Νίκος Δημητρίου

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Οι έρευνες δείχνουν ότι η μη ρεαλιστική ανάγκη για τελειομανία συχνά γεννά κατάθλιψη και κοινωνική αποσύνδεση.

Μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Social and Clinical Psychology υποδηλώνει ότι η μη ρεαλιστική ανάγκη για τελειομανία συχνά γεννά κατάθλιψη, κοινωνική αποσύνδεση και έλλειψη κοινωνικής ενσωμάτωσης, μεταξύ άλλων αρνητικών αποτελεσμάτων.

«Ενδιαφέρθηκα για τη διερεύνηση του ρόλου της τελειομανίας στην κατάθλιψη αφού εργάστηκα σε ένα έργο που κατέδειξε ότι η τελειομανία – ένα χαρακτηριστικό προσωπικότητας που συχνά εξιδανικεύεται και επιβραβεύεται στην κοινωνία μας – οδηγεί σε μεγαλύτερη κατάθλιψη με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας, ψυχολόγος Katerina Rnic.

Για να κατανοήσει ποια είδη τελειομανίας οδηγούν στην κατάθλιψη, η έρευνα της Rnic επικεντρώθηκε στο μοντέλο κοινωνικής αποσύνδεσης της τελειομανίας (PSDM). Η θεωρία αυτή υποδηλώνει ότι το κάθε είδος τελειομανίας οδηγεί σε μεγαλύτερη αποσύνδεση από τους άλλους, η οποία οδηγεί σε καταθλιπτική διάθεση και άλλα συμπτώματα κατάθλιψης.

«Δεδομένου ότι το διαπροσωπικό άγχος είναι μία από τις κύριες αιτίες της κατάθλιψης, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το PSDM ως πλαίσιο για να εξετάσουμε αν τα διαπροσωπικά προβλήματα εξηγούν τη σχέση μεταξύ τελειομανίας και κατάθλιψης», δήλωσε η Rnic.

Η Rnic και η ομάδα της δοκίμασαν αυτή τη θεωρία σε μια ομάδα ενηλίκων και διαπίστωσαν ότι όλοι οι τύποι τελειομανίας οδηγούν σε μεγαλύτερη κατάθλιψη ενσταλάζοντας αισθήματα κοινωνικής αποσύνδεσης. Παρακάτω παρατίθεται μια ανάλυση των διαφόρων μορφών τελειομανίας που μελέτησαν οι ερευνητές:

– Η αυτοπροσανατολισμένη τελειομανία είναι μια μορφή τελειομανίας που απαιτεί την τελειότητα από τον εαυτό μας και είναι αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μιλούν για τελειομανία.

– Η προσανατολισμένη στους άλλους τελειομανία είναι μια μορφή τελειομανίας που απαιτεί τελειότητα από τους άλλους, όπως τα μέλη της οικογένειας, τους φίλους και τους συναδέλφους.

– Η κοινωνικά προδιαγεγραμμένη τελειομανία είναι ένας τύπος τελειομανίας που θεωρεί ότι οι άλλοι απαιτούν από εσάς να είστε τέλειοι για να εξασφαλίσετε την έγκρισή τους. Οι συγγραφείς επεσήμαναν επίσης ότι η τελειομανία μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους, όπως:

– Η τελειομανής αυτοπροβολή ή η ενεργή προώθηση των ταλέντων και των ικανοτήτων κάποιου για να εντυπωσιάσει τους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο, αυτό το διαπροσωπικό στυλ παρουσιάζει ομοιότητες με τον ναρκισσισμό.

– Μη επίδειξη των ατελειών του ατόμου, όπως η αποφυγή συμμετοχής σε δραστηριότητες που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τις ελλείψεις του.

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Αν τα λόγια δεν συνοδεύονται από πράξεις που τα επιβεβαιώνουν, γίνονται εύθραυστα. Καταστρέφουν την εμπιστοσύνη και είναι δύσκολο να αποκατασταθεί.

Οι άνθρωποι σας εμπιστεύονται όταν οι ενέργειές σας επιβεβαιώνουν αυτά που λέτε. Όπως το έθεσε ο Μαχάτμα Γκάντι, τόσο απλά και ξεκάθαρα, η δράση εκφράζει προτεραιότητες. Οι ενέργειες δείχνουν αλήθεια και αυθεντικότητα – ακόμη και το να μην κάνεις τίποτα.

Οι ενέργειες μπορούν είτε να υποστηρίξουν τα λόγια σας είτε να τα αντικρούσουν. Τα λόγια σας είναι πιο αξιόπιστα αν συνοδεύονται από ενέργειες που δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση και φανερώνουν την ίδια πρόθεση. Όταν υποστηρίζουν αυτά που λέτε, δείχνετε ότι οι επιθυμίες, οι υποσχέσεις, οι συγγνώμες και οι προθέσεις που εκφράζετε είναι αληθινές. Αυτό δημιουργεί εμπιστοσύνη και σας επιτρέπει να χαλαρώσετε επειδή δεν χρειάζεται πάντα να είστε σε εγρήγορση.

Μπορεί να ταυτιστείτε ιδιαίτερα με αυτό, αν εμπιστεύεστε αυτούς που είναι σημαντικοί για εσάς. Τους εμπιστεύεστε με βάση τη συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λένε και σε αυτά που κάνουν. Ή ίσως σκέφτεστε εκείνους τους φίλους που δεν είναι πολύ συναισθηματικά εκφραστικοί, αλλά έχουν δείξει ότι είναι πάντα δίπλα σας.

Η εμπιστοσύνη δημιουργείται όταν οι ενέργειες επιβεβαιώνουν τα λόγια

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που τους εμπιστεύεσαι γιατί λένε όμορφα λόγια. Άτομα που λατρεύουν να δίνουν υποσχέσεις, αλλά αργότερα δείχνουν ότι δεν μπορούν να τις κρατήσουν.

Αν τα λόγια δεν συνοδεύονται από πράξεις που τα επιβεβαιώνουν, γίνονται εύθραυστα. Καταστρέφουν την εμπιστοσύνη και είναι δύσκολο να αποκατασταθεί. Δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει ένα πράγμα και μετά πηγαίνει σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Αλλά ταυτόχρονα, η δική σας αδυναμία να αντιδράσετε δείχνει επίσης τι έχετε ως προτεραιότητα στη ζωή σας.

Οι άνθρωποι θέλουν να εμπιστεύονται – δεν αναζητούμε ανθρώπους που θα μας βλάψουν. Αρχίζουμε να χτίζουμε τείχη καθώς η ζημιά συσσωρεύεται με την πάροδο του χρόνου, αλλά η πραγματική μας επιθυμία είναι να εμπιστευόμαστε.

Η εμπιστοσύνη φέρνει ασφάλεια και γαλήνη

Η εμπιστοσύνη φέρνει ασφάλεια, την οποία χρειαζόμαστε για να είμαστε υγιείς. Χρειαζόμαστε συνέπεια. Η ασυνέπεια μας απομακρύνει, μας κάνει ανασφαλείς και μας θέτει σε συνεχή επιφυλακή. Επομένως, όταν κάποιος σπάει επανειλημμένα την εμπιστοσύνη μας, νιώθουμε την ανάγκη να απομακρυνθούμε.

Εάν δεν δίνουμε αξία στην εμπιστοσύνη, είμαστε καταδικασμένοι να συνθλιβόμαστε από τις σχέσεις μας ξανά και ξανά. Αν δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, κανένας άλλος δεν θα μας σεβαστεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να σκεφτείτε σοβαρά σε ποιον προσφέρετε το όμορφο αλλά εύθραυστο δώρο της εμπιστοσύνης. Μερικές φορές αυτή είναι μια πραγματική πράξη θάρρους.

