ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Και αν ήσουν εσύ? Πως θα ένιωθες? Πως θα έβρισκες τη δύναμη να συνεχίσεις να ελπίζεις? Πως θα παρηγοριόσουν? Πως θα ένιωθες λιγότερο μόνος?

Ετοιμάσαμε τη βαλίτσα και βάλαμε μέσα τα όνειρα μας, τις ελπίδες μας, τα αγαπημενα μας πρόσωπα, τη ζωή μας….

– εγώ: όταν ήρθα από την Ξάνθη ένιωσα ξένη πριν 10 χρόνια.

-ένας μαθητής: Τώρα δεν είσαι μόνη κυρία. Έχεις εμάς.

Γνωρίζουμε την Ειρήνη, ταξιδεύουμε μαζί της, μπαίνουμε στη θέση της. Είναι ΞΕΝΗ και δεν ταιριάζει πουθενά! Για τους αχορταγους έπεφτε λίγη για τους φτωχούς έπεφτε πολύ. Βρίσκει ασφάλεια στο σπίτι του καλόκαρδου και άρχισε και πάλι να ελπίζει.

Μάθαμε το Ξ του ξένου μα πιο πολύ μας άρεσε το Ξ της κυρίας Ξανθίππης που ήταν πιο αγαπημένο και γλυκό.

Τι είναι πίσω από τον τοίχο? Κάτι καλό και γλυκό η κάτι φοβερό και τρομερό? Ότι και αν είναι πρέπει ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ. Οι τοίχοι είναι για να γκρεμίζονται.

Ταξιδέψαμε μαζί με μια προσφυγική οικογένεια. Ζούμε μια ήρεμη ζωή μέχρι που ο πόλεμος παίρνει τον μπαμπά μας, κλείνουμε βιαστικά όλη μας τη ζωή σε μια βαλίτσα και φεύγουμε με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μας απαγορεύουν να περάσουμε από τα σύνορα σαν να είμαστε κακοποιοί. Δεν έχουμε χώρα. Περνάμε τη νύχτα σε ένα δάσος. Όλα φαίνονται τρομαχτικά. Κάποιος κύριος παίρνει τα λεφτά μας και μας βάζει σε βάρκες μαζί με πολλούς άλλους στην ίδια μοίρα. Επιτέλους, βλέπουμε στεριά. Λες να είναι  καλύτερα εκεί? Τι μας περιμένει? Σίγουρα όλα θα πάνε καλά. Πρέπει να πάνε καλά.

Παρατηρήσαμε το προσφυγόσημο, ένα γραμματόσημο που μπαίνει σε κάθε δέμα από το 1974 στην Κύπρο και το αντίτιμο πάει στους πρόσφυγες μέχρι σήμερα. Τι νιώθει το προσφυγόπουλο? Τι ρούχα φοράει? Πως θα νιώθαμε στη θέση του?

Διαβάσαμε ένα γράμμα από ένα κοριτσάκι από το Αφγανιστάν, είδαμε ένα βίντεο από το πρώτο ασυνόδευτο προσφυγόπουλο, διαβάσαμε ένα άρθρο που ένα προσφυγόπουλο από τη Συρία έψαχνε έναν φίλο. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς? Πως να τους δώσουμε μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο? Πως να τους απαλύνουμε τον πόνο? Πως να πάρουμε τον τρόμο και να δώσουμε χαρά?

Σκέψου και κάνε ότι μπορείς. Γίνε ο άνθρωπος που θα ήθελες να σε περιμένει στην καινούρια πατρίδα αν ήσουν εσύ.

Παίζουμε ζώα- φυτά- πράγματα σαν μεγάλα παιδιά.

Μαθαίνω και στο ποντικάκι- ρομποτάκι πως μεγαλώνει το λουλουδάκι.

Μαθαίνω το Ττ της τουλίπας και παίζω με αυτό.

Πως μεγαλώνουν τα σποράκια και γίνονται λουλουδάκια? Πόσο μεγαλώνουν τα ηλιοτρόπια?

Ότι σπείρεις, θα θερίσεις….

Το δέντρο που έδινε και τι ήθελε να πει και δεν έλεγε?

Στη φύση πρέπει με αγάπη να συμπεριφερομαστε και όχι επειδή δεν έχει μίλια να την κακομεταχειριζόμαστε.

Ήρθαν και τα ζουζούνια στην τάξη μας να γνωριστούμε. Η βασίλισσα των μελισσών είχε την τιμητική της.

