Το Ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Πυργίου

Ένα εργαστήρι για τις οικογενειακές αξίες

Είναι πλέον γεγονός , οι παραδοσιακές μορφές οικογένειας χάνουν έδαφος. Οι πολύτεκνες επίσης οικογένειες μειώνονται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια , ενώ τα μονομελή νοικοκυριά αυξάνονται συνεχώς. Παράλληλα ο μεγάλος αριθμός διαζυγίων και η δημιουργία νέων οικογενειών , μέσω ενός δεύτερου γάμου συνθέτουν ένα ολοένα διαφορετικό τοπίο μονογονεϊκών ή ανασυγκροτημένων οικογενειών.

Η ελληνική οικογένεια έχει υποστεί βασικούς μετασχηματισμούς. Από πυρηνική οικογένεια μεταμορφώνεται σε εκτεταμένη , διαζευγμένη ή ανασυγκροτημένη οικογένεια , από πατριαρχική οικογένεια τείνει προς συντροφικότητα , από αυτάρκες οικονομικό σύστημα της υπαίθρου έχει γίνει καταναλωτικό οικογενειακό σύστημα που ζει σε άστυ και από οικογένεια γέννησης πολλών παιδιών έχει φτάσει στην υπογεννητικότητα. Η ελληνική οικογένεια δεν διαφέρει ουσιαστικά από την οικογένεια –σε-μετάβαση -των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι’ αυτό και συναντά κανείς στην ελληνική οικογένεια όλα σχεδόν τα οικογενειακά χαρακτηριστικά , τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα.

Με αφορμή το εργαστήρι για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και την οικογενειακή ποικιλομορφία παρουσιάσαμε το εξαιρετικό ψηφιακό παραμύθι της Ιωάννας Μανάφη “Η μονα-δική μου οικογένεια” που σίγουρα αξίζει να το ξαναδιαβάσουν τα παιδιά -πατώντας το μεγάφωνο στο κάτω μέρος της σελίδας , που μιλά για την οικογένεια και τις αξίες της, ανεξάρτητα από τον τύπο και τη δομή της. Εδώ: http://play.byethost8.com/elfi/

Μαθήτριες & μαθητές κατόπιν, συζητώντας καταλήξαμε ότι η οικογένεια είναι ένα σημαντικό και πολύτιμο δώρο! Οικογένεια σημαίνει να νιώθεις ασφαλής, να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς να βασίζεσαι, με τον οποίο μπορείς να μοιράζεσαι τα προβλήματά σου, σημαίνει σεβασμός και ευθύνη, ενθάρρυνση, κατανόηση, ελπίδα, συμβουλές, αξίες!

Η οικογένεια, συμφωνήσαμε, είναι σημαντική γιατί παρέχει αγάπη, υποστήριξη και ένα πλαίσιο αξιών για κάθε μέλος της. Τα μέλη της οικογένειας διδάσκουν ο ένας τον άλλο, υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο και μοιράζονται τις χαρές και τις θλίψεις της ζωής. Οι οικογένειες παρέχουν ένα περιβάλλον για προσωπική ανάπτυξη. Από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους, τα παιδιά των ανθρώπων, πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα ζωικά είδη, εξαρτώνται από τους γονείς και την οικογένεια για να τα προστατεύσουν και να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Τα παιδιά, αμέσως μετά ζωγράφισαν την οικογένειά τους, σε ορισμένες περιπτώσεις αρκετά χιουμοριστικά, όπως στην περίπτωση της Νεφέλης που ζωγράφισε τους γονείς της να κλαίνε «γιατί εγώ και ο Ορφέας γίναμε 6 χρονών και πάμε να παντρευτούμε κάπου!»

Η οικογένεια δεν έχει αριθμητική, είναι απλώς μοναδική!

Ένα πρόγραμμα, «Η μοναδική μου οικογένεια», που αφορά την οικογενειακή πολυμορφία είναι το θέμα της εβδομάδας, ταυτόχρονα όμως είναι και ένα εργαστήριο ανεχτικότητας και δημοκρατικών αξιών, πολύτιμες δεξιότητες για τους νέους, εκκολαπτόμενους πολίτες.

