Το Ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Πυργίου

Πλιτς-πλατς, η πρώτη ψιχάλα !

Το «μάθημα» στο Νηπιαγωγείο το επιβάλλουν κυρίως οι βοηθοί με εμπεδωμένη σχολική κουλτούρα, σχεδόν πάντα νήπια με δεύτερη χρονιά στο νηπιαγωγείο σε αντίθεση με αρχάρια προνήπια που επιζητούν να βυθιστούν

στην ακρόαση εκλεκτής παιδικής λογοτεχνίας. Αλλά το «μάθημα», σχεδόν πάντα πηγάζει από τα καθημερινά ενδιαφέροντα και τις αιφνίδιες ανακαλύψεις. Να, όπως σήμερα όπου η επιμελήτρια/βοηθός Άννα εντόπισε στην αυλή το πρώτο σαλιγκάρι που ξεμύτισε μετά τα πρωτοβρόχια.

Και έτσι ο διαδραστικός πίνακας άρχισε να γεμίζει με φθινοπωρινούς πίνακες που επιτρέπουν να μάθουμε την αναφορά τους στις παντοδύναμες λέξεις. Λέξεις όπως «γαλότσες», «βροχή», «ψιχαλίζει».

Fthinoporo Pinakes anaforas gia to nhpiagogeio

Τα παιδιά, όταν άκουσαν για την μετανάστευση που πραγματοποιούν τα πουλιά το Φθινόπωρο, άρχισαν να μας μιλούν με ενθουσιασμό για τους κυνηγούς συγγενείς τους.

Ως Σύλλογος Διδασκόντων αφουγκραζόμαστε πλουραλιστικά και την έκσταση του παιδιού που αντικρίζει τον πατέρα του να επιστρέφει από μια παραδοσιακή δραστηριότητα στην χιώτικη ύπαιθρο αλλά και τις πιο κριτικές φωνές ( για μια ανάλυση της διαλεκτικής Νότιας Χίου και κυνηγητικής έξης εδώ: [https://www.alithia.gr/…/xiotiko-kynigi-kai-ethniki…] To παραπάνω ενδιαφέρον των παιδιών για την ιχνηλάτιση μετουσιώθηκε σε μια λαμπρή εργασία όπου προσπάθησαν να εντοπίσουν τα ίχνη που δημιουργεί κάθε ζώο με τα πόδια του και να τα ταυτίσουν. Έχει ενδιαφέρον εδώ να τονίσουμε πως τα έργα των παιδιών είναι ασκήσεις όπου ΟΛΑ τα παιδιά γεύονται την σχολική επιτυχία. Αν υπάρχει κάποιο αρχάριο προνήπιο, θα το βοηθήσει, τουλάχιστον στην αρχή, στο ξεκίνημα, ένα πιο έμπειρο, χωρίς να του στερήσει όμως την γνήσια πνευματική προσπάθεια!

Ιδανικά, μια θεματική ενότητα συμπληρώνεται με την πινελιά της/του εκπαιδευτικού του προαιρετικού, απογευματινού προγράμματος, αναγκαστικά με πιο παιγνιώδες περιεχόμενο.

Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε σκηνές από το ευρηματικό θεατρικό παιχνίδι της κας Σοφίας: την μεταμόρφωση των παιδιών σε φθινοπωρινά φύλλα. Όταν ακουγόταν δυνατός άνεμος τα φύλλα στροβιλίζονται, στον απαλό αέρα τα φύλλα κινούνται αργά.

“Μοιράζοντας τη νόστιμη πίτσα”: Με αφορμή ένα εργαστήριο δεξιοτήτων

Όλα τα βιβλία για μικρά παιδιά που έχουν κεντρική ιδέα την λιγούρα των παιδιών για ένα κομμάτι νόστιμης πίτσας ξεκαρδίζουν αλλά και συγκινούν. Από το βιβλίο «ο περίεργος Γιωργάκης και το πίτσα-πάρτι» που κυκλοφόρησε πριν 70 χρόνια μέχρι το πρόσφατο βιβλίο «η πίτσα του Πιέτρο», όλες είναι περιπέτειες γεμάτες αγάπη, οικογένεια, ιταλική κουλτούρα και, φυσικά, πίτσα.

Μια πίτσα ΔΕΝ την τρως μόνος σου!