Μετά μιλήσαμε για τη ζωή των μηρμυγκιών. Μάθαμε ότι έχουν πολλά μπράτσα και σηκώνουν 4 φορές το βάρος τους. Δοκιμάσαμε και εμείς αλλά τα μυρμήγκια μας νίκησαν.

Τέλος, μιλήσαμε για την μεταμορφωση της κάμπιας στην όμορφη πεταλούδα.

Μαθαίνω το Ζ των ζουζουνιών να το γράφω όπως μπορώ.

Αφού μιλήσαμε για τα ζουζούνια, ήρθε ο κ. Γιάννης ως μελισσοκόμος να μας πει κάποιες πληροφορίες για τα μελίσσια. Είδαμε από κοντά το καπνιστήρι, το μελίσσι, το πλαίσιο, τα κελιά. Ευτυχώς δεν είδαμε μελισσούλες γιατί μπορεί να μας τσιμπούσαν.

Πλησιάζει το Πάσχα και μιλάμε για τον δρομο του Χριστού μέχρι την σταυρωση. Την ταπεινοτητα, τη συγχώρεση, την αγάπη με  αυτοθυσία, την προδοσία, τις δοκιμασίες που πέρασε για να  φτάσει στην αιώνια ζωή.

Το ξύλο στέκει ακλονητο,  το Σώμα να κρατήσει.

Κάναμε τα πασχαλινά μας κουλουράκια

Βάψαμε τα αυγά μας κόκκινα όπως το αίμα του Χριστού αλλά και λουλουδάτα με ντεκουπάζ με ασπράδι αυγού.

Ετοιμάσαμε τα καλαθάκια μας να πάρουμε για το Πάσχα..

Ετοιμάσαμε τις ευχετήριες κάρτες μας

Προσοχή μην  σπάσει το αυγό και κάνουμε ομελέτα!

Φτιάξαμε τον επιταφιο μας και μάθαμε για τον συμβολισμό του.

Πήραμε το δωράκι του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, το καλαθάκι μας και αποχαιρετηστηκαμε για το Πάσχα.

Καλη Ανάσταση με υγεία, ταπεινοτητα, αγάπη, υπομονή, συγχώρεση στη ζωή σας!

Είμαστε όλοι διαφορετικοί και μοναδικοί. Η διαφορετικότητα μας είναι η υπερδύναμη μας ενάντια στην βαρεμάρα!

Η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αδελφοσύνη είναι πανανθρωπινες αξίες που πρέπει να μεταδώσουμε σε όλα τα παιδιά.

Θα θέλαμε παιδιά με προβλήματα όρασης στην τάξη μας; Ναιιιιιιι! Πως θα πρέπει να διαμορφώσουμε την τάξη μας για να έχουμε ένα συμμαθητή με προβλήματα όρασης; Πώς θα πρέπει να του συμπεριφερόμαστε;

Η Αργυρώ γελάει, παίζει. Είναι ένα παιδάκι σαν και σένα.

Μια δράση με την ψυχολόγο της ομάδας μας Νάντια Πετράτου για τα ΑΜΕΑ.

Η ζωή των παιδιών με προβλήματα ακοής. Ένας κόσμος γεμάτο αγάπη και νοήματα.

(περισσότερα…)

Γιορτάζουμε και φέτος την 25η Μαρτίου, γιορτάζουμε το πείσμα των Ελλήνων που κράτησε ζωντανή την ελληνικότητα και την χριστιανοσύνη μέσα σε 400 χρονιά σκλαβιάς, γιορτάζουμε τις πανανθρώπινες αξίες της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, γιορτάζουμε την Ειρήνη, γιορτάζουμε τη ΖΩΗ.

Η κ. Λουκία Τσιμπούκη έγραψε το θεατρικό ‘το μυστικό σχολείο του φεγγαριού’ για να αναδείξουμε όλες αυτές τις αξίες και να τις μεταδώσουμε στα παιδιά.

Μιλήσαμε για την εποχή της επανάστασης. Δείξαμε πίνακες ζωγραφικής πουά αναπαριστούσαν σκηνές από τον πόλεμο. Τι σκέφτονταν οι ήρωες; τι ένιωθαν; τι έγινε πριν και τι μετά από τη σκηνή του πίνακα ζωγραφικης;

Είδαμε τις φορεσιές του τσολιά και ελληνόπουλας.