Κάποιες οικογένειες μας προβλημάτισαν – σε κάποιες άλλες εντοπίσαμε ομοιότητες με τη δική μας οικογένεια…. Όλα τα παιδιά ένιωσαν συμπάθεια και συμπόνοια για τα παιδιά που για οποιονδήποτε λόγο είναι ορφανά ή έχουν χάσει κάποιον γονέα.

Στην συνάντησή μας καλέσαμε τα παιδιά αυθόρμητα και με τον δικό τους τρόπο να αναρωτηθούν “Τι είναι οικογένεια” σε μια δραστηριότητα ιδεοθύελλας. Καταγράψαμε όλες τις απαντήσεις (χωρίς καμία παρέμβαση). Στόχος μας ήταν να ανιχνεύσουμε τι πιστεύουν τα παιδιά και τι αντιλήψεις έχουν για τον θεσμό της οικογένειας. Επίσης σε έναν τροχό τα παιδιά επέλεξαν την κατάλληλη εικόνα που δείχνει τον αριθμό μελών της οικογένειάς τους.

Η κα Σοφία είχε κατασκευάσει τέσσερεις εκπληκτικές δαχτυλόκουκλες μιας τετραμελούς πυρηνικής οικογένειας που απαρτιζόταν από δύο αδέλφια, την μεγαλύτερη αδελφή Λένα, τον μικρότερο Γιωργάκη, τη μητέρα Τζούλια και τον πατέρα. Διαδοχικά, τα παιδιά διαλέξανε γαντόκουκλες και η κα Σοφία τα κινητοποίησε με το σύστημα της φωναχτής σκέψης ώστε να εξελίξουν διαλόγους μεταξύ τους:

-Tί μπορεί να πει ένας μπαμπάς στο παιδί του όταν πηγαίνει σχολείο;

-Tί μπορεί να λένε δυο αδέλφια μεταξύ τους; Εδώ η κα Σοφία ευτράπελα εκμυστηρεύτηκε στις μαθήτριες & μαθητές ότι ως μεγάλη αδελφή συχνά τσακωνόταν με τον αδελφό της όταν ήταν και οι δυο τους μικρά παιδιά.

-Πολλές οικογένειες με παιδιά αφιερώνουν πολύ χρόνο στην φροντίδα τους «όταν είμαστε άρρωστοι» σημείωσε έξυπνα ο Νικόλας Άγγελος. «Και επίσης-πρόσθεσε η κα Σοφία- οι περισσότερες συζητήσεις μέσα στην οικογένεια αφορούν την προετοιμασία των παιδιών για το σχολείο.

Αμέσως μετά, σειρά είχε το πιο χαρούμενο ελεύθερο παιχνίδι

όπου φανερώσαμε στα παιδιά έναν μικρό θησαυρό από γαντόκουκλες, ήρωες κλασσικών παραμυθιών και τα παιδιά έπαιξαν κουκλοθέατρο μεταξύ τους, μια παιδαγωγική γωνιά που θα είναι μόνιμα με ανοιχτή πρόσβαση

Η γιορτή του Πολυτεχνείου

«Στο Πολυτεχνείο αποφάσισε να κλειστεί,

απαγορεύσεις, φυλακές να μην τις φοβηθεί.

Γιατί το γνωρίζει πως πάλευε για την ελευθερία,

στον τόπο μας για να ξανάρθει η δημοκρατία»

Για όλες/ους τους εκπαιδευτικούς η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να αποτελέσει βασική αφορμή για μια πρώτη αναφορά στο δημοκρατικό πολίτευμα και τις ιστορικές του καταβολές.

