Νίκος Δημητρίου

Με την ονομασία κούλουμα χαρακτηρίζεται ο υπαίθριος πανηγυρισμός της «Καθαρής Δευτέρας»

Δεν έχει εξακριβωθεί η αρχαία προέλευση της εορτής αυτής που αποτελεί θρησκευτική εορτή κατά την οποία εορτάζεται η αμέσως μετά της Αποκριάς έναρξη της Τεσσαρακοστής. Οι γιορτάζοντες τα «Κούλουμα» τρώνε άζυμο άρτο «λαγάνες» ενώ καταναλώνουν κυρίως νηστίσιμα φαγητά λεγόμενα σαρακοστιανά όπως π.χ. ταραμά, ταραμοσαλάτα, θαλασσινά, ελιές, κρεμμύδια, διάφορα λαχανικά, χαλβά κ.ά..

Η γιορτή αυτή είναι πανελλήνια και κατ΄ άλλους έχει αθηναϊκή καταγωγή, ενώ κατ΄ άλλους βυζαντινή. Στην Κωνσταντινούπολη γιορταζόταν έντονα από πλήθος κόσμου που συνέρρεε σε ένα από τους επτά λόφους της πόλης και συγκεκριμένα σ΄ εκείνο του ελληνικότατου οικισμού των «Ταταούλων».

Στην Αθήνα από πολλές δεκαετίες προ του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα Κούλουμα γιορταζόταν στις πλαγιές του λόφου του Φιλοπάππου όπου οι Αθηναίοι «τρωγόπιναν» καθισμένοι στους βράχους από το μεσημέρι μέχρι τη δύση του Ήλιου. Οι περισσότεροι χόρευαν από τους ήχους πλανόδιων μουσικών, κατά παρέες, είτε δημοτικούς είτε λαϊκούς χορούς υπό τους ήχους «λατέρνας».

Το σούρουπο όλοι οι Ρουμελιώτες γαλατάδες της Αθήνας έστηναν λαμπρό χορό κυρίως τσάμικο γύρω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός παρουσία των Βασιλέων και πλήθους κόσμου.

Σήμερα τα Κούλουμα γιορτάζονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας μαζί με το κύριο της ημέρας έθιμο του πετάγματος του «χαρταετού». Ειδικότερα στην Αθήνα με την ιστορική συνέχεια της παρουσίας του ανώτατου άρχοντα τονίζεται ιδιαίτερα η λαογραφική αξία του εθίμου αυτού στο Λόφο του Φιλοπάππου.

Για την ετυμολογία του ονόματος που παραμένει άγνωστη όπως και η αρχή του εορτασμού υπάρχουν πολλές απόψεις. Κατά μερικούς προήλθε από τον αναγραμματισμό της λατινικής λέξης cumulus που σημαίνει σωρός, αφθονία ή επίλογος, υποδηλώνοντας έτσι το πολύ “φαγοπότι” με πολύ χορό, ή το τέλος της εορταστικής περιόδου της αποκριάς. Ειδικότερα όμως ο Α. Καμπούρογλου σημειώνει ότι ο όρος είναι καθαρά αθηναϊκός και προέρχεται από τις κολώνες του ναού του Ολυμπίου Διός που τις αποκαλούσαν στη νεότερη ιστορία οι Αθηναίοι columna, κόλουμνα, κούλoυμνα, κούλουμα, χωρίς όμως αυτό και να προσδιορίζει την αρχή της εορτής που πιθανολογείται κατά τη περίοδο της τουρκοκρατίας.Ο ίδιος όμως προσθέτει στις σημειώσεις του ότι ο λόφος επί του οποίου βρίσκεται το Θησείο ονομάζονταν στην αρχή της εποχής του Όθωνα “τριανταδυό κολώνες”.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι στα τούρκικα η γιορτή ονομάζεται «Μπακλά χουράν» από τη λέξη «μπακλά» που σημαίνει κουκιά.

ΠΗΓΗ: el.wikipedia.org

Η συζήτηση των αποριών είναι αυτή που θα σπάσει το “ταμπού” που περιβάλλει συχνά το θέμα

Οι γονείς οφείλουν να ενημερώνουν το παιδί για το φύλο του και το σώμα, την προστασία της υγείας του, την προφύλαξη από τη σεξουαλική κακοποίηση, καθώς και να το προετοιμάσουν για τις αλλαγές στην εφηβεία και τις ερωτικές σχέσεις. Ωστόσο, συχνά νιώθουν αμηχανία όταν τα παιδιά τους αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις για το σεξ ή φοβούνται ότι η συζήτηση για τέτοια θέματα θα εξάψει την περιέργεια των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό να μη διστάζουν να συζητήσουν με τα παιδιά τους, καθώς έτσι μόνο θα διασφαλίσουν τη σωστή ενημέρωσή τους. Η συζήτηση των αποριών είναι αυτή που θα σπάσει το “ταμπού” που περιβάλλει συχνά το θέμα, θα ανακουφίσει τα παιδιά και θα διασφαλίσει ότι δε θα αναζητήσουν πληροφόρηση σε αναξιόπιστες πηγές.

Συγκεκριμένα:

Έως 3 ετών: Σε αυτή την ηλικία το παιδί νιώθει περιέργεια για το σώμα του και το εξερευνά. Οι γονείς δεν πρέπει να το κάνουν να νιώθει ντροπή και χρειάζεται να μιλήσουν στο παιδί για τις ονομασίες των γεννητικών οργάνων, την προσωπική υγιεινή, καθώς και τη διαφορά ανάμεσα στη δημόσια συμπεριφορά και τις ιδιωτικές στιγμές.