Αναζητήστε άτομα των οποίων οι ενέργειες υποστηρίζουν τα λόγια τους. Μη λέτε πράγματα αν δεν είστε απόλυτα σίγουροι ότι αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματά σας. Μη δίνετε υποσχέσεις αν νομίζετε ότι δεν θα μπορέσετε να τις τηρήσετε. Βεβαιωθείτε ότι οι λέξεις σας έχουν αξία. Όταν υπάρχει συνέπεια μεταξύ όσων λέτε και κάνετε, εμπνέετε εμπιστοσύνη και ασφάλεια στους άλλους ανθρώπους. Εκτός από αυτό, αποφεύγετε και την επακόλουθη ενοχλητική γνωστική ασυμφωνία που θα νιώσετε.

Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια είναι θεμελιώδεις πυλώνες κάθε σημαντικής συναισθηματικής σχέσης. Μπορείτε να έχετε πολλούς φίλους, αλλά οι αληθινοί φίλοι δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθούν. Γνωρίζετε ότι είναι πραγματικοί φίλοι επειδή είναι πάντα δίπλα σας. Επειδή τα λόγια και οι πράξεις τους συμβαδίζουν, δεν υπάρχει ανασφάλεια για να απειλήσει τη σχέση σας. Γνωρίζετε ότι αν έχετε προβλήματα, θα τα αντιμετωπίσετε πριν προδώσετε τον λόγο σας.

Θα προτιμούσατε να ζείτε με ψεύτικη ελπίδα, περιμένοντας πράξεις που δεν θα γίνουν ποτέ, λέξεις που εξανεμίζονται μόλις ειπωθούν; Ή θα προτιμούσατε την αλήθεια, όσο οδυνηρή και αν είναι, γιατί, σε τελική ανάλυση, δείχνει αυτό που αισθάνεται το άλλο άτομο;

Τελικά, η αλήθεια θα μας δείχνει πάντα τον δρόμο.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/empistosyni/10989-dimiourgeis-empistosyni-otan-oi-prakseis-sou-symvadizoun-me-ta-logia-sou.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Οι παιδόφιλοι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για την διακίνηση παιδικής πορνογραφίας, για να εντοπίσουν παιδιά προκειμένου να τα παρενοχλήσουν σεξουαλικά, καθώς και για να επικοινωνήσουν με άλλους παιδόφιλους.

Οι παιδόφιλοι διακινητές παιδικής πορνογραφίας, εντοπίζουν παιδιά τα οποία παρενοχλούν σεξουαλικά, κάνοντας τους ανάρμοστες σεξουαλικές προτάσεις, επικοινωνούν με άλλους παιδόφιλους και παρουσιάζονται στα Chat rooms ως παιδιά και ως ενήλικες συγχρόνως. Μη ερχόμενοι σε άμεση σωματική επαφή με τα παιδιά αρνούνται πως διέπραξαν κάποιο αδίκημα και πως έκαναν κάτι κακό. Με το διαδίκτυο οι παιδόφιλοι μπορούν να παρουσιάζουν πλευρές του εαυτού τους που αλλιώς θα παρέμεναν κρυμμένες ή αδρανείς.

Η παιδική πορνογραφία μέσω του διαδικτύου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την σεξουαλική διέγερση και την άρση πιθανών αναστολών, καθώς και στην αποπλάνηση των παιδιών δια της χειραγώγησης σεξουαλικών φαντασιώσεων και του αυνανισμού. Αυτές οι εικόνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης ποικιλοτρόπως.

Σύμφωνα με έρευνες, το 20% παιδιών και εφήβων που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο γίνονται στόχοι ανεπιθύμητης σεξουαλικής παρενόχλησης σε διάστημα ενός έτους, 5% αυτών ήταν ιδιαίτερα «επιθετικές» (οι δράστες προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με τα παιδιά/ εφήβους εκτός διαδικτύου), και μόνο 10% αυτών των περιπτώσεων αναφερθηκαν στην Αστυνομία, ή σε κάποια άλλη Αρχή.

Κορίτσια – έφηβοι 14-17 ετών, καθώς και νέοι με ψυχολογικές δυσκολίες, απομονωμένοι ή καταθλιπτικοί, φαίνεται να είναι περισσότερο ευάλωτοι στην διαδικτυακή σεξουαλική παρενόχληση από αγνώστους. Επίσης, οι τακτικοί χρήστες του διαδικτύου καθώς και συμμετέχοντες σε ομάδες συζητήσεων στο διαδίκτυο (chat rooms).

Το τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Cork, στην Ιρλανδία, κατασκεύασε μια κλίμακα (COPINE scale, Combating Pedophile Information Networks In Europe) για να κατηγοριοποιήσει της αναπαραστάσεις της παιδικής πορνογραφίας, βάση του υλικού που υπήρχε στις ιστοσελίδες, ώστε να χρησιμοποιηθεί στην έρευνα και την επιβολή του Νόμου (Quayle, 2008).

Οι τύποι των αναπαραστάσεων κατανεμήθηκαν ως εξής:

• Ενδεικτική (Indicative): εικόνες μη σεξουαλικοποιημένες που δείχνουν παιδιά με εσώρουχα ή μαγιό από διαφημίσεις ή οικογενειακά άλμπουμ, εικόνες παιδιών που παίζουν σε φυσιολογικές συνθήκες, στις οποίες το πλαίσιο και η οργάνωση από τον συλλέκτη δείχνουν ακαταλληλότητα.
• Γυμνές (Nudist): εικόνες γυμνών ή μισόγυμνων παιδιών σε κατάλληλες τοποθεσίες από νόμιμες πηγές.
• Ερωτικές (Erotica): λαθραία λήψη φωτογραφιών παιδιών σε περιοχές παιχνιδιού ή άλλα ασφαλή περιβάλλοντα που τα δείχνουν είτε με εσώρουχα, είτε με διάφορους βαθμούς γύμνιας.
• Πόζες (Posing): φωτογραφίες ντυμένων, γυμνών ή ημίγυμνων παιδιών που σκοπίμως έχουν ποζάρει και το πλαίσιο και η οργάνωση υπονοούν σεξουαλικό ενδιαφέρον.
• Ερωτικές πόζες (Erotic Posing): εικόνες παιδιών ντυμένων, γυμνών ή ημίγυμνων σε σεξουαλικές ή προκλητικές πόζες.
• Σαφώς ερωτικές (Explicit erotic): εικόνες που απεικονίζουν τις γεννητικές περιοχές παιδιών ντυμένων, γυμνών ή ημίγυμνων.
• Σαφώς ερωτική δραστηριότητα (Explicit erotic activity): εικόνες που απεικονίζουν χάδια, αμοιβαίο ή αυτό- αυνανισμό, στοματικό σεξ και σεξουαλική επαφή με παιδί, δεν περιλαμβάνεται ο ενήλικας.
• Κακοποίηση (Assault): εικόνες παιδιών που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση, που περιλαμβάνει άγγιγμα με τη συμμετοχή του ενήλικα.
• Χυδαία κακοποίηση (Gross assault): εικόνες σεξουαλικής κακοποίησης που περιλαμβάνουν διεισδυτικό σεξ, αυνανισμό, στοματικό σεξ του παιδιού με ενήλικα.
• Σαδισμός / Κτηνοβασία (Sadistic / Bestiality): α) εικόνες που δείχνουν ένα παιδί να είναι δεμένο, να το δέρνουν, να το μαστιγώνουν ή γενικά πράξεις που συνεπάγονται πόνο, β) εικόνες παιδιών σε σεξουαλικές πράξεις με ζώα.

