Το Ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Πυργίου

Γιορτάζοντας την 28η Οκτωβρίου στην πλατεία

Η 28^η Οκτωβρίου αποτελεί μια από τις κομβικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Ο χαρακτηρισμός της ως εποποιίας υποδηλώνει με ακρίβεια όχι μόνο την πρόσληψή της από τους παππούδες μας που έζησαν στη διεθνή συγκυρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και τη σημασία της στη μεταγενέστερη περίοδο μέχρι σήμερα. Πώς προσλαμβάνουν όμως τα μικρά παιδιά στο Ελληνικό νηπιαγωγείο την γιορτή του «ΟΧΙ»; To πιο συγκινητικό είναι ότι κατανοούν εξαιρετικά πρώιμα, αναπάντεχα ίσως, ότι εξίσου ισχυρή με την πραγματική, ολιγάνθρωπη κοινότητα στην οποία οι κάτοικοι, π.χ του Πυργίου, κατανοούν έμπρακτα τους δεσμούς τους μέσα από την καθημερινή τους επαφή και αλληλεπίδραση, υπάρχει μια συλλογική συνείδηση, μια «φαντασιακή κοινότητα», της οποίας τα πολυάριθμα μέλη, κάποια από αυτά θαμμένα στα βουνά του Αλβανικού Μετώπου, αντιλαμβάνονται νοερά τους δεσμούς που τα ενώνουν.

Ήταν ωραία η σημερινή γιορτή στην μεγάλη πλατεία του Πυργίου γιατί ήταν ανθρωποκεντρική. Η ομιλία ήταν ιαματική, στραμμένη στο ψυχοκοινωνικό τραύμα της Κατοχής, μιλούσε για την τοπική ιστορία και πώς καθημερινοί άνθρωποι του νησιού της Μαστίχας έδειξαν ανιδιοτέλεια. Επιπλέον, δεξιώθηκε δημοσίευσης στην μεγαλύτερης επισκεψιμότητας ελληνική εκπαιδευτική ιστοσελίδα που δεν συνηθίζει να δημοσιεύει σχολικές ομιλίες. Εδώ: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/430448_isorropontas-anamesa-stin-aytomastigosi-kai-ton-panigyrismo-mia-sholiki-omilia

Οι χοροί- επιτέλους!- δεν ήταν απεδαφοποιημένοι από μια λόγια «επινόηση της παράδοσης», κατάλληλοι για μια δήθεν αριστεία μαθητών με αχαλίνωτο ναρκισσισμό-στους «αχαΐρευτους» πετάμε μια μπάλα κι άστους στην ευήθη αγαλλιωσύνη που θα έλεγαν κι οι Βρονταδούσσιοι… Αντιθέτως, ήταν οι δημοφιλείς κυκλωτικοί όπως θα έλεγε κι ο Διονύσης Σαββόπουλος, αναπτυξιακά κατάλληλοι για παιδιά Δημοτικού, χοροί που συνεχίζουν να ευωχούν τα λαϊκοθρησκευτικά πανηγύρια του Ανατολικού Αιγαίου και δεν αποκλείουν.

Σαν μια συνωμοσία του δημοκρατικού Δήμου, «ασορτί» με την χθεσινή λαϊκή ετυμηγορία στις Δημοτικές Εκλογές, στην Εθνική γιορτή, για πρώτη φορά στα χρονικά, είχε εξαφανιστεί η πρωτοκαθεδρία και οι λεγόμενοι «επίσημοι» και «οι Αρχές» ανακατεύτηκαν με τον πάνδημο λαό. Έναν λαό αυτόχθονα αλλά και ευημερούντες, καλοντυμένους μετανάστες «από όλες τις φυλές του Ισραήλ» που τα παιδιά τους ενισχύουν το μαθητικό δυναμικό του τοπικού σχολείου και προσδοκούν -σε μια από τις μοναδικές σήμερα νησίδες ευμάρειας- ειρήνη και να βρέξει ο καλός Θεούλης! Αμήν.

