Το Σπιτάκι Των Θαυμάτων

Ο Σεπτέμβρης μας αποχαιρέτησε και έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για τον Τρύγο και το Σταφύλι!

Γίναμε μικροί αμπελουργοί, διαλέξαμε νόστιμα σταφύλια από το αμπέλι, τα πατήσαμε και μυρίσαμε ξεχωριστές μυρωδιές!

Γνωρίσαμε τον Διόνυσο, τον Θεό του Τρύγου, του Κρασιού και του Γλεντιού! Μιλήσαμε για την γέννησή του, πώς ανακάλυψε το Σταφύλι και το κρασί και φυσικά αναπαραστήσαμε τον πίνακα του Θεόφιλου που απεικονίζει τον Διόνυσο.

Ο παππούς- Αίσωπος μας αφηγήθηκε το γνωστό μύθο “Η Αλεπού και τα σταφύλια”

Διαβάσαμε το βιβλίο “Τα Πρέπει και τα Θέλω στου Σκιάχτρου το Καπέλο” που μας έδωσε αφορμή για θεατρικό παιχνίδι και γίναμε ακούνητα σκιάχτρα. Φυσικά το ζωγραφίσαμε αφού η ιστορία του μας ενθουσίασε!

Γνωρίσαμε την κούπα του Πυθαγόρα που μας έμαθε ένα πολύτιμο μάθημα, να μην είμαστε πλεονέκτες και πως “όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα” .

Προσπαθήσαμε να την φτιάξουμε στο σπίτι μας! Εξαιρετική προσπάθεια! Η μικρή μας φίλη μας έφερε την δική της κούπα του Πυθαγόρα!

Γεμίσαμε ζωγραφιές και όμορφες χειροτεχνίες!

4 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ζώων και την γιορτάσαμε στο όμορφο Σπιτάκι μας με παιχνίδια, κατασκευές και παραμύθια!

Διαβάσαμε τον “ΞΟΥΤ” και με αφορμή το παραμύθι μιλήσαμε για την πολύτιμη βοήθεια που προσφέρουν οι Σκύλοι Οδηγοί σε άτομα με προβλήματα όρασης.

Ενημερωθήκαμε, επίσης, για τις κακοποιήσεις που βιώνουν τα ζώα από τους ανθρώπους και δώσαμε υπόσχεση να κάνουμε ότι μπορούμε για να τα προστατεύουμε μια ζωη!

Παίξαμε, τραγουδήσαμε, κατασκευάσαμε με πολύ χαρά!

Στο συγκεκριμένο εργαστήριο δεξιοτήτων, γνωρίσαμε τον μαγικό κόσμο του Σκακιού!

Το σκάκι δεν είναι παιχνίδι τύχης. Πρόκειται για ένα παιχνίδι στρατηγικής και το μόνο εργαλείο που χρειαζόμαστε για να παίξουμε είναι το μυαλό μας.

Επειδή ο εγκέφαλος λειτουργεί όπως ένας μυς, χρειάζεται εξάσκηση. Έτσι, μια παρτίδα σκάκi

• βελτιώνει την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων,
• αυξάνει τη δημιουργικότητα,
• προκαλεί τη μνήμη των παιδιών απαιτώντας από αυτά να θυμούνται κινήσεις, ανοίγματα, στρατηγικές και μοτίβα
• αυξάνει τη νοημοσύνη και
• βοηθά σημαντικά στην αύξηση της πρωτότυπης και εφευρετικής σκέψης.

Επιπλέον το σκάκι

• διδάσκει στα παιδιά την αξία της υπομονής και της αυτοσυγκράτησης
• εμπεριέχει αξίες αθλητικού πνεύματος και ευγενούς άμιλλας αφού τα παιδιά μαθαίνουν να σέβονται τους αντιπάλους τους, να ακολουθούν τους κανόνες και να δέχονται τις νίκες και τις ήττες με ευγένεια
• διδάσκει στα παιδιά την ανθεκτικότητα και την αξία της επιμονής και
• διδάσκει τη σημασία της αποτελεσματικής διαχείρισης του χρόνου τους
• δεν έχει ηλικία, δηλαδή μπορούν τα παιδιά να παίξουν άνετα με τους γονείς του ή θείους ή παππούδες.