Στη μεσογειακή κουλτούρα το να είσαι μοναχοφαγάς είναι κατακριτέο. Ο διάσημος συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο, αυτοβιογραφούμενος, έγραφε πώς αν και η οικογένειά του στον ιταλικό βορρά ήταν εύπορη, ποτέ δεν του επέτρεψε ως παιδί να διπλοκεραστεί και να βαστά στην μικρή πλατεία μιας καθημαγμένης από τον πόλεμο χώρας και πορτοκαλάδα και τυρόπιτα!

Το βιβλίο που επέλεξε ο βοηθός, «η πίτσα του Ρίτσι», ήταν τελικά η καλύτερη επιλογή για να εισάγουμε τα παιδιά στο δεύτερο Εργαστήριο δεξιοτήτων, για την συμπερίληψη και τον αλληλοσεβασμό. Και τα τελευταία καλλιεργούνται στο μεσογειακό συμπόσιο όπου όλοι καθόμαστε γύρω από μια κοινή τράπεζα και μοιραζόμαστε, εκτός από ένα κομμάτι πίτσας και την ευεξία της συντροφικότητας.

Όμως, «με ένα σμπάρο δυο τρυγώνια!»,

το βιβλίο καλλιεργεί και την ανάδυση της μαθηματικής κατανόησης των κλασμάτων, της έννοιας του μισού και του ¼:

Το μικρό Πάντα, για να σκιτσάρουμε μια περίληψη, ξέρει να φτιάχνει πολύ νόστιμες πίτσες βάζοντας διαφορετικά υλικά στο κάθε κομμάτι, κάνοντας την πίτσα πραγματικά πολύ νόστιμη. Η Ζέτα η ζέβρα ανυπομονεί να απολαύσει ένα κομμάτι από την πίτσα του μικρού της φίλου. Όμως τα μικρά ζωάκια της παρέας προλαβαίνουν και παίρνουν πρώτοι το μερίδιό τους, με αποτέλεσμα τα κομμάτια της πίτσας να μειώνονται, από τέσσερα σε τρία, σε δύο, σε ένα, σε κανένα.Η καημένη η ζέβρα δεν πρόλαβε να φάει ούτε ένα! Όμως, τι είναι αυτό που φτιάχνει ο Ρίτσι το πάντα; Δύο λαχταριστές πίτσες, για να μπορέσουν όλοι οι φίλοι του να απολαύσουν το κομμάτι τους!

Το να μοιράζεσαι την τροφή με τους συντρόφους που ρητορεύουν είναι μια δημοκρατική άσκηση και αυτό είναι το νόημα των πρόσφατα εισηγμένων εργαστηρίων δεξιοτήτων στη δημοτική εκπαίδευση όπου, ιδανικά, οι κάθε είδους οθόνες μπαίνουν για λίγο στην άκρη. Και σε αυτό το σημείο, ας παραθέσουμε την συμπυκνωμένη σοφία ενός δασκάλου μικρών παιδιών για 42 χρόνια και διάσημου συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας, του Βαγγέλη Ηλιόπουλου που μόλις χθες αφυπηρέτησε από Διευθυντής Δημοτικού στα Εκπαιδευτήρια Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου. Στο μήνυμα αποχώρησής του, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τη διοίκηση και τους συναδέλφους του για το γόνιμο παιδαγωγικό περιβάλλον και έγραψε:

“ Έχοντας υπηρετήσει όλες τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, θεωρώ πως το κρισιμότερο ζήτημα της εποχής μας είναι η σταδιακή υποχώρηση του λόγου. Η ολοκληρωτική κυριαρχία της εικόνας και των οθονών έχει συρρικνώσει την τριβή των παιδιών με την οργανική ομορφιά και τη δραστικότητα των λέξεων. Μαζί με αυτήν, ατονεί η δυνατότητα να βιωθεί ο λόγος ως πρωταρχικός φορέας σκέψης, συναισθηματικής έκφρασης, συγκροτημένης επιχειρηματολογίας και κριτικού στοχασμού. Ακόμη και καινοτόμοι θεσμοί, όπως, για παράδειγμα, τα «Εργαστήρια Δεξιοτήτων», απενεργοποιούνται όταν μετατρέπονται σε γραφειοκρατικές υποχρεώσεις προς διεκπεραίωση. Το ίδιο ισχύει και σε άλλες περιπτώσεις όπως στις ξένες γλώσσες, οι οποίες μαθαίνονται με έναν στείρο και απαρχαιωμένο τρόπο διδασκαλίας, ή στην καλλιέργεια του ενεργού πολίτη. Η δημοκρατική συνείδηση δεν διδάσκεται ως εγχειρίδιο ούτε πιστοποιείται με βεβαιώσεις· βιώνεται. Καλλιεργείται μέσα από τη συμμετοχή, τον διάλογο, την ανάληψη ευθύνης και την αίσθηση του μαθητή ότι η γνώμη του έχει ουσιαστικό βάρος.”