4-5 ετών:  Οι ερωτήσεις των παιδιών συνήθως σχετίζονται με την ανατομία του σώματος και τις διαφορές ανδρών-γυναικών. Μιλάμε στο παιδί για τη λειτουργία και τη χρησιμότητα κάθε μέρους του σώματος, τις σωματικές διαφορές των δύο φύλων και το πώς γεννιούνται τα παιδιά. Επίσης, τα ενθαρρύνουμε να μιλούν μόνο με ενήλικες που εμπιστεύονται, τους λέμε ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίζει στις ευαίσθητες περιοχές, όπως και εκείνα δεν μπορούν να αγγίζουν εκεί τα άλλα παιδάκια.

6-7 ετών: Οι πολλές ερωτήσεις μπορεί από την πλευρά τους να σταματήσουν, όμως οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί στη συζήτηση μαζί τους, προσαρμόζοντάς την ανάλογα με την ωριμότητά τους και μιλώντας για τη σεξουαλική συμπεριφορά. Επίσης, επειδή μπορεί το παιδί στο σχολείο να ακούει διάφορες εκφράσεις, είναι σημαντικό να του εξηγούμε με ειλικρίνεια και σοβαρότητα τι σημαίνουν, χωρίς να τρομοκρατούμαστε.

8-12 ετών: Αυτό το διάστημα είναι πολύ σημαντικό για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, καθώς τα παιδιά έχουν πολλές πληροφορίες πια (από το σχολείο, την τηλεόραση, το διαδίκτυο, τους φίλους τους) και πρέπει να προετοιμαστούν κατάλληλα για τις επερχόμενες αλλαγές της εφηβείας. Χρειάζεται να συζητάμε μαζί τους για τις αλλαγές που πρόκειται να συμβούν στο σώμα τους, για την εγκυμοσύνη, την αντισύλληψη, τη σεξουαλική υγεία, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, καθώς και για τον αυνανισμό και τη σεξουαλική επαφή.

Ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού, πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν ότι:

– Δε χρειάζεται να κρύβουμε, ούτε όμως και να επιδεικνύουμε το γυμνό μας σώμα. Υπάρχουν στιγμές που η πόρτα του δωματίου των γονιών πρέπει να είναι κλειστή.

– Το παιδί δεν πρέπει να βλέπει ή να ακούει τις σεξουαλικές επαφές των γονιών, παρόλο που μπορεί να γνωρίζει ότι η σεξουαλική επαφή είναι μέρος της σχέσης τους.

– Αν δεν γνωρίζετε με ακρίβεια κάποια απάντηση ή αν είστε απασχολημένοι, δείξτε στο παιδί ότι ακούσατε την ερώτησή του, πείτε του ότι θα του απαντήσετε όταν έχετε τον απαραίτητο χρόνο και τις κατάλληλες πληροφορίες. Είναι αυτονόητο  ότι πρέπει να επανέλθετε στο ερώτημα και όχι να το ξεχάσετε ή να το αποσιωπήσετε.

-Είναι καλό να ενημερώνεστε και να μη διστάζετε να απευθυνθείτε σε ειδικό για να συζητήσετε οτιδήποτε σας προβληματίζει σε σχέση με τη συμπεριφορά ή τις ερωτήσεις του παιδιού. Στη συμβουλευτική γραμμή «115 25 Μαζί για το παιδί» ψυχολόγοι απαντούν καθημερινά (9:00 – 21:00) σε ερωτήματα εφήβων, γονέων και παιδιών για οποιοδήποτε θέμα τους απασχολεί.

Από την Στέλλα Σπανού, Ψυχολόγο
Πανελλαδική Γραμμή 115 25 και Συμβουλευτικό Κέντρο για μητέρες, γονείς, παιδιά και εφήβους –http://mazigiatopaidi.gr/

ΠΗΓΗ: psychografimata.com

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Πολύ συχνά, το να βρίσκονται οι γονείς με τα παιδιά σε δημόσιο χώρο, τους κάνει να νιώθουν σαν πρωταγωνιστές σε θεατρική παράσταση –ειδικά αν τα παιδιά έχουν αρχίσει να κουράζονται και να εκδηλώνουν, με καθόλου υπομονετικό τρόπο, το καθένα με τη σειρά του την δική του ανάγκη («πεινάω», «θέλω τσίσα», «νυστάζω», «κουράστηκα», «πάμε να φύγουμε»)… Κι όσο κι αν προσπαθούν οι γονείς να τα αγνοούν ή να τα απασχολούν με κάτι άλλο, σιγά-σιγά η γκρίνια κλιμακώνεται, μέχρι που όλο και περισσότερα βλέμματα περαστικών στρέφονται στο «σόου» που πλησιάζει στην κορύφωση. Μέχρι ένα από τα παιδιά να πέσει κάτω και να αρχίσει να χτυπιέται.

Η πίεση της «σωστής πειθαρχίας» μπροστά σε κόσμο

Το να προσπαθεί μια μαμά να πειθαρχήσει το παιδί της, μπροστά σε κόσμο, είναι ιδιαίτερα πιεστικό, καθώς νιώθει ότι όλοι την κοιτάζουν, έτοιμοι να την κρίνουν γιατί πόσο αυστηρή είναι ή δεν είναι. Τις στιγμές εκείνες, όταν το παιδί «κάνει νούμερα» μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα του κόσμου, δεν είναι δύσκολο για μια μαμά να σκεφτεί: Πόσο ανίκανη μπορεί να είμαι;

Στην προσπάθειά της, λοιπόν, να πείσει το «κοινό» ότι δεν είναι τόσο ανίκανη, πολλές φορές η μαμά γίνεται παραπάνω αυστηρή από όσο χρειάζεται και σκορπά απειλές που και η ίδια ξέρει ότι δεν μπορεί να τηρήσει: Αυτό ήταν! Η τηλεόραση κλείνει για έναν μήνα! (το κοινό χειροκροτεί – λύνεται, όμως, το πρόβλημα;)

Τη στιγμή που το παιδί γίνεται νευρικό και ατίθασο σε δημόσιο χώρο, αντί να κάνετε αυτό που όλοι περιμένουν από εσάς, δηλαδή να το μαλώσετε με αυστηρό και σκληρό τρόπο, δοκιμάστε κάτι που μπορεί να αποδειχθεί πιο αποτελεσματικό: Κοιτάξτε το στα μάτια. Θα παρατηρήσετε πως το παιδί είναι εμφανώς κουρασμένο και, ενώ καταλαβαίνει πως η συμπεριφορά του δεν είναι αποδεκτή, του είναι τρομερά δύσκολο να ηρεμήσει. Δικός σας σκοπός, όμως, δεν είναι να κατευνάσετε τα πλήθη, αλλά το παιδί σας.