Ονομάσαμε τα πιόνια, μάθαμε τις κινήσεις του κάθε πιονιού και την θέση του στο παιχνίδι, εξασκηθήκαμε σε στρατηγικές για σίγουρη νίκη, φτιάξαμε το δικό μας σκάκι και διασκεδάσαμε!

Ευχαριστούμε θερμά τον διευθυντή του 11ου Δημοτικού Σχολείου Πτολεμαΐδας, Αποστόλη Μητρούλη, για την ευκαιρία που είχαμε να γνωρίσουμε το υπέροχο αυτό σχολείο. Η επίσκεψή μας ξεκίνησε με την ξενάγηση στο Μουσείο του σχολείου. Ξεναγοί μας, οι δάσκαλοι Ιωαννίδης Γιάννης και Κατσούτας Αντώνης που με μεράκι και αφοσίωση έχουν δημιουργήσει ένα μικρό θαύμα!

Έπειτα, ανέλαβε η αγαπημένη δασκάλα Αποσέρκογλου Κική, να μας ξεναγήσει στους χώρους του σχολείου, όπου όλοι μας υποδέχτηκαν με χαμόγελα και ενθουσιασμό.

Η εμπειρία μας ήταν καταπληκτική! Με αυτή την επίσκεψη χτίσαμε μια γέφυρα επικοινωνίας με το μεγάλο σχολείο, απαραίτητη για την ομαλή προσαρμογή των νηπίων!

Η επίσκεψή μας στην Πυροσβεστική υπηρεσία Πτολεμαΐδας, σίγουρα θα μείνει αξέχαστη στους μικρούς μαθητές. Μάθαμε πολλές χρήσιμες πληροφορίες, όπως, πότε καλούμε την Πυροσβεστική και τι χρειάζεται ένας πυροσβέστης μαζί του στην υπηρεσία για να είναι και ο ίδιος ασφαλής και προστατευμένος. Πήραμε και δωράκια, σφυρίχτρα και τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης!

Ευχαριστούμε πολύ τον Διοικητή Π.Ε αντιπύραρχο Βασίλειο Ζιώγου για την φιλοξενία και τον πυροσβέστη Θεόδωρο Μήλλα για τις χρήσιμες συμβουλές, την καθοδήγηση και την υπέροχη ξενάγηση!

Η επίσκεψη αυτή ήταν μια μοναδική ευκαιρία για να μιλήσουμε για τα φυσικά φαινόμενα και πως αντιδρούμε!

Ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε τον δικό μας πυροσβέστη για να μας θυμίζει την επίσκεψη!

Πριν λίγες μέρες είχαμε την χαρά να υποδεχτούμε στο σχολείο μας την κ. Άσπα Μπούσδα, νοσηλεύτρια! Με την καθοδήγηση, τον ενθουσιασμό και την μεταδοτικότητά της, μάθαμε πώς να αντιμετωπίσουμε ένα τραύμα, ένα έγκαυμα, ένα λιποθυμικό επεισόδιο! Τι πρέπει να γνωρίζουμε, πότε και πώς καλούμε ασθενοφόρο.

Την ευχαριστούμε θερμά!!

“ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙ, Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!”

Το “Σπιτάκι των Θαυμάτων” εντάχθηκε στο πρόγραμμα φιλαναγνωσίας της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πτολεμαΐδας με τίτλο «Λογοτεχνικές Διαδρομές στην Ιστορία».

Το βιβλίο που μας έκανε συντροφιά στο λογοτεχνικό αυτό ταξίδι ήταν “Τα κίτρινα καπέλα” της Κέλλυ Ματαθία Κόβο, ένα βιβλίο γεμάτο φόβο, θάρρος, φιλία και ευγνωμοσύνη.

Η ιστορία μιλάει για αυτούς που, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με το θεριό, ακούν την εσωτερική τους φωνή, την καρδιά τους, και βρίσκουν τη δύναμη να αποφασίσουν για την τύχη τους. Μιλάει όμως και για εκείνους που βάζουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους, υπερασπίζοντας το δικαίωμα στη ζωή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η δική μας εκπαιδευτική προσέγγιση του βιβλίου ξεκίνησε με καταιγισμό ιδεών όταν διάφορα σκορπισμένα καπέλα στην τάξη άρχισαν να μας «αφηγούνται» ιστορίες. Καπέλο αρλεκίνου, καπέλου cowboy, ψάθινο καπέλο παραλίας, καπέλο μάγισσας και ένα κίτρινο καπέλο. Το κίτρινο καπέλο ξετύλιξε την περιπέτεια του κύριου Μπε και της οικογένειάς του και μας παρέσυρε στον κόσμο των συναισθημάτων, αφού η ίδια η εικονογράφηση κατόρθωσε να μας ευαισθητοποιήσει.