Οι μαθήτριες και οι μαθητές τραγουδούσαν ήδη από την πρώτη τους χρονιά στο Νηπιαγωγείο « το Δρόμο» και «το Ακορντεόν» του Μάνου Λοϊζου, «το Χελιδόνι» του Οδυσσέα Ελύτη και Μίκη Θεοδωράκη. Προφανώς, ακόμα δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν πλήρως τα νοήματα και τις συμπαραδηλώσεις που κρύβονται πίσω από τα συγκεκριμένα τραγούδια, αλλά χαίρονται και η αυτοεκτίμησή τους μεγαλώνει πολύ που από τόσο μικρή ηλικία είχαν έρθει σε επαφή με ένα σημαντικότατο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ακόμα κι αν τα μικρότερα παιδιά δυσκολεύονται να καταλάβουν ακριβώς τα γεγονότα, είναι καλό να τους τα εξηγήσουμε ως εκπαιδευτικοί με όσο το δυνατόν απλούστερα λόγια μπορούμε. Στόχος μας δεν είναι να τα τρομάξουμε, αλλά να τα προβληματίσουμε και να τα κάνουμε να σκεφτούν για την αξία του άριστου των πολιτευμάτων, της Δημοκρατίας.

Kαι βεβαίως -να απολαύσουν την εικαστική απόδοση του νεοκλασσικού μεγάρου που στεγάζει το “Μεγάλο Σχολείο” που βγάζει Αρχιτέκτονες, Ναυπηγούς και Μηχανικούς

-να διατυπώσουν λογικά συμπεράσματα και να αντιπαρατεθούν στον συμμαθητή τους που υποστήριξε ότι “τα τανκς πήγανε βόλτα”

-και στο τέλος, να αλαλάξουν, χωρίς φόβο να τα μαλώσουν:

“ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

402086754 24360293233584349 840312059967093064 n

Σαν το Subbuteo δεν έχει!

Έντεκα ανθρωπάκια ύψους μόλις δύο εκατοστών. Ο δείκτης καλά «οπλισμένος» σαν ελατήριο, ο αντίχειρας ακουμπισμένος, όπως πρέπει.

Είναι η φιλοσοφία μιας ζωής, ένας τρόπος ν’ αντιστέκεσαι και να διαμαρτύρεσαι στην τεχνολογία όσων πλέϊ-στέσιον κι αν βρεθούν. Μία διέξοδος για να διασκεδάσουν ενσώματα τα μικρά παιδιά – που είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Ωραίες στιγμές.

Αξέχαστες. Αναντικατάστατες. Μοναδικές. Απίθανα γκολ από κάποια κορίτσια, «ασύλληπτες» αποκρούσεις πέναλτι από το αγόρι τερματοφύλακα- γιατί σήμερα, βασικά, προπονηθήκαμε στην εκτέλεση πέναλτι.

Ποιος δεν έχει παίξει Subbuteo; Ποιος δεν έχει βάλει τα δάχτυλά του πάνω στα μικρά ανθρωπάκια για να παίξει πάνω στο τραπέζι ποδόσφαιρο;

Αντικρίζοντας τον ενθουσιασμό των μαθητών νωρίς το πρωί πείστηκα για την παιδαγωγική αξία ενός παιχνιδιού που αντιστέκεται στον χρόνο και στη μόδα των video games και δίνει μια άλλη διάσταση στη διασκέδαση. Το παιχνίδι, μια φυσική προσομοίωση του αθλήματος, απαιτεί την επιδεξιότητα και την ικανότητα στο τίναγμα των φιγουρών που στέκονται σε βαριές βάσεις, προς την μπάλα, η οποία είναι μεγάλου μεγέθους και είναι σχεδόν τόσο ψηλή όσο οι παίκτες.

Με το μαγικό κόσμο του σουμπούτεο ήρθε ο γράφων σε επαφή στην αρχή της δεκαετίας του ΄80 διαβάζοντας τα περιοδικά «Μπλεκ» και «Αγόρι». Τα κόμιξ,

απαγορευμένα από την οικογένεια, αναγνωρίζω σήμερα ότι δυνάμωσαν την φιλαναγνωσία μου και βεβαίως φιλοξενούσαν άρθρα που αφορούσαν στο αγαπημένο παιχνίδι ωθώντας ακόμη περισσότερα παιδιά στην αγορά του Subutteo.

Τα χρόνια πέρασαν και Smartphones και κονσόλες παιχνιδιών δημιούργησαν μία νέα τάξη πραγμάτων με το πάλαι ποτέ αγαπημένο σου χόμπι να φαντάζει αναχρονιστικό και στην καλύτερη περίπτωση παρέμενε καταχωνιασμένο στο γεμάτο υγρασία πατάρι σου.