Ένα απόγευμα με τους γονείς των μαθητών

Το απόγευμα της Παρασκευής 27 Οκτώβρη, είχαμε την δεύτερη συνάντηση με τους Γονείς, μια απόπειρα γνωριμίας με το αναλυτικό πρόγραμμα του Ελληνικού Νηπιαγωγείου. Ήταν μια εποικοδομητική ανταλλαγή ιδεών με εκατέρωθεν ανταλλαγή πολύτιμων πληροφοριών για το πώς μπορούμε να υποθάλψουμε την μάθηση στα παιδιά. Η αξιότιμη μητέρα Stella Salliaris, με πρόσφατη φοίτηση των παιδιών της σε Ολλανδικά σχολεία, μας μετέδωσε την πολύτιμη εμπειρία της από μια προηγμένη, Ευρωπαϊκή, χώρα.

«Κυριακή απόγευμα στο νησί Γκραντ Ζατ»

Ο πιο διάσημος πίνακας του Ζορζ-Πιερ Σερά (Georges-Pierre Seuraut, ζωγράφος, 1859-1891, πρωτοπόρος του κινήματος του Νεοϊμπρεσιονισμού) είναι το «Κυριακή απόγευμα στο νησί Γκραντ Ζατ» . Σε έναν μεγάλο καμβά ο καλλιτέχνης απεικόνισε κατοίκους της πόλης να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους στο πάρκο, στο νησί Γκραντ Ζατ του ποταμού Σηκουάνα, ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα. Βλέπουμε ανθρώπους να περπατούν κάτω από τα δέντρα σε ζευγάρια, με την οικογένεια ή με τα παιδιά τους, να ξεκουράζονται, να κάνουν βαρκάδα, να ψαρεύουν. Ο Σερά απεικόνισε τη μεσαία αστική τάξη του Παρισιού, ένα θέμα που αναπαριστούσαν συχνά οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι. Αυτό που μας κάνει εντύπωση στον πίνακα είναι ότι οι άνθρωποι, στον δημόσιο αυτόν χώρο, δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, οι ανθρώπινες φιγούρες είναι στατικές, μοιάζουν «παγωμένες» στον χρόνο, παραδομένες στις σκέψεις τους.

Οι παραδοσιακές ζωγραφικές αξίες, όπως η προοπτική, το σχέδιο και η αρμονική σύνθεση, δεν αναιρούνται από τον Σερά, παρά την καινοτόμο τεχνική που χρησιμοποιεί. Όλα υπόκεινται σε αυστηρούς κανόνες, υπάρχει ισορροπία και τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου με τις ανθρώπινες φιγούρες που δημιούργησαν χάρη στα γεωμετρικά σχήματα, προϊόντα μάθησης αυτής της εβδομάδας, αναπαράστησαν τρισδιάστατα την σκηνή στον ποταμό Σικουάνα. Μια υπέροχη εικαστική απόδοση!

Ένα δώρο-συμβολή σε μια μη-ξανάλατη εκπαίδευση που σημαίνει: Όχι στον ρατσισμό!

Οι Χιώτες, στον χαριτωμένο και φιλοπαίγμονα λόγο τους, θα τους ακούσεις να τον διανθίζουν με παροιμίες. Μια ακόμα είναι το “Στον ουρανό σε γύρευα και στη γη σε βρήκα!».

Θυμηθήκαμε την παροιμία όταν στην τοπική σχολική κοινότητα Γονέων & Κηδεμόνων προστέθηκε η παρουσία της Stella Salliaris που το 2022 εξελέγη ως μέλος της Διευθύνουσας Ομάδας της ΕΑΙΕ.