Πλησιάστε το και μιλήστε του χαμηλόφωνα: «Το ξέρω ότι έχεις κουραστεί αγάπη μου. Έλα εδώ να σε πάρω μια αγκαλιά». Το πιθανότερο είναι ότι αρκετοί περαστικοί θα αποδοκιμάσουν την στάση σας. Το παιδί σας, όμως, θα πέσει σίγουρα στην αγκαλιά σας και αυτόματα θα ηρεμήσει.

Ξεχάστε τις αποδοκιμασίες και μείνετε σταθεροί στις αρχές σας

Η παιδοψυχολόγος Debbie Pincus λέει χαρακτηριστικά «το πιο δύσκολο στο να πειθαρχείς ένα παιδί σε δημόσιο χώρο είναι το να μην παρασυρθείς από τις επικρίσεις των άλλων, αλλά να παραμείνεις σταθερός στις αξίες που έχεις ως γονιός». Η ίδια προσφέρει τις δικές της συμβουλές για να επιστρατεύσετε την επόμενη φορά που το παιδί θα κυλιέται κλαίγοντας στον διάδρομο με τα γαριδάκια του σούπερ μάρκετ:

1. Ξεκινήστε με ενσυναίσθηση. Η φράση «καταλαβαίνω πώς νιώθεις» αποτελεί πάντα μια καλή αρχή. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι σημαντικό να αξιολογήσετε τι πραγματικά βιώνει το παιδί. Συνήθως, πέρα από θυμό, νιώθει και ντροπή για την συμπεριφορά του –λάβετε και αυτό υπ’όψιν.

2. Έχετε σαφείς προσδοκίες από τα μικρότερα παιδιά. Στα μικρότερα παιδιά προσφέρετε με ηρεμία κάποιες εναλλακτικές, π.χ. «πρέπει να σηκωθείς τώρα από το πάτωμα. Θες να σε σηκώσω εγώ ή θα σηκωθείς μόνη σου;»

3. Επιμείνετε στην πρότασή σας. Αν το παιδί δεν σηκώνεται από το πάτωμα, σκύψτε και σηκώστε το εσείς, με ήρεμο πάντα τρόπο.

4. Προσπαθήστε να το «γυρίσετε» στο χιούμορ. Αν έχετε την απαραίτητη ψυχραιμία, προσπαθήστε να διασκεδάσετε την στιγμή ή να γίνετε λίγο πιο παιχνιδιάρηδες, λέγοντας π.χ. «αγάπη μου αν δεν σηκωθείς, ο κόσμος θα νομίζει ότι είσαι χαλάκι και θα περνά από πάνω σου!»

5. Αν δεν μπορείτε να βρείτε το χιούμορ σας εκείνη τη στιγμή, προσπαθήστε τουλάχιστον να είστε ήρεμοι, για να ηρεμήσει και το παιδί. Μην σταθείτε από πάνω του ουρλιάζοντας απειλές πάνω στα νεύρα σας και για να ικανοποιήσετε τον κόσμο γύρω σας. Κρατήστε την όποια «τιμωρία» για όταν επιστρέψετε στο σπίτι.

6. Μην ξεχνάτε ότι πραγματικό έλεγχο μπορείτε να έχετε μόνο στην δική σας αντίδραση. Αν το παιδί σας θέλει να ουρλιάξει, θα ουρλιάξει. Αν ο κόσμος θέλει να κρίνει, θα κρίνει. Αυτό που ενδιαφέρει εσάς την στιγμή εκείνη, είναι το πώς θα χειριστείτε εσείς καλύτερα την κατάσταση, όχι το πώς θα κάνετε το παιδί να μην ουρλιάζει και τον κόσμο να μην κρίνει.

Συμπερασματικά, λέει η Pincus, είναι εκείνες οι στιγμές του δημόσιου ξεσπάσματος που το παιδί μαθαίνει πως οι πράξεις του έχουν συνέπειες. Όπως εξηγεί, «ο ρόλος μας ως γονείς δεν είναι να ελέγχουμε τα παιδιά μας, αλλά να αναπτύξουμε τέτοιον ισχυρό δεσμό μαζί τους που θα τα βοηθήσει να μεγαλώσουν και να γίνουν ανεξάρτητες προσωπικότητες. Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία του να είσαι γονιός είναι να επιτρέπεις στο παιδί σου να ζει με τις επιλογές που κάνει, ακόμα κι αν αυτές σε φέρνουν σε δύσκολη θέση κάποιες φορές…»

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Ένα πολύ ενδιαφέρον infographic με στοιχεία της Ελληνικής στατιστικής αρχής που συνέλεξε στην απογραφή του 2011.

