Το Ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Πυργίου

Ένα θαυμάσιο αποκριάτικο παιχνίδι εκμάθησης αγγλικών λέξεων από την χαρισματική κ. Αναστασία, δασκάλα ξένων γλωσσών του Νηπιαγωγείου.

Βρίσκουν ότι έχει δει η μάγισσα που μιλά αγγλικά, αλλιώς τους παίρνει στο κάστρο!

Μαγευτική διδασκαλία!

Δασκαλοκεντρικό ή μαθητοκεντρικό σχολείο; Eίναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια πολλοί επιχειρηματολογούν υπέρ του πρώτου: Φέρνει πολύ γρήγορα αποτελέσματα, στην τάξη υπάρχει ησυχία και τροφοδοτείται από μια ιδέα που έχει τα τελευταία χρόνια αποκτήσει δημόσια απήχηση, τόσο στη νευροεπιστήμη όσο και στο δημόσιο λόγο, ότι η βούληση είναι μια ψευδαίσθηση και ότι έννοιες όπως η προσωπική ευθύνη, η ηθική λογοδοσία και η ενοχή είναι κοινωνικές συμβάσεις χωρίς βιολογικό θεμέλιο. Τροφοδοτείται και από πειραματικά δεδομένα που δείχνουν ότι εγκεφαλικά σήματα που προετοιμάζουν και εκτελούν μια πράξη ανιχνεύονται αντίστοιχα πριν το άτομο αναφέρει ότι «αποφάσισε» να ενεργήσει και πριν ενεργήσει.

Μια τέτοια ερμηνεία, όμως, υποτιμά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σκέψης, βούλησης και πράξης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», (8/2/26) ο έγκριτος καθηγητής Παιδιατρικής, επικεφαλής της έδρας UNESCO, Γεώργιος Χρούσος, προσφέρει ένα πιο ώριμο πλαίσιο: Όπως ήδη από τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος δεν διαθέτει απλή επιθυμία αλλά επιθυμία διαποτισμένη από λόγο και ήθος, έτσι και στη σύγχρονη νευροβιολογία η ελευθερία δεν είναι αυθαιρεσία αλλά ρυθμισμένη αυτονομία – ένα σύστημα που μπορεί να αναστέλλει, να επανεκτιμά και να επιλέγει.

Το ίδιο ισχύει για την εκπαίδευση. Αν ο άνθρωπος είναι απλώς προϊόν μηχανικών διεργασιών, η παιδεία περιορίζεται στην εκπαίδευση δεξιοτήτων. Αν όμως ο εγκέφαλος είναι σύστημα που διαμορφώνει την ίδια του τη ρυθμιστική ικανότητα, τότε η εκπαίδευση είναι καλλιέργεια ελευθερίας: ενίσχυση της κριτικής σκέψης, της αναστολής της παρόρμησης- να πιάσουμε ταυτόχρονα το καλάμι του ψαρέματος– και της πρόβλεψης των συνεπειών. Δεν είμαστε απόλυτα ελεύθεροι. Είμαστε όμως υπεύθυνα ελεύθεροι. Και αυτό ίσως είναι το πιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που έχουμε. Και όπως λέει ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος, «η ελευθερία μας δεν εξουσιάζεται από κανέναν άλλο παρά από εμάς και γι’ αυτό επιδέχεται τόσο τον έπαινο όσο και την επίκριση»

Όλοι οι νηπιαγωγοί αναζητούν τρόπους για να διευρύνουν το λεξιλογικό πλούτο των νηπίων της τάξης τους . Το παιχνίδι με τις λέξεις αρέσει στα νήπια . Αρχικά αποφασίζουμε με τα νήπια με ποια λεξούλα θα κάνουμε σύνθετες λέξεις (αυτή προέκυψε από το σχέδιο εργασίας για τον τελευταίο μήνα του Χειμώνα, τον Φεβρουάριο)

Οι σύνθετες λέξεις στο νηπιαγωγείο διδάχθηκαν μέσω παιχνιδιού, καρτελών και εικόνων, βοηθώντας τα παιδιά να ενώσουν δύο απλές λέξεις για να φτιάξουν μια νέα (π.χ. χιόνι + άνθρωπος = χιονάνθρωπος). Δραστηριότητες όπως η δημιουργία “οικογενειών λέξεων” ευελπιστούμε ότι εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο και ενισχύουν τη προανάγνωση.