Ο συγκεκριμένος Ευρωπαϊκός οργανισμός είναι αφοσιωμένος στην προώθηση της υπεύθυνης διεθνούς εκπαίδευσης στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Η αποστολή αυτής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Εμπειρογνωμόνων για την Ένταξη και τη Διαφορετικότητα είναι η δέσμευση να εντοπίζει άδικες δομές και να εφαρμόζει αλλαγές στις εκπαιδευτικές και οργανωτικές πολιτικές για την επίτευξη διαφορετικότητας, ισότητας, ένταξης και συμμετοχής στη διεθνή εκπαίδευση. Με έδρα την Ολλανδία και με αντικείμενο βασικά τη μεγαλύτερη κατανόηση και ένα ειρηνικό τρόπο ζωής στα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια- όπου συρρέουν φοιτητές από πολύ διαφορετικές κουλτούρες, η ΕΑΙΕ προσπαθεί να συμβάλλει στο όραμα για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Η ίδια η Stella διακρίνεται για την ενοποίηση της πολιτικής και προσωπικής σφαίρας, επιλέγοντας την Ελληνική Περιφέρεια για την τρίτεκνη οικογένειά της, στον χώρο της οποίας ακούγονται τουλάχιστον 5 γλώσσες, ελληνικά, αγγλικά, ολλανδικά, ισπανικά και ασκώντας διεθνώς επιρροή με το Salt podcast, μια φωνή διαδικτυακής ενδυνάμωσης του γυναικείου φύλου, ειδικά σε χώρες που βιώνουν εμφυλίους πολέμους-η Στέλλα διαθέτει και δεύτερο μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για τις μεσανατολικές σπουδές.

Η αξιότιμη μητέρα, αργά το μεσημέρι καθώς ήλθε να παραλάβει την κόρη της, μας χάρισε μια ωραιότατη κούκλα με σκούρα επιδερμίδα και φούξια ρουχαλάκια που αμέσως έγινε ανάρπαστη από τα παιδιά.

Ένας άριστος τρόπος, θεωρούμε, να εξοικειωθούν με την διαφορετικότητα και την ποικιλομορφία της σύγχρονης Ευρώπης. Ας θυμήσουμε εδώ στους αγαπητούς Γονείς ότι όλα τα Μαστιχοχώρια έχουν κραταιές κοινότητες Αποδήμων της Αμερικάνικης ηπείρου προς τις οποίες τα τοπικά σχολεία προσβλέπουν σταθερά. Είναι όμως λιγότερο γνωστή η ιστορία μετανάστευσης πολλών Αρμολούσιων στις φάμπρικες και τα λιγνιτωρυχεία της Βόρειας Ευρώπης τις δεκαετίες του ’60 & ’70.

Ευχαριστούμε θερμά!

Κύκλος Vs Τρίγωνο

Ο Αρχίλοχος, ο μεγάλος Αρχαίος λυρικός ποιητής από την Πάρο, στον περίφημο μύθο του για την αλεπού και τον σκαντζόχοιρο λέει: «Πολλ’ οίδ’ ἀλώπηξ, ἐχῖνος δέ έν, μέγα», η αλεπού ξέρει πολλά δηλαδή αλλά ο σκαντζόχοιρος ένα, μεγάλο.

Αυτό το ένα και μεγάλο συνήθως δεν γνωρίζουν οι νέοι που πρωτομπαίνουν στη σχολική αίθουσα αν και μπορούν να αραδιάσουν δεκάδες σχέδια εργασίας, βοηθούντος βεβαίως του πολύτιμου πια Ίντερνετ.

Σήμερα με την συνάδελφο Σοφία βρεθήκαμε να έχουμε εκλεκτικές συγγένειες. Ξετρύπωσε από το μυθικό-προ διαδικτύου αρχείο της μια χιουμοριστική ιστορία για να μυήσει τα παιδιά στον κόσμο των γεωμετρικών σχημάτων. Μια ιστορία βγαλμένη από την κάνη μιας παλιάς Ρέμινγκτον-και βεβαίως δεν αναφέρομαι στις περίφημες καραμπίνες.