ΠΗΓΗ: dailyarticle.gr

Στην Πλατεία Κοτζιά, από τις 15 Φεβρουαρίου ως τις 6 Μαρτίου

Πλήθος βιβλίων από 153 εκδότες και με τιμές που αρχίζουν από μισό ευρώ υπόσχονται οι διοργανωτές στο 19ο Παζάρι Βιβλίου που αρχίζει την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου στην Πλατεία Κοτζιά, στο κέντρο της Αθήνας, και θα διαρκέσει ως την Παρασκευή 6 Μαρτίου.
Το 19ο Παζάρι διοργανώνουν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) και ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (ΣΕΒΑ) και, με κεντρικό σύνθημα «Δικαίωμα στην ανάγνωση!», θα διαθέσουν 500.000 βιβλία για όλες τις ηλικίες σε χαμηλές τιμές.
Οι πάγκοι στην Πλατεία Κοτζιά, σκεπασμένοι με τη Μεγάλη Τέντα του Βιβλίου έχουν στηθεί με τρόπο που παραπέμπει σε βιβλιοπωλείο και περιμένουν τους αθηναίους αναγνώστες. Τίτλοι παλιοί και ξεχασμένοι, τίτλοι καινούργιοι, ελληνική και ξένη λογοτεχνία, επιστημονικό βιβλίο και εκλαϊκευμένη επιστήμη, δοκίμιο, παιδική λογοτεχνία, εικονογραφημένά βιβλία, βιογραφίες, βιβλία μαγειρικής, ιστορικά, ταξιδιωτικά, βιβλία ψυχολογίας και αυτοβοήθειας και πρακτικής ζωής θα πωλούνται με έκπτωση ως και 70% και θα έχουν σημείο εκκίνησης το μισό ευρώ.
Όπως εξηγούν οι διοργανωτές, «είναι, αν θέλετε, η λαϊκή πολιτική του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου και του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, για να βρεθεί το βιβλίο σε κάθε αθηναϊκό -και γιατί όχι;- σε κάθε ελληνικό ράφι βιβλιοθήκης».
Πού και πότε
Πού: Πλατεία Κοτζιά, Δήμος Αθηναίων
Διάρκεια: 15 Φεβρουαρίου ως 6 Μαρτίου
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά, Σάββατο και Κυριακές: 9.00 – 21.00.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.

Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς .

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική. Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.

Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά , μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα .

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. Συμβαίνει μ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.

Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.

Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

«Χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές την ημέρα γιa να διατηρηθούμε και 12 αγκαλιές την ημέρα για να αναπτυχθούμε» – Virginia Satir

Πριν από λίγο καιρό πανικοβλήθηκα. Συνειδητοποίησα ότι για ολόκληρες μέρες ασχολιόμουν τόσο διεκπεραιωτικά με τα παιδιά, σαν οτιδήποτε τα αφορούσε να ήταν ένα ακόμα «tusk» μέσα στο καθημερινό ατελείωτο ωράριο μιας εργαζόμενης μαμάς: Τι θα φάνε, τι θα ξαναφάνε, τι θα φορέσουν, αν έχουν διαβάσει αγγλικά, αν έχουν λύσει τις ασκήσεις, αν έχουν πλύνει τα δόντια, αν κανόνισαν κάπου να παίξουν…. Πού ήταν η χαρά της σύνδεσης; Πού ήταν οι στιγμές της χαράς  και της περηφάνειας για τα μικρές ή μεγάλες  καθημερινές τους νίκες; Πού ήταν η εμπιστοσύνη, η εξομολόγηση, η παρεϊτσα, η ζεστασιά και η γλυκύτητα;

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως τίποτα δεν  είναι αυτονόητο και σε καμία σχέση. Για να μείνουν οι σχέσεις ζωντανές χρειάζεται να τους αφιερώσουμε χρόνο κι ένα κομμάτι απ΄την ψυχή μας. Ακούγεται σαν υπερπαραγωγή, αλλά δεν είναι. Θέλει δουλειά, προθυμία και μέθοδο και να υιοθετήσουμε  νέες συμπεριφορές και «έξυπνες» συνήθειες, που θα μας κρατούν σαν γονιούς «ζεστούς», εμπνευσμένους και συναισθηματικά γενναιόδωρους . Να μερικές ιδέες:

1. Βάλε στόχο να «κατακτήσεις» τις 12 αγκαλιές τη μέρα: Αγκαλιά για πρωϊνό ξύπνημα, αγκαλιά για αποχαιρετισμό, αγκαλιά για καλωσόρισμα στην επιστροφή από το μπάσκετ, αγκαλιά για καληνύχτα και αγκαλιές ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες της ημέρας. Όσο περισσότερες αγκαλιές τόσο πιο θερμές οι καρδιές!

2. Αφιέρωσε λίγο αποκλειστικό χρόνο για σύνδεση πριν από κάποια αλλαγή: Όταν λέμε αλλαγή δεν εννοούμε κάτι δραματικό, απλά η μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη. Για παράδειγμα, η μετάβαση του παιδιού από τον βραδινό ύπνο στην εγρήγορση για να ετοιμαστεί για το σχολείο, η επιστροφή από την παιδική χαρά στο σπίτι, η διαδικασία για να προλάβετε ένα ιατρικό ραντεβού κοκ. Τα παιδιά ζορίζονται με τις αλλαγές του ρυθμού τους μέσα στην καθημερινότητα, γι΄αυτό προετοίμασέ τα με τον σωστό τρόπο:  Κοίταξέ τα στα μάτια, εξήγησέ τους με απλά λόγια, παίξε λίγο μαζί τους, μίλησε για κάτι όμορφο που απασχολεί τον κόσμο τους, «γέμισε» το ποτήρι της αυτοεκτίμησής τους για να έχουν το απόθεμα αυτοπεποίθησης που θα τα βοηθήσει να διαχειριστούν τη διαφορετική κατάσταση που ακολουθεί.  Προσοχή: Αν ο γονιός  έχει άγχος και ήδη πιέζεται από το χρόνο, η σύνδεση τινάζεται στον αέρα, γιατί ακριβώς δεν είναι σύνδεση, είναι απλώς διεκπεραίωση μιας ακόμα δουλειάς. Τα παιδιά τα πιάνουν κάτι τέτοια στον αέρα και φυσικά δεν συνεργάζονται.

