Φέτος, μαζί με τα παιδιά, αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε στα βαθιά νερά της ελληνικής μυθολογίας και να ακολουθήσουμε τα βήματα του Θησέα. Σε μια εποχή που οι μεγάλοι συχνά νιώθουμε χαμένοι σε δικούς μας, σύγχρονους λαβυρίνθους, τα παιδιά ήλθαν με την φετινή καλοκαιρινή παράσταση  να μας θυμίσουν κάτι πολύ απλό, αλλά πολύ σπουδαίο:

Ότι απέναντι σε κάθε “Μινώταυρο”, απέναντι σε κάθε δυσκολία, αδικία ή σκοτάδι, η λύση κρύβεται στην εξυπνάδα, στο θάρρος και, πάνω από όλα, στη συνεργασία. Το κόκκινο νήμα, ο μίτος που ξετυλίχθηκε στη σκηνή, δεν ήταν τίποτα άλλο από την αλήθεια, την αγάπη και την αλληλεγγύη που κρατάει  τον σχολικό θεσμό ενωμένο με όλες/ους, γονείς-παιδιά-συνεργάτες εκπαιδευτικούς να βάζουμε καθημερινά το μεγάλο στοίχημα της ποιότητας.

Μέσα από τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, τα παιχνίδια των ληστών και τον χορό του Αιγαίου, θαυμάσαμε την προσπάθεια των μικρών ηθοποιών. Δεν αναζητήσαμε, σκηνοθετικά μιλώντας, τόσο  την τέλεια θεατρική ερμηνεία, αλλά τη χαρά της δημιουργίας και το μεγάλο  χαμόγελο των παιδιών σε ένα έργο που προγραμματικά απευθυνόταν σε μεγαλύτερα παιδιά και σε πολυπληθέστερο θίασο. Όμως κατορθώσαμε, όχι ακριβώς  να μεταλαμπαδεύσουμε την μεγάλη θεατρική τέχνη αλλά να «την μυριστούν» και να τα αλφαβητήσουμε καλλιτεχνικά. (Ένα παράδειγμα του αλφαβητισμού σε παιδιά που συχνά δεν έχουν παρακολουθήσει θεατρική παράσταση ήταν η εκμάθηση του μπιζ στο τέλος:  Στο θέατρο, ο όρος «μπιζ» (ή μπιζάρισμα) προέρχεται από τη γαλλική λέξη “bis” (που σημαίνει «δεύτερη φορά» ή «εκ νέου»). Είναι η στιγμή στο τέλος της παράστασης (κατά τη διάρκεια της υπόκλισης) όπου το κοινό χειροκροτεί τόσο θερμά και έντονα, ώστε καλεί τους ηθοποιούς να βγουν ξανά και ξανά στη σκηνή για να υποκλιθούν. Mε όσο περισσότερα «μπιζ» εισπράξει ένας θίασος, τόσο μεγαλύτερη να θεωρείται η επιτυχία της παράστασης. )

Κρατήστε τον μίτο της φροντίδας και της γονεϊκής αγάπης σφιχτά!

Υ.Γ. Θερμές ευχαριστίες στην εκλεκτή Ελατούσενα μητέρα κα Μαρίκα για το φωτογραφικό αρχείο που παρουσιάζουμε.