Κατηγορίες παιδόφιλων

Οι χρήστες διαδικτύου που ενέχονται στην παιδική πορνογραφία εμπίπτουν σε μία ή περισσότερες από τις παρακάτω κατηγορίες:

• Ο Ξεφυλλιστής (Browser). Γίνεται χωρίς να το επιδιώξει κάτοχος παιδικής πορνογραφίας υλικό το οποίο κρατάει από την στιγμή που βρίσκεται στην κατοχή του. Συνιστά αδίκημα, εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι ο χρήστης είχε πρόθεση να διατηρήσει στην κατοχή του το παράνομο αυτό υλικό.
• Ο μη ασφαλής συλλέκτης αγοράζει, μεταφορτώνει ή ανταλλάσσει την παιδική πορνογραφία διαμέσου κάθε διαθέσιμης πηγής πληροφοριών στο διαδίκτυο ή διαμέσου ομάδων συνομιλίας (chat rooms), όπου δεν επιβάλλονται περιορισμοί για την ασφάλεια των χρηστών. Αυτοί οι περιορισμοί περιλαμβάνουν συνήθως κωδικούς πρόσβασης, κρυπτογράφηση ή την απαίτηση να ανταλλαχτεί ένας ελάχιστος αριθμός εικόνων. Υπάρχει ένας υψηλότερος βαθμός δικτύωσης μεταξύ των μη-ασφαλών συλλεκτών απ’ ό,τι μεταξύ των αλιευτικών πλοιαρίων.
• Ο ασφαλής συλλέκτης χρησιμοποιεί τους περιορισμούς ασφάλειας για να συλλέξει την πορνογραφία. Εκτός από την κρυπτογράφηση, μερικές ομάδες απαιτούν από κάθε χρήστη την υποβολή συγκεκριμένου αριθμού φωτογραφιών παιδικής πορνογραφίας πριν να γίνει μέλος σε αυτές.
• Ο groomer, είναι πρόσωπο που έχει αρχίσει την απευθείας σύνδεση, on line επαφή με ένα παιδί με την πρόθεση είτε να συμμετάσχει σε κυβερνοσέξ (cybersex) είτε σε κανονική σεξουαλική σχέση.
• Ο Φυσικός Καταχραστής (Εκμεταλλευτής) συμμετέχει ενεργά στην κατάχρηση παιδικής πορνογραφίας για να ικανοποιήσουν το σεξουαλικό πόθο τους. Η σωματική κακοποίηση μπορεί να καταγραφεί για την προσωπική χρήση του καταχραστή αλλά δεν προορίζεται να διανεμηθεί περαιτέρω.
• Ο Παραγωγός παράγει υλικό παιδικής πορνογραφίας και το παρέχει σε άλλους χρήστες.
• Ο Διανομέας της παιδικής πορνογραφίας μπορεί να έχει ή να μην έχει σεξουαλικό ενδιαφέρον για την παιδική πορνογραφία, αλλά έχει ως σκοπό το οικονομικό όφελος.

Ενημερωθείτε για θέματα ασφαλούς πλοήγησης στο Διαδίκτυο στο https://www.cyberkid.gov.gr και στο https://cyberalert.gr.

Για οποιοδήποτε θέμα αφορά παραβατική συμπεριφορά μέσω Διαδικτύου, επικοινωνήστε με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος:
Τηλέφωνο: 11188, – Email: ccu@cybercrimeunit.gov.gr
μέσω του portal: https://goo.gl/vOHdVb
Ταχυδρομική διεύθυνση: Λ. Αλεξάνδρας 173, Τ.Κ. 11522, Αθήνα

Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος:
Τηλέφωνο: 11188, – Email: ydheve@cybercrimeunit.gov.gr
Ταχυδρομική διεύθυνση: Μοναστηρίου 326, Τ.Κ. 54 121, Θεσσαλονίκη

ΠΗΓΗ:https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/paidiko-trayma/12656-paidiki-pornografia-anaparastaseis-kai-katigories-paidofilon.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Όταν τα παιδιά λένε ότι η δημοσίευση ενός φίλου τους έκανε να νιώσουν άσχημα, πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να το αφήσουν πίσω τους.

Ως ενήλικες, μας πονά να νιώθουμε ότι μας παραγκωνίζουν, ότι για παράδειγμα δεν μας έχουν προσκαλέσει σε ένα πάρτι ή μας αποκλείουν από μια σημαντική απόφαση. Αυτά τα πληγωμένα συναισθήματα μπορεί να οξυνθούν όταν μπαίνουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και βλέπουμε ότι όλοι δημοσιεύουν «ευτυχισμένες και τέλειες» φωτογραφίες από το πάρτι.

Όταν τα παιδιά μας λένε ότι η δημοσίευση ενός φίλου τους έκανε να νιώσουν άσχημα, η πρώτη κίνησή μας είναι να τα ενθαρρύνουμε να το αφήσουν πίσω τους. Όμως, ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο προμετωπιαίος φλοιός μας – ο «ελεγκτής» του εγκεφάλου μας – δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως μέχρι την ηλικία των 25 ή 26 ετών. Αυτό σημαίνει ότι αν εσείς, ως ενήλικας, νιώθετε άσχημα που δεν σας προσκάλεσαν στον γάμο του συναδέλφου, είναι δυσκολότερο για ένα παιδί να επεξεργαστεί ότι έχει αποκλειστεί από κάτι ή κάποιον.

Πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε;

Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνουμε, μόλις αντιληφθούμε ότι ένα παιδί φαίνεται να πέφτει στην παγίδα της σύγκρισης και της απόγνωσης, είναι να προσπαθήσουμε να βρούμε την αιτία και τη ρίζα της. Ήταν μια δημοσίευση για κάποιο πάρτι που δεν πήγε; Ήταν για τη νίκη ενός συμμαθητή του σε ένα άθλημα που εκείνος έχασε; Ήταν ένα απορριπτικό σχόλιο προς το πρόσωπό του; Αναγνωρίζοντας το σημείο του πόνου, μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί με μεγαλύτερη καθαρότητα.

Τα παιδιά αναζητούν επιβεβαίωση τώρα περισσότερο από ποτέ. Μεγαλώνουν μέσα σε μια κουλτούρα όπου η αίσθηση εαυτού εξισώνεται με το πόσα likes παίρνουν στη φωτογραφίες τους και πόσους φίλους έχουν. Κάθε στιγμή της ζωής τους καταγράφεται και φακελώνεται και δεν υπάρχουν πολλές ζώνες χωρίς τηλέφωνο στην καθημερινότητά τους, όπου θα μπορούσαν να είναι απλά ο εαυτός τους.

Να θυμάστε: Αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά!

Οι στιγμές που νιώθουν άσχημα είναι οι κατάλληλες για να είμαστε δίπλα τους. Υπενθυμίστε τους ότι δεν είναι μόνα τους και ότι τα συναισθήματά που έχουν είναι φυσιολογικά. Μοιραστείτε μια στρεσογόνα, απογοητευτική στιγμή στη δική σας ζωή και πώς την ξεπεράσατε. Θυμίστε τους προηγούμενες δυσκολίες, από τις οποίες βγήκαν νικητές, ώστε να βρουν τη χαμένη τους ανθεκτικότητα.

Επαναλάβετέ τους ότι αυτό που βλέπουν στο διαδίκτυο δεν είναι όλη η αλήθεια ούτε ολόκληρη η εικόνα των πραγμάτων. Οι άνθρωποι τείνουμε να δημοσιεύουμε αυτό που οι ψυχολόγοι αναφέρουν ως «επιλεκτικά θετικές» πληροφορίες.

Κάντε μαζί κάτι χωρίς τεχνολογία ή διαδίκτυο

Πολύ σημαντικό είναι να κάνετε μαζί κάτι που το παιδί απολαμβάνει. Πηγαίνετε για περπάτημα, κάντε μια καλή πράξη μέσω του εθελοντισμού, δείτε μια ταινία ή μαγειρέψτε μαζί. Περνώντας ποιοτικό χρόνο μαζί με τους ανθρώπους που αγαπούν, τους υπενθυμίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό και πολύτιμο και τι ευκαιριακό και επιφανειακό.