Γιατί το ίδιο εργοστάσιο έβγαζε και τις θρυλικές γραφομηχανές! Σε μια τέτοια γραφομηχανή, ίδια με του Έρνεστ Χεμινγουέϊ έγραψε το μακρινό 1981 η Ειρήνη Γενειατάκη το βιβλίο «Καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο».

Την συγγραφέα νηπιαγωγό, μια αειθαλή καλλονή, την είχα και επιβλέπουσα στις διδασκαλίες μου ως τραγικά αρχάριος. Με κοιτούσε με ένα βαθιά ανθρωπιστικό μειδίαμα, ενίοτε ξεκαρδισμένη στα γέλια

από το ασυνήθιστο θέαμα: Ο νόμος του ΠΑΣΟΚ για την ισότητα των φύλων είχε επιτρέψει σε άνδρες αλλά κυρίως σε γυναίκες να μπουν σε έμφυλους χώρους-στην δεύτερη περίπτωση στις ένοπλες δυνάμεις.

Η κ. Σοφία άρχισε να διαβάζει με θεατρική επιτελεστικότητα την ιστορία, ρωτώντας πριν γυρίσει την σελίδα τα πιο αδύναμα, στη γλωσσική επάρκεια, παιδιά βοηθώντας τα να ανέβουν επίπεδο κατανόησης.

“Μια φορά κι ένα καιρό συναντήθηκαν σε μια πλατεία ο κύκλος και το τρίγωνο. Κοίταξαν ο ένας τον άλλον με πολύ περιέργεια και ξαφνικά έβαλαν τα γέλια.

“-Χα, χα, χα, καλέ τι περίεργο σχήμα είσαι συ; Σίγουρα δεν μπορείς να κυλήσεις. Χα, χα,” είπε ο κύκλος.

“- Χα, χα, χα, Το ίδιο περίεργο σχήμα είσαι κι εσύ, αφού δεν μπορείς να σταματήσεις, χα, χα” είπε γελώντας και το τρίγωνο.

“-Για σταμάτα τα γέλια σε παρακαλώ,” αγρίεψε τώρα ο κύκλος. “Ξέρεις τι πολλά πράγματα μπορώ να κάνω εγώ;”

“-Αλήθεια τι μπορείς; Τι μπορείς; Για δείξε μου;”

0 κύκλος τότε κοίταξε γύρω του, είδε εκεί κοντά ένα ποδήλατο, χωρίς τον ένα του τροχό και τσουπ, έτρεξε, μπήκε στη θέση του και το ποδήλατο άρχισε να κυλάει.

“-Κούκου!” φώναξε ο κύκλος στο τρίγωνο καθώς κυλούσε. “Βλέπεις εγώ τι μπορώ να κάνω;”

“Εσύ τι μπορείς; Τι;”

“-Τώρα θα δεις” είπε το τρίγωνο και τσουπ, σκαρφάλωσε στη σκεπή ενός σπιτιού και την έκανε τριγωνική. Πραγματικά, το σπίτι αμέσως έγινε πιο ωραίο. “-Κούκου κούκου! είδες τι μπορώ να κάνω εγώ,” φώναξε από ψηλά.

“-Ομόρφυνα το σπίτι κι όχι μόνο αυτό. Το προφυλάσσω από την

υγρασία.”

Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε μια υψιπετής μαθήτρια που με στομφώδες ύφος εκατό καρδιναλίων κεραυνοβόλησε την ομήγυρη:

«-Όχι μόνο από την υγρασία κυρία!», «-Αλλά και από τον ήλιο, τη βροχή και τους κεραυνούς!»

Η αντιμετώπιση των στερεοτύπων, ένα διαρκές επίδικο ζήτημα.