Κάθε συζήτηση γύρω από το Subbuteo προκαλεί στους μυημένους μόνο ευχάριστες αναμνήσεις και μία αίσθηση νοσταλγίας. Το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι ή ο «βασιλιάς της τσόχας» αν προτιμάτε, αντιπροσωπεύει μία άλλη εποχή που ξεχείλιζε από ανεμελιά και αυθορμητισμό.

Καλά και άγια

τα υπόλοιπα δύο ποδοσφαιράκια που διαθέτει το νηπιαγωγείο μας, το ξύλινο με παίκτες ενσωματωμένους σε περιστρεφόμενες μεταλλικές ράβδους και το ποδοσφαιράκι με τα ελατήρια. Αλλά σαν το σουμπουτέο δεν έχει!

Μια εισαγωγή στην ιχθυολογία

Σήμερα είχαμε μάθημα Βιολογίας! Κανονικά, με τα πρωτοβρόχια που έριξε ο καλός Θεούλης, θα μιλούσαμε για τα σαλιγκάρια και τις τρεις ποικιλίες του Πυργίου αλλά το απόγευμα της χθεσινής Κυριακής, ο κύβος ερρίφθη! Θα μαθαίναμε ιχθυολογία!

Χθες, μετά από κάποιες δεκαετίες

, αργά το Κυριακάτικο απόγευμα, μου ήλθε η επιθυμία του υποβρύχιου κυνηγιού και κατηφόρησα στο επίνειο των Μαστιχοχώρων, στην πλαζ της Κώμης. Κολυμπώντας προς το χαρακτηριστικό βραχάκι του υγροβιότοπου, αντίκρισα νωρίς νωρίς το κοπάδι από πελαγίσιους κέφαλους που μόλις είχαν καταφτάσει για νταραβέρι που θα οδηγήσει στην ωοτοκία του Γεναροφλέβαρου. Τα νερά ζεστά και πάνθολα αλλά λίγα μέτρα από την ακτή η ορατότητα έφτανε τα δυο μέτρα. Φτάνοντας στο ακρωτηράκι της Νότιας Κώμης, παίρνω είδηση από την επιφάνεια μια ουρά σε μια σχισμή καναλιού που οδηγούσε στην αποχή βάθους μόλις 4 μέτρων. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι επρόκειτο για τσιπούρα της εποχής αλλά αποδείχθηκε μια ωραιότατη συναγριδοπούλα.

Στο σχολείο μάθαμε για την διάκριση ανάμεσα στα φυτοφάγα και σαρκοφάγα αρπακτικά ψάρια και μερικοί θαρραλέοι ψηλάφησαν τους κοφτερούς κυνόδοντες της συναγρίδας, ικανότατους στη σύλληψη ψαριών.

Τι γύρευε η μοναχική συναγρίδα στα ρηχά, στο σβήσιμο του νοτιά; Συνήθως αυτά τα ψάρια κυνηγούν ομαδικά – το λέει και το όνομά τους (συν+ αγρεύω[ψαρεύω]). Αλλά το μοναχικό κυνήγι είναι οπορτουνιστική στρατηγική και ιδιαίτερα πετυχημένη στα ρηχά: Όταν ανοίξαμε το ξέχειλο στομάχι της βρήκαμε δύο μαύρα σκορπίδια. Ίσως τα χώνευε στο κανάλι…

Οι μικροί μαθητές έχουν περάσει πια ανεπίστρεπτα στην μετα-οικοσιτιστική εποχή, όπως δείχνει και ο διάλογος που έκλεισε την …πειραματική ζωολογία:

-Την σκότωσες;

-Nαι

-Γιατί;

-Για να την φάω

-Γιατί;

-Γιατί οι άνθρωποι τρώνε ψάρια

-Δεν είναι σωστό! Δεν κάνει!