ΠΗΓΗ:https://enallaktikidrasi.com/2022/06/mesa-koinwnikis-diktiwsis-paidia-pagida-sigkrisis/

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Τα παιδιά από τη φύση τους αγαπούν τις τέχνες – τη ζωγραφική, το σχέδιο, τη μουσική, το θέατρο. Το ερώτημα όμως είναι, αν και γιατί είναι σημαντική η όποια μορφής τέχνη για τα παιδιά. Οι περισσότεροι ίσως θα λέγαμε πως είναι σημαντική γιατί έχουμε δει πόσο ενεργά συμμετέχουν όταν εμπλέκονται με καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Αλλά ανεξάρτητα από τι πιστεύουμε, υπάρχουν πολλές τεκμηριωμένες πληροφορίες σχετικά με το γιατί η τέχνη είναι σημαντική που αξίζει να τις γνωρίζουμε.

Ας τις πάρουμε όμως από την αρχή. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από 2 μέρη, το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο. Το αριστερό ημισφαίριο χρησιμοποιείται στη λογική σκέψη και στις αναλυτικές διαδικασίες. Αυτό το κομμάτι του εγκεφάλου είναι συνήθως και αυτό που εκπαιδεύει το σχολείο μιας και σχετίζεται με τα μαθηματικά, την ανάγνωση και τις επιστήμες. Από την άλλη πλευρά, το δεξί ημισφαίριο χρησιμοποιείται στη συναισθηματική αντίληψη, στη φαντασία και στη δημιουργικότητα. Είναι αυτό το μέρος του εγκεφάλου που το τυπικό σχολικό περιβάλλον αμελεί να εκπαιδεύσει ή δίνει λιγότερη αξία.

Αυτό που αξίζει να αναφερθεί, είναι πως όταν χαρισματικά παιδιά λύνουν προβλήματα στον τομέα της διάκρισής τους, υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα και στα δύο ημισφαίρια. Φαίνεται πως για να είναι αποτελεσματικός ο εγκέφαλος, τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου πρέπει να συνεργαστούν. Με την τόνωση και την άσκηση του δεξιού ημισφαιρίου ενισχύεται η σύνδεση μεταξύ των δύο ημισφαιρίων. Όταν τα παιδιά εκτίθενται στις τέχνες, το δεξί ημισφαίριο αναπτύσσεται όπως το αριστερό λειτουργώντας παράλληλα και έτσι επιτυγχάνεται το πλήρες δυναμικό του εγκεφάλου! Πιο αναλυτικά, οι τέχνες ωφελούν τα παιδιά στα παρακάτω:

Δεξιότητες κίνησης. Πολλές από τις κινήσεις που εμπλέκονται στην παραγωγή τέχνης, όπως το να κρατάς ένα πινέλο, είναι ουσιαστικής σημασίας για την ανάπτυξη των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων στα παιδιά. Πολλά προγράμματα προσχολικής ηλικίας δίνουν έμφαση στις λεπτές κινητικές δεξιότητες διότι θα φανούν χρήσιμες στο γράψιμο.

Συγκέντρωση. Η ικανότητα συγκέντρωσης είναι μια βασική δεξιότητα που αναπτύσσεται μέσα από ένα σύνολο δραστηριοτήτων και οι τέχνες παρέχουν πολλές ευκαιρίες για τη βελτίωσή της όπως για παράδειγμα η σχεδίαση μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η συμμετοχή στις τέχνες βελτιώνει την ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών με αποτέλεσμα να ωφελούνται και σε άλλες πτυχές της ζωής τους (πχ. σχολείο).

Ανάπτυξη λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας. Για τα πολύ μικρά παιδιά η ενασχόληση με τις τέχνες παρέχει ευκαιρίες για να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους – μαθαίνουν λέξεις για τα χρώματα, τα σχήματα, τα συναισθήματα και άλλα τόσα. Παράλληλα όμως, μέσα από το θέατρο και τον χορό μαθαίνουν τους μηχανισμούς της γλώσσας του σώματος και το πώς οι κινήσεις επικοινωνούν διαφορετικά συναισθήματα.

Επίλυση προβλημάτων. Πώς μπορώ να απεικονίσω ένα συγκεκριμένο συναίσθημα μέσα από τον χορό; Πώς θα αντιδράσει ο χαρακτήρας μου σε αυτήν την κατάσταση; Πώς μπορώ να κάνω το έργο μου να μοιάζει πιο ρεαλιστικό; Σύμφωνα με έρευνες, η καλλιτεχνική εκπαίδευση ενισχύει την επίλυση προβλημάτων και την κριτική σκέψη. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας, το παιδί καλείται να πάρει αποφάσεις, να κάνει επιλογές, να εξερευνήσει, να σκεφτεί, να πειραματιστεί, να δοκιμάσει νέες ιδέες – δεξιότητες που απαιτούνται σε οποιαδήποτε καριέρα και αν επιλέξει το παιδί στο μέλλον.

Επιμονή. Η ενασχόληση με τις τέχνες απαιτεί την επιμονή του καλλιτέχνη. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί κρατήσει βιολί για πρώτη φορά στα χέρια του, γνωρίζει πως δεν μπορεί να παίξει Μπαχ με το πρώτο. Μέσα από την εξάσκηση, την εκμάθηση τεχνικών και δεξιοτήτων και με την επιμονή στον στόχο, βρίσκεται πολύ κοντά στο να μεγαλουργήσει. Σε έναν όλο και πιο ανταγωνιστικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι καλούνται να αναπτύσσουν συνεχώς νέες δεξιότητες, η επιμονή είναι απαραίτητη στην επίτευξη της επιτυχίας.

Εφευρετικότητα. Όταν τα παιδιά ενθαρρύνονται να εκφραστούν και να πειραματιστούν στη δημιουργία της τέχνης, αναπτύσσουν μια αίσθηση καινοτομίας που θα είναι σημαντική στην ενήλικη ζωή τους. Η κοινωνία μας σήμερα για να προχωρήσει μπροστά χρειάζεται άτομα που να γνωρίζουν πώς να σκέφτονται, να αναζητούν νέους τρόπους για βελτίωση, χωρίς να ακολουθούν μόνο κατευθύνσεις.

Δημιουργικότητα. Το να είναι κάποιος σε θέση να προσεγγίζει τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες και να σκέφτεται “έξω από το κουτί”, θα τον κάνει να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους. Οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες παρέχουν τεράστιες ευκαιρίες στα παιδιά να ενισχύσουν και να εξασκήσουν τη δημιουργικότητά τους με αποτέλεσμα να επωφελούνται και στην ενήλικη ζωή.

Αυτοπεποίθηση. Οι τέχνες τονώνουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών. Για παράδειγμα οι δεξιότητες που αναπτύσσονται μέσα από το θέατρο, όπως το να καταφέρεις να περάσεις ένα πειστικό μήνυμα ή να διαχειριστείς με άνεση τη σκηνή μπροστά σε μεγάλα ακροατήρια, ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών. Επίσης, οι τέχνες χτίζουν την αυτοπεποίθηση επειδή δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος για να κάνεις τέχνη. Κάθε παιδί μπορεί να αισθανθεί περήφανο για τις πρωτότυπες καλλιτεχνικές δημιουργίες του ακόμα και αν αντιμετωπίζει σωματικές, συναισθηματικές ή μαθησιακές προκλήσεις.

Συνεργασία. Οι περισσότερες καλλιτεχνικές δραστηριότητες έχουν συλλογικό χαρακτήρα. Μέσα από αυτές τα παιδιά εξασκούνται στο να εργάζονται μαζί, να μοιράζονται ευθύνες και να λειτουργούν με άλλους για την επίτευξη ενός κοινού στόχου. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί έχει ένα ρόλο σε ένα μουσικό σύνολο, ή σε ένα θέατρο ή σε έναν χορό, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η συμβολή του είναι απαραίτητη για την επιτυχία της ομάδας ακόμα και αν δεν έχει τον μεγαλύτερο ρόλο.