3. Γίνε λίγο παιχνιδιάρα – παιχνιδιάρης: Συχνά ο γονιός έχει τόσο πολλά να κάνει που ξεχνά τη βασική εξίσωση: παιδί = γέλιο  + χαρά. Πέτα τη μάσκα της σοβαροφάνειας, η γη γυρίζει χωρίς εσένα. Αντί να δίνεις θυμωμένες διαταγές του τύπου «φόρα το μπουφάν σου, θα αργήσουμε στο μάθημα»,  άρχισε να μιλάς με τη φωνή στου Σκούμπι  Ντου, φόρεσε ένα χαζό καπέλο, παίξε ένα γύρο με τις τάπες του παιδιού, τέλος πάντων σπάσε τη ρουτίνα με λίγη τσαχπινιά, θα νιώσεις κι εσύ άλλος άνθρωπος! Και το παιδί θα είναι αληθινά πρόθυμο να σε ακολουθήσει.

4. Τη στιγμή που αλληλεπιδράς με το παιδί σου, η τεχνολογία δεν έχει θέση: Όταν μιλάς με την κόρη σου για τις παρέες της στο σχολείο, δεν θα κοιτάς το κινητό ή δεν θα ακούς δυνατά μουσική. Το παιδί σου έχει ανάγκη να νιώσει πως στη ζωή σου είναι η απόλυτη προτεραιότητα,  χωρίς περισπασμούς και συμβιβασμούς. Όταν είστε στον ίδιο χώρο είναι επίσης πολύ σημαντική και η επαφή με τα μάτια, τον καθρέφτη της ψυχής.

5. Καλωσόρισε τα συναισθήματα, όποια κι αν είναι αυτά, απ΄όπου κι αν προέρχονται: Δυστυχώς έχουμε στρεβλά εκπαιδευτεί να απωθούμε τα έντονα συναισθήματα, ενώ έχουμε εθιστεί στα «χλιαρά’ και «ανώδυνα».  Όμως τα παιδιά μας είναι ζωντανές ορμητικές ψυχές, βιώνουν με πάθος και ένταση τον αποχωρισμό από το φίλο τους στην παιδική χαρά, ας πούμε, ή το ότι δεν τους έπαιξε το γειτονόπουλο ή ότι δεν περίσσεψε  λίγο από  το αγαπημένο τους γλυκό… Αποδέξου λοιπόν τα συναισθηματικά τους σκαμπανεβάσματα,  μην τα δραματοποιείς παραπάνω,  επίτρεψέ τους να θυμώνουν και να κλαίνε… Ποτέ μην τα ειρωνευτείς γι’ αυτό που νιώθουν, ποτέ να μην υποτιμήσεις το βίωμά τους ειδικά εκείνη την κρίσιμη στιγμή που νιώθουν  πληγωμένα ή ευάλωτα.

6. Να είσαι πραγματικά εκεί, στο «τώρα»: Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνάμε κάνοντας  πράγματα ενώ το μυαλό μας ταξιδεύει αλλού. Η ζωή κυλάει μέσα από τα δάχτυλά μας, τα παιδιά μας είναι τη μια στιγμή δίπλα μας και την άλλη έχουν φύγει από το σπίτι έχοντας ανοίξει τα δικά τους φτερά. Γι’ αυτό να είμαστε συνειδητά παρούσες τώρα που έχουμε την ευκαιρία!

7. Μάθε να ακούς με συμπάθεια: Σύνδεση χωρίς επικοινωνία και συζήτηση δεν γίνεται. Πριν ξεστομίσεις μια ακόμα εντολή, δάγκωσε τη γλώσσα σου και πες «Πώς σου φάνηκε που χάλασε το παιχνίδι;», «Πώς ένιωσες όταν η φίλη σου έφυγε από το σχολείο;»… Και μετά άκουσε με σεβασμό, κατανόησε τους λόγους που το παιδί σου συμπεριφέρθηκε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς να βιαστείς να σχολιάσεις, να κριτικάρεις, να δώσεις λύσεις. Είσαι εκεί για να ακούς και να συμπάσχεις, χωρίς να ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα του παιδιού σου. Ναι, αυτό είναι συχνά αρκετό όσο κι αν έχουμε εκπαιδευτεί στρεβλά να παριστάνουμε τους ειδικούς και παντογνώστες εντός και εκτός οικογένειας…

8. Εκμεταλλεύσου την πολύτιμη ώρα πριν από τον βραδινό ύπνο: Εδώ ευδοκιμούν οι  πιο εξαιρετικές στιγμές σύνδεσης, γιατί οι ψυχούλες ανοίγουν και αναδύονται οι πιο συναισθηματικά έντονες στιγμές της μέρας που πέρασε: «Την  ώρα που έφτασα στο σχολείο το πρωί η Μαριάννα μου είπε «άνοιξε τη χούφτα σου» και μου έβαλε  μέσα μια καρδούλα», «Τη στιγμή που τα παιδιά κορόϊδευαν το Θάνο για το βρεγμένο του παντελόνι, ένιωσα ντροπή κι ένα σφίξιμο στο στομάχι»… Τις τελευταίες μέρες εφαρμόζω κάτι μεγαλοφυές που διάβασα στο fb του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ:  την ώρα που τον έβαζε για ύπνο η μαμά του η  Κατερίνα τον ρωτούσε για τα «ουφάκια» της μέρας (από τον αναστεναγμό… ούφ!) Και μόλις το παιδί τα απαριθμούσε,  του τα ξερίζωνε και τα πετούσε μακριά,   εξασφαλίζοντάς του τον πιο ανάλαφρο ύπνο! Εγώ ζητάω από τις γοργονίτσες να μιλήσουν για τα «ουφάκια» τους, τις βάζω να τα βγάλουν οι ίδιες από την καρδούλα τους, να τα πετάξουν μακριά και να φανταστούν ένα ωραίο ροζ φωτάκι στη θέση τους. Επίσης ξεριζώνω κι εγώ τα δικά μου ουφάκια και ηρεμώ. Και επειδή πολύ συχνά τα ουφάκια αφορούν συναισθήματα αμηχανίας, ντροπής, λύπης για την κακομεταχείριση άλλων παιδιών, τους λέω να φαντάζονται το παιδάκι που υπέφερε μέσα σε ροζ φως. Πιστεύω πως η τεχνική είναι λυτρωτική και μαθαίνει στα παιδιά να διαχειρίζονται με υγιή τρόπο τα συναισθήματά τους. Και είναι μια υπέροχη, ειρηνική ρουτίνα ύπνου.