Ο ίδιος υπέροχος μαθητής αμέσως μετά πλησιάζει την παρέα του και καυχησιολογεί με έπαρση πολλών καρδιναλίων: “-ΕΓΩ έδειρα τη μαμά μου!” “-Γιατί;” τον ρωτάω με περιέργεια. “-Γιατί δεν με άφηνε να αποφασίσω!”

Χαίρε Χίος Ελευθέρα!

“Ελεύθερη σε χαιρετώ, κι απ’ την καρδιά μου τραγουδώ, είσαι Ελευθέρα τώρα, μυριανθισμένη Χώρα!

Θυμηθήκαμε αυτές τις μέρες ότι τούτο το χώμα που πατάμε είναι ποτισμένο με αίμα ΗΡΩΩΝ. Και τιμήσαμε φιλέορτα την επέτειο Απελευθέρωσης της Χίου με σχολική γιορτή ετοιμασμένη φιλότιμα . Κυρίως όμως, ανήμερα των Πολυούχων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, με τοπικούς χορούς, κατάθεση στεφάνων και παρέλαση!

Είναι ποτισμένο με αίμα τούτο το νησί, κάθε πέτρα του, από τη Νέα Μονή και τον Άγιο Λουκά μέχρι τον Άγιο Μηνά και το Αίπος. Να φυλάμε, υποσχεθήκαμε, σαν κόρη οφθαλμού τα Ιερά και τα Όσια της Πατρίδος μας.

Άνθρωποι πολεμήσαν, έδωσαν τη ζωή τους, για να μπορούμε να αναπνέουμε ελεύθερα. “Να θυμάσαι και να τιμάς τις ρίζες σου”, λέει ο ποιητής. Γιατί, “άνθρωπος που ξεχνά τις ριζες του κινδυνεύει να χάσει τον προορισμό του. Να θυμάσαι οτι τη Λευτεριά δεν στη χαρίζουν. Παλεύεις! Ματώνεις για να την κρατήσεις!“

Χαίρε Χίος Ελευθέρα

Yπό τις πτέρυγες της Χιώτικης σφίγγας

Γιορτάζουμε την επέτειο των Ελευθέριων της Χίου από τον Οθωμανικό ζυγό και η κ. Σοφία εξερεύνησε με τους μαθητές & τις μαθήτριες ποιό είναι το ιδιαίτερο άρωμα, το απόσταγμα, το «ζουμί» του νησιού της μαστίχας. Eίναι το τραγούδι «ένα καράβι από τη Χίο»; Ένα μυρωδάτο μανταρίνι; Η βιβλιοθήκη Κοραή; Ένα γλυκό του κουταλιού με το όνομα «υποβρύχιο»;

Όλα τα παιδιά ανέπτυξαν μια σειρά από εξαιρετικές ιδέες αλλά οι πιο ενδιαφέρουσες ανήκαν σε παιδιά που έχουν μετοικήσει πρόσφατα στο νησί.

Μόνο οι ξενοφερμένοι – κι από αυτούς πάλι οι επισκέπτες της μιας μέρας , μπορούν να κρατούν τις αισθήσεις τους ανοιχτές ώστε να τους συνεπαίρνει το περίεργο άρωμα άνθους εσπεριδοειδών όταν διαβούν τις πύλες του νησιού. Οι υπόλοιποι ξένοι, μέτοικοι και παρεπιδημούντες, σταδιακά χάνουμε την ενάργεια των αισθήσεων αλλά διαθέτουμε ίσως ακόμα το πλεονέκτημα να διαπιστώνουμε τη διαφορά από τα υπόλοιπα νησιά.

Όσο για τον γράφοντα η Χίος είναι ένα απίθανα πολυχρωματικό νησί, που είναι από τη μια εξαιρετικά πολύπλοκο και από την άλλη τόσο πλουραλιστικό. Και επιπροσθέτως, τόσο δημοκρατικό και ανεχτικό χάρη, μάλλον, στην καλά κρυμμένη ευμάρειά του.