Σχολικές επιδόσεις. Μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην τέχνη και άλλα επιτεύγματα. Για παράδειγμα έχει βρεθεί ότι παιδιά που συμμετέχουν τακτικά σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες, είναι τέσσερις φορές πιο πιθανό να τα πηγαίνουν καλύτερα στο σχολείο από τα παιδιά που δεν συμμετέχουν.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Για να βοηθήσουν οι γονείς την ενασχόληση των παιδιών με τις τέχνες, αυτό που μπορεί να κάνουν αρχικά είναι να παρέχουν στη διάθεση του παιδιού και σε εύκολη πρόσβαση υλικά που σχετίζονται με την τέχνη όπως χαρτιά, μολύβια, μπογιές, μουσική, βιβλία κα.

Οι γονείς πρέπει να δείχνουν ενθουσιασμό για τις καλλιτεχνικές δημιουργίες του παιδιού – πχ. να τις κρεμούν στον τοίχο ή να τις αποθηκεύουν σε ένα φάκελο. Με αυτό τον τρόπο θα αισθάνεται το παιδί ότι η δημιουργία του είναι σημαντική.

Παρατηρήστε την τέχνη γύρω σας. Επισκεφθείτε μουσεία, συναυλίες, θέατρα. Παρατηρήστε την τέχνη ακόμα και στο πάρκο, στον ουρανό, στη βροχή, στο χώμα. Συζητήστε για αυτά που βλέπετε.

Όταν το παιδί δείχνει ενδιαφέρον για τις τέχνες, είναι σημαντικό οι γονείς να ενθαρρύνουν την προτίμησή του με το να συμμετέχει σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες και μαθήματα.

Τέλος, οι γονείς πρέπει να θυμούνται πως αν και τα παιδιά μπορεί να διαπρέψουν και να ανθίσουν μέσα από τις τέχνες, δεν είναι απαραίτητο να δημιουργήσουν αριστουργήματα για να έχουν μια ουσιαστική καλλιτεχνική εμπειρία. Η τέχνη είναι μια διαδικασία, όχι ένα προϊόν. Είναι η διαδικασία της δημιουργίας, της εξερεύνησης, της ανακάλυψης και του πειραματισμού που έχει την περισσότερη αξία!

Βιβλιογραφία:
Bresler, L. (1998). “Child Art,” “Fine Art,” and “Art for Children”: The Shaping of School Practice and Implications for Change. Arts Education Policy Review, Vol.100, Issue 1.
Golomb, C. (2002). Child Art in Context: A Cultural and Comparative Perspective. Washington, DC, US: American Pscychological Association.
Phillips, L. (2013). Top 10 Skills Children Learn from Arts. The Washington Post.

ΠΗΓΗ: https://www.parentshelp.gr/

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Το χιούμορ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των διαπροσωπικών σχέσεων και αποτελεί συνδετικό κρίκο μεταξύ των ομάδων όπου επιλέγουμε να είμαστε μέλη. Δεδομένου αυτού, δε μπορεί να μην αποτελεί σημαντικό συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης και της στενής σύνδεση των μελών που εμπλέκονται σε αυτή.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο χώρος της εκπαίδευσης πέρα από τις απαραίτητες γνώσεις που πρέπει να παρέχει, οφείλει να αποτελεί και χώρο προετοιμασίας για την πραγματική ζωή, καταλαβαίνουμε πόσο βασικό είναι να εφοδιάζονται οι νέοι άνθρωποι με δεξιότητες που θα τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τις ποικίλες προκλήσεις της ζωής.

Ένα τέτοιο βασικό εφόδιο αποτελεί και το χιούμορ με την έννοια ενός γενικότερου τρόπου θεώρησης των δυσκολιών της ζωής. Έτσι, ο εκπαιδευτικός μπορεί είτε να χρησιμοποιεί χιούμορ που να σχετίζεται με το μάθημα που έχει να παραδώσει, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να το χρησιμοποιεί ως εργαλείο για τη δημιουργία ενός θετικούς δεσμού με τους μαθητές/μαθήτριες και ενός θετικού κλίματος στη τάξη.

Αναφορικά με την διαδικασία της μάθησης αυτής καθ εαυτής, η χρήση χιούμορ από τον εκπαιδευτικό έχει βρεθεί ότι σχετίζεται θετικά με τα κίνητρα των μαθητών/μαθητριών και με τη συμμετοχή στην τάξη.

Επιπλέον, το χιούμορ κινητοποιεί το ενδιαφέρον για μάθηση, μειώνει το στρες και το άγχος  που σχετίζεται με μαθησιακές διαδικασίες (όπως είναι οι εξετάσεις), συμβάλλει στη δημιουργία ενός κοινού ψυχολογικού δεσμού μεταξύ των συμμετεχόντων, βελτιώνει τις αντιλήψεις των μαθητών/μαθητριών για τον εκπαιδευτικό και ενισχύει το δεσμό μαθητή/μαθήτριας-εκπαιδευτικού.  

Εκπαιδευτικοί που χρησιμοποιούν χιούμορ τείνουν να χαρακτηρίζονται αποτελεσματικοί και ικανοί στο ρόλο τους από τους μαθητές/μαθήτριες.

Πότε το χιούμορ στην τάξη δεν αποτελεί παιδαγωγικό εργαλείο

Από την άλλη μεριά, βιβλιογραφικά γίνεται λόγος και για χιούμορ που όχι μόνο δεν  ενθαρρύνει όλα τα παραπάνω, αλλά αντιθέτως φαίνεται να έχει μη επιθυμητά αποτελέσματα και να μην αποτελεί ένα χρήσιμο παιδαγωγικό εργαλείο.

Ειδικότερα, η χρήση χιούμορ που μπορεί να περιέχει στοιχεία σαρκασμού, επιθετικότητας, προσβολής, ειρωνείας και τάση μείωσης της αξίας των μαθητών/μαθητριών, τείνει να αποτελεί εμπόδιο στη διαδικασία της μάθησης, να αποδυναμώνει τα κίνητρα για μάθηση, να συμβάλλει στη δημιουργία αρνητικού εκπαιδευτικού κλίματος και να επιδρά αρνητικά στην αυτοεικόνα των μαθητών/μαθητριών.

Τις ίδες αρνητικές επιπτώσεις έχει και η χρήση χιούμορ που στοχεύει σε συγκεκριμένα χαρακτηρισικά των μαθητών/μαθητριών (για παράδειγμα το φύλο, η εθνικότητα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η αναπηρία ή η κοινωνικο/οικονομική κατάσταση της οικογένειας που ανήκουν τα άτομα).

Τα παραπάνω, που αποτελούν ερευνητικά δεδομένα, καταδεικνύουν αρχικά τη σπουδαιότητα της χρησης χιούμορ από τους εκπαιδευτικούς, σε όποια βαθμίδα και αν αυτοί βρίσκονται, αλλά παράλληλα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου όταν γίνεται χρήση μη κατάλληλου τύπου χιούμορ.

Οι εκπαιδευτικοί με χρήση κατάλληλου χιούμορ (κατάλληλο τόσο ως προς την ηλικία όσο και ως προς τη σύσταση των μαθητών της τάξης με όποια χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες μπορεί να υπάρχουν) μπορούν να συμβάλλουν σημαντικά στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, στη σύναψη στενών σχέσεων και σε ένα ευνοικό και  ψυχικά υγιές κλίμα μέσα στη τάξη.

Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο μειώνονται οι εντάσεις μέσα στη σχολική τάξη, ενθαρρύνεται η δημιουργικότητα των μαθητών/μαθητριών, η παραγωγή ιδεών και ενδυναμώνεται η αίσθηση ενότητας στην σχολική τάξη.