Μιλήσαμε για τον φόβο, την απογοήτευση, τον θυμό, την ευγνωμοσύνη και την αλληλεγγύη. Κατασκευάσαμε την παλέτα των συναισθημάτων με τα βασικά συναισθήματα ( χαρά, λύπη, φόβος, θυμός, έκπληξη, ντροπή). Δημιουργήσαμε το δικό μας «Συναισθηματόμετρο» για να μπορούμε να ονομάζουμε και να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας.

Φανταστήκαμε και δώσαμε μορφή στα «Θεριά» που δεν αποτυπώνονται στην εικονογράφηση του βιβλίου. Παρατηρήσαμε τις ζωγραφιές μας και περιγράψαμε τι νιώθουμε όταν σκεφτόμαστε τα θεριά στη ζωή μας.

Αποκωδικοποιήσαμε το μυστήριο τηλεγράφημα του κύριου Μπε που ζητούσε βοήθεια. Αυτό στάθηκε αφορμή για να μιλήσουμε για τον διεθνή Κώδικα Μορς, στείλαμε σήματα ηχητικά με το γνωστό SOS και γράψαμε το δικό μας κωδικοποιημένο μήνυμα.

Δημιουργήσαμε σε χαρτί του μέτρου τον χάρτη που ακολούθησαν ο κύριος Μπε και η οικογένειά του με την βοήθεια των φίλων τους.

Συνεργαστήκαμε και σπάσαμε τους φράχτες (ένας κατασκευασμένος χάρτινος φράχτης) που μας χωρίζουν λέγοντας λέξεις γεμάτες αγάπη που δεν γνωρίζει όρια και διαδώσαμε το μήνυμα «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ» !

Τέλος, φωνάξαμε δυνατά το δικό μας μήνυμα για να ακουστεί σε όλη τη γη!

“Τα Θηρία θα ‘ναι εκεί

βάλε πίστη στη ζωή!

Τα Θηρία θα ορμούν

μα οι φίλοι θα νικούν!”

Το ταξίδι στο σώμα ξεκίνησε και κάναμε μια πρώτη στάση στο ΠΕΠΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Γνωρίσαμε τα όργανα του πεπτικού μας συστήματος, το Συκώτι, τον Οισοφάγο, το Στομάχι, το Λεπτό και Παχύ Έντερο μέσα από πολλά βιωματικά παιχνίδια.

Στη συνέχεια γνωρίσαμε τον ΕΓΚΕΦΑΛΟ, τον “υπολογιστή” που κρύβεται μέσα στο κεφάλι μας και μας δίνει εντολές. Μιλήσαμε για τα μέρη του εγκεφάλου και τι λειτουργίες πραγματοποιεί το κάθε του σημείο.

Φτιάξαμε τον δικό μας “ΣΩΜΑΤΟΥΛΗ” σχεδιάζοντας το περίγραμμα των συμμαθητών μας και παρατηρήσαμε τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι μας.

Στη συνέχεια μιλήσαμε για το ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, το ταξίδι που κάνει όλη μέρα το αίμα στο σώμα μας μέσα από τις ΑΡΤΗΡΙΕΣ και τις ΦΛΕΒΕΣ με την πολύτιμη βοήθεια της ΚΑΡΔΙΑΣ μας.

Τέλος, δυναμώσαμε τα ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ μας με διασκεδαστικά παιχνίδια!

Η θεματική ενότητα της εβδομάδας ήταν τα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ! Χαρά, λύπη, φόβος, θυμός, τα ξεχωρίσαμε, τα αναγνωρίσαμε και θυμηθήκαμε πότε νιώθουμε το κάθε συναίσθημα και συζητήσαμε πώς το εκφράζουμε. Φτιάξαμε την παλέτα των συναισθημάτων και αποφασίσαμε πως τα συναισθήματα είναι σαν τα χρώματα στη ζωή μας, τα χρειαζόμαστε όλα!