Είδαμε το υπέροχο μνημείο του Ζαλογγόπουλου ‘τον χορό του Ζαλλογγου’. Είδαμε πίνακες ζωγραφικής με τις γυναίκες που πήραν τα παιδιά τους και με έναν ρυθμό, πιασμένες χέρι- χέρι, γενναίες, ελεύθερες από κάθε είδους δεσμά, έπεφταν από τον Ζάλογγο. Μπήκαμε στην χρονομηχανή και πιάστηκαμε και εμείς χέρι- χέρι να πέσουμε από τον Ζάλογγο, γίναμε αγωνιστές στα βουνά, νιώσαμε την ανακούφιση της ελευθεριάς.

Μετρήσαμε τις μέρες που έχουμε μέχρι τη σχολική μας γιορτή και τις μέρες που έχει να προπονηθει τσολιάς μέχρι την παρελαση στις 25 Μαρτίου.

Ήρθε και η μέρα που συγκεντρωθήκαμε για να τιμήσουμε την 25η Μαρτίου, μια ημέρα γεμάτη νόημα και αξίες. Δεν γιορτάζουμε απλώς μια νίκη απέναντι σε εχθρούς. Γιορτάζουμε το πείσμα, τη δύναμη και την πίστη των Ελλήνων που, μέσα σε 400 χρόνια σκλαβιάς, κράτησαν ζωντανή την ελληνική τους ταυτότητα και την χριστιανοσύνη.

Τιμούμε όλους εκείνους που δεν λύγισαν, που κράτησαν μέσα στην καρδιά τους την ελευθερία, ακόμη κι όταν γύρω τους υπήρχε σκοτάδι. Γιορτάζουμε τις πανανθρώπινες αξίες που μας ενώνουν: την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την αδελφοσύνη.

Το θεατρικό που εγραψε η κ. Λουκία, «Το μυστικό σχολείο του φεγγαριού», έρχεται να μας θυμίσει ακριβώς αυτές τις αξίες. Μέσα από την ιστορία του, βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι να κρατάμε ζωντανό το φως της γνώσης, της πίστης και της ελπίδας.

Ας κρατήσουμε κι εμείς αυτές τις αξίες στη καρδιά μας και ας τις μεταδώσουμε στα παιδιά μας, γιατί αυτά είναι το μέλλον.

Screenshot

Την επόμενη μέρα τιμήσαμε τους ήρωες μας με στεφάνι και μια υπόσχεση ότι όπως κρατάμε ψηλά τη σημαία στα χέρια μας, να κρατήσουμε και την Ελλάδα μας στο μέλλον.

Καλωσορισαμε την όμορφη Άνοιξη με ένα αίσθημα ελπίδας ότι με τον ερχομό έφυγε καθετί σκοτεινό.

Καλωσορίσαμε και τα ταξιδιάρικα πουλιά. Περιμέναμε να μας πούνε για τόπους μακρινούς.

Καλωσορίσαμε και τις γυναίκες απλώνοντας απαλά το χέρι μην τις πληρώσουμε ποτέ ξανά.

Συμμετείχαμε σε μια δράση δεντροφύτευσης από τον Δήμο Ζακύνθου με σκοπό την ευαισθητοποιηση των παιδιών.

Τα χερια είναι για να αγαπάμε, να μοιραζόμαστε, να παίζουμε…. Μια δράση με την ψυχολόγο Νάντια Πετράτου.

Είμαστε διαφορετικοί αλλά και μοναδικοί. Μας χωρίζουν πολλά άλλα όλα τα παιδιά έχουμε αναγκη απο μόρφωση, παιχνίδι, φαγητό, ύπνο.

Μαθαίνουμε το Β της Βίας, πατάμε πάνω της και σηκώνουμε τον φίλο μας.

Δύο μήλα ξεκινάνε μαζί την πορεία τους. Και τα δύο είναι τέλεια. Το ένα μήλο το λατρεύουμε, το νανουρίζουμε, του λέμε γλυκόλογα και μόνο το ενθαρρύνουμε. Το αλλά το απεχθανόμαστε, το βρίζουμε, το χτυπάμε, του λέμε ότι δεν αξίζει. Στο τέλος της πορείας τους μπορεί να φαίνονται ίδια εξωτερικά αλλά εσωτερικά το ένα είναι τέλειο όπως ξεκίνησε ενώ το άλλο είναι γεμάτο χτυπήματα.