Το χιούμορ του εκπαιδευτικού, δεξιότητα ζωής για τους μαθητές

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι όταν το χιούμορ ενσωματώνεται στις παιδαγωγικές πρακτικές  και συνδυάζεται με τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας του εκπαιδευτικού, μπορεί μακροπρόθεσμα να αποτελέσει δεξιότητα ζωής για τον τρόπο αντιμετώπισης των αντιξοοότητων στη ζωή των μαθητών/μαθητριών ως ενηλίκων.

Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η χρήση χιούμορ αλλά θα πρέπει ο εκπαιδευτικός να έχει δεξιότητες επικοινωνίας με το κοινό του και να συμπεριλαμβάνει το χιούμορ στην δική του προσωπική κουλτούρα για να είναι αποτελεσματικός σε αυτό το κομμάτι.

Για παράδειγμα, ο εκπαιδευτικός μπορεί να χρησιμοποιεί με χιουμοριστικό τρόπο τον τρόπο που ενεργεί ένας μαθητής/μια μαθήτρια, αλλά δεν είναι ορθό να κάνει χιούμορ με τρόπο που να υποβαθμίζει τη προσωπικότητά του/της μαθητή ή να τονίζει στοιχεία της σωματικής ή νοητικής του/της κατάστασης.

Με λίγα λόγια ο τρόπος που ο εκπαιδευτικός θα χρησιμοποιήσει το χιούμορ τόσο στη διαδικασία μάθησης όσο και στη γενικότερη επικοινωνία με τους μαθητές/μαθήτριες είναι αυτός που καθορίζει εάν θα υπάρξουν ή όχι οφέλη του χιούμορ στη διαδικασία της μάθησης.

Κλείνοντας, δεδομένου ότι το χιούμορ θα πρέπει να αποτελεί ένα αποτελεσματικό εργαλείο στην εκπαιδευτική διαδικασία και όχι τον σκοπό, είναι σημαντικό να μην χρησιμοποιείται αλόγιστα και χωρίς μέτρο ώστε να χάνεται ο σεβασμός και η πιεθαρχία μέσα στην τάξη.

Ως εκ τούτου, κρίνεται καλό να το εκμεταλλεύονται οι εκπαιδευτικοί με φειδώ ώστε να γίνονται πιο κατανοητοί και πιο προσιτοί στους μαθητές/μαθήτριες. Επίσης, καλό είναι οι εκπαιδευτικοί να είναι ευαισθητοποιημένοι και να έχουν τη δεξιότητα να κρίνουν εάν το χιούμορ του οποίου κάνουν χρήση έχει θετική ή αρνητική επίδραση στο συγκεκριμένο μαθητικό κοινό και αναλόγως να το τροποποιούν, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των παιδιών.

Χρήση μη κατάλληλων τρόπων χιούμορ που στοχεύουν σε συγκεκριμένα άτομα μέσα στη τάξη κρίνονται αντιπαιδαγωγικοί, ενώ κατάλληλοι με το πλαίσιο, τα γνωρίσματα  και την ηλικία των μαθητών/μαθητριών μόνο όφελος μπορούν να επιφέρουν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Astapchuk, A., Barun, A., Vayavodzina, S., Dauhiala, N., Dauhiala, D. & Zhukana, T. (2021). Humor as a professionally significant competence  of a teacher. SHS Web of Conferences. 97. 01019.

2. Banas, J., Dunbar, N., Rodriguez, D. & Liu, S. (2011). A Review of Humor in Educational Settings: Four Decades of Research. Communication Education. 60(1), 115-144. 

3. Frymier, A. B., Wanzer, M. B., & Wojtaszczyk, A. M. (2008). Assessing Students’ Perceptions of Inappropriate and Appropriate Teacher Humor. Communication Education, 57(2), 266–28. 

4. Shahid, I. & Ghazal, S. (2019). Humor as a tool to teaching effectiveness. Journal of Behavioural Studies,29(1), 25-37. 

5. Wanzer, Μ., Frymier, A., Wojtaszczyk, Α. & Smith, Τ. (2006). Appropriate and Inappropriate Uses of Humor by Teachers. Communication Education,  55(2), 178-196.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/sholiki-psychologia/6754-to-xioumor-stin-sxoliki-taksi.html

Δημιουργία εικόνας : Ιωάννα Τρουπή-μαθήτρια Ε2-10ο Δ.Σ.Κορίνθου

Δημιουργία : Μαθητές 7ου Δ.Σ.Ξάνθης

«Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα
στο χθες, στο σήμερα , στο αύριο»

Ήταν Σεπτέμβριος του 2020, τα σχολεία μόλις είχαν ανοίξει και προετοιμάζαμε τον προγραμματισμό της σχολικής χρονιάς 2020-21.
Στο e-mail του σχολείου μου, του 10^ου Δημοτικού Κορίνθου, ήλθε μια επιστολή από το Δημοτικό Σχολείο Άρνισσας του νομού Πέλλας, με θέμα: «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα ,στο χθες, στο σήμερα , στο αύριο».
Συντάκτης της επιστολής ήταν «Η Συντακτική Ομάδα της εφημερίδας
«Ανήσυχα Μολύβια» του Δημοτικού Σχολείου της Άρνισσας»
Σ’ αυτή την επιστολή, οι μαθητές, με καθοδηγητή τον δάσκαλό τους Ηλία Κάρτα αλλά και τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς και τη διεύθυνση του σχολείου, μιλούσαν για  μια τους ιδέα.
Η ιδέα που τους γεννήθηκε ήταν, να γνωρίσουνε τα σχολεία και τους τόπους της Ελλάδας και της Κύπρου μέσα από τη συνεργασία των σχολείων.

Έγραφαν συγκεκριμένα : Η ιδέα μας, βασίστηκε σε ένα εγχείρημα που είχε γίνει πριν από 120 χρόνια περίπου,  στη Σουηδία, από την συγγραφέα  και δασκάλα Σέλμα Λάγκερλεφ. Ήταν  η κατά παραγγελία συγγραφή μιας ιστορίας γεωγραφικού ενδιαφέροντος για τα παιδιά που φοιτούσαν σε δημόσια σχολεία. Η φανταστική αυτή ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από «Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον» έδωσε «φτερά» στους μαθητές εκείνης της εποχής για να γνωρίσουν τα βουνά και τις λίμνες, τις πεδιάδες και τα ποτάμια της χώρας τους. Περιπέτειες που τους αποκάλυψαν μυστικά της φύσης αλλά και μύθους της Σουηδίας.

Έτσι λοιπόν κι εμείς ξεκινάμε το «θαυμαστό ταξίδι μας» παρουσιάζοντας τα βασικά χαρακτηριστικά του τόπου μας. Τα μάτια του δικού μας Νιλς Χόλγκερσον βλέπουν μπροστά τους την επιστολή μας, ενδεικτικές φωτογραφίες και ζωγραφιές ή και χάρτες του τόπου μας.

Αφού μας στείλετε και εσείς με τη σειρά σας κάτι ανάλογο, μπορούμε σε ένα δεύτερο ή τρίτο βήμα να κάνουμε μια γνωριμία: με,  θρύλους του τόπου μας, με αξιοθέατα, με παραδοσιακά παιχνίδια, με συνταγές μαγειρικής και γενικότερα με ό,τι άλλο επιθυμείτε και που μπορεί να σας ενδιαφέρει.