Λοιπόν, φαντάρε, ήρθε η ώρα να μιλήσεις κι εσύ στον/στην μελλοντικό στρατηγό μας. Να του πεις τι μπορείς να κάνεις!

Λοιπόν…εεε…είμαι στρατιώτης και δεν μ’ αρέσουν τα πολλά λόγια. Λοιπόν, όταν ξεκινάμε στην αρχή της παρτίδας, είμαστε οχτώ στρατιώτες από κάθε πλευρά. Κανονικά προχωράω πάντα μπροστά. Ίσια μπροστά. Όχι πλάγια. Και δεν πάω ποτέ πίσω. Εμείς οι φαντάροι δεν επιτρέπεται να κάνουμε βήμα πίσω! Γιατί τα μεγάλα κεφάλια στον αρχαίο ινδικό στρατό σκέφτηκαν πως δεν θα ‘τανε και πολύ καλό αν οι απλοί πεζικάριοι το ‘βαζαν στα πόδια. Από την άλλη ούτε να τρέξουμε μπορούμε. Σε κάθε κίνηση προχωράμε ένα μόνο τετραγωνάκι-μόνο στην πρώτη απ’ όλες τις κινήσεις μας μπορούμε να προχωρήσουμε και δύο τετραγωνάκια. Αλλά μόνο αν το θέλει ο στρατηγός μας. Αλλιώς ξεκινάμε και πάλι μ’ ένα μόνο τετραγωνάκι. Χμ,ναι. Κι υπάρχει και κάτι ακόμα που εμείς το κάνουμε αλλιώτικα απ’ τ’ άλλα πιόνια: δεν «τρώμε» όπως προχωράμε. Εμείς οι στρατιώτες «τρώμε» μόνο πλάγια μπροστά. Αν κάποιο αντίπαλο πιόνι βρίσκεται στο επόμενο τετραγωνάκι λοξά μπροστά μας, τότε μπορούμε να το «φάμε» και να πάρουμε τη θέση του. Αν πάλι κάποιο εχθρικό βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου τότε δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Μόνο να περιμένω-σε αντίθεση με το παιχνίδι «Ντάμα» που μάθατε στο νηπιαγωγείο Πυργίου.

Και μετά υπάρχει κάτι ακόμα, που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι στρατιώτες. Κάτι που γι’ αυτό είμαστε πολύ περήφανοι. Σσσστ, είναι μυστικό, δεν το λέω στον καθένα. Λοιπόν, το ‘χουμε μεγάλο καμάρι ότι μπορούμε να γίνουμε το πιο ισχυρό πιόνι αν κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απέναντι εχθρική περιοχή! Τις περισσότερες φορές συμφέρει να μεταμορφώνεσαι σε βασίλισσα, γιατί είναι το ισχυρότερο και πολυτιμότερο κομμάτι. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου συμφέρει περισσότερο να μεταμορφώσει κανείς τον στρατιώτη του σε πύργο, σε αξιωματικό ή σε άλογο. Το θάρρος και η τόλμη των παικτών είναι που κρίνουν τη μοίρα και την έκβαση της κάθε μάχης. Σε σένα, μικρέ μαχητή, μικρή μαχήτρια, μαντεύω κάτι απ’ αυτή την τρομερή δύναμη!