Μετά την συζήτηση και τα πλούσια σχόλια που ακολούθησαν την ανάγνωση, σειρά είχε και η κατασκευή μιας χειροτεχνίας, με τα παιδιά να κάνουν χρήση ψαλιδιού αλλά και να σχεδιάζουν τι θα θέλανε να έχει η πίτσα. Σε όλα τα παιδιά φαίνεται να αρέσει η σάλτσα αλλά και το πεπερόνε, το πιπεράτο αλλαντικό, χωρίς να ξεχνούν τις ελιές, τα μανιτάρια και τις πράσινες πιπεριές.

4 Οκτώβρη, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

Ο καταπληκτικός Μεστούσης μαθητής μας είχε νέα: Βρήκε έναν σκαντζόχοιρο στον κήπο του!

Δεν είναι μυστικό, όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε για την άγρια ζωή στη Χίο, γνωρίζουμε ότι τα Μεστά με το βουνό του Πέτασου είναι η πιο προνομιακή βιοπεριοχή του νησιού, προσφέροντας φιλοξενία σε στεριά και βυθούς σε πολύτιμα, απειλούμενα είδη.

Ήταν η καλύτερη αφορμή να μιλήσουμε για την Παγκόσμια Ημέρα των ζώων, που γιορτάσαμε στις 4 Οκτωβρίου. Ο ευρωπαϊκός σκαντζόχοιρος, αυτός ο συναρπαστικός νυχτερινός ταξιδιώτης, παρόλο που κατέχει πολύτιμη θέση στο οικοσύστημά μας, απειλείται συνεχώς από τις ανθρώπινες αστικές δραστηριότητες. Ο νόμος προστατεύει αυτό το είδος, απαγορεύοντας αυστηρά την εξημέρωση και την κατοχή του. Για να προστατεύσουμε τον σκαντζόχοιρο, μάθαμε ότι είναι απαραίτητο να προστατεύσουμε τη φυσική του τροφή που αποτελείται από γυμνοσάλιαγκες, σαλιγκάρια ή σκουλήκια. Και βέβαια οι σκαντζόχοιροι κρύβονται εύκολα κάτω από σωρούς κλαδιών ή ξερά φύλλα. Κατά τον καθαρισμό του κήπου σας, προσέχουμε να μην ενοχλήσουμε τον σκαντζόχοιρο αν χειμεριάζει κάτω από τα φυτά. Τα παιδιά βρήκαν ενδιαφέρον για ένα μαθηματικό επιτραπέζιο παιχνίδι όπου τοποθετούμε μικρούς ξύλινους κυλίνδρους για να κατασκευάσουμε την αγκαθωτή πανοπλία.

Αμέσως μετά το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στον οικόσιτο, αγαπημένο σκύλο και διαβάσαμε μια ιστορία συμφιλίωσης ανάμεσα σε ένα παιδί με φοβία στα σκυλιά και έναν σκύλο με φοβία στα παιδιά.

Στο τέλος κόψαμε με το ψαλίδι τετραγωνάκια που έγραφε το καθένα μια ανάγκη του σκύλου. 6 τετραγωνάκια για 6 ανάγκες: τροφή, νερό, σπιτάκι, φροντίδα, άσκηση, στοργή. Στην χειροτεχνία τα κολλήσαμε γύρω από ένα ζωγραφισμένο από τα παιδιά σκυλάκι.

1 Οκτώβρη, Παγκόσμια Ημέρα τρίτης ηλικίας

Παππού και γιαγιά,

είστε για τα εγγόνια τόσα πολλά!

Βόλτες! Μπισκότα! Παραμύθια! Αγκαλιές! Φιλιά!

Πόσο γρήγορα δίπλα σας ο χρόνος κυλά!

Η καρδούλα μας για Σας τραγουδά: «Χρόνια πολλά!»