Ακολούθησαν κι άλλα παιχνίδια με πλαστελίνη, παιχνίδια ρόλων και η κατασκευή ενός “ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΜΕΤΡΟΥ” 

Μιλήσαμε για τον ΘΥΜΟ, ένα συναίσθημα αρνητικό που μπορεί καμιά φορά να ραγίσει καρδιές. Σκέφτομαι λοιπόν με την τεχνική της χελώνας πριν δράσω πάνω στον θυμό μου!

Η τέχνη μας βοήθησε να γνωρίσουμε τα συναισθήματα αφού μελετήσαμε τη ζωή και το έργο του Βίνσεντ βαν Γκογκ, του διάσημου ζωγράφου που τον αποκαλέσαμε “θυμωμένο ζωγράφο” . Τα Ηλιοτρόπια, η Έναστρη Νύχτα, οι Πατατοφάγοι, τα Σταροχώραφα, μας ταξίδεψαν και φυσικά η Αμυγδαλιά που την ζωγραφίσαμε για να υποδεχτούμε την άνοιξη. Αναπαραστήσαμε, παίξαμε memory games με τους πίνακές του και τους περιγράψαμε στους φίλους μας για να τους μαντέψουν!

Ήρθαμε αντιμέτωποι με τους φόβους μας, ένα πολύ δυνατό και δυσάρεστο συναίσθημα, που το αποτύπωσε ο  Έντβαρτ Μούνκ στο διάσημο έργο του “Η ΚΡΑΥΓΗ”. 

Το ταξίδι αυτής της θεματικής ενότητας ήταν μεγάλο και… παγωμένο! Μιλήσαμε για τους δύο πόλους της Γης, τον Βόρειο και τον Νότιο Πόλο αλλά και για την “ΖΩΝΗ” που φοράει η Γη, όπως την χαρακτηρίσαμε, τον ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ. Γνωρίσαμε τα πολικά ζώα και τους Εσκιμώους, παίξαμε, ψαρέψαμε στον πάγο και χορέψαμε σαν πιγκουίνοι! Δεν ξεχάσαμε να ταΐσουμε τον πεινασμένο χιονάνθρωπο.

Τα μαθηματικά στον Βόρειο Πόλο είναι πιο διασκεδαστικά όπως και το να φτιάξουμε σύνθετες λέξεις με πρώτο συνθετικό τον ΠΑΓΟ και το ΧΙΟΝΙ. Επιπλέον, φτιάξαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Βόρειο Πόλο.

Τις ίδιες μέρες, χιόνισε στο σχολείο μας και βρήκαμε αφορμή να παίξουμε με το χιόνι και να φτιάξουμε τον δικό μας χιονάνθρωπο. Ο χιονάνθρωπος όμως μέσα στην τάξη άρχισε να λιώνει και αναρωτηθήκαμε γιατί συμβαίνει αυτό. Μιλήσαμε λοιπόν για τις τρείς μορφές του νερού, το ΥΓΡΟ, το ΣΤΕΡΕΟ και το ΑΕΡΙΟ. Βάλαμε νερό στον βραστήρα να ζεσταθεί και παρατηρήσαμε τους υδρατμούς, πιάσαμε τα παγάκια και τα λιώσαμε ρίχνοντας αλάτι και ζάχαρη για να δούμε με ποιο υλικό θα λιώσουν πρώτα. Έτσι εξηγήσαμε, λοιπόν, γιατί οι άνθρωποι ρίχνουν αλάτι στον δρόμο όταν είναι χιονισμένος!

Μελετώντας τις τρεις μορφές του νερού και την ΤΗΞΗ- ΠΗΞΗ των υλικών, γνωρίσαμε τον γνωστό σε όλους μας μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου που ο τελευταίος από την πολύ του χαρά δεν άκουσε τις συμβουλές του πατέρα του, Δαίδαλου, όταν πετούσε με τα φτιαγμένα από κερί φτερά του με αποτέλεσμα πετώντας πολύ ψηλά κατέληξε ο Ήλιος να του λιώσει τα φτερά και να πέσει στην θάλασσα.