Παρατηρούσαμε σήμερα τα μικρά παιδιά να παίζουν στο Ολοήμερο με τις φιγούρες playmobil: Μελαμψούς ημίγυμνους ιθαγενείς, αποικιοκράτες Βικτωριανούς του Βασιλικού ναυτικού αλλά και σύγχρονους ένστολους, της Tροχαίας και του Πυροσβεστικού σώματος, άπαντες κομψούς και καλοκουρεμένους. Οι μοναδικές φιγούρες που παρουσιάζονταν αξύριστοι –όχι μουσάτοι!-ήταν οι χειρώνακτες εργάτες γης & καθαριότητας και κάποιες νεολαιίστικες φιγούρες.

Ιδού, πώς υπονομεύεται η Συνταγματική ισοτιμία: Από τη μια τα λεγόμενα «πνευματικά» επαγγέλματα, τα λευκά κολλάρα με τα σύμβολα κύρους και από την άλλη οι ατημέλητοι χειρώνακτες, μια στερεοτυπική εικόνα. Κι όμως είναι τόσο λανθασμένη! Αρκεί να φωτογραφήσεις ένα καλοκαιρινό σούρουπο την πλατεία Πυργίου, το «Λιβάδι», ένας ύμνος φιλόκαλης κοκεταρίας. Από μαστιχοπαραγωγούς που μοχθούν από τις 6 το πρωί!

Δεν είναι μόνο η βιομηχανία παιχνιδιών! Σε μια εποχή έντονων συζητήσεων για τη σχολική και την ενδοοικογενειακή βία, τις έμφυλες διακρίσεις, κάθε είδους εκφοβισμό, τα περισσότερα βιβλία της φρέσκιας λογοτεχνίας που απευθύνονται στα μικρά παιδιά βρίθουν στερεοτύπων: «κορίτσια να παίζουν με κούκλες, τα αγόρια με όπλα, η αναπαράσταση της μαμάς ως “γλυκός καλός άνθρωπος”, του μπαμπά ως “αυστηρός-και-αυτός που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι” ad nauseum…

Καθώς αυτές τις ημέρες στα γραφεία των αρμοδίων δασκάλων και καθηγητών καταφτάνουν email με «προτάσεις για παραστάσεις στα σχολεία», διαβάζω με προσοχή τις θυμωμένες φωνές της Επιτροπής Κρατικού Βραβείου Θεατρικού Έργου για παιδιά. Ο Πρόεδρός της, καταγγέλλει στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» τις σαφείς στερεοτυπικές, εθνοκάπηλες και ρατσιστικές αναφορές, «με παραποιήσεις ιστορικών γεγονότων που μου θύμισε την επταετία. Καμιά σχέση με τα θέματα που απασχολούν τα παιδιά και τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα». Ένα άλλο μέλος της παραπάνω Επιτροπής, καθηγήτρια Θεατρολογίας στο ΕΚΠΑ, σημειώνει: “Με τρομάζει ότι οι στερεοτυπικές εικόνες για το χρώμα του δέρματος και άλλα σχετικά προέρχονται από ανθρώπους που γράφουν συνειδητά για παιδιά. Στην αρχή αναρωτηθήκαμε, ο δημιουργός τους βρήκε τρόπο να κάνει πλάκα, να τρολάρει και έλαβε μέρος στον διαγωνισμό ή τα πιστεύει;”

https://www.kathimerini.gr/culture/562620604/theatro-gia-paidia-simainei-paideia/

“Αγεωμέτρητος μηδείς εισίτω!”

Eπιστροφή στο σχολείο μετά τις δυο χορταστικές τετραήμερες αργίες και οι μαθήτριες & μαθητές του Νηπιαγωγείου μας ξεκίνησαν να εξερευνούν τον κόσμο των γεωμετρικών σχημάτων.

Κάποιους πετυχημένους εκπαιδευτικούς μικρών παιδιών, αλλά και γονείς που διαθέτουν την πολύτιμη εμπειρία, τους βλέπουμε να ακολουθούν το δόγμα του μεγάλου Αμερικανού Σκηνοθέτη Bob Wilson: “Μη φοβάστε την επανάληψη”.