9. Κόψε ταχύτητα κι απόλαυσε τη μοναδικότητα της στιγμής: Συνειδητά. Εστίασε το βλέμμα σου στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα του γιου σου μετά από τον μεσημεριανό του υπνάκο.  Στο βλέμμα της κόρης σου που λάμπει από χαρά γιατί κατάφερε να κάνει κατακόρυφο στον τοίχο του καθιστικού. Στην αίσθηση που αφήνει στα δάχτυλά σου το νερό που τρέχει στη βρύση του μπάνιου. Πόση ανεπιτήδευτη ομορφιά κρύβει  μια μόνο στιγμή.   Πόσο ευγνωμοσύνη που είσαι  εδώ και τη ζεις.

10. Να λες «Ναι» πιο συχνά από «Οχι»: Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να είναι πιο αυστηρή απ΄όσο δικαιολογούν οι περιστάσεις. Εντάξει καλό είναι να υπάρχουν όρια και ρουτίνες, αλλά ας μην λειτουργούμε σαν τα παιδιά μας να είναι στρατιώτες. Δεν χάλασε κι ο κόσμος αν κοιμηθεί μεσοβδόμαδα στης φίλης της (κι ας ξέρεις πως αύριο θα κουτουλάει από τη νύστα στο σχολείο, θα έχει περάσει όμως υπέροχα σ΄ ένα ασφαλές περιβάλλον). Δεν θα γκρεμιστεί κανένας φούρνος αν περάσουν κάποια στιγμή τη βραδιά τους βλέποντας ταινία με τσιπς και ποπ-κορν και δεν φάνε υγιεινά (θα έχουν όμως καταευχαριστηθεί και δεν θα τους πέφτουν τα σάλια από στέρηση στη θέα μιας σακούλας με πατατάκια).

Μ΄άλλα λόγια, φίλες και φίλοι, τα παιδιά μας επιθυμούν να τους συμπεριφερόμαστε με συναισθηματική γενναιοδωρία! Αν τους τη δώσουμε θα είναι σε θέση αύριο να την προσφέρουν στον εαυτό τους και στους άλλους ανθρώπους. Και θα είναι αυτός ο κόσμος ένα πιο όμορφο μέρος να ζεις….

Πηγές: 1. Pam Leo,  Connection Parenting: Parenting through connection instead of coercion, through love instead of fear (Whyatt – MacKenzie Publishing, 2005) 2. Laura Markham, Peaceful Parent, Happy Kids (Penguin Group, 2012)

ΠΗΓΗ: newagemama.com

Η ομηρική Οδύσσεια είναι μια μορφή βαθιάς θεραπείας. Το Ομηρικό έπος είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας που μας καλεί να λύσουμε τα σκοινιά που μας δένουν με την περιορισμένη αντίληψη του εαυτού μας και να ανοιχτούμε στις απέραντες μέσα μας θάλασσες αναζητώντας κάτι πολύτιμο. Τον αληθινό εαυτό μας.

Ποιος είναι ο Οδυσσέας; Είστε, εσείς, εγώ, ο κάθε άνθρωπος. Πλάνητες όπως αυτός, περιπλανώμεθα από εμπειρία σε εμπειρία, γευόμαστε τους γλυκούς καρπούς των Λωτοφάγων, ξεχνιόμαστε από το τραγούδι των Σειρήνων, συντριβόμαστε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη λαχταρώντας πάντα την επιστροφή μας στην επουράνια μακαριότητα και στην Πηνελόπη-ψυχή μας. Η Οδύσσεια είναι το τραγούδι του νόστου, η λαχτάρα και ο πόνος μας για τον γυρισμό στην Πηγή μας.

Κάθε φορά που ανοίγουμε το κείμενο του Ομήρου, φως βγαίνει από τις σελίδες. Και μυρωδιές και ήχοι. Η γεύση της αρμύρας. Το φουρφούρισμα των πανιών που φούσκωναν στον άνεμο. Το τρίξιμο του θαλασσοδαρμένου σκαριού, ο εκκωφαντικός κρότος από τον τρομερό κεραυνό του Δία που τσάκισε το καράβι, το σφύριγμα του βέλους στον αέρα, οι τσιρίδες σαν των νυχτερίδων που έβγαζαν οι μνηστήρες κατεβαίνοντας στον Άδη, η μεγαλόπρεπη φωνή της, το βροντερό γέλιο του ήρωα και ο βαθύς στεναγμός της νοσταλγίας του.

Το μυστικό των ονομάτων

Ο Οδυσσέας –νους , καλείται σε μια αφύπνιση. Οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι τον αναγκάζουν να αναπτύξει ταλέντα και δεξιότητες και πάνω από όλα να ξαναθυμηθεί τον εαυτό του. Να έλθει σε επαφή με το εδώ και τώρα. Όπως μπορεί να έλθει σε επαφή τον βαθύτερο εαυτό του ο καθένας μας αν απλώς τον θυμηθεί. Σε τέτοιες στιγμές που σύσσωμος ο εαυτός μας είναι παρών, μπορούμε να έχουμε τις βαθύτερες ενοράσεις μας. Σαν αυτές που οδήγησαν στην πατρίδα του τον Οδυσσέα. Τον πολυμήχανο, τον νου που είχε αφυπνιστεί, που ήταν έξω από τον ύπνο και γι αυτό έξυπνος.