Βέβαια, άλλο η Νότια Χίος και άλλο η Βόρεια. Άλλο πράγμα να είσαι εφοπλιστής, άλλο να είσαι ξωμάχος γεωργός, άλλο ναυτικός, άλλο μετανάστης επαναπατριζόμενος. ΟΜΩΣ, όλοι οι «χαρακτήρες» του νησιού, «η σκούνα» κι ο Λιβανός, μπορούν να συναντηθούν άνετα στο ίδιο τραπέζι για ένα ούζο, να έχουν «ίσο» λόγο και να ακουστούν το ίδιο προσεκτικά από τους υπόλοιπους. ΜΟΝΟ στη Χίο θα το δεις αυτό! Από την άλλη, δεν θα καταλάβεις εύκολα εάν ένας Χιώτης είναι πλούσιος, γιατί δεν επιδεικνύεται σχεδόν ποτέ.

Ως επισκέπτης θα νιώσεις πολλές φορές αυτό το «ανέκφραστο» βλέμμα τού Χιώτη, είτε χαμογελάς είτε είσαι κατσούφης είτε λες κάτι όμορφο για το νησί είτε είσαι κάποτε εκνευρισμένος ως επήλυδας -και άρα αποκλεισμένος από την μύχια Χία τράπεζα…

Τη «Χιώτικη λωλάδα» δεν θα τη συναντήσεις σχεδόν ποτέ! Είναι στη φύση του Χιώτη να μην εκδηλώνεται, να προσπερνά απαρατήρητος, αλλά να ευημερεί ταυτόχρονα, να χαίρεται τη ζωή του και να δημιουργεί. Πρώτα θα πρέπει να μάθουν «τι μέρος του λόγου είσαι» και μετά θα ανοιχτούν σιγά σιγά, αλλά ποτέ ολοκληρωτικά! Έχουν δει πολλά τα μάτια του Χιώτη , είναι πολυταξιδεμένοι και έμαθαν να είναι επιφυλακτικοί και συντηρητικοί. Οι περισσότεροι ζουν άνετη ζωή, χωρίς υπερβολές και πάντα με μέτρο. Φροντίζουν πολύ για τη μόρφωση των παιδιών τους και οι ξένες γλώσσες μαθαίνονται σε πολύ μικρή ηλικία.

Αν υπάρχει μια σταθερή παρατήρηση που περιγράφει τον τοπικό πολιτισμό είναι αυτό που έχουν διαχρονικά παρατηρήσει οι Ευρωπαίοι περιηγητές ήδη από τη Μεσαιωνική περίοδο: Πιο εκδηλωτικές και κοινωνικές σε αυτόν τον ελληνικό τόπο είναι οι γυναίκες, και εκείνες κάνουν κουμάντο στο σπίτι, είτε ο άνδρας λείπει σε ταξίδι είτε είναι παρών. Ο θεσμός της οικογένειας είναι άρρηκτος, ακόμα και στην περίπτωση που η σχέση στο ζευγάρι χαρακτηρίζεται ως χαλαρή.

Ό,τι και να πει ο ξένος για τους Χιώτες δεν μπορεί να τιθασεύσει την οδυσσαϊκή τους φύση. Εδώ ταιριάζει και η Πυργούσικια επωδός, όπως μας την απήγγειλε ένα παιδί:

“Όποιος μιλήσει γά(δ)αρος, τα’ όποιος μιλήσει βούδι (ανόητος)

Της α(γ)ελάδας το βυζί να βγάλει μες στη μούρη»

Συμβάλλοντας στην αυτοεκτίμηση, με οδηγό τον Βάτραχο του Βέλθουις

Tα μικρά παιδιά έχουν σήμερα περίεργες λογοτεχνικές προτιμήσεις. Δεν δίνουν μια δεκάρα για διδακτισμό,

σιχαίνονται την γλυκερότητα

και την ωραιοπάθεια. Τιμούν μόνο, όπως θα έλεγε και ο εκλιπών πρόσφατα Αμερικανός συγγραφέας Κόρμακ Μακάρθι, «αυτούς που γράφουν για ζητήματα ζωής και θανάτου».

Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και η είσοδος στον εξωτικό ζωολογικό κήπο της σχολικής κουλτούρας. Στα μάτια τους, μία παρέλαση αστέρων, ικανότατων, ταλαντούχων και μοναδικών. Και η αυτοπεποίθησή τους, εκεί που βρισκότανε στα ύψη, κάποτε βρίσκεται κάτω από το νερό της θάλασσας..!