Ευτυχώς ο γράφων το κατάλαβε γρήγορα όταν στην αρχή του παιδικού βόλεϊ προσπάθησε να εισάγει την Αρχή της αλληλεγγύης, με τον υποχρεωτικό κανόνα «πρώτα δώσε πάσα σε συμπαίκτη» αλλά σε αυτή την εκδοχή oι πιο ανασφαλείς μαθητές έχασαν την όρεξή τους για παιχνίδι και το κέφι τρεμόσβησε. Επιστροφή λοιπόν σε πιο απλούς κανόνες και ο ενθουσιασμός εμφανίστηκε ξανά!

Ας περιγράψουμε σε αυτό το σημείο το παιδικό βόλεϊ, ένα δημοφιλές παιχνίδι που τα παιδιά ανακάλυψαν, όταν βρέχει: Βγαίνουν με λάχνισμα τα νήπια –αρχηγοί των δύο ομάδων. Επιλέγουν τους συμπαίκτες. Μόλις ξεκινήσει το παιχνίδι προσπαθούν να ρίξουν το μπαλόνι στην άλλη ομάδα. Η ομάδα χάνει αν πέσει κάτω το μπαλόνι ή περάσει κάτω από το δίκτυ ή κάποιο παιδί το πιάσει με τα δυο του χέρια ή σημειωθούν 6 αλλαγές χωρίς να πάει στην άλλη ομάδα.

Στο βίντεο οι θεατές βλέπουν μια άλλη, εξίσου διασκεδαστική παραλλαγή: Eδώ, ο διαιτητής κάθε μισό λεπτό σφυράει και καταμετρά πόσα μπαλόνια υπάρχουν σε κάθε πλευρά του γηπέδου. Η ομάδα με τα λιγότερα κερδίζει. Προσοχή. Απαγορεύονται οι ζαβολιές μετά το σφύριγμα!

Αυτό περιλαμβάνει μαθήματα βελτίωσης συγκεκριμένων χτυπημάτων, Σερβίς (έναρξη), Forehand (δεξί χτύπημα), Backhand (αριστερό), Volley (στον αέρα), Smash (δυνατό ψηλό), Lob (ψηλοκρεμαστό), Drop Shot (κοντινό) και Half-Volley (αμέσως μετά την αναπήδηση) αλλά και ανάπτυξη στρατηγικών και τακτικών για το μεγάλο γήπεδο, αν επισκεφτούν οι Γονείς το δημοτικό γήπεδο της Φάρκαινας.

Το τέννις για μικρά παιδιά (Mini Tennis) προσφέρεται για ηλικίες από 3 έως 8 ετών, χρησιμοποιώντας παιχνιώδη μορφή προπόνησης. Εστιάζει στην ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων (συντονισμός, ισορροπία), την κοινωνικοποίηση, την αυτοπεποίθηση και τη διασκέδαση, ενώ αποτελεί την ιδανική εισαγωγή στον αθλητισμό.

Οι θεμελιώδεις τομείς στο τένις για μικρά παιδιά καλύπτουν την ισορροπία, τον συντονισμό, την ευκινησία, την κίνηση, τη ρακέτα και τις δεξιότητες με μπάλα. Η κορυφαία προτεραιότητά μας στα μαθήματα τένις για παιδιά είναι να τα κάνουμε διασκεδαστικά και να διασφαλίσουμε ότι κάθε παιδί συμμετέχει με χαρά. Στόχος μας είναι να κάνουμε τα παιδιά χαρούμενα, ενώ κατανοούν τα βασικά του τένις.

Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων. Μεγάλοι Πατέρες της εκκλησίας μας.

Χρόνια πολλά στους μαθητές μας και στις οικογένειές τους. Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς.