Διαβάζουμε το ποίημα του Μιχάλη Γκάνα ‘τα χέρια’. Γινομαστε αγάλματα και παρατηρούμε τα χέρια μας σιγά σιγά να ξυπνούν. Πως είναι; Τρυφερά, σκληρά, δουλεμένα, μικρά, αθώα … τι λένε τα χέρια;

Μόνο αγάπη είναι ο τρόπος για να προχωρήσουμε. Αγάπη για τον εαυτό μας και για τον άλλον.

Υπόσχομαι…. Διαβάσαμε το ‘υποσχομαι’ και υποσχεθήκαμε να μην κάνουμε ποτέ κανέναν φίλο μας να νιώσει ξένος, μόνος.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ 2025-2026 ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2026 -2027 ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΑ ΤΟ 2022. ΟΙ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΕΙΤΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 12.10-14.00 ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 2695041842.

Ήρθε η ώρα για το Ζακυνθινο καρναβαλι 2026!

Τσικνοπεμπτη και δεν θα μπορούσαμε να μην τσικνισουμε κρεατακι να μυρισουμε!

Την εβδομάδα που ακολουθησε καποιοι εχασαν τον δρομο και ηρθαν στην ταξη μας η κοκκινοσκουφιτσα, ο κακός ο λύκος, 3 γουρουνάκια, ο παππουτσωμενος γάτος και άλλοι πολλοί.

Κάναμε τη διαδρομή από το σπίτι της κοκκινοσκουφιτσας στο σπίτι της γιαγιάς. Υποθέσαμε ότι η απόσταση ανάμεσα στα δύο σπίτια είναι ίση με 3 πατούσες ενήλικα.

Μετά εμφανίστηκε εμπρός ένας γατος πονηρός με παπούτσια μαγικά που πηδουσαν μακριά.

Βρίσκω ποια λέξη ταιριάζει με ποια ηχητικα και γράφω ποιήματα μαγικά. Ένα ποντίκι έκανε φωτιά στο μανίκι και από το πολύ γαργαλητό, άρχισα τον χορό.

Γίγαντα αν είσαι γίγαντας σωστός μπορείς να μεταμορφωθείς σε γατούλα? Σε λιοντάρι? Σε ποντικακι? Μιαμμμμμ…

Ωχου! Τι βλέπω από μακριά? Βλέπω τον λύκο με καμμένη την ουρά? Τι συμφορά!

Μαθαίνω το Κ των καρναβαλιων κ χορεύω σε ξέφρενο χορό!!!

Πήγαμε και στα χρόνια τα παλιά, να γνωρίσουμε τα αρχαία θέατρα με τους κοθόρνους, τις εξόδους, την αυλαία κ άλλα πολλά.

Και ήρθε η ώρα για το αποκριάτικο ξέφρενο παρτυ μας. Υποδέχτηκαμε τα κοτοπουλάκια στο κοτετσι μας και με κικικι και κόκκο έφυγε η ωρα στο λεπτό!

Και μετά τον ξέφρενο χορό, έρχεται η σωματική και ψυχική ανάπαυση με την Σαρακοστή, την περίοδο νηστείας και κατάνυξης.

Πετάξαμε ψηλά τους χαρταετους, κοιτάξαμε πέρα απ τον ουρανό και ονειρευτηκαμε μακριά από τα όρια της μικρής μας τάξης. νηπ

Δώσαμε σχήμα στους χαρταετους και μάθαμε του Ρ του ρομβου.

Με αφορμή έναν στίχο του Ο. Ελύτη από τον μικρό Ναυτιλο “Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει”, έπρεπε να σκεφτούμε μια ευχή, ένα όνειρο μας το οποίο θα ταξίδευε με τις σαίτες μας με τη βοήθεια μουσικής κ τότε μόνο θα πραγματοποιούνταν . Πήραμε τις σαίτες στα χέρια μας όταν είχαμε σκεφτεί όλοι μια ευχή , γιατί σύμφωνα και με τον στίχο την αξία μας την γνωρίζουμε πρώτα εμείς και αν δεν πιστέψουμε εμείς στα όνειρα μας δεν θα πιστέψει κανείς , ας γίνουμε εμείς ο άνεμος και ο χαρταετός ακόμα και όταν ουρανός (οι κατάλληλες συνθήκες δηλαδή) δεν υπάρχουν. Στο τέλος ζωγράφισαμε την ευχή μας όπως μπορούσαμε.