Το βαθύ μυστικό της Οδύσσειας αποκαλύπτεται στην ετυμολογία των ονομάτων. Ο αρχηγός των μνηστήρων ονομάζεται Αντί-νοος, είναι ο αντινούς και γι αυτό πόσο ταιριαστά είναι ο γιος του Ευπείθη. Οι δυο άπιστοι δούλοι που προδίδουν τον Οδυσσέα είναι ο Μελάνθιος και η Μελανθώ, τα μαύρα λουλούδια, παιδιά του Δολίου. Αντίθετα οι βοηθοί του Οδυσσέα είναι ο Φρόνιος, ο φρόνιμος δηλαδή και ο Εχένιος, εκείνος που έχει νου. Επτά ολόκληρα χρόνια καθηλώθηκε ο Οδυσσέας σε ένα νησί όπου τον είχε αιχμάλωτό της η Καλυψώ , αυτή η μάγισσα που κάλυψε τη συνείδησή του όπως αποκαλύπτει το όνομά της.

Μεγαλειώδες ανάμεσα στα άλλα θεραπευτικά σύμβολα της Οδύσσειας υψώνεται το κατάρτι. Πάνω του δέθηκε σφιχτά ο Οδυσσέας για να αντισταθεί στο τραγούδι των Σειρήνων και από αυτό αρπάχτηκε ξανά για να σωθεί σαν το καράβι του τσακίστηκε από τον κεραυνό του Δία. Και δεν είναι τάχα παράξενο που και η Πηνελόπη έχει ιστίο στον αργαλειό της; Ταξιδεύει κι αυτή λοιπόν, καράβι είναι ο αργαλειός και πανί το υφαντό της. Ακόμα και μέσα στην μεγάλη αίθουσα του παλατιού υπάρχει το ιστίο. Είναι ο στύλος που στηρίζει τη στέγη και που πλάι του στέκει πάντα η Πηνελόπη όταν είναι να μιλήσει στους μνηστήρες παίρνοντας δύναμη λες και στέκεται πλάι στον άντρα της.

Το κατάρτι της ζωής μας

Σ αυτό το κατάρτι ας σταθούμε για λίγο . Επειδή είναι τόσο κυρίαρχο στην πλοκή, τόσο παρόν στις πιο κρίσιμες στιγμές που μόνο του σηκώνει το βάρος ακόμα και της πιο μεγάλης δυσκολίας, της πιο απύθμενης απελπισίας. Τι είδους μέγα σύμβολο να κρύβει; Τι άλλο από τα ιδανικά μας! Αυτά που πάνω τους προσδένεται η ψυχή μας ακόμα κι όταν τα πάντα κλυδωνίζονται γύρω ή όταν τα μαυλιστικά τραγούδια των Σειρήνων μας δελεάζουν με τα μάταια και τα ευτελή. Για τον Οδυσσέα το κατάρτι ήταν το σύμβολο του ιδανικού του κι αυτό ήταν ο γυρισμός στην Ιθάκη.

Για την Πηνελόπη το δικό της ιστίο ήταν η πίστη της στον Οδυσσέα. Με τον βαθύ αυτό συμβολισμό του μέσα από τους αιώνες ο Όμηρος μας καλεί να αναζητήσουμε το δικό μας κατάρτι. Και μας ρωτά: ψάξε μέσα σου βαθιά και βρες :τι είναι αυτό που στηρίζει την ψυχή σου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ξαφνικές ανατροπές και τις μεγάλες δοκιμασίες της ζωής;
Η απάντηση έχει τη δύναμη να μας θεραπεύσει από την αγωνία και τον μάταιο πόνο και να γίνει η πυξίδα μας για την επιστροφή στην Ιθάκη της ψυχής μας.

Γράφει η Ιουλία Πιτσούλη

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

Αυτό που οι χρήστες εμπειρικά γνωρίζουμε, ότι ο αριθμός των like, των share και των retweet που συνοδεύουν ένα άρθρο που διαβάζουμε online επηρεάζουν την τελική μας άποψη γι’ αυτό, επιβεβαιώνεται και επιστημονικά. Ερευνα των Εργαστηρίων Εφαρμογών Πληροφορικής και Ηλεκτρονικών Μέσων του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του ΑΠΘ, σε δείγμα 9.150 χρηστών του Ιντερνετ, έδειξε ότι πληροφορίες όπως ο αριθμός των αναγνωστών ενός άρθρου ή δημοσίευσης, ο συγγραφέας ή η πηγή προέλευσης του κειμένου, καθώς και το πλήθος των κοινοποιήσεων και των like σε έναν ιστότοπο καθίστανται ιδιαίτερα σημαντικές στη διαμόρφωση απόψεων, αλλά και στο τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Η έρευνα στηρίχθηκε στην ανάρτηση ερωτηματολογίου στους διαδικτυακούς τόπους ενημερωτικής πύλης (portal), εφημερίδας, τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού σταθμού, ενώ επιπλέον χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονική αλληλογραφία (email) και μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook κ.ά.). Συνολικά απάντησαν 5.845 γυναίκες και 3.305 άνδρες, ηλικίας από 10 έως 79 ετών.

Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε τι πιστεύει ο κάθε χρήστης σε σχέση με την επιρροή που υφίσταται ο ίδιος, οι φίλοι του και ο κοινωνικός του περίγυρος όταν γνωρίζει τον αριθμό των χρηστών που βρίσκονται συνδεδεμένοι την ίδια χρονική στιγμή με τον ίδιο στον διαδικτυακό τόπο, τον αριθμό των χρηστών που διάβασαν τα άρθρα που υπάρχουν αναρτημένα σε έναν διαδικτυακό τόπο, τον συγγραφέα ή την πηγή προέλευσης του κάθε αναρτημένου άρθρου, καθώς και τον αριθμό των κοινοποιήσεων (share) και των like στα κοινωνικά δίκτυα που έχει ένα άρθρο. Οπως βρέθηκε, οι περισσότεροι θεωρούμε ότι, με εξαίρεση την πηγή προέλευσης (ή τον συγγραφέα), οι υπόλοιποι παράγοντες επηρεάζουν περισσότερο τους… άλλους από ό,τι εμάς.

Ειδικότερα, βρέθηκε ότι, στην κλίμακα από 1 έως 5, ο αριθμός των share θεωρούμε ότι μας επηρεάζει κατά 2,28, τους φίλους μας κατά 2,74, ενώ τους άλλους κατά 3,06. Αντίστοιχα, ο αριθμός των χρηστών που διάβασαν το ίδιο άρθρο, δηλώνουμε ότι μας επηρεάζει κατά 2,49, τους φίλους μας κατά 2,71, ενώ τον κοινωνικό περίγυρο κατά 3,1. Το πόσοι είναι ταυτόχρονα συνδεδεμένοι στον ίδιο με εμάς δικτυακό τόπο, τέλος, πιστεύουμε ότι επηρεάζει την άποψή μας κατά 2,3, ενώ τους φίλους μας και τους άλλους χρήστες κατά 2,48 και 2,91 αντίστοιχα. Διαφοροποίηση παρατηρήθηκε μόνο στην ερώτηση σχετικά με την πηγή προέλευσης ενός άρθρου ή ποστ. Οι ερωτηθέντες δήλωσαν ότι επηρεάζονται σε μεγαλύτερο ποσοστό οι ίδιοι από ό,τι οι φίλοι τους ή οι υπόλοιποι χρήστες.

Οπως σχολιάζουν οι ερευνητές, το παραπάνω συμπέρασμα επιβεβαιώνει την ύπαρξη του φαινομένου του Τρίτου Προσώπου στη διαδικτυακή δραστηριότητα (Web Third-Person Effect). «Το φαινόμενο του Τρίτου Προσώπου αναφέρεται στην τάση των ατόμων να εκτιμούν ότι τα μηνύματα που μεταδίδουν τα ΜΜΕ επηρεάζουν περισσότερο τους άλλους παρά τους ίδιους. Η αντίληψη αυτή συνιστά μεροληψία των ατόμων για την επιρροή που μπορεί να έχουν τα μέσα στο κοινό τους», γράφουν σχετικά.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης σε συνεργασία με τη Διεύθυνση ΣΕΠΕΔ του ΥΠΑΙΘ και το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο ανακοινώνουν την διοργάνωση του 1ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Δημιουργικής Έκφρασης Μαθητών Δημοτικών Σχολείων με θέμα: «Ας φανταστούμε το Σχολείο των Ονείρων μας» για το σχολικό έτος 2014-2015. Στον διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν ομάδες μαθητών Δημοτικών Σχολείων (από την ίδια τάξη, από διαφορετικές τάξεις του ιδίου σχολείου ή και διαφορετικών σχολείων) με την υποστήριξη και τον συντονισμό του διδακτικού προσωπικού των σχολείων αυτών (δάσκαλοι, μουσικοί, εικαστικοί, γυμναστές, καθηγητές πληροφορικής, καθηγητές ξένων γλωσσών κ.α.). Κάθε ομάδα μαθητών θα πρέπει να έχει έναν υπεύθυνο εκπαιδευτικό, ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για την ανάρτηση των προτάσεων στο διαδικτυακό περιβάλλον. Η συμμετοχή στον διαγωνισμό υποβάλλεται ηλεκτρονικά, σε εδικά διαμορφωμένο περιβάλλον, το οποίο θα ενεργοποιηθεί στον δικτυακό τόπο http://creativity.edu.gr/ κατά την περίοδο υποβολής των συμμετοχών. Οι κρίσεις θα γίνουν από επιτροπές που θα δημιουργηθούν ανά κατηγορία με βάση και τις προτάσεις που θα υποβληθούν. Περίοδος υποβολής συμμετοχών: 1-28 Φεβρουαρίου 2015. Μορφές Δημιουργικής Έκφρασης: Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν τις προτάσεις για το πώς φαντάζονται το «σχολείο των ονείρων τους» σε όποια μορφή αυτοί επιθυμούν με βάση τις εξής κατηγορίες: 1. Μουσική/τραγούδι/χορός /κίνηση 2. Θεατρικό δρώμενο/θεατρικό παιγνίδι/ παντομίμα/ θέατρο σκιών 3. Πλαστικές Τέχνες: ζωγραφική/σχέδιο/ grafiti/ ψηφιδωτό /υφαντουργία/ αγγειοπλαστική/ κεραμική /γλυπτική/ χαρακτική/ κατασκευές κ.α 4. Τέχνη του λόγου :Ποίηση, Παραμύθι/Εικονογραφημένο παραμύθι, Νουβέλα, Μύθος, Δοκίμιο) 5. Αnimation, Video / digital storytelling, κόμικ/ γελοιογραφίες 6. Ιστολόγια ( blogs), wiki, λογισμικά, ιστοσελίδες κλπ 7. Οποιαδήποτε άλλη μορφή δημιουργικής έκφρασης που δεν περιλαμβάνεται στις ανωτέρω κατηγορίες Αναλυτικές πληροφορίες στην ιστοσελίδα http://creativity.edu.gr/ και στην ηλεκτρονική διεύθυνση creativity@edc.uoc.gr

Δείτε εδώ την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας