post_8.html. Δεν χάσαμε καιρό λοιπόν και αφού εκτυπώσαμε τις σχετικές σελίδες του στρογγυλού βιβλίου του ονόματός μας ,πήραμε τα ψαλιδάκια μας, τα μολυβάκια και τους μαρκαδόρους μας και να τα αποτελέσματα…Πρώτα δείτε εξωτερικά το βιβλίο μας…
Και έπειτα εσωτερικά …
Και να το βιβλίο για να το εκτυπώσετε.
Από την αρχή του σχολικού έτους στο νηπιαγωγείο μας έχουμε παίξει πολλά παιχνίδια με το όνομά μας…Πολλά και διασκεδαστικά… Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα…
Μάλιστα! Καλά καταλάβατε… Πρόκειται για μια προσομοίωση ανασκαφής…Προσομοίωση ανασκαφής του ονόματός μας.Παρόμοια μ΄ αυτή που κάναμε πέρυσι με την αρχαιολόγο την κ. Κούλα. Αυτή τη φορά βέβαια βρήκαμε σπασμένα αρχαία αγγεία που πάνω τους έγραφαν τα ονόματά μας. Εμείς αυτό που έπρεπε να κάνουμε ήταν να βρούμε το αγγείο που έγραφε το δικό μας όνομα…
Και τα παιχνίδια του ονόματός μας συνεχίζονται…Ψάρεμα…Που σε χαλαρώνει κιόλας… Ψάρεμα όχι μόνο ψαριών αλλά και ονομάτων…Δυο ψαράδες σε δράση και νικητής αυτός που θα ψάρευε τα περισσότερα ψαράκια και φυσικά το δικό του όνομα…
Κι έπειτα άπλωμα ρούχων…Είμαστε και νοικοκύρηδες μη το ξεχνάμε αυτό… Τα ρούχα μας τ΄ απλώσαμε τόσο προσεκτικά έτσι ώστε να σχηματίζεται το όνομά μας…
Λίγο μας δυσκόλεψε αυτή η δραστηριότητα αλλά τα καταφέραμε…
Μια άλλη μέρα η κυρία μας έφερε κουτάκια με τα ονόματά μας απ΄έξω… Αφού καταφέραμε και ο καθένας βρήκε το κουτάκι με το όνομά του το ανοίξαμε…Κι εκεί που περιμέναμε να δούμε κανένα μικρό δωράκι τι να δούμε…Καπάκια από μπουκάλια νερού που πάνω τους είχανε γραμματάκια. Γραμματάκια από το όνομα μας.
Προσπαθήσαμε να σχηματίσουμε το όνομά μας…Δυσκολευτήκαμε πάλι …
..αλλά όπως καταλαβαίνετε …
στο τέλος τα καταφέραμε…
Τώρα και λίγες εβδομάδες αρχίσαμε να δουλεύουμε στο Νηπιαγωγείο μας το πρόγραμμα ατομικών και κοινωνικών δεξιοτήτων “βήματα για τη ζωή” της Νάντιας Κουρμούση και του Βασίλη Κούτρα.
Το πρόγραμμα αυτό βασίζεται στην βεβαιότητα ότι το σχολείο, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, έχει καθοριστικό ρόλο στην καλλιέργεια ικανοτήτων, που θα μας προετοιμάσουν σωστά, για να έχουμε μια συναρπαστική, αποδοτική και θετική ενήλικη ζωή….
“Σκοπός του προγράμματος είναι :
Βασικό στοιχείο στην υλοποίηση του προγράμματος είναι να πραγματοποιείται σε συγκεκριμένες, σταθερές μέρες.Αποφασίσαμε οι μέρες αυτές να είναι η Τρίτη και η Τετάρτη. Σημαντικό ρόλο στο πρόγραμμα αυτό κατέχει ο βοηθός. Ο βοηθός θα κληρώνεται στο τέλος του διημέρου από τον προηγούμενο βοηθό. Για το λόγο αυτό, για να μη μπερδευόμαστε, φτιάξαμε δυο κουτιά. Στο ένα θα μπαίνουν τα ονόματα των παιδιών που έγιναν βοηθοί και στο άλλο τα ονόματα των παιδιών που δεν έγιναν βοηθοί.
ΣΗΜ: Το όμορφο σχέδιο με το παιδάκι που βάλαμε μπροστά απ΄ τα κουτιά το πήραμε από την ιστοσελίδα http://www.popi-it.gr/nipiagogio-programmata/bimata-zois/prota-mathimata/ της κ. Πόπης Παπουτσάκη την οποία ευχαριστούμε θερμά , όχι μόνο για το σχέδιο αυτό, αλλά και για όλες τις υπέροχες ιδέες που δίνει σε όλους μας μέσα από την ιστοσελίδα της…
Το σχέδιο του παιδιού για όσους ενδιαφέρονται:
Ο βοηθός θα φέρνει στο νηπιαγωγείο διάφορα αντικείμενα, αγαπημένα του και θα μας μιλάει γι΄ αυτά. Κυρίως όμως θα παρουσιάζει τον εαυτό του. Θα είναι το “τιμώμενο πρόσωπο” , ο πρωταγωνιστής.
Σ΄ αυτή εδώ την ειδική τσάντα θα βάζει τα προσωπικά του αντικείμενα …
Ο βοηθός θα εκθέτει τα προσωπικά του αντικείμενα στον “Πίνακα του βοηθού”.
Και φυσικά για να ξεχωρίζει θα φοράει και την κονκάρδα του…
Στο δεύτερο μάθημα του προγράμματος μάθαμε τι είναι φιλοφρόνηση, αλλά και το πως να κάνουμε φιλοφρονήσεις σε άλλους. Ξεχωρίσαμε και τους διάφορους τύπους φιλοφρονήσεων… Στο τέλος φτιάξαμε ένα μεγάλο λουλούδι με φιλοφρονήσεις που ταίριαζαν στο βοηθό μας τον Γιώργο και του το χαρίσαμε με αγάπη… Το ίδιο κάναμε και για τον βοηθό μας τον Μανώλη…
Στη διάρκεια του προγράμματος συνηθίζουμε να παίζουμε παιχνίδια ρόλων… Βάζουμε λοιπόν τις κονκάρδες μας και ….έτοιμοι για δράση…
Ασπασία Μπικάκη (Ιστορία του κρασιού 1992)
(συνέχεια του έργου)
Φέτος, στο Νηπιαγωγείο μας, κάνουμε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε τα υπέροχα, μοναδικά έργα της Ασπασίας Μπικάκη. Της γυναίκας που δημιούργησε με κλωστές και με βελόνες… Της γυναίκας που η καταγωγή της ήταν από το χωριό μας. Από το Σφακοπηγάδι. Και που το πρώτο της σχολείο ήταν το σχολείο που εμείς φοιτούμε σήμερα…
Το πρώτο της έργο που παρατηρήσαμε ήταν “Η ιστορία του κρασιού”. Επίκαιρο, μια και τα αμπέλια έχουν αυτή την εποχή την τιμητική τους… Μα και συγκινητικό, γιατί το υπέροχο αυτό έργο τέχνης, δείχνει τη ζωή μιας άλλης, μακρινής εποχής. Δείχνει τη ζωή του χωριού μας, του Σφακοπηγαδίου στα χρόνια των παππούδων και των γιαγιάδων μας. Ή καλύτερα των προπαππούδων και των προγιαγιάδων μας. Παλιά δηλαδή… Αναρωτηθήκαμε που πήγε όλος αυτός ο κόσμος που απεικονίζει στο έργο της η καλλιτέχνιδα… Δώσαμε τις εξηγήσεις μας…Παρατηρήσαμε προσεκτικά τα μέσα μεταφοράς, τα ρούχα που φορούσαν, τις εργασίες και ασχολίες των ανθρώπων… Τις συγκρίναμε με τις σημερινές ασχολίες.
Βγήκαμε βόλτα στο χωριό… Αμπέλια πολλά τριγύρω, πατητήρια, φιλόξενοι άνθρωποι, όλα μας καλούσαν να δραματοποιήσουμε σημεία από το έργο της κ. Ασπασίας…
Και να΄ μαστε. Πρώτα μες στ΄ αμπέλι…
(η σχετική με τη δραστηριότητά μας λεπτομέρεια του έργου)
Κι έπειτα σ΄ ένα παλιό παραδοσιακό πατητήρι του χωριού …Στο πατητήρι του κ. Χουδαλάκη…Τους ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία. Και την κ. Ξένια φυσικά…
(η σχετική με τη δραστηριότητά μας λεπτομέρεια του έργου)
Μετά που τελειώσαμε το πάτημα αφού σουρώσαμε τον μούστο μας, τον βάλαμε μέσα σ΄ ένα μικρό βαρέλι.
(λεπτομέρεια)
Δεν παραλείψαμε βέβαια να φυλάξουμε και τα στάφυλα για να φτιάξουμε σε λίγο καιρό και την τσικουδιά μας, όπως φαίνεται και σε λεπτομέρεια του έργου που παρατηρήσαμε…
Ούτε βέβαια παραλείψαμε να μουστομετρήσουμε , με το μουστόμετρο του κ. Γιώργου, τον μούστο μας για να δούμε αν πρέπει να του βάλουμε νερό ή πετιμέζι…
Τελικά δεν ήθελε να του βάλουμε ούτε νερό ούτε πετιμέζι. Ο μούστος μας είναι τέλειος. 13 μιση βαθμούς…Τώρα απλά περιμένουμε να βράσει…Και να γίνει κρασί…
Τέλος, ένα μέρος του μούστου θα του προσθέσουμε σταχτόνερο και θα φτιάξουμε στο σχολείο μας και μουσταλευριά όπως κάνει η γιαγιά της λεπτομέρειας του έργου της Ασπασίας…
Τα σχολειά χτίστε..
Λιτά, απλόχωρα,
μεγάλα, γερά θεμελιωμένα,
απ της χώρας, ακάθαρτης,
πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά.
Μακριά απ΄τα ανήλιαγα σοκάκια,
τα σχολειά χτίστε.
Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων
περίσσια ανοίχτε, να έρχεται ο κυρ Ήλιος
διαφεντευτής, να χύνεται,να χύνεται, να φεύγει,
ονειρεμένο πίσω του αργοσέρνοντας το φεγγάρι.
Τα σκολειά χτίστε, υψώστε τα πλατάνια
για το δροσό στης ρεματιάς τη χάρη…
Ένα τέτοιο σχολείο , ένα σχολείο όπως το ονειρεύτηκε ο ποιητής μας ο Κωστής Παλαμάς είναι και το δικό μας σχολείο… Ένα σχολείο μακριά από το θόρυβο της πόλης. Ένα σχολείο μεγάλο, λιτό, με περίσσια ανοιχτά τα παράθυρα του… Ένα σχολείο που στην αυλή του υψώνονται πλατάνια, κυπαρίσσια, ευκάλυπτοι, πεύκα κάτω απ΄τα οποία παίζουμε ευτυχισμένα…
Ένα σχολείο που απλά δεν μπορείς να μη λατρέψεις…