Εξαιρετική ιδέα είπα και την μετέφερα στους μαθητές μου ( Ε΄τάξη).
Ύστερα από διαλογική συζήτηση αποφασίσαμε να συμμετέχουμε.
Μας άρεσε αυτό το ταξίδι γιατί θα είχε πολλές εκπλήξεις, σκεφτήκαμε.
Και πράγματι! Στο τέλος της σχολικής χρονιάς που αξιολογήθηκε η συνεργασία μας με 18 σχολεία της Ελλάδας, κατέδειξε το πόσο μαγευτικό ήταν το ταξίδι μας!
Φτάσαμε να κάνουμε μια διαδρομή που μας γέμισε με χαρά, ευχάριστες εκπλήξεις και νέες γνωριμίες.
Ως επιστέγασμα της όλης προσπάθειάς μας ήταν η έκδοση συνεργατικής εφημερίδας στα ελληνικά και τα αγγλικά.
Η χρονιά αυτή έκλεισε με έναν ξεχωριστό τρόπο για εμένα, αφού θα αποχωρούσα από την ενεργό δράση.
Ο συνάδελφος συντονιστής του όλου εγχειρήματος, Ηλία Κάρτας, μου πρότεινε να συμμετέχω και την επόμενη σχολική χρονιά ως επίτιμο μέλος της νέας συνεργασίας σχολείων που θα ξεκινούσε, πράγμα το οποίο και έγινε.

Δείτε εδώ τι καταφέραμε!

Η Συνεργατική μας εφημερίδα σε ελληνικά και αγγλικά

Σχολεία που συμμετείχαν :
Δ.Σ. Άρνισσας/Πέλλας, 23ο Δ.Σ. Ευόσμου, 14ο Δ.Σ. Σερρών,
Δ. Σ. Νέας Ποτίδαιας/ Χαλκιδικής, 21ο Δ.Σ. Ευόσμου/11ο  Δ.Σ. Ευόσμου,
Δ.Σ. Καλαβάρδων Ρόδου, 2ο Δ. Σ. Νέας Αλικαρνασσού, 1^ο Δ.Σ Διδυμοτείχου,
7^ο Δ. Σ. Ξάνθης, Δημοτικό Σχολείο Ορεινής Ζώνης Ζακύνθου,
10ο Δημοτικό Σχολείο Κορίνθου,Δ. Σ.Λαγυνών,1ο Δ.Σ. Ραφήνας, 1ο Δ. Σ.  Κω,
1ο Δημοτικό Σχολείο Πάργας,22o Δημοτικό Σχ. Λαμίας- Ροδίτσας,
Άγιος  Νικόλαος Κρήτης,Δ. Σ. Πλατέως Αλεξάνδρειας

Σχολική χρονιά 2021-22

Το ταξίδι είχε και συνέχεια !
Τη νέα σχολική χρονιά 2021-22, οι μαθητές του σχολείου της Άρνισσας Πέλλας, επανήλθαν με νέα τους επιστολή.
Μετά το πρώτο ξεκίνημα που λογικά είχε τις δυσκολίες του, τώρα οι μαθητές των σχολείων που συνεργάστηκαν και έδωσαν υπόσχεση να ξαναβρεθούν στο νέο αυτό ταξίδι, είχαν στις αποσκευές τους χρήσιμο εξοπλισμό που περιελάμβανε, μικρά βιβλία, βιντεοσκοπήσεις μνημείων, ηχογραφήσεις συνεντεύξεων, παρουσιάσεις, διαδικτυακές και ζωντανές συναντήσεις, αλληλογραφία και ανταλλαγές προϊόντων.
Οι προορισμοί έγιναν περισσότεροι. Η γνωριμία του τόπου μας, η υιοθεσία των αρχαίων θεάτρων, η ανάδειξη των μνημείων, η ψηλάφηση της ιστορίας του σχολείου, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα καλλιεργώντας την ευγένεια, τη διακριτικότητα και την αποδοχή μέσα από τον λόγο και με το δικό μας παράδειγμα.
Συνεπιβάτες 23 σχολεία από όλη την Ελλάδα!
Στο τιμόνι του 10^ου Δημοτικού σχολείου Κορίνθου, η εξαίρετη συνάδελφος Μαρία Ντρέλια με την τάξη της ( Ε΄τάξη).
Τον γενικό συντονισμό και πάλι είχε ο ακούραστος εργάτης της εκπαίδευσης και εξαίρετος συνάδελφος Ηλία Κάρτας.
Και αυτό το ταξίδι στέφτηκε με επιτυχία και ολοκληρώθηκε με την έκδοση συνεργατικής εφημερίδας με τον τίτλο «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο» και η οποία εκδόθηκε σε τέσσερες γλώσσες, ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Δείτε εδώ τι καταφέραμε!

Η Συνεργατική μας εφημερίδα σε ελληνικά και αγγλικά, γαλλικά,γερμανικά

Σχολεία που συμμετείχαν :
Δ.Σ. Άρνισσας/Πέλλας,1ο Δ.Σ. Νέας Αγχιάλου/Μαγνησίας,Δ.Σ. Δένδρων Πλατανουλίων/Τυρνάβου,1ο Δ.Σ. Γιάννουλης/Λάρισας,2ο Δ.Σ. Σερρών,Δ. Σ. Νέας Ποτίδαιας/ Χαλκιδικής,11ο  Δ.Σ. Ευόσμου,4ο Δ.Σ. Έδεσσας,Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΠΣΠΘ) – Δημοτικό,10ο Δημοτικό Σχολείο Κορίνθου,2^ο Δ.Σ. Πτολεμαΐδας,Δ.Σ. Μονοδρίου/Εύβοιας(ολιγοθέσιο),1^ο Δ.Σ. Αρχαγγέλου/Ρόδου,Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Σερρών –  «Κωνσταντίνος Καραμανλής»,Δ.Σ. Καλαβάρδων Ρόδου(ολιγοθέσιο),6^ο Δ.Σ. Σταυρούπολης ,Δ. Σ. Δημοτικού Λαγυνών,7^ο Δ. Σ. Ξάνθης,Δ.Σ. Λούρου/Πρέβεζας,1ο Δ. Σ.  Κω,21ο Δ.Σ. Ευόσμου,4^ο Δ.Σ. Καλαμάτας

Ευχή όλων και αυτή τη σχολική χρονιά 2022-23 το ταξίδι να συνεχιστεί με νέους, ξεχωριστούς  προορισμούς !

Νικόλαος Δημητρίου
Συνταξιούχος Δάσκαλος
10^ο Δ.Σ.Κορίνθου

Ο Αλυσοδεμένος Ελέφαντας είναι μία από τις δημοφιλέστερες ιστορίες του Χόρχε Μπουκάι, όπου ο διάσημος αργεντινός ψυχίατρος εξηγεί —για πρώτη φορά στα πολύ μικρά παιδιά— το λόγο για τον οποίο ζούμε όπως ζούμε και τη δυνατότητά μας να αλλάξουμε, φτάνει να το θελήσουμε…

Όπως ο ελέφαντας της ιστορίας, έτσι και όλοι εμείς παραμένουμε υποσυνείδητα δεμένοι με τις ψυχολογικές μας αλυσίδες από την πιο τρυφερή μας ηλικία, τραυματίζοντας την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μας.

Στη φάση της ανάπτυξης, το συνεχές «ΜΗ» καταλήγει ολέθριο για την ανάγκη μας να ανακαλύψουμε και να εξερευνήσουμε τον παιδικό μας κόσμο, και φράσεις όπως: «Δεν τα κάνουμε αυτά στην οικογένειά μας», «Δεν αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις», «Κανείς δεν τα κατάφερε σ’αυτό που πας να κάνεις», καταπνίγουν κάθε δημιουργική διάθεση. Πώς μπορεί κανείς να αντιδράσει;

Σε συνεργασία με τον φίλο του και διάσημο αργεντινό ζωγράφο και εικονογράφο Γκούστι, ο Μπουκάι προσαρμόζει αριστοτεχνικά την ιστορία του δημιουργώντας ένα παιδικό βιβλίο που μπορεί να προβληματίσει, να απελευθερώσει και να συγκινήσει τους πιο ευαίσθητους αναγνώστες: τα παιδιά.