Και ο γράφων θα υπερθεμάτιζε προσθέτοντας την ρήση του προσωκρατικού φιλόσοφου Ηράκλειτου: «Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές». Σίγουρα, για παράδειγμα, ο κύκλος που διδάχθηκαν τα παιδιά σήμερα είναι ένα «δημοφιλές» γεωμετρικό σχήμα και όλα τα παιδιά τον αναγνώρισαν! Στην περίπτωση όμως του κύκλου μπορούμε να εισάγουμε και το γεωμετρικό σχήμα της σφαίρας ή του δίσκου, κάνοντας συγκρίσεις και θέτοντας ερωτήματα στα παιδιά όπως “σας φαίνονται ίδια;”, “ποιές διαφορές πιστεύετε ότι έχουν;”, “Τί συνδέει αυτά τα δύο σχήματα;” Στη συνέχεια θα παίξουμε παιχνίδια ανακάλυψης αυτών των δύο σχημάτων στον περιβάλλοντα χώρο μας, ζητώντας από τα παιδιά να συλλέξουν όσα περισσότερα κυκλικά και σφαιρικά αντικείμενα μπορούν να βρουν και θα αξιοποιήσουμε το παιχνίδι για ομαδοποιήσεις. Αν θέλουμε, μάλιστα, να υποθάλψουμε την αφηρημένη σκέψη που εμφανίζεται αρκετά αργότερα χρονολογικά,

θα την αφυπνίσουμε με υποθέσεις-του-μη-πραγματικού: “Τί θα συνέβαινε αν όλα γύρω μας είχαν ένα μόνο σχήμα;” “Πώς θα ήταν ο κόσμος αν όλα είχαν στρογγυλό σχήμα;” “Πώς θα ήταν οι άνθρωποι αν είχαν στρογγυλό σχήμα;” “Πώς θα ήταν το σπίτι μας αν όλα τα αντικείμενα είχαν κυκλικό σχήμα;”

“Ο Θεός είναι ο υπέρτατος γεωμέτρης” έλεγε ο Πλάτωνας. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι απ’ όλες τις επιστήμες τους η πιο προνομιούχος ήταν η γεωμετρία προκειμένου οι ανθρώπινες αισθήσεις να προσπελάσουν τον υλικό κόσμο. Οι Έλληνες είχαν την ανωτερότητα να αναγνωρίσουν ότι οι πρώτοι γεωμέτρες ήταν οι Αιγύπτιοι. Η γεωμετρία χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της γης που πλημμύριζε συχνά και έπρεπε να βρίσκουν ξανά και ξανά τα σύνορα στα χωράφια λόγω αφάνισής τους από τον ποταμό Νείλο. Χρειάζεται αναμφίβολα και σήμερα στα Μαστιχοχώρια λόγω ελάχιστων, ευτυχώς, “παστελάδων”

γειτόνων που αγαπούν να μετακινούν τα «σταλίκια», όπως λένε οι Πυργούσιοι τα σύνορα.

Ένας πίνακας ζωγραφικής που κοσμεί ιδρυτικά το Νηπιαγωγείο Πυργίου είναι το περίφημο έργο-ή, μάλλον, το αντίγραφο- του W. Kandinsky «Διάφοροι κύκλοι».

Διαπιστώνουμε ότι ασκεί σταθερά έμπνευση στους αρχάριους, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, μικρούς καλλιτέχνες, που τους φαίνεται η ρεαλιστική ζωγραφική των «μεγάλων» ως δυσανάβατο Έβερεστ

. Κάποτε, θα τους αφηγηθούμε για την ζωή-σαν παραμύθι-αυτού του καταπληκτικού ζωγράφου που γεννήθηκε στη Μόσχα και σπούδασε δικηγόρος αλλά ήταν και ικανός μουσικός, βιολοτσελίστας. Τα παράτησε όλα όμως και ακολούθησε το κρυφό όνειρό του

και πήγε στη Γερμανία για να μάθει ζωγραφική..!