Η ανατροφή και η μόρφωση των παιδιών ήταν ένα θέμα που τους ενδιέφερε ιδιαίτερα γι΄ αυτό και πολλές είναι οι συμβουλές τους προς γονείς και παιδαγωγούς:

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τόνιζε την ποιότητα ζωής που πρέπει να προσφέρει ιδανικά το σχολείο, δίνοντας έμφαση στην ευζωία, τὸ εὖ ζῆν” και όχι την βάναυση διαπαιδαγώγηση

Ο στενός φίλος του Μέγας βασίλειος έλεγε: “Είναι αποτελεσματικότερη η παιδαγωγία που γίνεται με λογικό και ήπιο τρόπο” και συμβούλευε τους μαθητές για ανθεκτικότητα: “Μην απελπίζεσαι στον αγώνα σου. Σκόνταψες; Μη σταματάς! Συνέχισε. Έπεσες; Στρέψε το βλέμμα στον ουρανό και ξαναρίξου στη μάχη.»

Τα Λόγια του αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου ακούγονται σήμερα επίκαιρα: «Aσκείστε τα παιδιά και τις ψυχές τους πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα. Μάθετέ τα να είναι καλοί άνθρωποι… Γιατί πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη από πολλά χρήματα αλλά ο καλλιεργημένος που αναπαύεται στα λίγα.»

Ένας από τους κορυφαίους αμερικάνους ψυχολόγους, ο Carl Rogers, από τους ιδρυτές της ψυχοθεραπευτικής έρευνας (τιμήθηκε για την έρευνά του με το Βραβείο Διακεκριμένης Επιστημονικής Συνεισφοράς από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία) επηρεάστηκε πρώιμα από τα παιδαγωγικά κείμενα των Τριών Ιεραρχών μεγαλώνοντας αρχικά σε ένα αυστηρά θρησκευτικό οικογενειακό περιβάλλον με την προοπτική να γίνει ιερέας στο πρεσβυτέριο του Τζίμπλεϊ. Το πιο διάσημο από τα γνωμικά του ταιριάζει στο σημερινό, αφοσιωμένο ομαδικό παιχνίδι (δύο παραδοσιακά παιχνίδια: α)στραβός καλόγερος β) γη-αέρας- θάλασσα):

«Μιλούν συχνά για το παιχνίδι σαν να είναι μια ανάπαυλα από τη σοβαρή μάθηση, αλλά για τα παιδιά, το παιχνίδι είναι η σοβαρή μάθηση!

Yστερόγραφο: Κόψαμε την πρωτοχρονιάτικη πίττα, ευγενή προσφορά του Συλλόγου Γονέων όπως και τα δώρα που συνοδεύουν τα φλουριά. Θερμές ευχαριστίες!

Η χρήση του πίνακα παραμένει ζωντανή στο σχολείο μας που προσφέρει ατομικά πινακάκια και μεγαλύτερους πίνακες ως ένας χώρο στον όποιο τα δυο μέρη της εκπαιδευτικής διαδικασίας (εκπαιδευτικός και μαθητές) έχουν τη δυνατότητα να μοιραστούν περιεχόμενο και να το επικοινωνήσουν και στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Ο μαυροπίνακας είναι από τα αρχαιότερα πολιτισμικά εργαλεία μάθησης που διαμεσολαβούν τη γνωστική ανάπτυξη. Ο εξοπλισμός των παιδιών με ορισμένα «εργαλεία» όπως ο παραδοσιακός μαυροπίνακας τα βοηθούν:

– να εστιάζουν την προσοχή τους, να θυμούνται και να σκέπτονται αποτελεσματικότερα,

– να κατανοήσουν και να ελέγξουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα τους,

– να γίνουν ανεξάρτητα, να φτάσουν σε ένα ανώτερο αναπτυξιακό επίπεδο και να συνεργάζονται με άλλους για ένα κοινό σκοπό.

Με άλλα λόγια οι νοητικές λειτουργίες εμφανίζονται αρχικά σε ένα διαπροσωπικό πεδίο μοιράσματος και αργότερα μετακινούνται σε ένα ατομικό επίπεδο (εσωτερίκευση). Η κοινή δραστηριότητα (που μοιράζεται) είναι το μέσο το οποίο διευκολύνει την εσωτερίκευση των νοητικών λειτουργιών από το παιδί.