“Δε ξέρω να ζωγραφίζω”, “δεν μπορώ να το κάνω αυτό”, “δεν είμαι καλή σε αυτό” λένε συχνά τα παιδιά. Κι όταν το παιδί αναρωτηθεί για τον εαυτό του, τις δυνάμεις του, τις ικανότητές του, πρέπει να σταθούμε εκεί, δίπλα του, για να του φωτίσουμε εκείνα στα οποία μπορεί να είναι καλό. Γιατί κανείς δεν είναι καλός σε όλα, κανείς έξυπνος ή χαζός σε όλα, κανείς δεν είναι υπεραθλητής στο στίβο της ζωής. Πάντα θα υπάρχει ένας καλύτερος από μας σε κάποιο πεδίο!

Κρίση ταυτότητας βλέπουμε καθημερινά να τυραννά τα παιδιά στην μικτή ηλικιακά ομάδα του ελληνικού Νηπιαγωγείου . Και πρέπει να έχεις διαβάσει έναν βάτραχο σαν κι αυτόν που διάβασε στα παιδιά η κα Σοφία για να εγκαρδιωθείς.

Και ο βάτραχος, λοιπόν, σε μια παρέα αστέρων: Μια πάπια που μπορούσε να πετάει. Ένα γουρούνι που έφτιαχνε καταπληκτικά γλυκά. ‘Ενας ποντικός πρώτος στα μαστορέματα και ένας λαγός άσσος στο διάβασμα…

Ο Βάτραχος επιχειρεί να πετάξει σαν άλλος Ίκαρος. Προσπαθεί να μαγειρέψει και να διαβάσει. Μια σκέτη αποτυχία παντού.

Ποιός στ’ αλήθεια είναι ο Βάτραχος και ποιός μπορεί να γίνει;

«Τί σου λέει η συνείδηση σου; Να γίνεις αυτός που είσαι!» προτείνει ένας από τους πιο επιδραστικούς φιλοσόφους, ο Φρειδερίκος Νίτσε.

Ο βάτραχος του πολυβραβευμένου, εκλιπόντος πια Μαξ Βέλθουις – μαζί με τους φίλους του πάπια, γουρούνι και ποντίκι ζει σε έναν ανθρωπόμορφο ζωικό κόσμο κοντά στις αγωνίες μικρών και μεγαλύτερων, προσφέροντας στα παιδιά πληροφορίες για τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, πολύτιμες στο κτίσιμο της συν-ύπαρξης.

Στον κόσμο του Βέλθουις, όλα τα ζώα έχουν το ίδιο μέγεθος, γεγονός που τους δίνει απόλυτη ισότητα. Κάθε ζώο έχει τη δική του προσωπικότητα και δεξιότητες. Ο βάτραχος και οι φίλοι του απολαμβάνουν τη ζωή και ασχολούνται με ζητήματα της πραγματικής ζωής, όπως ο φόβος, η αγάπη, η λύπη και η απώλεια, κάνοντας αυτά τα δύσκολα συναισθήματα πιο κατανοητά για τα παιδιά.

Μετά την ανάγνωση ακολούθησε πλούσια συζήτηση και τα παιδιά, στο τέλος, διάλεξαν την αγαπημένη τους λογοτεχνική φιγούρα στην ιστορία. Κάποια, λιχούδικα,

διάλεξαν το γουρουνάκι σεφ που ήξερε να φτιάχνει ωραίες πίττες, άλλα την πάπια και τον λαγό – αλλά τα περισσότερα επέλεξαν τον πρωταγωνιστή βάτραχο που κατορθώνει να κερδίσει την χαμένη αυτοεκτίμηση!

Library4all, Θερμές ευχαριστίες!