“Απ’ όλα τα μονοπάτια που θα πάρεις στη ζωή σου φρόντισε κάποια από αυτά να είναι χρωματιστά.”

Σήμερα κι αύριο ολοκληρώνουμε πια την περιήγησή μας στον κόσμο των χρωμάτων.

«-Ξεκινάμε; Kανένα παιδί δεν θα μείνει απέξω από το παιχνίδι. Όλα

τα παιδιά θα παίξουν, όλα θα συμμετάσχουν» διαβεβαίωσε τα πιο ανυπόμονα

η κ. Σοφία. Η Νεφέλη ανέλαβε την παρουσίαση του παιχνιδιού:

«Στο παιχνίδι “χρωματιστοί δρόμοι”, αν σε ένα παιδί με κλειστά μάτια τύχει ένα χρώμα θα πρέπει να περπατήσει μόνο στα τετράγωνα με το κατάλληλο χρώμα.»

Μόλις σταματούσε κάποιο παιδί στο χρωματιστό τετράγωνο που του έλαχε, η κ. Σοφία το ενθάρρυνε να μιλήσει για το συγκεκριμένο χρώμα:

«-Oρφέα, θέλεις να μας πεις κάτι που σ’ αρέσει, που αγαπάς στο πράσινο;

-Tα δέντρα!

-Μπράβο Ορφέα! Παιδιά, είναι ζωή τα δέντρα!» δήλωσε συνεπαρμένη η κ. Σοφία με την αναπάντεχη ιδέα. Αρκετά πιο ευφάνταστη από άλλες, την καρέκλα του κάστρου της Μπάρμπι για το ροζ χρώμα, τον ουρανό για το γαλάζιο, το μήλο ποικιλίας στάρκιν για το κόκκινο, την μπανάνα για το κίτρινο, το πορτοκάλι για το πορτοκαλί.

Η πρόταση του Ορέστη στο παιχνίδι «Χρωματιστά μονοπάτια» έφερε στο νου του γράφοντα μια εμβληματική εικόνα του γενάρχη της Οικολογίας και πιονέρου της πεζοπορίας John Muir να αγκαλιάζει μια αμερικάνικη Σεκόγια, σε μια τριήμερη πεζοπορική εξόρμηση, το 1903, στην αμερικανική φύση παρέα με τον Αμερικανό Πρόεδρο Θεόδωρο Ρούσβελτ. Αυτή η εκδρομή ήταν που άσκησε καταλυτική επίδραση στον τελευταίο να διαμορφώσει τις πρώτες κυβερνητικές πολιτικές για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Ο John Muir, Αμερικανός φυσιοδίφης, συγγραφέας και υπέρμαχος της προστασίας των Αμερικανικών δασών, είναι ο πατριάρχης όσων ασχολούμαστε με την πεζοπορία στην ύπαιθρο, σε οργανωμένα ή μη μονοπάτια, ιδρυτής του Sierra Club, μιας από τις πρώτες οργανώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και βοήθησε και στην ίδρυση των Εθνικών Πάρκων Yosemite και Sequoia- που το ονόμασε από το εμβληματικό τεράστιο δέντρο-μαθουσάλας «Σεκόια».

Βλέποντας τα χαρούμενα παιδιά να χοροπηδούν ακροβατικά πάνω στα χάρτινα τετραγωνάκια θυμήθηκα μια διάσημη φράση του Αμερικάνου Οικολόγου:

“Απ’ όλα τα μονοπάτια που θα πάρεις στη ζωή σου φρόντισε κάποια από αυτά να είναι χρωματιστά.”