1 OKTOBRIOY HMERA TRITHS HLIKIAS Selida 01

Συζητήσαμε με τα παιδιά τις οικουμενικές ανάγκες των ηλικιωμένων, την αξία της αγάπης, του καλού φαγητού, της παρέας, της ιατρικής περίθαλψης, την αποφυγή της μοναξιάς και του δυνατού θορύβου, ιδιαίτερα αυτού που προέρχεται από καυγάδες και ανάρμοστη συμπεριφορά.

Ο Βοηθός επέλεξε μετά να διαβάσουμε ένα συναφές βιβλίο, τον Σποτ που επισκέπτεται την γιαγιά και τον παππού. Μάθαμε στον διαδραστικό πίνακα να διαβάζουμε τις λέξεις «παππούς», «γιαγιά», «εγγονός», «εγγονή», «αγάπη».

Και κλείσαμε την διδακτική ενότητα με μια χειροτεχνία δώρο προς τα ηλικιωμένα μέλη της οικογένειάς μας που ζωγραφίσαμε με καλοξυσμένες χοντρές ξυλομπογιές, μια εικαστική τεχνική, απόλυτα οικολογική.

Για την εξερεύνηση της προϋπάρχουσας γνώσης των παιδιών

Η κυρία Σοφία, υπεύθυνη φέτος δασκάλα του ολοήμερου προγράμματος, δημιούργησε με τα παιδιά έναν αφηγηματικό τροχό που προτρέπει τα νήπια να μιλήσουν στην ολομέλεια για τα «αγαπημένα»: Το αγαπημένο τους χρώμα, το λατρεμένο τους φαγητό, το παραμύθι που τους αρέσει να ξαναδιαβάζουν, το τραγουδάκι που τους έχει μείνει στο μυαλό, την τοποθεσία που τους αρέσει να πηγαίνουν βόλτα, το αγαπημένο τους χρώμα. Ακούγοντας τα παιδιά που, χωρίς να πιεστούν, ξεκινούν να αφηγούνται αβίαστα

τις καθημερινές τους εμπειρίες, κατανοούμε ότι το βήμα της ρητορικής, να πείσεις τους άλλους για την αλήθεια σου, οφείλει να ξεκινά από την πρώιμη μαθητική ζωή, αν θέλουμε οι μαθητές να κάνουν ιδιοκτησία τους την σχολική κουλτούρα.

Το λάστιχο, διαχρονικά δημοφιλές παιχνίδι για την πρωινή γυμναστική

Νοσταλγοί των αγαπημένων παιδικών παιχνιδιών είμαστε, τότε που δεν υπήρχαν tablets ή κινητά ή υπολογιστές. Τότε, που περιμέναμε πως και πώς να βγούμε στο δρόμο, στην πλατεία, για να βρούμε τους φίλους μας- τα κορίτσια τις φιλενάδες τους- για να παίξουμε.

Εδώ και χρόνια το λάστιχο ανήκει στις επιλογές για γυμναστική με όργανα στο Νηπιαγωγείο Πυργίου και στην αρχή της σχολικής χρονιάς καταλήγει να είναι ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια, κυρίως, ας το ομολογήσουμε, για τα κορίτσια.

Το λάστιχο είναι ένα παραδοσιακό ομαδικό παιχνίδι αυλής και γειτονιάς όπου δύο παίκτες κρατούν τεντωμένο ένα ενωμένο λάστιχο γύρω από τα πόδια τους, ενώ ένας τρίτος εκτελεί διάφορες κινήσεις λέγοντας ρυθμικά “τσαφ- τσουφ, το τρένο περνά, μέσα, έξω, πατά!”

• Δύο παιδιά στέκονται στις άκρες κρατώντας το λάστιχο στα πόδια τους, σχηματίζοντας ένα ορθογώνιο πλαίσιο.

• Τα στάδια: Το παιχνίδι έχει διάφορα επίπεδα δυσκολίας. Το λάστιχο ανεβαίνει σταδιακά από τους αστραγάλους στις γάμπες, στα γόνατα, στους μηρούς ή και πιο ψηλά.

• Φιγούρες: Οι παίκτες μπαίνουν, βγαίνουν, πηδούν και σταυρώνουν το λάστιχο με τα πόδια τους ακολουθώντας συγκεκριμένους ρυθμούς και τραγουδάκια με διάφορα βήματα και πηδήματα χωρίς να το πατήσουν λάθος.

Αλλά αυτό δεν ισχύει για τα μικρά παιδιά, τους μαθητές μας που μπορούν να αυτοσχεδιάσουν!

Ο Αισώπειος κόρακας στο μιτάτο

Διαβάσαμε, μετά από ψηφοφορία και, φτου απ’ την αρχή

ξαναεπιλέχθηκε την επόμενη μέρα! Είναι σχετικά ασυνήθιστο αλλά συμβαίνει όταν οι μικροί αναγνώστες κατορθώνουν να αποσπάσουν νόημα. Συμβαίνει μόνο σε «μεγάλες» αφηγήσεις: Bιβλικές ιστορίες, κλασσική παιδική λογοτεχνία που παραμένει ανθεκτική στο διάβα του χρόνου, μύθοι του Αισώπου. Ως εκπαιδευτικοί, δεν χαλάμε χατήρια στα παιδιά.

Δεν φέρνουμε αντίρρηση γιατί γνωρίζουμε από επιστημονικές έρευνες στο χώρο της γνωστικής ψυχολογίας ότι η επανάληψη του ίδιου ελκυστικού κειμένου προς αρχάριους αναγνώστες προάγει την ανάδυση της ανάγνωσης και της γραφής.

Στον μύθο του κόρακα και της αλεπούς που διπλοαπόλαυσαν οι μαθητές, λόγος έγινε για ένα από τα πιο ευφυή ζώα, το κοράκι. Το βλέπουμε από την σχολική αυλή να ευημερεί στον διπλανό κάμπο του Γαλάτη- αν και τώρα που ξεκίνησε η κυνηγετική περίοδος τηρεί διακριτικές αποστάσεις από τους ανθρώπους.

Σε όλα τα νησιά του Αιγαίου έχει κοράκια και είναι αλήθεια ότι συχνάζουν στα μιτάτα, στα εξοχικά πλινθόκτιστα όπου κατασκευάζει η βοσκοσύνη τα ιθαγενή, τα ντόπια τυριά, ένα από τα μικρά θαύματα των νησιών του Αιγαίου. Αποτελούν μέρος της μοναδικής προσωπικότητας της κάθε μικρής πατρίδας. Αρμεξιά Άνδρου, χιώτικο μαστέλο, θερμιώτικο τρίμμα, καθούρα Ικαρίας, Σκυριανό πιθαρίσιο, μανούλι Καρπάθου, Κώτικο τυρί της τυριάς, μιτσί Λήμνου, βραστό της Ρήνιας, γυλωμένη μανούρα Σίφνου, μηλέικο τυρί της σπηλιάς, νιώτικο σκοτύρι, Σαντορινιό χλωρό, Τηνιακό καρίκι ή τσίτσιρι της Λέρου.

Ο γράφων, με καταγωγή από ορεινή Νάξο, τη δεκαετία του ’70 είχε την εμπειρία του συμμετοχικού παρατηρητή σε χαρμόσυνες κυρίως τελετές όπου κοβόταν και μοιράζονταν από τους βοσκούς στα μιτάτα το αρσενικό Νάξου, ένα προϊόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ).

Το Αρσενικό Νάξου είναι σκληρό κεφαλοτύρι με βουτυρένια, απαλή υφή, πικάντικη γεύση και υπέροχη επίγευση γίδινου αρωματικού γάλακτος. Παρασκευάζεται στα βουνά της Νάξου μόνο αν είχε βροχερό χειμώνα από αιγοπρόβειο γάλα που θερμαίνεται και πήζει με πυτιά. Αφού στραγγίξει και αποκτήσει την απαιτούμενη συνοχή, το τυρόπηγμα αλείφεται με ελαιόλαδο και τοποθετείται για ωρίμανση. Εκεί, αλλάζει θέση κάθε τρεις μέρες ενώ αλείφεται συνεχώς για να ποτίσει. Το Αρσενικό Νάξου έχει πικάντικη τάση που αγγίζει το umami, ειδικά το παλαιωμένο τυρί που αποκτά πιο βαθιά γεύση και χαρακτηριστικά αρώματα. Ένα τέτοιο μυθικό δώρο της ελληνικής γαστρονομίας, από τον φημισμένο τυροκόμο και φίλο Αντώνη Τσιμπλάκη, https://www.gastronomos.gr/…/antonis-tzimplakis…/117446/ παλαιωμένο προσεκτικά επί μήνες στο δροσερό υπόγειο του σχολείου, κόψαμε και μοιράσαμε σε παιδιά και εκπαιδευτικούς σήμερα την ώρα του διαλείμματος για να παίξουμε τα νησιώτικα κοράκια.

Το παραδοσιακό αρσενικό των ορεινών χωριών-όχι αυτό που φτάνει στην Αθήνα να πουληθεί ως δήθεν “αρσενικό” -είναι υπερβολικά αλμυρό στη γεύση για τα σημερινά διατροφικά γούστα αλλά και τις ιατρικές επιταγές που θέλουν μείωση του νατρίου για τους μεσήλικες. Δεν παύει όμως να θεωρείται ένας θησαυρός της αιγαιοπελαγίτικης γαστρονομικής παράδοσης που εντοπίζεται μόνο στο στενό χρονικό περιθώριο στα τέλη Μαΐου και μόνο αν έχουν ευλογηθεί από πρώιμες και όψιμες βροχοπτώσεις, όπως φέτος, τα βοσκοτόπια του Ζα (το ψηλότερο βουνό της Νάξου με 1004 μέτρα ύψος)

“Σε μια ρόγα από σταφύλι”: Ένα εργαστήρι δεξιοτήτων με θέμα τη φιλία

Το πρώτο φετινό εργαστήριο δεξιοτήτων με τίτλο “Σε μια ρόγα από σταφύλι…” https://www2.iep.edu.gr/images/IEP/skill-labs/2023/%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%9C%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91_%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%A9%CE%A3%CE%97%CE%A3_/%CE%A3%CE%B5_%CE%BC%CE%B9%CE%B1_%CF%81%CF%8E%CE%B3%CE%B1_%CE%B1%CF%80%CF%8C_%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9.pdf

επικεντρώνεται στην ανάπτυξη της Φιλίας, δηλαδή εκείνων των δεξιοτήτων που χρειάζονται για τη δημιουργία «θετικών διαπροσωπικών σχέσεων που χαρακτηρίζονται από διαφορετικούς βαθμούς ισότητας, αμοιβαίας καλής θέλησης, στοργής και αλληλοβοήθειας» . Οι γενικοί σκοποί του προγράμματος περιλαμβάνουν την ενδυνάμωση των παιδιών στην ανάπτυξη υγιών φιλικών σχέσεων που διέπονται από θετικά συναισθήματα και τη συνειδητοποίηση από τα παιδιά της αξίας της συνεργασίας και της αλληλεγγύης όταν συμμετέχουν σε μία ομάδα.

Εμείς όμως στο Νηπιαγωγείο Πυργίου εμπλουτίσαμε με βιωματική μάθηση🥰 το παραπάνω πλαίσιο που το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής προκρίνει για μεγαλύτερους μαθητές.

Και να η ευκαιρία να μάθουμε για τον αμπελουργικό πολιτισμό της Μεσογείου, όπου τα παιδιά πραγματοποίησαν χειρονακτική αποβοστρύχωση και αμέσως μετά τρίψανε με τα χεράκια τους τις ρόγες.

Γιατί, στη στροφυλιά που θα γύριζαν λίγο μετά τη μανιβέλα, πρέπει να μπουν οι ρόγες λιωμένες.

Τέλος, χάρηκαν τον καρπό του μόχθου τους και ύψωσαν στον αέρα τα ποτήρια με τον μούστο από σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας που τρυγήσαμε από τον σχολικό αμπελώνα, ευχόμενα «στην υγειά μας»😄.

Φεύγοντας από το σχολείο, πήραν ένα μπουκαλάκι μούστο για να χρησιμοποιηθεί από μερακλήδες της ζαχαροπλαστικής γονείς στην κατασκευή μουσταλευριάς & μουστοκούλουρων.

Το μυστικό σε όλη την παραπάνω περίπλοκη διαδικασία είναι ότι κάθε παιδί επέλεξε τον/την συνεργάτη του που πρόσφερε εξίσου πολύτιμο έργο, ένας εταίρος στα παραπάνω απαιτητικά καθήκοντα. Τα παιδιά, ξεκινώντας με μια τυχαία σειρά, βρέθηκε να κάθονται σε δυάδες με ένα άτομο, το οποίο δεν γνώριζαν καλά και δεν είχαν μέχρι τότε ξαναμιλήσει πολύ. Γιατί ο επιθυμητός στόχος είναι η κατάκτηση να είσαι ενεργός πολίτης καθώς το σχολείο φέρνει σε συνεργασία παιδιά από εννέα διαφορετικούς οικισμούς των Μαστιχοχώρων.

Στο τραπέζι του κολατσιού που άργησε λίγο ξεκινήσαμε να μαθαίνουμε και το τραγούδι Τσιριτρό σε ποίηση του Ζαχαρία Παπαντωνίου και μουσική του Γιώργου Λαμπελέτ:

«Σε μια ρόγα από σταφύλι έπεσαν οκτώ σπουργίτες και τρωγόπιναν οι φίλοι, τσιρι-τσίρι-τσιριτρό!»

Οι εκπαιδευτικοί δίπλα στους Γονείς και τους δίκαιους αγώνες τους

Ο Σύλλογος διδασκόντων Νηπιαγωγείου Πυργίου βρέθηκε από την πρώτη μέρα στο πλάι των γονέων που διαμαρτυρήθηκαν σθεναρά για το δικαίωμα στην δωρεάν και ασφαλή μεταφορά των μαθητών προς το Δημοτικό & Νηπιαγωγείο Πυργίου. Αλλά και πιο πρακτικά, καθώς οι νηπιαγωγοί έχουν την φροντίδα ως επαγγελματική δεξιότητα, κεράσαμε και “δροσίσαμε” τους γονείς που διαδήλωναν με σταφύλια από τον σχολικό αμπελώνα κάτω από το σχολείο. Ας σημειωθεί ότι η παραχώρηση έχει γίνει από τον σεπτό επίτροπο της Πάνω Παναγίας κ. Γεώργιο Κολόμβο ο οποίος απεβίωσε πρόσφατα πλήρης ημερών και τελέσαμε το μνημόσυνο σήμερα Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου. Τα σταφύλια, καρυδάτα και ραζακί, έτυχαν θερμής εκτίμησης από μαθητές και γονείς. Στον τοπικό τύπο, εξάλλου, δημοσιεύτηκε άρθρο για το επίμαχο ζήτημα της ασφαλούς εκτέλεσης των δρομολογίων. Εδώ: https://www.politischios.gr/parembaseis/9-theseis-gia-ta-sholika-dromologia-ton-mastihohoron?fbclid=IwY2xjawUl_JZleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mAXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR442yJiQB0k4IUVOHysC6216QAhJpiCXGAKS7-LstM5ecNVw9Kys6lEfCBwPw_aem_n-iNmAt_kHTY0FRxMZ1SHg

Γιατί το Νηπιαγωγείο Πυργίου, από το 1999 στην πραγματικότητα είναι το Νηπιαγωγείο δυτικών Μαστιχοχωρίων “Κων/νος & Γαρουφαλιά Λαγούδη”!

Η δανειστική βιβλιοθήκη στο Νηπιαγωγείο Πυργίου ξεκινά

Η δανειστική βιβλιοθήκη στο Νηπιαγωγείο βοηθά τα παιδιά να αγαπήσουν το διάβασμα και να αναπτύξουν σημαντικές γλωσσικές και κοινωνικές δεξιότητες από μικρή ηλικία. Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το βιβλίο και μαθαίνουν να το αγαπούν ως πηγή χαράς και γνώσης. Μαθαίνουν να προσέχουν, να φροντίζουν και να επιστρέφουν το βιβλίο που δανείστηκαν, αποκτώντας καλές συνήθειες. Η διαδικασία φέρνει κοντά τους γονείς και τα παιδιά μέσα από την κοινή ανάγνωση στο σπίτι. Κατανοούν κανόνες δανεισμού, μαθαίνουν να μοιράζονται και μοιράζονται εντυπώσεις με την τάξη τους. Ο θεσμός της δανειστικής βιβλιοθήκης φέρει πολλά οφέλη πέρα των προφανών. Δεν υπάρχει ιδανικότερη ηλικία για να γίνει το διάβασμα κουλτούρα των παιδιών από αυτή της νηπιακής. Πέραν τούτου, τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα και να σέβονται τα βιβλία, αφού καλούνται να ακολουθήσουν συγκεκριμένες οδηγίες όσο το βιβλίο είναι στην κατοχή τους. Ο σεβασμός και η ευθύνη δεν σταματά στον αντικείμενο, αλλά εκτείνεται και στον συμμαθητή και συμμαθήτρια, γνωρίζοντας ότι το βιβλίο ανήκει και σε εκείνους. Αναπτύσσεται έτσι η δεξιότητα του σεβασμού προς το κοινωνικό σύνολο.