Στην συνεχή προσπάθειά μας για εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης και παιγνιοθήκης του σχολείου μας, στέλνουμε αιτήματα στοχευμένα σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, κοινοφελή ιδρύματα και Σωματεία. Μια εξαιρετική σημερινή δωρεά προήλθε από την Library4all και τη κα Γερουλάνου, μιας οικογένειας που έχει προσφέρει πολλά στην ελληνική Ιατρική και σήμερα έχει ένα σημαντικό σπόνδυλο-πέρα από το επιχειρείν- αφιερωμένο στη στήριξη των ακριτικών σχολείων.Θερμές ευχαριστίες!

“Ο εαυτός μου”: Kάθε άνθρωπος είναι μοναδικός!

Μια πολύ σημαντική ενότητα του νηπιαγωγείου είναι “Ο εαυτός μου”. Με δραστηριότητες όπως η περιγραφή των χαρακτηριστικών τους, η κατασκευή του σώματος, η αναγνώριση των μελών τους, η αναγνώριση των συναισθημάτων τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους και συνειδητοποιούν τη μοναδικότητά τους.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, παρατηρήσαμε τα δικά μας πρόσωπα και τα περιγράψαμε! Όλοι είμαστε τόσο διαφορετικοί τελικά… Διαφορετικό χρώμα ματιών, διαφορετικές μύτες, στόματα, μαλλιά!

Παρατηρήσαμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μας. Αμέσως μετά, τα παιδιά ζωγραφίσανε το πορτρέτο τους.

Πώς ζωγραφίζουμε όμως το πρόσωπο; Από που να αρχίσουμε; Πώς να το “στήσουμε” στο χαρτί μας; Παροτρύναμε τα παιδιά να παρατηρήσουν το πρόσωπό τους, τις γραμμές και τα σχήματα που έχει. Είχανε δει το πρόσωπό τους στον καθρέφτη, ψηλάφισαν τα χαρακτηριστικά τους και ανακαλύψανε τις γραμμές και τα σχήματά του.

Τα παιδιά μίλησαν για τον εαυτό τους, περιγράψανε τον εαυτό τους, αγαπημένες τους συνήθειες. Διαπιστώσαμε πως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός.

Το ενδιαφέρον για τον καθρέπτη και για τον εαυτό δεν φανερώνεται από την αρχή της ζωής. Τα μωρά παιδιά αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι αυτό που βλέπουν δεν είναι κάποιο άλλο μωρό, αλλά η δική τους αντανάκλαση στην ηλικία των 15 με 24 μηνών. Οι βρετανοί γιατροί Λιους και Μπρουκς Γκαν, οι οποίοι από το 1979 ερευνούν το θέμα της παιδικής αντίληψης του εαυτού, έκαναν το εξής πείραμα: Έβαλαν κάποιες μητέρες μωρών ηλικίας 15 έως και 24 μηνών να τα κρατήσουν μπροστά στον καθρέφτη. Μετά από λίγο, οι μητέρες απομάκρυναν τα μωρά από τον καθρέφτη και παρίσταναν ότι τους καθάριζαν το πρόσωπο, ενώ στην πραγματικότητα τους έβαζαν λίγο ρουζ. Μετά, ξαναγύριζαν μπροστά στον καθρέφτη για να διαπιστώσουν αν τα μωρά αντιλαμβάνονταν ότι είχαν ρουζ στο πρόσωπο. Εκείνα κάτω των 15 μηνών δεν είχαν καμιά αντίδραση, όσα όμως είχαν κλείσει τους 24 μήνες προσπαθούσαν να βγάλουν το ρουζ από το πρόσωπό τους. Είναι γεγονός πως από τους 15 μήνες και μετά τα μωρά αρχίζουν να αναγνωρίζουν την αντανάκλασή τους, κάτι που τους προκαλεί ενθουσιασμό αλλά και περιέργεια. Αρχίζουν να συνειδητοποιούν πώς φαίνονται! Πριν την ηλικία των τριών ετών, προσπαθούν να συνηθίσουν την ιδέα ότι αυτό που βλέπουν είναι μόνιμο.

Μεταξύ τριών και πέντε, το να κοιτάζονται στον καθρέφτη δεν είναι μόνο φυσιολογικό, αλλά και απαραίτητο, μια που τα βοηθάει να σχηματίσουν την πρώτη «καλή» εικόνα για τον εαυτό τους!