Ξαναδιαβάζοντας τον «Αλυσοδεμένο Ελέφαντα»

Επιμέλεια κειμένου Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος.  

”ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, σου λέω”!!!

Πόσες φορές το ένιωσα , πόσες φορές το είπα στον εαυτό μου. Άλλα… στο τέλος δειλά, αργά, πάντα κάτι κατάφερνα.
Τώρα;;; Γιατί με τρομάζει τόσο; Γιατί έστω και στη σκέψη μόνο το πρώτο πράγμα που μου έρχεται είναι αυτό : ¨ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ¨.

Τι πραγματικά με φοβίζει; Γιατί δεν μπορώ; Γιατί δε θέλω ούτε καν να προσπαθήσω; Γιατί τα παρατάω τόσο εύκολα;

 Φοβάμαι την αποτυχία; Ή μήπως την απογοήτευση; Ή δεν ξέρω και γω τι;

Ποιο είναι το δικό μου παλούκι, που με κρατάει αλυσοδεμένη;

ΦΟΒΟΣ, ΚΟΥΡΑΣΗ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, ΘΛΙΨΗ, ΠΟΝΟΣ?
Πως ακριβώς να το ονομάσω; Δε θα το ονομάσω. Πολύ φοβάμαι ότι δε θα καταφέρω και να λυθώ ποτέ.

 Ή μήπως δεν θέλω;
Όχι, θέλω. Θέλω να λυθώ.
ΘΕΛΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;;;

Εεεε, και δε θα σβήσει ποτέ;
Πως θα γίνει να το ξεχασω;

Ίσως έχω την ανάγκη να αγαπηθώ, να νιώσω ότι κάποιος πιστεύει σε μένα για να πορευτώ. Ότι ανήκω κάπου που με θέλουν.

Όπως όταν έμαθα να κάνω ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Φοβόμουν. Φοβόμουν πολύ. Άλλα τότε με βοήθησε ο αδελφός μου και να…. Τώρα ούτε που το σκέφτομαι.

Άλλα είχα πέσει πολλές φορές και είχα χτυπήσει πολύ. Κάθε φορά έλεγα ΟΧΙ  δεν ανεβαίνω ξανά. Δε θα κάνω ποτέ ποδήλατο. Και όμως έχω φτάσει στο σημείο να κάνω χωρίς βοηθητικές ρόδες. Πως;
Κάθε φορά ερχόταν ο αδελφός μου και μου έλεγε: «Αύριο πάλι θα προσπαθήσουμε. Είναι μια άλλη μέρα. Και εγώ θα είμαι εκεί. Δίπλα σου.» Και όχι μόνο το πίστευε , αλλά έβλεπα και ότι το εννοούσε.

Ναι, αλλά έχεις καταφέρει τόσα πολλά πράγματα μόνη σου Βασιλεία, γιατί δεν μπορείς και αυτό;
ΔΕΝ ΞΕΡΩ!!! Ίσως κουράστηκα να πολεμάω μόνη μου; Ή κουράστηκα να πιστεύω στους ανθρώπους. Γιατί ότι κι αν έκανα νόμιζα ότι είχα ανθρώπους κοντά μου, και στο τέλος  αποδείχτηκε λάθος. Ήμουν μόνη μου!!!
Μήπως να βρω κάποιο λόγο (αφορμή) πάλι; Μπα…. Δεν έχει νόημα. Δε θα πιάσει. Άσκοπη προσπάθεια τώρα που το σκέφτομαι…

Τo κείμενο το υπογράφει και στο χαρτί και στη ζωή η Βασιλεία, στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει τον κόσμο και τον εαυτό της, αφού υπήρξε πολλά χρόνια δεμένη πρώτα με ορατές κι έπειτα από αόρατες αλυσίδες…

ΠΗΓΗ: https://parentips.gr/paidi-efivos/cyxologia-paidi-1

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Τρεις βασικές κατευθυντήριες γραμμές με στόχο την αποκατάσταση των σχέσεων με τα παιδιά μας όταν αντιμετωπίσουμε μία σύγκρουση ή γενικότερα ένα πρόβλημα μαζί τους

*Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, Γιάννης Ξηντάρας 

Μην ανησυχείτε όταν οι σχέσεις σας με τα παιδιά σας ταλανίζονται! Έτσι είναι οι σχέσεις… Κάθε φυσιολογική σχέση, κάθε ανθρώπινη κατάσταση, εκτός από τις θετικές, έχει και τις αρνητικές στιγμές. Το ίδιο αναπόφευκτα συμβαίνει και στις σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να αποφύγουμε τα προβλήματα, αυτό είναι φύση αδύνατο, αλλά να επανακάμψουμε, να επανέλθουμε, δηλαδή, σε μία συνθήκη ισορροπίας. ”Το θέμα δεν είναι αν θα πέσουμε, όλοι θα πέσουμε και μια και δυο φορές, το θέμα είναι αν θα ξανασηκωθούμε!”

Ας σταθούμε σε λίγα, άλλα βασικά, βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Τρεις βασικές κατευθυντήριες γραμμές με στόχο την αποκατάσταση των σχέσεων με τα παιδιά μας όταν αντιμετωπίσουμε μία σύγκρουση ή γενικότερα ένα πρόβλημα μαζί τους:

1.O διάλογος είναι η πρωταρχική και απαραίτητη προϋπόθεση για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει, δηλαδή όχι μόνο όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση, άλλα και για το πώς αντιλαμβάνονται και οι άλλοι, δηλαδή τα παιδιά… Πρέπει να μπορέσουμε να τα ακούσουμε, με ειλικρίνεια και καλές προθέσεις, όχι απαραίτητα για να συμφωνήσουμε, άλλα σε κάθε περίπτωση για να νιώσουν και αυτά πως εισακούγονται, πως υπάρχουν. Υπάρχει και η δική τους ματιά στα γεγονότα, έχουν κι αυτά το δικαίωμα να διατηρούν και να διατυπώνουν τις απόψεις τους!

2.Η αναγνώριση των συναισθημάτων εκατέρωθεν, τόσο των δικών μας, όσο και αυτών που βιώνουν τα παιδιά μας. Θυμός, λύπη, αναστάτωση, συχνά μας κυριεύουν και δεν μας επιτρέπουν να δούμε καθαρά. Χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε τον απαραίτητο χώρο για τα συναισθήματα που νιώθουμε, να τα αντιληφθούμε κι αν το αντέχουμε να μιλήσουμε γι’αυτά -καθώς επίσης να δώσουμε το χώρο και το παράδειγμα, να παροτρύνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο: να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

3. Η άρση του εγωισμού: Mεγάλη κουβέντα! Δύσκολο (συχνά) στην πράξη, αλλά απαραίτητο συστατικό στην επίλυση των συγκρούσεων. Ποτέ κανείς δεν έχει απολύτως δίκιο! Πρέπει να μάθουμε να κάνουμε “λίγο πίσω” και έτσι να μάθουν από εμάς και τα παιδιά μας… Ίσως αυτό και μόνο, μερικές φορές, να αρκεί. Να αρκεί ένα βήμα πίσω…

Η αποκατάσταση των συγκρούσεων δεν είναι πάντα εύκολη. Κάποιες φορές όμως, είναι σχεδόν απαραίτητη, ειδικά όταν αναφερόμαστε στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι γονείς, ως μεγαλύτεροι, οφείλουμε πρώτοι εμείς να κάνουμε ένα βήμα πίσω μπροστά στα ( ανήλικα, ή έστω νεότερα) παιδιά μας – γεγονός το οποίο συχνά παρεξηγείτε και περιμένουμε εκείνα να κάνουν την αρχή…

ΠΗΓΗ:https://parentips.gr/paidi-efivos/cyxologia-paidi-1