Αυτή την εβδομάδα συνεχίσαμε το ταξίδι μας στο κόκκινο σύννεφο της αυτογνωσίας μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε ορισμένα από τα συναισθήματα μας. Η συγκεκριμένη δεξιότητα είναι πολύ σημαντική και χρειάζεται χρόνο για να καλλιεργηθεί. Προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε γιατί υπάρχουν τα συναισθήματα και σε τι χρησιμεύουν στη ζωή μας. Είναι σημαντικό να κατανοούμε τι αισθανόμαστε επειδή αυτό μας δίνει τη δύναμη να δράσουμε. Τα συναισθήματα δεν μας ορίζουν γιατί έρχονται και φεύγουν όπως μάθαμε από το παιχνίδι της καταιγίδας στο προηγούμενο μάθημα. Παρόλα αυτά τα συναισθήματα είναι ένα εργαλείο που μας βοηθά να κατανοήσουμε τους άλλους και να σχετιστούμε με αυτούς αλλά και γενικότερα να κατανοήσουμε τον κόσμο και να σχετιστούμε με αυτόν. Παρακολουθώντας προσεκτικά το σώμα μας και το πρόσωπό μας μπορέσαμε να προσδιορίσουμε τα συναισθήματά μας. Έτσι καταλάβαμε καλύτερα την πηγή τους και αναπτύξαμε την κατάλληλη αντίδραση. Την εβδομάδα που μας πέρασε εξερευνήσαμε ορισμένες ασκήσεις και δραστηριότητες που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας.
Η εβδομάδα ξεκίνησε κάνοντας ανασκόπηση ξανά στους κανόνες καλής συμπεριφοράς στην τάξη και συνδέοντάς τους με τρόπους χαλάρωσης, ηρεμίας και θετικής διάθεσης.
Απαριθμήσαμε τρόπους για να περνάμε από τον θυμό στην ηρεμία και κάναμε ταξινόμηση τους κανόνες της τάξης σε θετικούς και αρνητικούς, σε αυτούς που μας φέρνουν ηρεμία και αυτούς που μας φέρνουν θυμό, αντίστοιχα. Παρατηρήσαμε πώς μοιάζει το πρόσωπό μας όταν νιώθουμε θυμό και πώς όταν νιώθουμε ηρεμία.
Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε εκείνη τη στιγμή έναν από τους τρόπους που πρότειναν τα παιδιά για να περνάμε από τον θυμό στην ηρεμία, κάνοντας μία αστεία γκριμάτσα μπροστά στον καθρέφτη. Μία ακόμα ιδέα χαλάρωσης ήταν να κάνουμε γιόγκα.
Το καινούργιο συναίσθημα αυτής της εβδομάδας ήταν αυτό του φόβου. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που ταλαιπωρεί πολλές παιδικές ψυχούλες. Είναι ένα συναίσθημα έντονο κυρίως γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά από κάτι που ένιωσε το παιδί, από κάτι που είδε ή από κάτι που φαντάστηκε. Σε κάθε περίπτωση ο φόβος των παιδιών πρέπει να αντιμετωπίζεται με τρόπους δραστικούς και βιωματικούς, ώστε να μην φρενάρει την υγιή ψυχική ανάπτυξη και την ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία τους. Μιλήσαμε για ένα κινέζικο έθιμο στο οποίο υπάρχει ένας δράκος που παίρνει τους φόβους των παιδιών και τα παιδιά δεν φοβούνται πια. Έτσι, φτιάξαμε μία ομαδική εργασία με τον δικό μας δράκο, που πήρε τους δικούς μας φόβους και πέταξε μακριά.
Το επόμενο παιχνίδι μας ήταν ο κύκλος των συναισθημάτων, σε αυτό το παιχνίδι παίξαμε μουσικές καρέκλες των συναισθημάτων. Ετοιμάσαμε κομμένα χαρτάκια με διαφορετικές κοινωνικό-συναισθηματικές φράσεις (χαίρομαι όταν…, λυπάμαι όταν…) και τα κολλήσαμε σε διάφορες καρέκλες του κύκλου. Χορεύαμε γύρω από τις καρέκλες όσο η μουσική έπαιζε, όταν σταματούσε τα παιδιά καθόντουσαν στις καρέκλες. Τα παιδιά που τύχαιναν στις καρέκλες των συναισθημάτων, πρώτα αναγνώριζαν το εκάστοτε συναίσθημα και μετά μάς έλεγαν πότε και γιατί νιώθουν το συγκεκριμένο συναίσθημα που είχαν τύχει.
Τέλος, γιορτάσαμε τα γενέθλια του φίλου μας Θ., ο οποίος μάς μοίρασε δωράκια! Χρόνια πολλά με υγεία και πολλή χαρά!!!