Βγαίνοντας για διάλλειμα η κ. Σοφία συνόψισε: «-Αύριο, Πέμπτη, παιδιά, τελειώνουμε με τα χρώματα και θα ψηφίσουμε, όπως στις δεύτερες εκλογές της Κυριακής, ποιό είναι το αγαπημένο μας χρώμα!»

4 Οκτωβρίου-Παγκόσμια ημέρα των ζώων

Παγκόσμια ημέρα των ζώων!

Στο Νηπιαγωγείο Πυργίου την γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 4 Oκτώβρη, την ημέρα γιορτής ενός Αγίου της Καθολικής Εκκλησίας, του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτη Άγιου των ζώων. Μια διεθνής ημέρα δράσης για τα δικαιώματα των ζώων και την καλή διαβίωσή τους!

-Τραγουδήσαμε το διάσημο τραγούδι «Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι!»

-Κατασκευάσαμε με χαρτοκοπτική και ζωγραφίσαμε χαρούμενα ποντικάκια.

-Παίξαμε ντόμινο με τα απειλούμενα ζώα.

-μάθαμε λεπτές κινητικές δεξιότητες και δυναμώσαμε τους μυς των δάκτυλων συντονίζοντας χέρι-μάτι στη συλλογή ξύλινων παιχνιδιών με θέμα τους ευάλωτους στον 21ο αιώνα ελέφαντες.

-Συζητήσαμε στην παρεούλα για τα ζώα: ένα αγαπημένο θέμα των παιδιών, πάντα πρόθυμων να μιλήσουν για αυτά..!

Τα χρώματα του Φθινοπώρου

Διανύουμε ίσως την πιο συναρπαστική σεζόν της ετήσιας χρωματικής παλέτας: το φθινόπωρο

. Η κ. Σοφία εξερεύνησε σήμερα μαζί με τα παιδιά αυτόν τον θαυμάσιο κόσμο.

«Αρχίζει σιγά – σιγά το πράσινο χρώμα της χλωροφύλλης να εξαφανίζεται από τα φύλλα, μας πληροφόρησε, και έτσι μας αποκαλύπτονται τα φθινοπωρινά χρώματα. Η διαδικασία κρατά περισσότερο από ένα μήνα, γιατί τα φύλλα ξεραίνονται με διαφορετικούς ρυθμούς. Αυτή η εποχή είναι ο καλύτερος ζωγράφος της φύσης. Με το πινέλο της δημιουργεί μαγικούς συνδυασμούς χρωμάτων.

Πρώτα είναι το καφέ. “-Γιώργο υπάρχουν ζώα με καφέ χρώμα;” “Ναι, πολλά κυρία, η αρκούδα, η αλεπού, ο σκαντζόχοιρος. Αλλά και οι κορμοί των δέντρων είναι καφέ!”

Mετά, τα παιδιά παίξανε ένα ωραίο παιχνίδι αντιστοίχησης: Κάθε ζωάκι έπρεπε να επισκεφτεί τα φύλλα που ταίριαζαν με το χρώμα του, ο πράσινος βάτραχος τα πράσινα φύλλα, το αρκουδάκι τα καφέ, το καναρίνι τα κίτρινα..!

«-Μια θαυμάσια ιδέα, πρότεινε η κ. Σοφία, είναι το Παρασκευοσαββατοκύριακο-τα σχολεία θα είναι κλειστά

Παρασκευή και Δευτέρα λόγω εκλογών- να πάτε μια μικρή εκδρομή με τους γονείς σας και να φέρετε τις φωτογραφίες με τα φθινοπωρινά χρώματα να τις σχολιάσουμε! Το χάλκινο, το χρώμα των πεσμένων φύλλων που “στολίζουν” το τοπίο της εποχής, τα χρυσαφένια ηλιοβασιλέματα του Φθινοπώρου μέχρι τις πορτοκαλί κολοκύθες τις εποχής που ξεχειλίζουν πλούσια και ζεστά χρώματα!